Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီလိုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီးသားပါ... တစ်ကျောင်းတည်း ဆင်းတွေဆိုတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကူညီရမှာပေါ့..."</p> <p>"ညီလေးကျန်းလည်း သဘောတူတယ် မဟုတ်လား..." ကျိုးရှင်းက နောက်ဆုံး စကားနှစ်ခွန်းအား ပြောနေစဉ် ကျန်းနင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ကျန်းနင်က တိကျသော အဖြေမပေးဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p>"အစ်ကိုကျိုး ပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိတာပါပဲ..."</p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p>ယွီယွမ်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလာသည်။</p> <p>"ဆရာဝမ်... ကျွန်တော့် တပည့်တွေ အရင်ဆုံး စင်မြင့်ပေါ် တက်သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်သီးတည်းသော သစ်သားတဲလေးအတွင်းမှ နတ်ဘုရားစွမ်းအား သိုင်းသင်တန်းကျောင်း၏ တပည့်အနည်းငယ် ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြပြီး စင်မြင့်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>"ညီလေးကျန်း... ငါတို့လည်း သွားကြမလား..." ကျိုးရှင်းက ကျန်းနင်အား လှမ်းမေးလေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ..." ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>…</p> <p>ခဏအကြာတွင်…</p> <p>ကျန်းနင်တို့ အဖွဲ့လည်း အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်ရှိ စင်မြင့်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စင်မြင့်ကြီး သုံးခုလုံး၌ ပြိုင်ပွဲများ စတင်နေခဲ့သည်။</p> <p>စင်မြင့် တစ်ခုစီ၏ အလယ်ဗဟို၌ လူဆယ်ယောက်စီ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။</p> <p>"ညီလေးကျန်း... လူဆယ်ယောက်မှာ ငါးယောက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ဆိုတာ သိပ်တော့ မခက်ခဲလှပါဘူး... မင်းနဲ့ငါ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..." ကျိုးရှင်းက စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အခြေအနေများကို ခဏတာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ကျန်းနင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အကြံပြုလာသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ..." ကျန်းနင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p>ကျောက်ဟူက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလာသည်။</p> <p>"အစ်ကိုကျိုး... ကျွန်တော်က တခြားလူတွေနဲ့ အစီအစဉ် ရှိနေလို့ ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ စင်မြင့်ပေါ် မတက်တော့ဘူး..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးရှင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ကျောက်ဟူမှာ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ကျိုးရှင်းလည်း လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသော ကျောက်ဟူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p>"ရပါတယ်လေ... ညီလေးကျောက်မှာ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ရှိနေမှတော့လည်း သူ့သဘောအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ပါ..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း ကျိုးရှင်း၏ အကြည့်က ကျန်းနင်အပေါ် ခေတ္တမျှ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>ဒီကိုလာရာ လမ်းတွင် ကျောက်ဟူနှင့် ကျန်းနင်တို့ကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပွတ်တိုက်မှု အနည်းငယ်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် ကျောက်ဟူတစ်ယောက် ယခုအချိန်တွင် ဘာကို စိုးရိမ်နေသလဲ ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထား၏။</p> <p>ကျန်းနင်က သူ့အား တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားအောင် လုပ်မည်ကို ကျောက်ဟူမှာ သိသိသာသာ စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးက ကျိုးရှင်း အမြင်တွင် အတော်လေး သဘာဝကျသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သာမန် ဆင်းရဲသား နောက်ခံမှလာသော ကျောက်ဟူကဲ့သို့ လူတစ်ယောက် အတွက်တော့ ထိုအခွင့်အရေးမှာ နဂါးတံခါးကို ကျော်ဖြတ်ရသကဲ့သို့ အရေးပါလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အကယ်၍ ထိုအခွင့်အရေးကိုသာ လက်လွတ် ဆုံးရှုံးသွားပါက သူ့လူတန်းစားမှ ခွဲထွက်၍ အထက်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်တွင်မူ...</p> <p>ကျန်းနင်မှာ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသော ကျောက်ဟူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။</p> <p>"သူက တော်တော် မြန်တာပဲ..."