Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တပည့်ကို သင်ပေးခြင်းက ဆရာကို ငတ်မွတ်သေဆုံးစေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖျင်ရင်ခရိုင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် တံခါးမှ ဝင်ရောက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို စတင် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ဤထူးဆန်းသော အရာဝတ္ထုများသည် အစွမ်းမထက်ချေ။  အားလုံးနီးပါးသည် ဖျင်ရင်ခရိုင်မှ သာမန်လူများ၏ အသားနှင့် သွေးများ စုပ်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်၌ ရှင်းလင်းနေသူများမှာ အများအားဖြင့် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်သည် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော မတော်တဆမှုများကို ကာကွယ်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော တစ္ဆေနယ်မြေမျိုးတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာကောင်ကို ဖယ်ရှားရန်မှာ တဖြည်းဖြည်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ ပထမအဆင့် မိစ္ဆာကောင်များ အားလုံးကို အရင်ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်ကာ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ စွမ်းအားကို အားနည်းသွားစေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ရန်သူ၏ နှလုံးသားကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာကောင်များကို တည့်တည့် ရင်ဆိုင်ကာ ထူးဆန်းသော နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်နိုင်ပေသည်။သို့ရာတွင် ဒုတိယနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်သူ အလွန်နည်းပါးကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။ ထိုနည်းလမ်းက လုံလောက်စွာ တိုက်ရိုက်ကျသော်လည်း အလွန် အန္တရာယ်များပေသည်။ အဆင့်တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပို၍ သတိကြီးရာ ရောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာကောင်များက ထွက်မလာဘဲ မနေနိုင်လျှင် ပို၍ပင် ကောင်းသေးသည်။ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အားအကောင်းဆုံး စွမ်းအားသည်  ဗဟိုအချက်အချာတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာမှ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် မိစ္ဆာကောင်များ၏ တစ္ဆေနယ်မြေစွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်းက အနည်းငယ် အားနည်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤဒုတိယအဆင့် မိစ္ဆာကောင်ကို သူ့အလိုလို ထွက်လာအောင် ဖိအားပေးနိုင်ပါက သက်ရောက်မှုမှာ အခြားသော မိစ္ဆာကောင်ငယ်များကို တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် လုံးလုံးလျားလျား အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လောကကြီးထဲက အရာအားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းမှုတွေ ရှိတယ်... တချို့ ထူးဆန်းပြီး နက်နဲတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေက အစွမ်းထက်ပြီး ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ သော့ချက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့ သူတို့ကို အလွယ်တကူ ကျော်လွှားနိုင်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို ချောမွေ့စွာ ရှင်းလင်းသွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဖန်းကျီချိုးသည် စတင် ရှင်းပြရန် မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ဖြစ်စေ၊ ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ဖြစ်စေ တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်းကျီချိုးသည် ထိုနေရာတွင် ရှိသူများထဲ၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးသူ ဖြစ်ရုံသာမကဘဲ သူသည် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ ခရီးသွားရသည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် ကျယ်ပြန့်သော အသိပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သည် သာမန်လူ တစ်ယောက်ထက် နှစ်ဆပိုများသော သက်တမ်း နှစ်ရာကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအများစု အသက် တစ်ရာပင် မနေရသော ဤလောကကြီး၏ အန္တရာယ်များသော သဘာဝကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သည် သာမန်လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရား တစ်ပါးနှင့် လက်တွေ့အားဖြင့် ဆင်တူပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်းကျီချိုး၏ သက်တမ်းသည် ယခုအခါ ကန့်သတ်ချက်သို့ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း သူ၏ ခရီးစဉ်များမှာ အများအားဖြင့် သူ၏ အသက်ကို ရှည်စေနိုင်သော အန္တရာယ်များသည့် နေရာများသို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရတနာများစွာသည် စနစ်တကျ သန့်စင်ပါက သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မမြှင့်တင်ဘဲနှင့်ပင် သက်တမ်းကို ရှည်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်၌ ဖန်းကျီချိုး ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းစီတိုင်းသည် အမှန်တကယ်တော့ အခြားမည်သူ့ကိုမဆို အတွေ့အကြုံများ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးသည် ဆရာနှင့် တပည့် ဆက်ဆံရေး မဟုတ်သူများအတွက် အလွန် ရှားပါးပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်နည်းဆိုရသော် ဖန်းကျီချိုးသည် အခြားသူများကို သင်ကြားပေးရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ရှိနေသဖြင့် သူသည် စကားအနည်းငယ် ထပ်မပြောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘိုးဖန်း... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ ဖျင်ရင်ခရိုင်ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းယူနိုင်ရင် အဘိုးဖန်း ပြောတဲ့ အဲ့ဒီ တောတောင်ထဲက ရှေးဟောင်းရွာကို သွားပြီး စူးစမ်းကြည့်ရင်ရော..."</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p>ဖြစ်ရပ်က ပိုမို ထူးဆန်းလေလေ၊ ရရှိနိုင်သော ဆုလာဘ်က ပိုမို ကြီးမားလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အများအပြား အတူတကွ စုဝေးနေသည်ကို မြင်ရခဲပြီး အနီးအနားတွင် အခြား ထူးဆန်းသော နယ်မြေတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဖယ်ရှားနိုင်ပါက နှမြောစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်... ငါကိုယ်တိုင်တောင် လုံးလုံးလျားလျား ယုံကြည်မှု မရှိဘူး... နောက်မှ ထပ်ကြည့်ကြတာပေါ့... အခု ဒီမှာ ဘာရနိုင်မလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ကြရအောင်..."</p> <p>ဖန်းကျီချိုးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူသူကင်းမဲ့နေသော တောင်ပေါ်ရွာကို အဝေးမှ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက အလွန် ဆိုးရွားသော အထင်အမြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>အစီအရင်များအပေါ် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုကြောင့် ဖန်းကျီချိုး၏ စိတ်စွမ်းအားသည် တူညီသော အဆင့်ရှိ အခြားသူများထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းနေမည် မဟုတ်သော်လည်း  သေချာပေါက် များစွာ ပိုမို သွက်လက်ပြီး တိကျပေသည်။ ဤနည်းဖြင့်သာ သူသည် အစီအရင်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ အခြား ကျင့်ကြံသူများသည် ရှေးဟောင်းရွာကို အစပိုင်းတွင် ထူးဆန်းပြီး ကျောချမ်းစရာကောင်းသော နေရာတစ်ခုထက် မပိုကြောင်း ခံစားရနိုင်ပေသည်။ သို့ရာတွင် ဖန်းကျီချိုး၏ အမြင်အရ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ကံဆိုးမှုကြောင့် ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသွားမည်ဆိုပါက အံ့သြစရာ မဟုတ်ချေ။ဖန်းကျီချိုး၏ စကားကြောင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား အတူတကွ စုဝေးနေလျက်နှင့် ဖန်းကျီချိုးက ထိုရှေးဟောင်းရွာကို အတော်လေး သတိထားနေဆဲပင်။</p> <p>ဤအရာက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ၏ စပ်စုလိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်၏။ ဒီလိုဖြစ်ဖို့ အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်းရွာက ဘယ်လောက်တောင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းနေလို့လဲ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောတောင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းရွာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်၏ ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းများကို သရုပ်ပြပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ရွာသားများက ချန်ဖေးကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ရွာသူကြီး၏ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဧည့်သည်... သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ပေးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ကို ရိုးသားမှုနဲ့ ဆက်ဆံရမယ်လေ... ကျွန်တော်တို့က ဧည့်သည်ကို ဒီလောက် ရိုးသားမှုနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တာကို... ဧည့်သည်က ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားရက်ရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီး၏ အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း အဆုံးတွင်မူ နားစည်များကို ဖောက်ထွက်တော့မည့်အလား စူးရှလာပြီး လူများကို နားပိတ်ထားချင်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မလှည့်စားပါဘူး... ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံတဲ့ နည်းလမ်းပါ..."</p> <p>ချန်ဖေးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ သူ သဘာဝကျကျ အသက်ရှူပြီးနောက် ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေပေသည်။</p> <p>ဖုံးကွယ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ဖုံးအုပ်ထားခြင်း မရှိချေ။ အမှန်တရားက ရှင်းလင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်... အကယ်၍ အလုပ်မဖြစ်ဘူးလို့ ထင်ရင် နောက်ထပ် အသက်ပြင်းပြင်း နည်းနည်းလောက် ထပ်ရှူကြည့်တာ ဒါမှမဟုတ် အသက်ရှူနှုန်းကို မြှင့်တင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."</p> <p>ချန်ဖေးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး သူ၏ ဖြေရှင်းနည်းကို အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီး၏ မျက်လုံးများက ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အနီရောင် အလင်းတန်းဖြင့် လင်းလက်သွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူ ရပ်တန့်သွား၏။ ချန်ဖေး လိမ်မပြောခဲ့ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ ဤလူက အမှန်တကယ်ပင် ထိုနည်းလမ်းအတိုင်း ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် မည်သည့် ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းကမျှ ပုံမှန် အသက်ရှူခြင်းကိုသာ မလိုအပ်ချေ။</p> <p>အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က အသက်ရှူရုံဖြင့် ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဆိုပါက လောကရှိ သာမန်လူ အားလုံးသည် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထပ်ဖြည့်ပြောစရာ ရှိသေးလား..."</p> <p>ရွာသူကြီးက မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ဒီကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိပါတယ်..."</p> <p>ချန်ဖေးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက ဘာလဲ... မြန်မြန်ပြောစမ်းပါ..."</p> <p>ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပေါ်လာ၏။ ဒါမှပေါ့။ သာမန် အသက်ရှူရုံနဲ့တော့ ကျင့်ကြံလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ တခြား အရေးကြီးတဲ့ နည်းစနစ်တွေ ရှိရမှာပေါ့။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငွေစ တစ်ဆယ်ပါ... ငွေစ တစ်ဆယ် ဖြစ်ရမယ်... စောစောက ဒီအချက်ကို ကျွန်တော် အလေးအနက် မပြောခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ဆယ်က အရမ်း အရေးကြီးပါတယ်..."</p> <p>ချန်ဖေးသည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤတစ်ဆယ် နှစ်ဆယ် မရှိသောကြောင့် သူ ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို မကျင့်ကြံနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီး၏ ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးခဲသွားလေသည်။ ဒီငွေစ တစ်ဆယ်က မင်းရဲ့ အသက်ရှူကျင့်စဉ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။</p> <p>ရွာသူကြီးက ရွာသားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချန်ဖေးအပေါ် ခုန်အုပ်ကာ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွာသားများကို နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေစေရန် တားဆီးထားသည့် ထူးဆန်းသော ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေပုံ ပေါ်ပေသည်။</p> <p>ချန်ဖေး အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် ရွာသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရာတစ်ခုခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ဖေးဆီသို့ ပျံသန်းလာလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် လုကျစ်ချွန်းနှင့် သူ၏ အဖော်တို့ ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းကို ရှင်းပြအပြီးတွင် ရွာသားများသည် သူတို့ နှစ်ဦးထံမှ စုပ်ယူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဤအရာများသည် ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် စီးဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤရွာသားများသည် သူတို့၏ ရှင်းပြချက်များမှတစ်ဆင့် လုကျစ်ချွန်းနှင့် သူ၏ အဖော်၏ နားလည်နိုင်စွမ်း၊ ခွန်အား၊ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြားအရာ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန်တို့ အဖြေများကို ကြေညာခဲ့စဉ်က ဤရွာသားများသည် ကူးယူခဲ့ကြပြီးနောက် အဖြေများသည် သူတို့၏ အပိုင်များ ဖြစ်လာကာ လုကျစ်ချွန်း၊ဟွာတောက်ဟုန် တို့နှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ဤအချိန်၌ ချန်ဖေး၏ ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်အတွက် အဖြေမှာ ပုံမှန် အသက်ရှူခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအဖြေက မှားယွင်းနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေပြီး သူတို့ ကူးယူခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ မရရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တပည့်ကို သင်ပေးခြင်းက ဆရာကို ငတ်မွတ်သေဆုံးစေနိုင်သည်။ အကယ်၍ တပည့်က မသင်ယူနိုင်ပါက တပည့်သည်လည်း တန်ဖိုးပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤစည်းမျဉ်းက ဘဝရှိ အရာအားလုံးနှင့် သက်ဆိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."</p> <p>ရွာသားများက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလျက် တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသော်လည်း ထိုအချိန်၌ သူတို့သည် ချန်ဖေးကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ချင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် ရွာသားများကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လျှောက်သွားရင်း ချန်ဖေးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုမို သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် ပိုမို သန်စွမ်းလာပြီး ပိုမို ခွန်အားကြီးမားလာသကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ကလည်း များစွာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မနားတမ်း ပိုမို သန်စွမ်းလာသည့် ခံစားချက်က သူ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေစဉ်မှာပင် ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဆယ်ကြိမ်ကျော် အသက်ရှူပြီးမှသာ တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို ချန်ဖေး အံ့သြစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤအချိန်၌ အခြား တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက ချန်ဖေး၏ အငွေ့အသက်သည် များစွာ မြင့်တက်လာပြီး ရွာသားများ၏ ယခင်က တောက်ပနေသော မျက်လုံးများမှာ များစွာ မှေးမှိန်သွားကြောင်း သူတို့ သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ ငွေစ တစ်ဆယ် လိုအပ်ရတာလဲ... ပြီးတော့ ဒီငွေစ တစ်ဆယ်ကို ဘယ်သူ့ကို ပေးရမှာလဲ..."