Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ရေးပန်းချီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညနက်နေပြီကို...  စစ်တုရင် ကစားမလို့လား..."</p> <p>လုကျစ်ချွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ထိုအဘိုးအိုကို သူ အဘယ်ကြောင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သနည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီမီရွာမှာ တခြားသူတွေနဲ့ စစ်တုရင် ပွဲပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ကစားခဲ့ပြီးပြီ... ကျွန်တော်လည်း အရမ်း ငြီးငွေ့နေပြီ... အခု မိတ်ဆွေနဲ့ တွေ့တော့ တကယ်ကို စစ်တုရင် ကစားချင်စိတ် ပေါက်လာလို့ပါ... ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြန့်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အဘိုးအိုသည် စစ်တုရင်ခုံကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ လုကျစ်ချွန်း ထိုင်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ကျွန်တော် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေတယ်... ခင်ဗျားနဲ့ စစ်တုရင် ကစားဖို့ အားအင် ရှိမယ် မထင်ဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းသည် အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စစ်တုရင်ခုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ မှုန်ဝါးသော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးဝင်လာ၏။ ဤခံစားချက်က မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း လုကျစ်ချွန်းသည် သူ၏ နှလုံးသား အလိုအတိုင်း လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မပင်ပန်းပါဘူး... လုံးဝ မပင်ပန်းပါဘူး..."</p> <p>အဘိုးအိုက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး စစ်တုရင် ရုပ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ သူ့ရှေ့ရှိ စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းသည် စစ်တုရင်ခုံကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ အမြင်အာရုံက ခဏမျှ မှုန်ဝါးသွားပြီး မသိစိတ်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။ သူ ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် လုကျစ်ချွန်းသည် အဘိုးအို၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူ၏ ညာလက်က စစ်တုရင်ခုံမှ ယခုလေးတင် ကြွတက်သွားကာ ရုပ်တစ်ခုကို ချထားပြီးဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် လုကျစ်ချွန်း၏ တစ်ခုတည်းသော အဓိက ဝါသနာမှာ စစ်တုရင် ကစားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ အခြားသော စိတ်ခံစားမှုများ အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ကစားပွဲအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှေ့ကွက်တိုင်းနှင့်အတူ သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဓာတ်များ အားနည်းသွားသည်ကို လုကျစ်ချွန်း သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ အနည်းငယ်စီ လျော့ကျသွားမှုတိုင်းက သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သော်လည်း အချိန်နှင့်အမျှ စုပုံလာပေသည်။</p> <p>အရာများစွာသည် ထိုကဲ့သို့သော အသေးစား ပျက်စီးမှုများကို ခံနိုင်ရည် မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးပင်လျှင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုကဲ့သို့သော ပျက်စီးမှုများကြောင့် ဖျက်ဆီးခံရနိုင်ပေသည်။</p> <p>လုကျစ်ချွန်းသည် စစ်တုရင်ခုံတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြောနေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ စစ်တုရင် စွမ်းရည်သည် အလွန် မြင့်မားပုံရပြီး လုကျစ်ချွန်းသည် ရွှေ့ကွက်တစ်ခုစီ၏ နေရာချထားမှုကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား မှော်ပညာ မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ် မပြည့်မီမှာပင် လုကျစ်ချွန်းသည် အပြင်ဘက်တွင် သူ လေ့ကျင့်ခဲ့သော ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်း တစ်ခုနှင့် ညီမျှသောအရာကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစစ်တုရင်ခုံ၏ အရှိန်အဟုန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ယခုမှသာ စတင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟွာတောက်ဟုန်၏ အိမ်ထဲတွင် လူ နှစ်ဦးသည် အဘယ်အချိန်ကတည်းက အတူတကွ စတင် သောက်စားနေခဲ့ကြမှန်း မသိချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်နဲ့ သောက်ရရင် ခွက် တစ်ထောင်တောင် မလောက်ပါဘူး..."