Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သာလွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အနောက်ဘက် မြို့ရိုး အပြင်ဘက်။</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်။</p> <p>"ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် သေချာပေါက် သူပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟုန်မင်ဟူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အို..."</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီက ဟုန်မင်ဟူကို ချက်ချင်း အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး…</p> <p>"အစ်ကိုဟုန်ကလည်း ဒီလူအကြောင်း သိထားတာလား"</p> <p>"ငါက လော့ရွှေခရိုင်ကို ရောက်လာကတည်းက မြို့ထဲက အကြီးအသေးကိစ္စရပ် အားလုံးကို သေချာပေါက် နားလည်ထားရမှာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ပါ့မလဲ” ဟုန်မင်ဟူက ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကုန်းစွန်းယွီက ဟုန်မင်ဟူကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" သူက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။</p> <p>အခြားတစ်နေရာတွင်...</p> <p>ကျန်းနင်က အလွန်ပြင်းထန်ပြီး စူးရှသော အကြည့်တစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော အမြင်အာရုံ တစ်ခု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူက အာရုံခံမိရာ အရပ်သို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားတော့သည်။</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်မှာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ ထူးကဲသော အာရုံငါးပါးနှင့် အစွမ်းထက်သော အမြင်အာရုံမှာ သာမန်လူများ မီနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူ့ထက် ခွန်အား များစွာ သာလွန်သော သိုင်းပညာရှင်များပင် သူ၏ အာရုံငါးပါးကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p>သူက မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကုန်းစွန်းယွီကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရပြီး ကုန်းစွန်းယွီ၏ ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ အမှတ်တံဆိပ်ကိုလည်း သတိပြုမိသွား၏။</p> <p>ထိုသည်မှာ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ သိုင်းလောက ဂိုဏ်းအမှတ်တံဆိပ်ပင်။</p> <p>ထိုအမှတ်တံဆိပ်အရ ဤလူမှာ ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ အကြီးအကဲခန်းမဆောင်မှ အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။</p> <p>သူ နားလည်ထားသလောက် ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ တုန်းလင်ခရိုင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် ခရိုင်များအထိ ပျံ့နှံ့နေပြီး ကျယ်ပြန့်သော အာဏာစက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p>ဤသို့ဆိုလျှင် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှာ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ဖြင့် နာမည်ကြီးသော ဂိုဏ်းတစ်ခု မဟုတ်သော်ငြား ၎င်း၏ အင်အားမှာ မှန်းဆနိုင်ပြီး သေချာပေါက် အစွမ်းထက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကြီးအကဲ ခန်းမဆောင် ဆိုသည်မှာလည်း ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အတွင်း၌ အာဏာအရှိဆုံး အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ အနိမ့်ဆုံး အကြီးအကဲပင် အဆင့်ခုနစ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အထွတ်အထိပ် ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။</p> <p>ထိုသည်မှာ လက်ရှိ အဆင့်၏ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး ထပ်မံ တိုးတက်ရန် မရှိတော့သော အခြေအနေကို ခေါ်ဆိုခြင်းပင်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးက မည်သူမဆို လျူချင်းစုန့် ကဲ့သို့သော စီမံခန့်ခွဲရေး အကြီးအကဲများထက် များစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်လှသည်။</p> <p>"သေချာပေါက် အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်... အဆင့်ခြောက် သိုင်းပညာရှင်ပဲ"</p> <p>"ငါက သူ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"တကယ်ပဲ... သိုင်းလောက ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ရတဲ့ ပြဿနာက ကြီးမားလွန်းတယ်... အားနည်းတဲ့သူကို တိုက်ခိုက်ရင် အစွမ်းထက်တဲ့သူ ရောက်လာမယ်... ငယ်တဲ့သူကို တိုက်ခိုက်ရင် ကြီးတဲ့သူ ရောက်လာမယ်... ပေါင်းပင်တွေကို ရှင်းလင်းလိုက်တိုင်း အဆုံးအစမရှိ ထပ်ထွက်လာသလိုပဲ"</p> <p>ကျန်းနင်က ကုန်းစွန်းယွီကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ညည်းညူနေမိသည်။</p> <p>ဆေးဘုရင်တောင်ကြား အကြီးအကဲ ခန်းမဆောင်မှ အကြီးအကဲ ကုန်းစွန်းယွီ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူ မှန်းဆထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေ၏။</p> <p>သူတို့ကို ဤမျှလျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့သလို အသက်ရှူပေါက် တစ်ပေါက်ပင် မရခဲ့ချေ။</p> <p>နက်ရှိုင်းသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက် တစ်ခုက သူ့နှလုံးသားထဲ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>အရင် ရန်သူများကို ဝမ်ကျင်းက ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင်...</p> <p>ယခု ရန်သူများကမူ ဝမ်ကျင်းပင် ရင်ဆိုင်ရန် ခက်ခဲသော အရာများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဆင့်ခြောက်နှင့် အဆင့်ခုနစ် အထွတ်အထိပ်ကြားတွင် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာခြားသော်လည်း ထိုကွာဟချက်မှာ သေချာပေါက် ကြီးမားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဒါတော့ ပြဿနာပဲ"</p> <p>ကျန်းနင်က သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ဤအတွေးများ အားလုံးမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>...