</p> <p>အကယ်၍ သူတို့သာ စင်မြင့် တစ်ခုတည်းတွင် အတူရှိနေခဲ့ပါက ကျောက်ဟူအား စင်မြင့်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားစေရန် လှည့်ကွက်အချို့ သုံးရမည်ကို သူ လုံးဝ ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုတော့ ကျောက်ဟူ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအစီအစဉ်ကို ယာယီ စွန့်လွှတ်လိုက်ရလေပြီ။</p> <p>…</p> <p>မကြာမီမှာပင်…</p> <p>စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပြိုင်ပွဲဝင် ငါးယောက်မှာ စင်မြင့်ပေါ်မှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ ငါးယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ထိုသည်က ဤလူငါးယောက်မှာ စစ်ဆေးရေး ဌာန၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာပြီဟု အဓိပ္ပာယ် ရပေသည်။</p> <p>အဆိုပါ လူငါးယောက်အား ကြည့်ရင်း အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာထက်တွင် မနာလို အားကျသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p>စင်မြင့်အောက်ရှိ သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်မှ တပည့်များ စုဝေးနေသော နေရာ၌…</p> <p>"အစ်ကိုလျူ... ကျွန်တော်တို့ စင်မြင့်ပေါ် တက်ကြမလား..."</p> <p>ဓားမျက်ခုံးနှင့် ကြယ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းများ စီခြယ်ထားသည့် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက်က လျူရှန်းရှန်းအား လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>"မတက်သေးဘူး..." လျူရှန်းရှန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p>"ဘာလို့လဲ..." ဓားမျက်ခုံးနှင့် လူငယ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလာသည်။</p> <p>လျူရှန်းရှန်းက…</p> <p>"ဟယ်ကျင်းယွင် စင်မြင့်ပေါ် တက်တော့မှာမို့လို့ပဲ..."</p> <p>ထိုနာမည်အား ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူငယ်မှာ အသက်ရှူမှားလုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>"ရှီး..."</p> <p>"ဟယ်ကျင်းယွင်က အခုစင်မြင့်ပေါ် တက်တော့မှာလား... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်းလောက် စောင့်ကြည့်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ..."</p> <p>ချက်ချင်းပင် လူငယ်၏ စကားသံထဲတွင် နောက်ဆုတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လျူရှန်းရှန်းကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး…</p> <p>"ဟယ်ကျင်းယွင်က မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ နာမည်ကြီးတယ်... အခုအချိန်မှာ သူ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်စရာအကြောင်း မရှိဘူး..."</p> <p>"အစ်ကိုလျူ ပြောတာ မှန်တယ်..." သူ့အနီးရှိ အခြားလူငယ်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလာသည်။</p> <p>"မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကြောင့် အဆင့်ရှစ်မှာ သူက အသာစီး ရနေပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ ဒီလို ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... အစ်ကိုလျူ အနေနဲ့ အခုအချိန်မှာ သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နေစရာ မလိုပါဘူး..."</p> <p>"ယှဉ်ပြိုင်မယ်... မင်းတို့က အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား..." ရုတ်တရက် အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ခုက သူတို့ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>ထိုအုပ်စုလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖျော့တော့သော အသားအရေနှင့် ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက် သူတို့ထံ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် သတိထားလာကြတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူမှာ သူတို့ ပြောဆိုနေခဲ့သည့် မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ပိုင်ရှင် ဟယ်ကျင်းယွင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ထို့အပြင် သိုင်းပညာဥယျာဉ်ရှိ ကျောင်းသားများကြားတွင် အဆင့်ရှစ်များထဲ၌ ထိပ်တန်းဟုလည်း နာမည်ကျော်ကြားသူ ဖြစ်၏။</p> <p>ဟယ်ကျင်းယွင်၏ လှောင်ပြောင် သရော်သည့် လေသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လျူရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သွားရသည်။</p> <p>"ဟယ်ကျင်းယွင်... အရမ်း မမောက်မာနဲ့..."</p> <p>"ငါက မောက်မာတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ..."</p> <p>ဟယ်ကျင်းယွင်က လျူရှန်းရှန်းအား လှောင်ပြောင်၍ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း သူ၏ဝါကြင့်ကြင့် သွားများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းလို လူမျိုးကို ငါက အရင်ကတည်းက မျက်မုန်းကျိုးနေတာ... ငါ့ကို မကျေနပ်ရင် စင်မြင့်ပေါ် တက်လာပြီး မျှမျှတတ လာတိုက်ခိုက်လှည့်..."</p> <p>ထိုစကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် ဟယ်ကျင်းယွင်မှာ သူ့အဖွဲ့နှင့်အတူ လွတ်နေသော စင်မြင့်တစ်ခုဆီသို့ ဖြတ်လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p>မာနတခွဲသားဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားသော ဟယ်ကျင်းယွင်၏ ကျောပြင်အား ကြည့်ရင်း လျူရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သူ ကိုယ်တိုင် သိုင်းပညာ အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရား စွမ်းအား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်တွင် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ နာမည်ကျော်ကြားနေသော်ငြား ထိုသည်မှာ သူ့အသက်အရွယ်ကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p>ပါရမီနှင့် အရည်အချင်းပိုင်းတွင်မူ သူက ဟယ်ကျင်းယွင်၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ သူက အသက် သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဟယ်ကျင်းယွင်မှာမူ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ခွန်အားပိုင်းအရ ပြောရလျှင် နှစ်ယောက်စလုံး သိုင်းပညာ အဆင့်ရှစ် ဖြစ်သော်လည်း ဟယ်ကျင်းယွင်မှာ ဤအဆင့်သို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့လောက် အချိန်ကြာကြာ စုဆောင်းထားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့တိုင် မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ သေချာပေါက် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>အဆင့်အတန်းပိုင်း အရလား။</p> <p>လော့ရွှေရှိ သူ့မိသားစု အခြေအနေမှာ တုန်းလင်မြို့ တစ်မြို့လုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကြည့်လျှင် သာမန် မိသားစုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး တုန်းလင်မြို့တွင် အခြေချခါစ အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p>သို့သော် ဟယ်မိသားစုမှာမူ အဆင့်လေး မြို့စားမိသားစုဖြစ်ပြီး ကျဆင်းနေသော မြို့စားစံအိမ် ဖြစ်နေလျှင်ပင် လျူမိသားစုထက် များစွာ သာလွန်နေဆဲပင်။</p> <p>ဟယ်ကျင်းယွင်မှာ မြို့စားစံအိမ်၏ မျိုးဆက်များထဲတွင် အငယ်ဆုံး ဖြစ်သော်လည်း လျူမိသားစု၏ တရားဝင် သားအကြီးဆုံးဖြစ်သူ သူ့အား ခြေဖြင့် ဖိနင်းထားလျှင်တောင် သူ့ဖခင် အနေဖြင့် ဟယ်ကျင်းယွင် ကိုယ်စား တောင်းပန်ရမည့် အနေအထားမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>…</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်…</p> <p>စင်မြင့်တစ်ခု ရှင်းလင်းသွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ကျိုးရှင်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလာ၏။</p> <p>"ညီလေးကျန်း... ငါတို့ အတူတူ တက်သွားကြရအောင်..."</p> <p>"မလောနဲ့... နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်..." ကျန်းနင်က လက်ကာပြ၍ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေသော ကျိုးရှင်းအား တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲ..." ကျိုးရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်လာသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနင်၏ အကြည့်တို့က အနည်းငယ် ဆူညံနေသော အဝေးမှ လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အစွမ်းထက်သော သူ့အကြားအာရုံကြောင့် သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်မှ ကျောင်းသားများ၏ စကားသံများ အားလုံး သူ့နားထဲသို့ ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်မှ ကျောင်းသားများမှာ ယနေ့ သူ အထူးအာရုံစိုက်နေသည့် အုပ်စုလည်း ဖြစ်၏။ တုန်းလင်မြို့ သိုင်းပညာဥယျာဉ်မှ ကျောင်းသားများမှာ ခိုင်မာသော နောက်ခံများနှင့် နက်ရှိုင်းသော အခြေခံများ ရှိကြသည်။ ထိုကျောင်းသားများမှာ ထင်ရှားသော မိသားစုများမှ မျိုးဆက်များ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။ အရင်းအမြစ်များနှင့် အမြင်ကျယ်မှု အပိုင်းတွင်တော့ လော့ရွှေခရိုင်မှ ပါရမီရှင် ဆိုသူများထက် များစွာ သာလွန်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ခွန်အားမှာလည်း လော့ရွှေခရိုင်မှ ပါရမီရှင် ဆိုသူများထက် ပိုမို အစွမ်းထက်နေမည်သာ။ လော့ရွှေခရိုင်တွင် သိုင်းပညာ အဆင့်ရှစ်ရှိသော ရှီရှောင်ယွမ် အနေဖြင့် ကြီးမားလှသည့် မြစိမ်းရောင်မြွေဂိုဏ်းကြီးကို ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် လော့ရွှေခရိုင်၏ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း မည်မျှ နိမ့်ကျနေသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သိုင်းပညာ ပါရမီရှင်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော ကျိုးရှင်း ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက် အနေဖြင့် စစ်ဆေးရေးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလျှင်ပင် သိုင်းပညာ အဆင့်ရှစ်မှာ သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။</p> <p>သို့သော် တုန်းလင်မြို့ကတော့ ကွဲပြားခြားနား၏။ မြို့ငယ်လေးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ခရိုင်မြို့ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ခရိုင်မြို့ကြီး တစ်ခုတွင် အခြေချ နေထိုင်နိုင်သော မိသားစုများမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် အာဏာပိုင်းတွင် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှ မိသားစုများထက် များစွာ သာလွန်နေမည်မှာ ယုံမှား သံသယ ဝင်စရာ မလိုပေ။ အခြားသော အရင်းအမြစ်များနှင့် အဆက်အသွယ်များ အကြောင်းတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ခရိုင်မြို့ကြီးမှ သိုင်းပညာရှင်များ၏ အရေအတွက်မှာလည်း မြို့ငယ်လေး တစ်ခုမှ သိုင်းပညာရှင်များထက် ပိုမို များပြားနေမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းနင်၏ အမြင်အရ ဤသိုင်းပညာ ဥယျာဉ်မှ ကျောင်းသားများ အုပ်စုထဲတွင် အဆင့်ခုနစ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာလျှင်ပင် အံ့ဩစရာ မရှိပေ။</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကျန်းနင် အနေဖြင့် သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်မှ တပည့်များနှင့် ပတ်သက်သည့် စကားသံများကို အထူးဂရုပြု နားထောင်နေခဲ့သဖြင့် လျူရှန်းရှန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟယ်ကျင်းယွင် ဟူသော နာမည်မှာလည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>စကားလုံး လေးလုံးကြောင့်ပင်။</p> <p>မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား။</p> <p>ထိုအကြောင်း တွေးတောရင်း ကျန်းနင်က…</p> <p>"အစ်ကိုကျိုး... သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်က ကျောင်းသားတွေ စင်မြင့်ပေါ် တက်တော့မယ်... သူတို့ကို အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရအောင်..."