</p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်သည် အရက်ချစ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဘိုးအို ယူဆောင်လာသော အရက်သည် မွှေးပျံ့ရုံသာမကဘဲ မေ့မရနိုင်သော အရသာလည်း ရှိသဖြင့် လူများကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်ချင်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟွာတောက်ဟုန် အရက်သောက်ချိန်တွင် များသောအားဖြင့် အမြည်းစားလေ့မရှိသကဲ့သို့ သောက်နေစဉ် စကားပြောလေ့လည်း မရှိချေ။ သူသည် အရက်သောက်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ကိုသာ နှစ်သက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူနှင့်အတူ အရက်သောက်လိုသူများ အနီးအနားတွင် ရှိနေပါက တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်ရလျှင်ပင် ဟွာတောက်ဟုန်အတွက် ကြည်နူးစရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအချိန်၌ သူတို့ နှစ်ဦးသည် စကား လုံးဝ မပြောဘဲ မူးယစ်နေသည့်အလား တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ဆက်တိုက် သောက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ သောက်ပုံသောက်နည်းကို ကြည့်ရင်း ဟွာတောက်ဟုန်သည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း တွေ့ရှိရပြီး ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ မွှေးပျံ့သော အရက်ကို မြှောက်ကာ တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ တစ်ခွက် ကုန်သွားတိုင်း သူ၏ အငွေ့အသက်က တစ်မှတ် လျော့ကျသွားသည်ကို ဟွာတောက်ဟုန် သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ ထိုအခါမှသာ အဘိုးအိုက သူ့ကိုယ်သူ နောက်တစ်ခွက် ငဲ့ကာ သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ လက်ထဲရှိ အရက်ခွက်များသည် အမှန်တကယ်တော့ ဟွာတောက်ဟုန်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဖြစ်သည်။ ဟွာတောက်ဟုန် ကိုယ်တိုင်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အစိတ်အပိုင်းများကို ဖြတ်တောက်ကာ အဘိုးအိုအား အရက်အဖြစ် ဆက်သနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ဟွာတောက်ဟုန်သည် ယခုအချိန်၌ ဤအချက်ကို သတိမထားမိဘဲ အရက်သောက်ခြင်း၏ သာယာမှုတွင် နစ်မြောနေကာ ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ်... ဆယ့်ငါးမိနစ်... နာရီဝက်... တစ်နာရီ...</p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်၏ နှလုံးသားထဲသို့ အေးစက်မှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ သောက်တော့မည့် အရက်က သူ၏ လည်ချောင်းတွင် ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခင်က မှုန်ဝါးနေသော သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဤရုတ်တရက် တုန်လှုပ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ရှင်းလင်းသွားသည်။</p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်သည် အားနည်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သာမက သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် စွမ်းအင် တစ်ခုလုံးပါ နိမ့်ကျနေပြီး နေ့ရောညပါ မအိပ်ရသေးသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ...</p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အရက်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ထိုအချိန်၌ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရက်နှင့် မတူတော့ဘဲ သူ၏ အူများကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် အဆိပ်နှင့် ပိုတူနေပေသည်။ အခြေအနေကို ဟွာတောက်ဟုန် နားမလည်သော်လည်း ဤအရက်ကို သူ ဆက်သောက်၍ မရတော့ကြောင်း မသိစိတ်က သိနေပေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ငါ ထပ်သောက်မယ်ဆိုရင် ငါ မဖြစ်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိတ်ဆွေ နည်းနည်းလေးပဲ သောက်ရသေးတာကို... ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ..."</p> <p>အဘိုးအိုက ဆက်သောက်ရန် ဖျောင်းဖျလျက် တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော် ထပ်မသောက်တော့ဘူး... ခင်ဗျား ပြန်လို့ရပါပြီ... ကျွန်တော် နားဖို့ လိုတယ်..."</p> <p>ဟွာတောက်ဟုန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထွက်သွားရန် တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ မိတ်ဆွေက ဒီအရက်ရဲ့ အရသာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ တခြားဟာတွေ ရှိသေးတယ်... ဒါလေး မြည်းကြည့်ပါလား..."