Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">တောတောင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းရွာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖျင်ရင်ခရိုင်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများက လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး ကျောချမ်းစရာကောင်းသော လေထုတစ်ခုက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတွင် ရစ်ဝဲနေ၏။ သာမန်လူ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် မြင်ရုံမျှဖြင့် တုန်ရီသွားလောက်ပေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ဖျင်ရင်ခရိုင် ထူးဆန်းစွာ ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ခရိုင်၏ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအတွင်း မည်သည့် သာမန်လူမျှ မနေထိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးနိုင်သူများ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မထွက်ပြေးနိုင်သူများမှာမူ ယခုအခါ ထိုနေရာတွင် ထာဝရ အနားယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤအချိန်၌ ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးမှ ဆယ်မိုင်အကွာတွင် လူနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် ရပ်နေကြပြီး ဖျင်ရင်ခရိုင်အတွင်းရှိ လေထု အပြောင်းအလဲများကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်ကာ အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မစ္စတာဖန်း... ကျွန်တော်တို့ အခု ဝင်သွားလို့ ရပြီလား..."</p> <p>လူအတော်များများက အဘိုးအို တစ်ဦး၏ ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြပြီး သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိကြကာ အများစုမှာ အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ အချို့က ဦးညွှတ်ကာ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံလိုက်ကြ၏။</p> <p>အဘိုးအို၏ အမည်မှာ ဖန်းကျီချိုး ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့် ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ကျောင်းနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေလွင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်အထိ မြှင့်တင်နိုင်သူများ အလွန် ရှားပါးပြီး အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ဆိုလိုရန်ပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့်တပြိုင်နက် လေလွင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အခြေခံအားဖြင့် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့ အထူး အခွင့်အရေး တစ်ခုခုနှင့် မဆုံတွေ့ပါက နောက်ထပ် တက်လှမ်းရန် အလွန် ခက်ခဲသွားပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်သော ဖန်းကျီချိုး၏ စွမ်းရည်က သူ့ကို ယခုအချိန်၌ အထက်တန်းလွှာ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် သဘာဝကျစွာပင် ထည့်သွင်းထားပေသည်။ ထို့ပြင် ဖန်းကျီချိုးသည် ထိုစဉ်က "အစီအရင် မိတ်ဆက် ကျမ်းစာ" ဟုခေါ်သော စာအုပ်တစ်အုပ်၏ အကူအညီဖြင့် အစီအရင် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာရှိ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သူများထဲတွင် ဖန်းကျီချိုးသည် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက အစီအရင်များအပေါ် အားအကောင်းဆုံး နားလည်မှုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်၌ ဖျင်ရင်ခရိုင် အပြင်ဘက်တွင် လူအများအပြား စုဝေးနေသော်လည်း ဖျင်ရင်ခရိုင်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု မပြုလုပ်ကြသေးသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဖျင်ရင်ခရိုင်သည် လက်ရှိတွင် အစီအရင်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်က အစီအရင်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းလိုက်သလဲ။ မိစ္ဆာ၏ ခွန်အား သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိုးလာခြင်းနှင့်အတူ ဤမိစ္ဆာကောင်တွင် ကြီးမားသော ရတနာတစ်ခု သေချာပေါက် ပိုင်ဆိုင်ထားရမည်ဟု လူတိုင်း နားလည်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုမျှများပြားသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး အကျိုးအမြတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရယူရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။ အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ အားလုံးကို ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများက ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေမြို့တော်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စအချို့ကို ဤလူများက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မလောပါနဲ့... အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားက အခုအချိန်မှာ အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ ရှိနေသေးတယ်... နည်းနည်း ထပ်စောင့်ကြတာပေါ့..."</p> <p>ဖန်းကျီချိုးက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အဘိုးဖန်းက တကယ် အများကြီး သိတာပဲ..."</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မစ္စတာဖန်းက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ကမ္ဘာအနှံ့ ခရီးသွားနေခဲ့တာဆိုတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုသိတာ သဘာဝကျပါတယ်…”"မစ္စတာဖန်း... တခြား နေရာတွေမှာ အလားတူ အခြေအနေမျိုးတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးလား..."