</p> <p>"စတင်ပါ"</p> <p>စင်မြင့်ထက်မှ စစ်ဆေးမှုကို ကြီးကြပ်နေသူက စကားနှစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားသံများနှင့်အတူ ကျန်းနင်လည်း သူ့စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်၏။</p> <p>ဤအချိန်တွင် စစ်ဆေးရေးရုံး၏ စစ်ဆေးမှုထက် ပိုအရေးကြီးသော အရာမရှိတော့ချေ။</p> <p>ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူက ရှေ့သို့ လှမ်း၍ ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော သံမဏိတုံးကြီး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ညာလက်က သံမဏိတုံးကို ထိတွေ့သွား၏။</p> <p>"တက်စမ်း..."</p> <p>ကျန်းနင်၏ ခပ်ဖွဖွ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိ သံမဏိတုံးကြီးမှာ မြေကြီးပေါ်မှ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီးနောက် သူ့ပခုံးနှင့် တစ်ပြေးညီ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။</p> <p>ကျန်းနင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမှ မရှိသလို ပါးပြင်များလည်း နီရဲမလာဘဲ အသက်ရှူသံများလည်း မပြင်းထန်ချေ။ သူ့နှလုံးခုန်နှုန်းမှာလည်း တည်ငြိမ်နေပြီး အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်...</p> <p>စင်မြင့်ထက်မှ စစ်ဆေးမှုကို ကြီးကြပ်နေသူက ကျန်းနင်ကို ချက်ချင်း စူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>ဒီခွန်အားက...</p> <p>အံ့မခန်းပဲ။</p> <p>သူက စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက ကျိုးရှင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ထက်ပင် ပိုမို အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းနေ၏။</p> <p>ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိ သံမဏိတုံးကြီးကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ မတင်နိုင်ခြင်းက သူ သေချာပေါက် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဆင့်ဖြစ်သည့် အဆင့်ရှစ်သို့ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပါက ကြွက်သားများ အားလုံးကို သန့်စင်ထားခြင်း မရှိဘဲ အရေပြားကို အားဖြည့်ထားခြင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုး၍ ထိုကဲ့သို့သော ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ကျန်းနင်မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး အသက်နှစ်ဆယ်အောက် သေချာပေါက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤအသက်အရွယ်နှင့် အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသော အကြောင်းရင်းပင်ဖြစ်၏။</p> <p>ခရိုင်မှာ မြို့တော်လောက် မဖွံ့ဖြိုးဘဲ သယံဇာတများလည်း များစွာ နည်းပါးသလို သိုင်းပညာ လမ်းပြပေးသူများလည်း နည်းပါးလှသည်။</p> <p>ပိုမိုဆင်းရဲနွမ်းပါးပြီး ပိုမို နောက်ကျကျန်ရစ်နေ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် အစွမ်းထက်သူ အရေအတွက်မှာလည်း သဘာဝကျကျ နည်းပါးမည်သာ။</p> <p>အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ် အရွယ်တွင် ခရိုင်၌ မဆိုထားနှင့် မြို့တော်တွင် ထားလျှင်ပင် ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ဟု ခေါ်ဆိုခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကောင်းမွန်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုပဲ..." စင်မြင့်ထက်ရှိ လူက စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p>အခြားတစ်နေရာတွင်...</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် ဟုန်မင်ဟူက ကျန်းနင်ကို အထူးတလည် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>"မဆိုးဘူး... အလားအလာ ကောင်းတဲ့လူပဲ"</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပြောင်းလဲမှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ကျန်းနင်ကို ကြည့်နေစဉ် မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ခက်ထန်သွားတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူက…</p> <p>"အစ်ကိုဟုန်... ခဏနေရင် ဒီလူငယ်လေးကိုခေါ်ပြီး မေးခွန်းတချို့ မေးခွင့်ပြုပါ... အကြီးအကဲ လျူချင်းစုန့် သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ သတင်းအချက်အလက်တချို့ သိထားတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်”</p> <p>"ကြည့်ရသေးတာပေါ့” ဟုန်မင်ဟူက ခေါင်းပင် မော့မကြည့်ဘဲ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုဟုန်... ဟွိုင်အန်းဘုရင်ရဲ့ ဆက်ကြေးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာက တောင်ကြားကို အတော်လေး ဒေါသထွက်စေခဲ့ပြီးပြီ... အခု အကြီးအကဲလျူကပါ မထင်မှတ်ဘဲ သေဆုံးသွားတော့ ဒီကိစ္စကို ပြန်တင်ပြရင် တောင်ကြားသခင် ကိုယ်တိုင်တောင် လော့ရွှေခရိုင်ကို ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာလောက်တယ်" ကုန်းစွန်းယွီက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား” ဟုန်မင်ဟူ၏ လေသံက ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသွားပြီး လေထုမှာလည်း တင်းမာလာတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုဟုန်က အဲဒီကြီးမြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လူယုံတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အခု လော့ရွှေခရိုင်မှာ အိမ်တော်သခင်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ခြိမ်းခြောက်ရဲမှာလဲ" ကုန်းစွန်းယွီက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် လေသံကို ပျော့ပျောင်းသွားစေ၏။</p> <p>ထို့နောက် ကုန်းစွန်းယွီက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဟွိုင်အန်းဘုရင်ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတော့ တောင်ကြားသခင်က ကျွန်တော်တို့ကို သေချာ စုံစမ်းဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်"</p> <p>"အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟုန်မင်ဟူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စစ်ဆေးရေးရုံးက လူတွေကို မင်းတို့ ထိရဲရင် သေဖို့သာပြင်ထား... စစ်ဆေးရေးရုံး အပြင်ဘက်မှာတော့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p>"အစ်ကိုဟုန်ရဲ့ စကားက တကယ့်ကို ပြတ်သားတာပဲ"</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီက ဟုန်မင်ဟူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများမှာ နတ်ဘုရား ဓားနှစ်လက် ဟုန်မင်ဟူထံသို့ ထိုးစိုက်လာသည့်အလား ရုတ်တရက် အလွန် စူးရှလာတော့သည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save