Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သာလွန်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဟုန်မင်ဟူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး…</p> <p>"ဘာလဲ... မင်းက ဒီနေရာမှာ ငါနဲ့ တိုက်ချင်နေသေးတာလား"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကုန်းစွန်းယွီ၏ အဟုန်များ ရုတ်တရက် လျော့ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် ဟုန်မင်ဟူနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူက အဆင့်ငါးသို့ ရောက်ရှိနေပြီး တောင်ကြားအတွင်း၌ ထိပ်တန်း အဆင့်သုံး နေရာတွင် ပါဝင်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်၏။</p> <p>အခြေအနေတွေက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ယခင်က ဟုန်မင်ဟူနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်က သူက အဆင့်ခြောက် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်း အခြေအနေတွင်သာ ရှိခဲ့သေးသည်။</p> <p>အဆင့်တစ်ဆင့်သာ ကွာခြားသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့ကြားတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p>ကုန်းစွန်းယွီ အနေဖြင့် သူ အနိုင်ရမည်ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း အနိုင်ရလျှင်ပင် အဓိပ္ပာယ် မရှိချေ။ ဤလေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်မှ သူ ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိပါက သံမဏိ သို့မဟုတ် ကြေးနီကဲ့သို့ မာကျောသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆင့်ငါး နတ်ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ဆိုလျှင်တောင် သတ်ဖြတ်ရန် ထိုမျှ မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p>ထို့အပြင် အတွင်းချီ ကုန်ခမ်းသွားသည်နှင့် အဆင့်ငါးနှင့် အဆင့်ခြောက်ကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာခြားချက် မရှိတော့ချေ။</p> <p>လူအုပ်စုနှင့် ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခံရပါက သူ ဤနေရာတွင် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်...</p> <p>ကျန်းနင်က သူ၏ ခွန်အားကို ထုတ်ဖော်ပြသရာတွင် တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သူက ဒုတိယအဖွဲ့မှူး နေရာကို ဝင်ပြိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ခွန်အားအများကြီး ဖုံးကွယ်ထားရန် အကြောင်း မရှိချေ။</p> <p>စစ်ဆေးရေးရုံး စတင် တည်ထောင်သည့် အစောပိုင်းကာလများတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြခြင်းက ရာထူးတက်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်သဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို သူ သေချာပေါက် ဆုပ်ကိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ပါက နောင်တွင် သူ ခွန်အား ရှိလာလျှင်ပင် ဝင်ရောက် နေရာယူရန် လစ်လပ်သော ရာထူးများ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"အောင်မြင်တယ်"</p> <p>စင်မြင့်ထက်ရှိ တာဝန်ခံက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ကျန်းနင်လည်း လက်ထဲမှ သံမဏိတုံးကို ညင်သာစွာ ပစ်ချလိုက်ရာ မြေကြီးမှာ ဟိန်းခနဲ အသံမည်သွားပြီး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>တဲအတွင်း၌...</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်လျှင် ဝမ်ကျင်းက အားပါးတရ ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆရာယွီ... ကျုပ်တပည့် ဘယ်လိုနေလဲ”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေလေသည်။</p> <p>ယွီယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင်တော့ မနာလိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p>"ဒီလောက် ပါရမီထူးတဲ့ တပည့်မျိုးကို ရထားတာ ဆရာဝမ်က တကယ် ကံကောင်းတာပဲ"</p> <p>"ဒါကြောင့် ခုနက ခင်ဗျား ယုံကြည်မှု အပြည့်နဲ့ ကျုပ်ကို လောင်းကြေး ထပ်ချင်နေတာကိုး... တော်သေးတာပေါ့... ကျုပ် ခင်ဗျား အကွက်ထဲ မဝင်သွားလို့"</p> <p>ထိုစကားကိုကြားလျှင် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝင့်ကြွားမှုများက ပိုမို ထင်ရှားလာတော့သည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ နတ်ဘုရားစွမ်းအား သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အသံထဲမှ မနာလိုမှုကို သူ မကြားဘဲ နေမည်လား။</p> <p>ဝမ်ကျင်း အနောက်ရှိ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းမှ တပည့်များလည်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ထဲမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး...</p> <p>အားလုံးမှာ ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် ဆွံ့အကာ အံ့ဩနေကြတော့သည်။</p> <p>"ငါတို့ အမြင်မှားတာ မဟုတ်ဘူးမလား... အစ်ကိုကျန်းက ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိတဲ့ သံမဏိတုံးကြီးကို တကယ်ကြီး ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေး မလိုက်တာလား"</p> <p>"မင်း အမြင်မမှားပါဘူး... တကယ်ကြီး ဖြစ်သွားတာ"</p> <p>"အဲဒါဆို အစ်ကိုကျန်းက အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>"သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p>"အစ်ကိုကျန်းက တကယ်ကြမ်းတာပဲ"</p> <p>"..."</p> <p>တစ်ခဏတာမျှ လူအုပ်ထဲမှ အံ့ဩ ချီးကျူးသံများ ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ထဲတွင်...</p> <p>လှည့်ထွက်လာသော ကျန်းနင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း...</p> <p>လီချင်း၏ ပါးစပ်မှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ဟသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p>ကျန်းနင်မှာ သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် နှုတ်ဆက်ရသည့် ပထမဆုံးနေ့ ကတည်းက သူ့မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်ဖြင့် အထင်ကြီးစေခဲ့သူဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်က ကျန်းနင်၏ မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်ကို သူမ အံ့အားသင့်ခဲ့ရသော်လည်း ဤမျှ ရုပ်ရည် ချောမောသော ကောင်လေးမှာ ယခုလို အံ့မခန်း ပြောင်းလဲမှုနှင့် အောင်မြင်မှုမျိုး ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထူးချွန်သော မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်နှင့် တစ်ခါမြင်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်စွမ်းမှာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရာတွင် အထောက်အကူ ပြုသော်ငြား...</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသေး၏။</p> <p>သိုင်းပညာသည် လူတစ်ယောက်၏ မွေးရာပါ အရိုးတည်ဆောက်ပုံနှင့် နားလည် သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း အပေါ်တွင် အများဆုံး မူတည်နေသည်။</p> <p>နားလည် သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း ဆိုသည်မှာ ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှ၏။</p> <p>သို့သော် လူတစ်ယောက်၏ မွေးရာပါ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ အဆင့်ကိုတော့ ဝမ်ကျင်း ကိုယ်တိုင် အရိုးစမ်းသပ်ပြီး သာမန်အဆင့်ဟု အကဲဖြတ်ပေးခဲ့သည့် နေ့ကတည်းက ရှင်းလင်း သေချာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသည်က သာမန် အရိုးတည်ဆောက်ပုံရှိသော သိုင်းပညာရှင်များ အနေဖြင့် အစောပိုင်း သိုင်းပညာ အဆင့်များတွင် သူတို့၏ တိုးတက်မှုမှာ ကန့်သတ်ခံထားရကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက်နှင့် သူတို့၏ အထွတ်အထိပ် အချိန်ကာလများ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှုများမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေမည်သာ။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းနင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူမ၏ အမြင်များကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေပြီ။</p> <p>ပေါင်ရှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော သံမဏိတုံးများကို အလွယ်တကူ မတင်နိုင်လေသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ရည်က အစ်ကိုကြီး ကျိုးရှင်းထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်နေပုံရသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ကျိုးရှင်းတစ်ယောက် အဆင့်ရှစ်သို့ ကျော်ဖြတ်သွားကြောင်းကို သူမ သိထား၏။</p> <p>ဤသည်က သူမ၏ ဂျူနီယာမောင်လေးမှာ အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဆင့်၏ တံခါးပေါက်ကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>သုံးလကျော်မျှသာ လေ့ကျင့်ရသေးချိန်တွင် အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာခြင်းမှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ကျန်းနင်ကို ကြည့်ရင်း လီချင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အားကျမှုနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်...</p> <p>လီချင်း၏ ဘေးရှိ ကျိုးရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p>အဆင့်ရှစ်လား။</p> <p>သူက သက်ပြင်း ဖွဖွချလိုက်ပြီး…</p> <p>"အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင်... လေးစားစရာပဲ... ကံကောင်းလို့ သူ့ကို ရန်သူ မလုပ်မိတာ” ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်ဟူကတော့ ကွဲပြားနေ၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တိတ်တဆိတ် နောင်တရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက လူအုပ်နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ သိပ်မထင်ရှားအောင် နေလိုက်၏။</p> <p>...