</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က နှိမ့်ချစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခဏခဏ ကြုံဖူးပါတယ်..."</p> <p>ဖန်းကျီချိုးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေမှာ စွမ်းရည် မျိုးစုံ ရှိတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ဒီကို လာတုန်းက နေရာတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းတဲ့ နယ်ပယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ တောင်ပေါ်ရွာ တစ်ရွာကို တွေ့ခဲ့တယ်... အထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေက ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တောင် ကိုင်တွယ်ဖို့ ခက်ခဲလောက်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သာမန်လူများအတွက်မူ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခုနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းက အမြဲတမ်းလိုလို အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ထူးဆန်းသော အရာများကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် သိုင်းပညာရှင်များတွင် ခွန်အားအဆင့် အမျိုးမျိုး ရှိသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယခုအချိန်၌ ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်သည် အလွန် အစွမ်းထက်လှပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် သေစေလောက်သော အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအတွင်း နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး အန္တရာယ် အဆင့်က ဤအရာထက် မလျော့နည်းပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီနေရာက ဒီနေရာနဲ့ မတူဘူး... ဖျင်ရင်ခရိုင်ရဲ့ ထူးဆန်းမှုက မိစ္ဆာရဲ့ ခွန်အားကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့် သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီနေရာကတော့ မိစ္ဆာဆန်တယ်... အကယ်၍ ငါတို့မှာသာ  ကိုင်တွယ်ဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိဘူးဆိုရင် အထဲကို ဝင်သွားရင် ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်တယ်..."</p> <p>သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ၏ အမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် ဖန်းကျီချိုးသည် ရှင်းပြချက်တစ်ခု မပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ဆက်ပြောတော့မည့် အချိန်မှာပင် ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားလေ၏။</p> <p>"ဝင်မယ်..."</p> <p>ဖန်းကျီချိုးက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးဆီသို့ ဦးဆောင်ကာ ပြေးဝင်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် မနှောင့်နှေးဝံ့ဘဲ ဖန်းကျီချိုးနောက်မှ လိုက်ကာ ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးလူ ဖျင်ရင်ခရိုင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပိတ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောတောင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းရွာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်များရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်နေ၏။ သူ အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမှန်း မသိချေ။ အတိတ်၏ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် သူ၏ လက်ဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်နီ တစ်တိုင်ကို ကိုင်ထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် ဖယောင်းတိုင်ကို သူ့ရှေ့တွင် ကိုင်ထားလိုက်ရာ ရင်းနှီးနေပုံရပြီး အရေးကြီးသော ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိပုံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင်နီကို ထွန်းညှိ၍ ဘာဖြစ်မည်ကို ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်လျက် မီးပွတ်ဆံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သူ  ထွန်းညှိတော့မည့် အချိန်မှာပင် အကယ်၍ သူသာ ဖယောင်းတိုင်နီကို ထွန်းညှိလိုက်ပါက ပိုမို ရှုပ်ထွေးသောအရာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေ... လမ်းပျောက်နေတာလား..."</p> <p>ချန်ဖေး တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး မော့ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် အဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်းမသိသော အဘိုးအို တစ်ဦးက သူ့ကို ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ အပြုံးက အလွန် နွေးထွေးပုံ ပေါက်သော်လည်း ဤနွေးထွေးမှုက ချန်ဖေးကို နွေးထွေးသွားစေသည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မခံစားရစေဘဲ ကျောချမ်းမှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှနေ၍ ပျံ့နှံ့လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါက မီရွာပါ... ကျွန်တော်က ရွာသူကြီးပါ... အပြင်ဘက်မှာ အခု ဖရိုဖရဲနဲ့ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေတာ... မိတ်ဆွေ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့တာ တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်တာပဲ..."