</p> <p>သူ၏ စိတ် အနည်းငယ် ရှင်းလင်းလာသည်နှင့်အမျှ ချန်ဖေးသည် သူ၏ စောစောက စကားများ ထူးဆန်းမှုကို နားလည်လိုက်၏။ သို့ရာတွင် ထိုငွေစ တစ်ဆယ် နှစ်ဆယ်ကို သူ မည်သူ့ကို ပေးရမည်ကိုမူ မမှတ်မိနိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤငွေစ တစ်ဆယ် နှစ်ဆယ်က အလွန် အရေးကြီးကြောင်း ချန်ဖေး မသိစိတ်က သိနေပေသည်။ ငွေမရှိဘဲ ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို သူ မည်သည့်အခါမျှ စတင် နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်သူ့ကို ပေးရမှာလဲ... ချန်ဖေးသည် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်နေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် အရာများစွာကို အမှန်တကယ် မေ့သွားပုံရပြီး မမှတ်မိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန်တို့သည် ချန်ဖေးက ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်၏ အရေးကြီးသော အချက်များကို ရှင်းပြသည်ကို ကြားချိန်တွင် အနည်းငယ် တွေဝေသွားကြ၏။ သို့ရာတွင် သူတို့၏ အစာအိမ်ထဲရှိ အအေးဓာတ်က ဆက်လက် ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ မသိစိတ်က လျစ်လျူရှုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်း အားလုံးကို ထုတ်ဖော်ရန် သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် စိတ်ရှည်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မေ့လျော့သွားသကဲ့သို့ပင်။ နိဒါန်းပျိုး ကျင့်စဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လျှင်တောင်မှ သူတို့ အတိတ်က ဤသို့ လုံးဝ လုပ်ဆောင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ အဆင့်တွင် ကျင့်စဉ် တစ်ခုစီတိုင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ပါဝင်နေပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားကို သယ်ဆောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားသူများကို မခွဲခြားဘဲ သင်ကြားပေးခြင်းက မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ကန့်သတ်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာနှင့် တပည့် ဆက်ဆံရေး၊ ရင်းနှီးသော ဆွေမျိုးများနှင့်ဆိုလျှင် သင်ကြားပေးခြင်းက သဘာဝကျသဖြင့် ပြဿနာ မရှိချေ။ သို့သော် ယခုခေတ်တွင် သူစိမ်းများကို မည်သို့ အသိပညာ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်မည်နည်း။</p> <p>သို့သော် မဖြစ်နိုင်သောအရာများသည် ယခု ဤရှေးဟောင်းရွာတွင် ဖြစ်နိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ပုံမှန်အားဖြင့် အာရုံစိုက်မည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များစွာကို မသိစိတ်က လျစ်လျူရှုကာ မေ့လျော့သွားကြလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက်က အခုလေးတင် အများကြီး မျှဝေပေးခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့လည်း အများကြီး အကျိုးအမြတ် ရခဲ့ပါတယ်... ဧည့်သည်တို့ ရေဆာနေလောက်ပြီ... ရွာက ဧည့်သည်တို့ ရေဆာပြေဖို့ အရက်နဲ့ သောက်စရာ တချို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်..."</p> <p>ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ အရက် ပန်းကန်လုံး သုံးလုံး ယူဆောင်လာကြသည်။ အရက်၏ ရနံ့က မယုံနိုင်လောက်အောင် မွှေးပျံ့နေပြီး လူတစ်ယောက်၏ ခံတွင်းကို မြိန်သွားစေပေသည်။</p> <p>ချန်ဖေးသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားရသဖြင့် မသိစိတ်က ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ခေါင်းမူးဝေမှု တစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ အရက် ပန်းကန်လုံးကို တွေ့လိုက်ရပြီး အတွင်းရှိ အရက်များ လုံးလုံးလျားလျား ကုန်စင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အရက်၏ အရသာက သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မူးယစ်နေသော ခံစားချက်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရစ်ဝဲနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းက အရင်ကတည်းက အလွန် မှုန်ဝါးနေခဲ့ပြီး ဘယ်အချိန်က သောက်လိုက်မှန်း မသိတဲ့ ဒီအရက် ပန်းကန်လုံးက အဲ့ဒီ ခံစားချက်ကို ပိုဆိုးသွားစေခဲ့တယ်။</p> <p>ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်၏ အသံက အဘယ်ကြောင့် ငွေစ တစ်ဆယ် လိုအပ်သနည်းဆိုသည်ကို ချန်ဖေး ယခုလေးတင် တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ထိုမေးခွန်းကို လုံးလုံးလျားလျား မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး သူသည် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက်လည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမောပြေတိုက်တဲ့အရက် လည်းသောက်ပြီးသွားပြီ... ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ထပ် အသိပညာ နည်းနည်းလောက် ထပ်သင်ပေးပါလား... မီရွာက ဆင်းရဲပြီး ဝေးခေါင်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ... တစ်ခုခု သင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ဆိုတာ အရမ်း ရှားပါးပါတယ်... ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက် ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းညွှန်မှုပေးဖို့ မတုံ့ဆိုင်းဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချန်ဖေးနှင့် အခြား နှစ်ယောက်ကို ရိုသေမှု ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save