</p> <p>"သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်က ကျောင်းသားတွေလား..." ကျိုးရှင်းမှာ ချက်ချင်း လန့်ဖြန့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန်ပင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒါ ပိုကောင်းတာပေါ့..."</p> <p>ကျိုးရှင်းက ခေါင်းညိတ်၍…</p> <p>"ဒါဆိုလည်း အစ်ကိုကျန်း အကြံပေးတဲ့အတိုင်း ဒီသိုင်းပညာ ဥယျာဉ်က တပည့်တွေ ဘယ်လောက် စွမ်းဆောင်နိုင်လဲဆိုတာ အရင် စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..."</p> <p>…</p> <p>အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင်…</p> <p>လူအနည်းငယ် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်…</p> <p>ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>ရုတ်တရက် လူငါးယောက်က လူအုပ်ထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ကိုက်အနည်းငယ် အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကြတော့သည်။</p> <p>"အဲဒီ လူငါးယောက်က ညီလေးကျန်းပြောတဲ့ သိုင်းပညာဥယျာဉ်က တပည့်တွေလား..." ကျိုးရှင်းက ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး လှမ်းမေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်..." ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးရှင်းက…</p> <p>"သူတို့ပုံစံက သာမန်ပါပဲ... အထူးသဖြင့် ဟိုဖြူဖြူပိန်ပိန်နဲ့ တစ်ယောက်ဆိုရင် သိုင်းပညာရှင်နဲ့တောင် မတူဘူး... လူနာတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေတယ်..."</p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး…</p> <p>"အစ်ကိုကျိုး... အပြင်ပန်းပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးလေ..."</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနင်၏ အကြည့်တို့က စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ထိုလူငါးယောက် အပေါ်သို့ ဆက်လက် ကျရောက်နေဆဲပင်။</p> <p>ထိုငါးယောက်ထဲတွင် အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရား စွမ်းအား အဆင့်ရှိသော ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပါဝင်နေပြီး မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်ထားသူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသူလည်း ပါဝင်နေမှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိထား၏။ သို့သော် မည်သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သေချာ မခွဲခြားနိုင်သေးပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အစောပိုင်းက သူတို့၏ အသံများကိုသာ ကြားခဲ့ရပြီး လူကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p>ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်ပါးသော ဟယ်ကျင်းယွင်က စင်မြင့်ပေါ်ရှိ တာဝန်ခံအား လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ... စစ်ဆေးလို့ ပြီးရင်လည်း အချိန်မဆွဲနဲ့တော့... နေက တကယ်ကို ပူလွန်းတယ်..."</p> <p>သူပဲ။</p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းနင်လည်း ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်ပါးသော ဟယ်ကျင်းယွင်အား ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။ အသံများ ထပ်တူညီနေသဖြင့် ဤသူမှာ လျူရှန်းရှန်း ပြောခဲ့သော မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ပိုင်ရှင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ကျန်းနင်က ဟယ်ကျင်းယွင်အား နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။</p> <p>တကယ်ကို ကြည့်ရုံနဲ့တော့ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးပဲ...</p> <p>ဒီလို ပုံပန်းသွင်ပြင်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက ဘယ်လိုလုပ် မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ရတာလဲ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်…</p> <p>စင်မြင့်ပေါ်ရှိ တာဝန်ခံမှာ ဟယ်ကျင်းယွင်၏ အလျင်စလို တိုက်တွန်းမှုကြောင့် လုံးဝ ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>"သခင်လေး... မလောပါနဲ့... လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ရေး အချက်အလက်တွေကို သေချာ စစ်ဆေးဖို့ လိုသေးတယ်လေ..."</p> <p>"မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ... ငါ အိမ်ပြန်ပြီး နားချင်နေပြီ..." ဟယ်ကျင်းယွင်က ပျင်းရိသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်ချပါ သခင်လေး..." တာဝန်ခံက ယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>End</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save