</p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အဘိုးအိုသည် ဟွာတောက်ဟုန်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။ မိန်းမောနေသော ဟွာတောက်ဟုန်သည် သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ရာ သူ၏ အရက် အများစုကို သောက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖူး..."</p> <p>အရင်ကဆိုလျှင် ဟွာတောက်ဟုန်သည် အရက် အများစုကို မော့သောက်ပြီးနောက် ဆက်သောက်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် စောစောက တုန်လှုပ်မှုက ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူသည် အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ပြန်အန်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားစမ်း..."</p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ အရက်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲလိုက်ရာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားလေသည်။ ဟွာတောက်ဟုန်၏ အသိစိတ်က အနည်းငယ် ရှင်းလင်းသွားပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်က ယခင်ကလောက် မသိသာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အဘိုးအိုက ဟွာတောက်ဟုန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အရက်များနှင့်အတူ ဟွာတောက်ဟုန်၏ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဟွာတောက်ဟုန်သည် ခုတင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မငြိမ်မသက်မှုများနှင့် အကြောက်တရားများ ရစ်ဝဲနေ၏။ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလိုသော ပြင်းထန်သည့် ဆန္ဒတစ်ခု သူ့အထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မကြာမီတွင် ဤဆန္ဒက တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ဟွာတောက်ဟုန်၏ အတွေးများကို ဖိနှိပ်ထားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိပ်ချင်စိတ်က သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးလာသည်။ မသိစိတ်ကပင် ဟွာတောက်ဟုန်သည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး အိပ်ချင်စိတ်ကို ခုခံကာ သူ့ကိုယ်သူ အမှန်တကယ် အိပ်ပျော်မသွားစေရန် ကြိုးစားနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်း၏ အခန်းထဲတွင်မူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော စစ်တုရင် ရုပ်များ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လုကျစ်ချွန်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ အမူအရာက မှုန်ကုပ်နေ၏။ သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှ လူသတ်လိုစိတ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြမရနိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"စစ်တုရင်ခုံက ကျိုးသွားပြီ... ဒီကစားပွဲကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြတာပေါ့..."</p> <p>လုကျစ်ချွန်းက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မလောပါနဲ့... မလောပါနဲ့... နောက်တစ်ခါကျရင် မိတ်ဆွေကို ထပ်လာရှာပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရသာရှိသော အသားတစ်တုံးကို ကြည့်နေသည့်အလား လုကျစ်ချွန်းကို ကြည့်ကာ အဘိုးအိုက ကျောချမ်းစရာ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လောဘက လျှံကျလုမတတ် ဖြစ်နေပြီး လူတစ်ယောက်ကို ကျောချမ်းသွားစေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး အဘိုးအို ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေးတောမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် မှားယွင်းနေပြီ... သူ ဒီအတိုင်း ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လုကျစ်ချွန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အိပ်ချင်စိတ် လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွား၏။ ဤအိပ်ချင်စိတ်က အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လုကျစ်ချွန်းပင်လျှင် မခုခံနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် လဲကျသွားလေသည်။</p> <p>အိပ်ချင်စိတ်ကို တွန်းလှန်ရတာတောင် အရမ်း ခက်ခဲနေပြီဆိုတော့ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာက ဇိမ်ခံပစ္စည်း တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး၏ သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်ရှေ့တွင်မူ ချန်ဖေးသည် အမျိုးသမီးကို အပြင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးသည် ကလေးများ၏ ရေးခြစ်ထားမှုနှင့် တူသော ပန်းချီဆွဲထားသည့် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကိုင်ထား၏။</p> <p>ဘာဆွဲထားမှန်း သိရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ရေးခြစ်ထားသည်ဟု ခေါ်ခြင်းကပင် အထင်သေးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင်လေး... ကျွန်မ ပန်းချီကား တစ်ချပ်လောက်ပဲ တောင်းတာကို... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ..."</p> <p>အမျိုးသမီး၏ ပခုံးများက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေါ်လွင်နေပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် မြင့်သော နေရာမှနေ၍ သူမ မကြည့်သင့်သော အရာများစွာကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်ဖေးက မလှုပ်မယှက် နေနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးလုံးလျားလျား မပြသခဲ့ချေ။</p> <p>နေ့လယ်က သူ ရှင်းပြမရနိုင်အောင် ရရှိခဲ့သော စွမ်းအင်ကြောင့် ချန်ဖေး၏ စိတ်က အတော်လေး ရှင်းလင်းနေခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အစာအိမ်ထဲရှိ အစားအစာများနှင့် သူ သောက်ခဲ့သော အရက်များသည် နဂါးနှိမ်နင်းခြင်း ရုပ်ပြကျင့်စဉ်၏ အလိုအလျောက် လည်ပတ်မှုနှင့်အတူ ချန်ဖေး ခံစားနေရသော မိန်းမောနေသည့် ခံစားချက်ကို ကြီးမားစွာ လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီး ပေါ်လာပြီး ပန်းချီကား တစ်ချပ် တောင်းဆိုချိန်တွင် ချန်ဖေးသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း မသိစိတ်က အာရုံခံမိလိုက်၏။ ရွာသားများ မည်မျှပင် စိတ်အားထက်သန်နေစေကာမူ သူတို့ ဤသို့ မလုပ်ကြချေ။</p> <p>ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်တွင် အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးတည်း ရှိနေပြီး သူမက သူ့ကို ပန်းချီကား တစ်ချပ် ဆွဲပေးရန် တောင်းဆိုနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး ပန်းချီဆွဲနိုင်သော်လည်း ဤအခြေအနေမျိုးတွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးအတွက် ပန်းချီဆွဲပေးရန် သူ မည်သို့ ဝံ့ရဲမည်နည်း။</p> <p>အကယ်၍ သူ ပန်းချီဆွဲလိုက်ပါက ဘာဖြစ်လာမည်ကို ချန်ဖေး မသိသော်လည်း သူ ပန်းချီမဆွဲရဲခဲ့ချေ။ဤအာရုံလွဲနေသော အချိန်ကာလအတွင်း အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ချန်ဖေးသည် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် စတင် ဆွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အနုပညာ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများက မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင် ချန်ဖေးသည် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယင်းအစား နားလည်၍မရသော အရာတစ်ခုခုကို ရေးခြစ်ဆွဲလိုက်လေ၏။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချန်ဖေးသည် အမျိုးသမီး၏ တိကျသော အသွင်အပြင်ကို ဆွဲရန်  ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မနားတမ်း ပြသနေခြင်းနှင့် သူမ၏ သွေးဆောင်သော စကားများက ချန်ဖေးထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုကိုမျှ မရရှိခဲ့ချေ။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ရုတ်တရက် သင့်ဆီ ပြေးလာပြီး ကြင်နာမှု ပြသနေသည်။ ဤအထဲတွင် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခုခု သေချာပေါက် ပါဝင်နေရမည်ဟု ချန်ဖေး၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ဆိုနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် စွမ်းရည်မျိုးပဲရှိတာ စိတ်ပျက်စရာပဲ သခင်မလေး..."</p> <p>ချန်ဖေးက အရိုအသေပေးသည့်အနေဖြင့် လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူမဆန်သော အေးစက်မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ချန်ဖေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ စက္ကူသည် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားပြီး အမျိုးသမီးက လှည့်ကာ ထွက်သွားလေ၏။</p> <p>ချန်ဖေး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာလိုသော သူ၏ ဆန္ဒသည် ရုတ်တရက် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေး မည်သည့် လုပ်ရပ်မျှ မပြုလုပ်နိုင်မီ အိပ်ချင်စိတ် လှိုင်းလုံးတစ်ခုက ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် အထောက်အကူ ရရန်နံရံကို မသိစိတ်က မှီလိုက်မိသည်။ အိပ်ချင်စိတ်က အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ချန်ဖေး၏ အတွေးများကို လွှမ်းမိုးသွားကာ အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ စဉ်းစားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန် မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိပြီးနောက် အိပ်ချင်စိတ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်ဖေး၏ ဦးနှောက်က ပြန်လည် စတင် အလုပ်လုပ်လာ၏။</p> <p>"ငါ ခုနက ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနက အလွန် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို ထပ်မေ့သွားပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း ချန်ဖေး နားလည်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထပ်ပြီးတော့လား..."</p> <p>ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ အရာများကို မေ့လျော့နေသော ခံစားချက်က အလွန် ဆိုးရွားပြီး ဤအခြေအနေက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေပုံ ရကြောင်း ချန်ဖေး နားလည်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိုးလင်းချိန်တွင် ရွာသူကြီးက တံခါးတိုင်းကို ခေါက်ကာ ချန်ဖေးနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်ကို မနေ့က သူတို့ ရှိခဲ့သော ကွက်လပ်ဆီသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ရွာသားများ အားလုံးသည် ဘေးတွင် ရပ်နေကြပြီး ချန်ဖေးနှင့် သူ၏ မိတ်ဆွေများကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် လုကျစ်ချွန်းနှင့် အခြား တစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ အပြုအမူက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပုံ ရကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း ဘာမှားနေသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ အတိအကျ မသိနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ လူတိုင်းကို မီရွာက ရိုးသားမှုနဲ့ ကြိုဆိုပါတယ်... မနေ့က ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက်က ဧည့်သည်တို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျွန်တော်တို့ကို သင်ပေးခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို အများကြီး အကျိုးရှိစေခဲ့ပြီး ဧည့်သည်တို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြသခဲ့ပါတယ်... အပြန်အလှန်အနေနဲ့ မီရွာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖိုးတန် ကျင့်စဉ်တချို့ကို ဧည့်သည်တို့ကို ပေးချင်ပါတယ်... အဲ့ဒါတွေက ဧည့်သည်တို့အတွက် အသုံးဝင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p>ရွာသူကြီး စကားပြောအပြီးတွင် ရွာသားအချို့ ထွက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လေစုဆောင်းခြင်း ကျင့်စဉ်... သေးငယ်တဲ့ စွမ်းရည်လေး တစ်ခုပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး မရယ်ပါနဲ့..."</p> <p>အဘွားအို တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ချန်ဖေးနှင့် အခြား နှစ်ယောက်ကို ကျောချမ်းစရာ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ လက်တစ်ချောင်းဖြင့် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ မီတာအနည်းငယ် အတွင်းရှိ နေရာက ရုတ်တရက် လှိုင်းထသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘွားအို၏ အောက်တွင် လေပြင်းတစ်ချက်က လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်လာပြီး သူမ ဖြည်းညင်းစွာ လေပေါ်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>လုကျစ်ချွန်းနှင့် သူ၏ အဖော်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွား၏။ အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး ထူးခြားသော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လေစုဆောင်းခြင်း... ဒီကျင့်စဉ်က..."</p> <p>အဘွားအိုသည် လေစုဆောင်းခြင်း ကျင့်စဉ်၏ အနှစ်သာရကို တစ်ခုချင်းစီ ရှင်းပြလိုက်ရာ ပြီးဆုံးရန် နာရီဝက်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။</p> <p>လုကျစ်ချွန်း၊ဟွာ‌တောက်ဟုန်နှင့် ချန်ဖေးတို့ မသိလိုက်ဘဲ သူတို့ ဟောပြောချက်ကို နားထောင်နေစဉ် သူတို့၏ ခေါင်းထိပ်များမှ စွမ်းအင်များ မနားတမ်း ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ဖေးသည် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်နေစဉ် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် စာသားတစ်ကြောင်း လင်းလက်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် စာတစ်ကြောင်းက အဘယ်ကြောင့် ပေါ်လာရသနည်း။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save