Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အိပ်ယာထဲတွင် အဖော်ပြုပေးမည့် ထူးဆန်းသောအမျိုးသမီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖျင်ရင်ခရိုင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆင့်လိုက် ရှေ့ဆက်နေသော လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သည့် အဖွဲ့သည် ရပ်တန့်သွား၏။ ယခင်က သတ်ရလွယ်ကူခဲ့သော မိစ္ဆာကောင်များသည် အထူး ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ အများအပြားသည် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ပေါင်းစပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို ကြီးမားစွာ မြင့်တက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိုင်းပညာရှင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်များကို ထိမှန်ချိန်တွင် သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ သက်ရောက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ပြီး တစ်ခုခုက ဤထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်များအတွက် ထိခိုက်မှုကို စုပ်ယူပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအပြောင်းအလဲများ၏ တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှုမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော သိုင်းပညာရှင်အချို့ ထိခိုက်သေဆုံးမှုများ စတင်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် ဤအပြောင်းအလဲ လှိုင်းလုံးတွင် အကုန်နီးပါး သုတ်သင်ခံလိုက်ရမလို ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သူများပင်လျှင် ဤအချိန်၌ အများစုမှာ ဒဏ်ရာရရှိနေကြ၏။ ထို့ပြင် ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များနှင့်အတူ ပါလာသော ကျောချမ်းစရာ စွမ်းအားသည် အခြားနေရာများတွင် ကြုံတွေ့ရသော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးဖိုတစ်ခုကဲ့သို့ အပူဓာတ်ရှိသော အားကောင်းသည့် သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များ ရှိသည့် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များအတွက်ပင် ဤရေခဲတမျှ အေးစက်သော စွမ်းအင်များကို ခုခံရန် အလွန် ခက်ခဲပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ဆက်လက် ဒဏ်ရာရနေမည်ဆိုပါက အခြေအနေသည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘိုးဖန်း... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ ဝင်ပါသင့်ပြီလား..."</p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက သူ ခေါ်လာသော အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ၏ အဆင့်အတန်းသည် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော်လည်း အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များကို စုဆောင်းရန်မှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သူများအတွက် လွယ်ကူသော ကိစ္စ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြို့ငယ်လေးတွင် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတိုင်းနီးပါးသည် သရဖူမဲ့ ဘုရင်များ ဖြစ်ကြပြီး ထူးဆန်းသော နယ်မြေများကို စူးစမ်းရန် အပြင်ထွက်လိုသူ အလွန် နည်းပါးပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ လက်အောက်ငယ်သား အများအပြားကို ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများ ကိုယ်တိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ဤနေရာတွင် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သူတစ်ယောက်အတွက်ပင် နှလုံးကွဲကြေစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မလောပါနဲ့... ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သလို ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်..."</p> <p>ဖန်းကျီချိုးက သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထူးဆန်းတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုကို အောင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ မင်းရဲ့ ခွန်အားက အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ လိုအပ်တာထက် အများကြီး သာလွန်မနေဘူးဆိုရင် အများအားဖြင့်တော့ ကြုံလာတဲ့အရာတွေကို ဖြေရှင်းသွားရမှာပဲ... အခုချိန်မှာတော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေ အကုန်လုံး သေသွားရင် ပြဿနာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကြီးမြတ်တဲ့ အရာတွေကို ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေက အမြဲတမ်း လိုအပ်ပါတယ်... အကယ်၍ ဒီထူးဆန်းတဲ့ နယ်မြေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမလဲ ဆိုတာကို အခု မတွက်ထုတ်နိုင်ရင် နောက်ကျရင် ပိုပြီး ဒုက္ခရောက်ဖို့ပဲ ရှိလိမ့်မယ်... ဒီထူးဆန်းတဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ ရတနာတွေ တကယ် ရှိနေတယ်... ငါ ပိုပိုပြီးတောင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်းကျီချိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာ၏။ ထူးဆန်းသော နယ်မြေတစ်ခုကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းလိုခြင်းက ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောတောင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းရွာ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော စွမ်းအင်များကို ခံစားနေ၏။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းချီးပေးခံထားရတဲ့ မြေလဲ။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ချန်ဖေးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စွမ်းအင်များ သိသိသာသာ တိုးတက်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီရှုထောင့်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို သုခဆန်တဲ့နေရာ တစ်ခုပဲ... ဒီနေရာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဂိုဏ်းထဲက အစစ်အမှန်အမွေအနှစ် တောင်ထိပ်က တော်တော်လေး နိမ့်ကျမနေဘူးလား…”ချန်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီးနောက် သူ အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း ဟုတ်လား... ယွမ်ချန်ဓားဂိုဏ်း ဟုတ်လား... ဂိုဏ်းများနှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် အလွန် မှုန်ဝါးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ချန်ဖေး ရုတ်တရက် နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>သူက အနီးအနားမှာ မတော်တဆ လမ်းပျောက်နေတဲ့ သာမန် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်လား... ဒါမှမဟုတ် ယွမ်ချန်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက တပည့်လား... သူ့အတွက် အရမ်း ရင်းနှီးနေတဲ့ နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်း ဆိုတဲ့ နာမည်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်လေ…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြင်ပ စွမ်းအင်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ချန်ဖေးသည် သူ၏ တွေးတောမှုများ ယခင်ကလောက် မနှေးကွေးတော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အရာများကို အမှန်တကယ် မစဉ်းစားနိုင်သေးချေ။ မနားတမ်း စီးဆင်းနေသော စွမ်းအင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး ဆက်လက် မြင့်တက်မလာတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဧည့်သည်..."</p> <p>ရွာသားများ၏ အော်ဟစ်သံများက ချန်ဖေးကို သူ၏ အတွေးများထဲမှ ဆွဲထုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်လားဟု ချန်ဖေး တွေးလိုက်မိသော်လည်း ရွာသားများ၏ လေသံက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါက်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့က ကျင့်စဉ်အသစ် တစ်ခုကို ကျင့်ကြံခဲ့ရလို့ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာများလား။</p> <p>ပြီးတော့ ချန်ဖေးက ရွာသားတစ်ယောက် အမှုန့်ဖြစ်သွားတာကို ယခုလေးတင် မြင်လိုက်ရသလိုပဲ…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှုန့် ဟုတ်လား...  အမြင်မှားတာ ဖြစ်ရမယ်...</p> <p>ချန်ဖေး ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အမှုန့်များ လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။ ရှင်းနေသည်မှာ သူ ယခုလေးတင် မြင်လိုက်ရသောအရာက ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပြီ... အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပြီ..."</p> <p>ချန်ဖေးသည် ရွာသားများကို အရိုအသေပေးသည့်အနေဖြင့် လက်ယှက်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့၏။ အခြားသူများကို ကူညီခြင်းက သူ့ထံသို့ ပျော်ရွှင်မှု ယူဆောင်လာပေးပြီး သဘောကောင်းသော ဤရွာသားများကို ကူညီနိုင်ခြင်းက ချန်ဖေးကို စစ်မှန်သော ကျေနပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသားများသည် ချန်ဖေး၏ ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ထိတွေ့ကိုင်တွယ်၍ ရနိုင်သော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် အစိုင်အခဲ ဖြစ်သွားတော့မည့်အလား ကျောချမ်းစရာ အေးစက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သို့သော် ဤအချိန်၌ သူတို့သည် ချန်ဖေး ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆင်းသွားသည်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရွာသူကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ကျင့်စဉ် တော်တော်များများကို သင်ပေးခဲ့ပြီးပြီ... လူတိုင်းကို အဲ့ဒါတွေ ချေဖျက်ဖို့ အချိန်နည်းနည်း ပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."</p> <p>လုကျစ်ချွန်းသည် ရွာသူကြီးကို ကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်း အခြေအနေကို နားမလည်သော်လည်း သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ်များ သင်ကြားခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။ ဆက်လုပ်ပါက အလွန် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များဆီသို့ သေချာပေါက် ဦးတည်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တန်ဆေး လွန်ဘေးပဲ... မြန်မြန်ဆန်ဆန် အများကြီး သင်ယူတာက တကယ်တော့ လူတိုင်းအတွက် မကောင်းဘူး..."</p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်ကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်..."</p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ဖေးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် လောလောဆယ်တွင် အရာများစွာကို နားလည်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ မှတ်ဉာဏ် အမျိုးမျိုးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်လာပြီးနောက် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဤခံစားချက်က ချန်ဖေးကို အနည်းငယ် အနေရခက်စေသည်။</p> <p>စိတ်အေးအေးထားပြီး အရာများကို သေချာ စဉ်းစားရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ချန်ဖေး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မေ့နေသော အရေးကြီးသည့် အရာတစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှိနေရမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့... အကယ်၍ ရွာသားတွေက စွမ်းရည်တချို့ သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင် တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အခြေခံ ကျင့်စဉ် တော်တော်များများ ရှိသေးတယ်... နောက်ထပ် ဆယ်စုံ ရှစ်စုံလောက် သင်ပေးဖို့က ပြဿနာ မရှိပါဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် ကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးပြီးနောက် မည်မျှ သက်သောင့်သက်သာ ရှိခဲ့ကြောင်းကို တွေးလိုက်မိပြီး နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လုပ်နိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ အခြားသူများကို ကူညီခြင်းက ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုပဲလေ... အခြားသူများကို ကူညီခြင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကူညီခြင်းပဲ... ကောင်းပါတယ်…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက်ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးရက်ပါဘူး... ဒီနေ့ သင်ကြားမှုကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန် ပြောသည်ကို ကြားချိန်တွင် ရွာသူကြီးက သိပ်မတုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း ချန်ဖေး ဆက်ပြောသည်ကို ကြားချိန်တွင် သူ၏ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"စောသေးတာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး... နှုတ်ဆက်ပါတယ် အားလုံးပဲ..."</p> <p>လုကျစ်ချွန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ရွာထဲမှ စတင် ထွက်ခွာသွား၏။ ဟွာတောက်ဟုန် စကားမပြောသော်လည်း သူ၏ အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းနေသည်။ ဤနေရာတွင် သူ ဆက်မနေချင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟူး... ဧည့်သည်တို့က အဝေးကြီးက လာရတာကို... အချိန်လည်း အရမ်း လင့်နေပြီ... ဧည့်သည်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ထွက်ခိုင်းရက်မှာလဲ... ညဘက် ခရီးသွားတာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... နောက်တစ်ရက်လောက် ဆက်နေပြီးမှ သွားကြပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာသူကြီးက လက်လှမ်းကာ လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန်တို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းကင်က လင်းနေသေးတာကို..."</p> <p>လုကျစ်ချွန်းက ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နေဝင်သွားပြီး ညရောက်နေပြီဆိုတာကို သူ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။</p> <p>လုကျစ်ချွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ အချိန် စောသေးကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသော်လည်း ယခုအခါ ညရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး တောက်ပသော လမင်းကြီးက ကောင်းကင်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေ၏။ လုကျစ်ချွန်း ခေါင်းကို မခါဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်က တစ်ခုခု၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း မသိစိတ်က အာရုံခံမိသော်လည်း ထိုခံစားချက်ကို သူ အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်၏။ ကောင်းကင်က သူ ဖြစ်သင့်သည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ချန်ဖေးသည် ပြောင်းလဲနေသော ကောင်းကင်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။ ယခင်က ထူးဆန်းသော ခံစားချက်က ပိုမို ထင်ရှားလာသော်လည်း မည်သည့်အရာက ထူးဆန်းနေသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်ဖေး မတွက်ထုတ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောကကြီးက ဒီလိုပဲ ဖြစ်တယ်လို့၊ မီရွာမှာလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်မှာလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်တယ်လို့ အသံတစ်ခုက သူ့ကို အမြဲ ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ အံ့သြစရာ ဘာမှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... ရွာက ဧည့်ခန်း တချို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်... ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက် အဆင်မပြေ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p>ရွာသူကြီးက ရှေ့သို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ချန်ဖေးနှင့် အခြား နှစ်ယောက်ကို ရွာထဲရှိ သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်များဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးယောက်သည် ကပ်လျက်ရှိသော သက်ကယ်မိုး တဲအိမ် သုံးလုံးတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ချန်ဖေးသည် ရွာသူကြီးကို အရိုအသေပေးသည့်အနေဖြင့် လက်ယှက်ကာ တဲအိမ်၏ တံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။</p> <p>ချန်ဖေးသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်က မေးစေ့ကို ထောက်ထားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများစွာက သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့၏။အထူးသဖြင့် သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးပြီးနောက် သူ၏ စိတ် ပိုမို ရှင်းလင်းလာကြောင်း ချန်ဖေး တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းမှုများကို သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။</p> <p>ချန်ဖေး မည်မျှပင် စဉ်းစားစေကာမူ အချိတ်အဆက်များကို ဆက်စပ်၍ မရနိုင်ချေ။ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးက အပိုင်းပိုင်းလိုက် ပေါ်လာပြီးနောက် ပြန်လည် မြုပ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချန်ဖေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး  ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက် တွေးတောချင်သော်လည်း အခြား အတွေးများက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို အာရုံလွှဲသွားစေသည်။ ထို့နောက် သူ မူလက ဆက်လက် တွေးတောချင်ခဲ့သောအရာကို ရုတ်တရက် မေ့သွားတတ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုကို မေ့သွားတယ်ဆိုတာ ငါ သေချာ မှတ်မိနေပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုတာကို ငါ တွက်ထုတ်လို့ မရဘူး...</p> <p>ဤခံစားချက်က အရမ်း ဆိုးရွားပြီး ဖြေရှင်းနည်းလည်း မရှိဘူး...</p> <p>သူသည် မေ့တတ်သူ တစ်ယောက် မဖြစ်ကြောင်း ချန်ဖေး ခပ်ရေးရေး မှတ်မိနေသော်လည်း ယခုအခါ သူက ထိုအတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်နေပေသည်။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က သူ ဘာတွေးနေခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို သူ မမှတ်မိနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ စိတ်က ဂျုံယာဂုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p>ချန်ဖေးသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ ရွာသားများနှင့် ရွာသူကြီးတို့က အလွန် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်နေဆဲပင်။ သို့ရာတွင် မသိစိတ်ထဲ၌ အပြင်ဘက်တွင် သူ လုပ်စရာ ကိစ္စများ ရှိနေသေးသည်ဟု ချန်ဖေး ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန်ကျရင် ရွာသူကြီးနဲ့ စကားပြောပြီး ထွက်သွားတော့မယ်..."</p> <p>ချန်ဖေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...</p> <p>တံခါးခေါက်သံက ချန်ဖေး၏ အတွေးများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အနည်းငယ် တွေဝေစွာဖြင့် ချန်ဖေးက မတ်တပ်ရပ်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။ ရွာသူကြီး ဖြစ်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းစွာဖြင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ခုံးများက မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသလိုလို၊ မကြုတ်ထားသလိုလို ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေကာ စိတ်ခံစားမှု အပြည့် ရှိနေပုံ ပေါက်သည်။ သူမသည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးအပေါ်တွင်  ကောင်းမွန်သော ပိုးသားနှင့် ဖဲသားများ၏ တောက်ပမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူမကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ရုံဖြင့် မေ့မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင်မလေး... ညနက်နေပြီကို ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."</p> <p>ချန်ဖေးက အနည်းငယ် တွေဝေစွာဖြင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှ အကြည့်ကို လွှဲကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အထဲဝင်ပြီး စကားပြောလို့ ရမလား..."</p> <p>အမျိုးသမီးက မည်သူ့ နှလုံးသားကိုမဆို အရည်ပျော်သွားစေနိုင်သည့် နူးညံ့သော အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ဖေး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် အမျိုးသား နှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးတည်း ရှိနေခြင်းက တစ်ခုခု လွယ်ကူစွာ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်..."</p> <p>ချန်ဖေး စကားမဆုံးမီ ရုတ်တရက် လမ်းလွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် အမျိုးသမီးသည် သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမနောက်က တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ မီရွာမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ... ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ အမြဲတမ်း ဆန္ဒတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်... အဲ့ဒါကတော့ ကျွန်မရဲ့ အခုပုံစံကို တစ်ယောက်ယောက်က ပန်းချီဆွဲပေးနိုင်ဖို့ပါပဲ... အလှအပဆိုတာ အချိန်နဲ့အမျှ မှေးမှိန်သွားတတ်တယ်လေ... ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိ အသွင်အပြင်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခု ရှိဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်လာပြီး သူမ၏ ပါးပြင်များတွင် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြည့်နှက်နေရာ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားပြီး ယုယချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပန်းချီဆွဲမယ်..."</p> <p>ချန်ဖေးသည် အမျိုးသမီးကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သူမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည့်အလား သူ၏ စောစောက ငြင်းဆန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း မေ့သွားလေ၏။ ထို့ပြင် ပန်းချီဆွဲခြင်း အကြောင်း ပြောရလျှင် ချန်ဖေး ပန်းချီမဆွဲဖြစ်သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... အဆင်ပြေရဲ့လား..."</p> <p>အမျိုးသမီးက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ရာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ဖော်ပြနေ၏။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်ကြမ်းကပင် သူမ၏ ကောက်ကြောင်းများကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>ထိုအချိန်၌ လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန်တို့၏ အခန်း တစ်ခန်းစီတွင် အခြားလူ တစ်ယောက် ပေါ်လာလေ၏။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save