</p> <p>ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင်တော့...</p> <p>အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လင်းချင်းရီက မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ထဲမှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိချေ။</p> <p>သူမက နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး…</p> <p>"သူက ဝရဇိန်ဆေးလုံးကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးသွားတဲ့ပုံပဲ... ဒါကြောင့်မို့ သူက အဆင့်ရှစ်ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေး ရောက်သွားတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်မလေး ဒါကို မြင်ရင် နောင်တရမလား မသိဘူး"</p> <p>ထိုသို့ တွေးတောရင်း လင်းချင်းရီ၏ အကြည့်က မနီးမဝေး ပွဲကြည့်စင်ပေါ်ရှိ လင်းကျားအာထံသို့ ရောက်သွား၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းကျားအာ၏ အမူအရာမှာ မသိမသာ ပြောင်းလဲနေသည်။ သူမ ဘေးရှိ အမျိုးသား၏ တက်ကြွစွာ စကားပြောဆိုမှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမက ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြုံးပြရုံသာ တုံ့ပြန်နေ၏။</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းက ကျန်းနင်၏ မျက်နှာကို မှတ်မိသွားကြလေသည်။</p> <p>အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင်၏ ခွန်အားဖြင့် သူက လော့ရွှေခရိုင်တွင် ရှားပါးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်က လူတိုင်းကို ပို၍ပင် အမှတ်ရစေတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်...</p> <p>ကျန်းနင်က သူ့အဖွဲ့ဆီသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။</p> <p>"ညီလေးကျန်း... မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ" ကျိုးရှင်းက ပထမဆုံး ချီးကျူးစကား ဆိုလာသည်။</p> <p>ကျိုးရှင်းမှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုမို ရင်းနှီး ဖော်ရွေလာပုံရ၏။</p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>"အစ်ကိုကျိုးကလည်း မြှောက်ပြောနေပြန်ပြီ... ကံနည်းနည်း ကောင်းသွားလို့ပါ”</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျိုးရှင်းက အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ကျန်းနင်၏ စကားများမှာ နှိမ့်ချပြောဆိုခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။</p> <p>ကံကောင်းမှုနှင့် အခွင့်အရေးများ မရှိဘဲ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ထိုအဆင့်အထိ ရောက်လာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။</p> <p>"မောင်လေးကျန်း... မင်း တကယ်တော်တာပဲ" လီချင်း၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း ထူးခြားသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာ၏။</p> <p>ထိုသည်ကို မြင်လျှင် ကျိုးရှင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြသည်။</p> <p>လီချင်းတစ်ယောက် ကျန်းနင်အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သူ သတိထားမိပြီးသားဖြစ်၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ယနေ့တွင် လီချင်း၏ သံယောဇဉ်က ပိုမို ထင်ရှားလာပုံရသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဟူမှာ ပို၍ပင် စိတ်ပျက် ဒေါသထွက်နေလေပြီ။</p> <p>"ကျစ်... ဒီကောင် သေချာပေါက် ခွေးချေးနင်းမိတဲ့ ကံမျိုးရှိတာပဲ... ဒီလောက်အထိ ရောက်လာအောင် ဘယ်လို အခွင့်အရေးမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာလဲ မသိဘူး"</p> <p>"ဟို လီချင်းဆိုတဲ့ မိန်းမယုတ်ကလည်း... ငါ လိုက်နေတာကြာပြီ တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘူး… အခုကျမှ ဟိုကောင်ဆီသွားပြီး အတင်းကပ်ချင်နေတယ်"</p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း"</p> <p>ကျောက်ဟူ၏ ဒေါသများက ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူက အားနည်းသူ ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သည့် အမူအရာကိုမျှ အပြင်ဘက်သို့ မထုတ်ပြရဲပေ။</p> <p>အနိုင်မခံနိုင်ဘဲ ရန်စပြီး မောက်မာစွာ ပြုမူခြင်းက သေလမ်းရှာနေသော အရူးတစ်ယောက်၏ အပြုအမူသာဖြစ်၏။</p> <p>...