</p> <p>အဘိုးအိုက နွေးထွေးစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချန်ဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးက မသိစိတ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ ရှောင်မလွှဲနိုင်ခဲ့ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူခံလိုက်ရသည်။ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားလေ၏။</p> <p>နဂါးနှိမ်နင်းခြင်း ရုပ်ပြကျင့်စဉ်က အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာပြီး အေးစက်စက် အအေးဓာတ်ကို စုပ်ယူ ဝါးမြိုလိုက်သည်။ ချန်ဖေး၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မီရွာကို လိုက်ပြပါရစေ... လာပါ..."</p> <p>ရွာသူကြီးက ချန်ဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကြီးမားလှသော ခွန်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ချန်ဖေးကို အတင်းအဓမ္မ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် သာမန်လူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မီရွာမှာ အခု လက်ရှိ လူ ၃၂၃ ယောက် နေထိုင်ပါတယ်... မိတ်ဆွေ ဒီနေရာကို သဘောကျရင် နေလို့ရပါတယ်... အပြင်ဘက်က အရမ်း အန္တရာယ်များပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မီရွာက မိတ်ဆွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ချန်ဖေးက ရွာသူကြီး၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ အပြုံးက အလွန် တောက်ပနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံး လုံးဝမရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ချန်ဖေးသည် ရုတ်တရက် စက္ကူရုပ်ကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စက္ကူရုပ်တွင်လည်း မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ မျက်နှာနှင့် ပြုံးနေသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး ကျောချမ်းသွားစေပေသည်။</p> <p>"ဒါက ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ လယ်ယာမြေပါ... မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ ရာသီဥတုက ကောင်းမွန်ပြီး သီးနှံတွေ အထွက်တိုးခဲ့တယ်... ဘယ်သူမှ မငတ်ခဲ့ဘူးလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီးက ချန်ဖေးကို သီးနှံခင်း တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ လေနုအေးလေး တစ်ချက်က ဆန်စပါးပင်များကို တိုက်ခတ်သွားရာ ကြွယ်ဝသော သီးနှံများ ရိတ်သိမ်းချိန် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။ သို့ရာတွင် ချန်ဖေးက ဆန်စပါးပင်များကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် စပါးစေ့များကြားတွင် သွေးအနည်းငယ် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး သေချာ မမြင်ရမီ ရွာသူကြီးက သူ့ကို ရေကန်တစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အရင်တုန်းက ရွာသားတွေ အသားစားရဖို့ အခွင့်အရေး အရမ်း ရှားပါးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ငါးတွေ အများကြီး မွေးထားတော့ ငါးသားလေးတွေ တစ်ခါတလေ စားလို့ရတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် ငါးကန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ငါးအတော်များများ ရှိနေကြောင်း အမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရ၏။ ချန်ဖေး ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိသည့်အလား ငါးများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ပါးစပ်များ ဖွင့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံ ခပ်သဲ့သဲ့ ပေါ်လာ၏။ မိန်းမောနေစဉ်အတွင်း ချန်ဖေးသည် အကူအညီတောင်းသံများကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မကြာမီတွင် ဆူညံသံက ပျောက်ကွယ်သွားရာ အားလုံးက ချန်ဖေး၏ ထင်ယောင်ထင်မှား သက်သက်ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ချန်ဖေးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ငါးကန်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ ငါးများ အားလုံး ရေအောက်သို့ ပြန်ကူးသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီငါးတွေက မိတ်ဆွေကို တကယ် သဘောကျပုံရတယ်... နောက်ကျရင် မိတ်ဆွေ စားဖို့ တစ်ကောင် သတ်ပေးပါ့မယ်..."</p> <p>ရွာသူကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မလိုပါဘူး..."</p> <p>အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အနေရခက်စွာ ခံစားနေရသဖြင့် ချန်ဖေးက ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မီရွာကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီနေရာကို ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထားပြီး အရမ်းကြီး တင်းကျပ်မနေပါနဲ့..."</p> <p>ရွာသူကြီးက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို ဝက်များနှင့် သိုးများ မွေးမြူထားသော နေရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။ သို့ရာတွင် ကြီးမားသော ငါးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဝက်များနှင့် သိုးများသည် အလွန် ပိန်လှီပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေပုံ ပေါက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို အခု မီရွာမှာ တစ်စုတစ်စည်းတည်း မွေးမြူထားတော့ လူတိုင်း စားဖို့ အတွက် သေချာစေတာပေါ့..."</p> <p>ရွာသူကြီးသည် ဝက်များနှင့် သိုးများကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ထက်မြက်သော သွားများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အပြင်ဘက်မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော့်ကို အပြင်လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား..."