</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ကျန်းနင်လည်း သစ်သားတဲဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဆရာ... တပည့်က ဆရာ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး" ကျိုးရှင်းက အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းတယ်"</p> <p>"ကောင်းတယ်"</p> <p>"ကောင်းတယ်"</p> <p>ဝမ်ကျင်းက တပည့်လေးယောက်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ကျေနပ် အားရမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>ငါးယောက်တွင် လေးယောက်က ပထမစစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်သွားသဖြင့် သူ အတော်လေး ကျေနပ်နေ၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ့အကြည့်က လီချင်းထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>လီချင်းမှာ စစ်ဆေးမှုမှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသော်လည်း ထိုသည်မှာ သူမက ခွန်အားပိုင်းတွင် ထူးချွန်သူ မဟုတ်သည့်အပြင် အဆင့်ကိုး သိုင်းပညာရှင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာသေးသောကြောင့်ဖြစ်၏။</p> <p>အကယ်၍ သူမတွင် စွမ်းရည်များ ပေါင်းစပ်ရန် နောက်ထပ် နှစ်လခန့်သာ အချိန်ရခဲ့မည် ဆိုပါက ဤမျှ စောစီးစွာ ဖယ်ရှားခံရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"လီချင်း... စိတ်မပျက်ပါနဲ့... မင်းရဲ့ မိသားစု နောက်ခံနဲ့ဆိုရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို ဝင်တာကလည်း ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုပဲ... စစ်ဆေးရေးရုံးက မင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>လီချင်းက အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး…</p> <p>"တပည့် နားလည်ပါတယ်... ဒီလိုဖြစ်လာနိုင်တယ် ဆိုတာကိုလည်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ"</p> <p>"ဒီကို မလာခင်ကတည်းက အဖေက ဘာရှူခရိုင်က ဓားဂေဟာမှာ တပည့်ကို နေရာတစ်နေရာ ရအောင် လုပ်ပေးထားပြီးသားပါ... အခု ဒီနေ့ စစ်ဆေးမှု ကျရှုံးသွားပြီဆိုတော့ မကြာခင် ဓားဂေဟာကို သွားရတော့မှာပါ"</p> <p>"ဓားဂေဟာလား"</p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီး…</p> <p>"ဓားဂေဟာက သိုင်းသခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်တဲ့ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုလေ... တကယ်ကို ရွေးချယ်မှု ကောင်းတစ်ခုပါပဲ... မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ မိသားစု နောက်ခံနဲ့ဆိုရင် ဓားဂေဟာကို ဝင်ပြီးတာနဲ့ နောင်ကျရင် ငါ့ထက်တောင် သေချာပေါက် သာလွန်လာမှာပါ"</p> <p>လီချင်းက အရိုအသေ ပေးလိုက်ကာ…</p> <p>"ဆရာ ဖြေသိမ့်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်၏ စကားဝိုင်းကိုကြားလျှင် ကျန်းနင်လည်း စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ဘာရှူခရိုင်လား။</p> <p>ဓားဂေဟာ။</p> <p>သိုင်းသခင်ကြီး။</p> <p>လီချင်း၏ ဖခင်တွင် ဘာရှူခရိုင်ရှိ ဓားဂေဟာ ကဲ့သို့သော ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်သည့် အဆက်အသွယ် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>လီချင်း၏ ဖခင်မှာ အတော်လေး အင်အားကြီးမားပုံရ၏။</p> <p>ဝမ်ကျင်းက လီချင်းကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် ကျိုးရှင်းနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့ ကောင်တွေလည်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်"</p> <p>ထို့နောက် သူ့အကြည့်က ကျန်းနင်ထံသို့ ရောက်သွား၏။</p> <p>"မင်းလည်း မဆိုးဘူးပဲ... အဆင့်ရှစ် သိုင်းပညာရှင်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ မွေးရာပါ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက အရင်ကထက် ပြောင်းလဲသွားပြီ မဟုတ်လား"</p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး…</p> <p>"ကျွန်တော်က အရိုးစမ်းသပ်ဖို့ မတတ်တော့ သိပ်သေချာမသိဘူး”</p> <p>"ဒီကိုလာခဲ့... မင်းရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ပေးမယ်" ဝမ်ကျင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်က ဝမ်ကျင်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>ဝမ်ကျင်းက မတ်တတ်ရပ်၍ လက်ကို မြှောက်ကာ ကျန်းနင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။</p> <p>ရုတ်တရက် စွမ်းအားလှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက ကျန်းနင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ့ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို တုန်ခါသွားစေကာ တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ထိပ်တန်းအဆင့်ပဲ..."</p> <p>ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျန်းနင်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save