</p> <p>ချန်ဖေး ရွာထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာလေလေ၊ ပို၍ ဆိုးရွားစွာ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူ ထိုနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်နေမှန်း မမှတ်မိခြင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မလောပါနဲ့... အပြင်ဘက်က ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ရွာသားတွေ သိပြီး အခု ရွာထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေကြတယ်..."</p> <p>ရွာသူကြီးသည် ချန်ဖေးကို ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးဘဲ မီရွာ၏ ဗဟိုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။ ချန်ဖေးက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ စွမ်းအားမဲ့နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဝက်လောက် ဆွဲခေါ်ခံရလုနီးပါးဖြင့် ချန်ဖေးသည် မီရွာ ဗဟိုရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူသုံးရာကျော် ရပ်နေကြပြီး လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံးက ချန်ဖေးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။စောင့်ကြည့်ခံနေရရုံမျှဖြင့် ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤလူများသည် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက ချန်ဖေးအပေါ် အေးစက်စွာ စူးစိုက်နေကြသည်။ ကလေးများပင်လျှင် ငိုယိုခြင်း သို့မဟုတ် ဆူပူခြင်း မရှိ၊ ကစားခြင်းလည်း မရှိဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အိုး... ဧည့်သည် နှစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ..."</p> <p>ရွာသူကြီးက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ချန်ဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အမြန် ပြေးသွားပြီးနောက် ချန်ဖေး၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် နဂါးနှိမ်နင်းခြင်း ရုပ်ပြကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းထားသဖြင့် အရေပြားပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာက သူ့ကို အလွန် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။ အခွင့်အရေးယူ၍ ထွက်သွားသင့်မသင့် စဉ်းစားနေစဉ် ရွာသားအချို့က သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသားများက အမူအရာ ကင်းမဲ့နေကြပြီး ရွာသူကြီးမှာ အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဤရွာသားများကမူ ချန်ဖေးကို ရေခဲတမျှ အေးစက်စွာဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ချန်ဖေးက စကားပြောရန် သို့မဟုတ် အတင်းအဓမ္မ ထွက်ခွာရန် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် စောစောက ရွာသူကြီးက အခြား လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ တစ်ယောက်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား မသိသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်မှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေပုံ ပေါက်သည်။ ချန်ဖေး၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးသင့်သော်လည်း အတွင်းစိတ်၌ ချန်ဖေးသည် ဤလူ့အပေါ် ရွံရှာမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ မီရွာက တော်တော်လေး စည်ကားနေတာပဲ... ဧည့်သည် သုံးယောက် တပြိုင်တည်း ရောက်လာကြတယ်..."</p> <p>ရွာသူကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က အမူအရာ ကင်းမဲ့နေခဲ့သော ရွာသားများသည် ယခုအခါ အားလုံး ပြုံးလာကြ၏။ သို့သော် ဤအပြုံးများသည် ပုံစံခွက် တစ်ခုတည်းမှ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ပေါက်နေသဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ကျောချမ်းသွားစေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းသည် ချန်ဖေးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထိုလူကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း သူ့ကို မည်သည့်နေရာတွင် မြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း မမှတ်မိတော့ချေ။ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းက ထိုလူနှင့် နီးကပ်စွာ ပတ်သက်နေပုံ ပေါ်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် လုကျစ်ချွန်းသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို မမှတ်မိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေတို့ကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ ရွာက စားစရာ တချို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်... နည်းနည်း ရိုးရှင်းနေတော့ မိတ်ဆွေတို့ သုံးယောက် စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီးက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ ရွာသားအချို့က ကွက်လပ်တွင် စားပွဲတစ်လုံးကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟင်းလျာအချို့ကို ယူဆောင်လာကြ၏။</p> <p>အစားအစာ၏ ရနံ့က လေထဲတွင် စတင် ပျံ့နှံ့လာပြီး လူတိုင်း၏ ခံတွင်းကို မြိန်သွားစေသည်။</p> <p>သို့သော် လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန်တို့က ဟင်းလျာများကို မထိခဲ့ကြသကဲ့သို့ သူတို့ကို ကြည့်နေသော ချန်ဖေးသည်လည်း ဟင်းလျာများကို မထိခဲ့ချေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save