Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖန်ချက်ရုံ တိုးချဲ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တရားဝင် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်မှုများကို ပြီးစီးအောင်ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် လီကျစ်သည် သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို စတင်စစ်ဆေးလေသည်။ ရူပြည်နယ်သို့ သွားရောက်ကူညီရန်အတွက် လေးလကျော်ကြာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေမည်ကို လီကျစ် အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p>အလုပ်သမားအများဆုံးရှိသော ရက်ကန်းရုံသို့ လီကျစ် ဦးစွာသွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>ရက်ကန်းရုံမှာ ယခင်အတိုင်းပင်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားပေါင်း ၁,၇၇၀ ရှိကာ နေရာအနှံ့အပြားတွင် စက်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ပွတ်တိုက်လည်ပတ်နေသံများကို ကြားနေရသည်။ ရက်ကန်းရုံသည် ဝါဂွမ်းရိုင်းများကို တိုက်ရိုက်ဝယ်ယူပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီ မိသားစုထုတ် အထည်ချောကို ထုတ်လုပ်ကာ ထုတ်လုပ်မှုကွင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် တစ်လလျှင် အထည်ပေါင်း ၃၁,၀၀၀ ခန့် ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ ဤအထည်ချောများကို တုန်းမိသားစု၏ အရောင်းကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် နိုင်ငံတစ်ဝန်းသို့ ရောင်းချခဲ့ရာ လီကျစ်အတွက် တစ်လလျှင် အမြတ်ငွေသျှူး ၈,၄၀၀ ရရှိစေသည်။</p> <p>ရက်ကန်းရုံ၏ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးချုပ်မှာ လီကျစ်၏ ဦးလေးတော်စပ်သူ ကျန်းယွမ် ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးချုပ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အလွန်အောင်မြင်နေပြီး ယခင်ကလို ရှက်ရွံ့နေခြင်းမျိုးမရှိတော့ဘဲ သွက်လက်စွာ စကားပြောဆိုနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းယွမ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်လေသည်။ လီကျစ် စက်ရုံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မတွေ့ရသကဲ့သို့ စက်ယန္တရားပိုင်းဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားမှုမျိုးလည်း မတွေ့ရပေ။</p> <p>ထို့နောက် လီကျစ်သည် ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံကို သွားရောက်စစ်ဆေးလေသည်။</p> <p>ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံတွင် ယခုအခါ အလုပ်သမား ၂၀၀ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အလုပ်ရုံအတွင်း၌ စဉ့်အိုးကြီးများနှင့် သံဒယ်အိုးများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလုပ်သမားများက ကုန်ကြမ်းများကို အဆက်မပြတ်ထည့်သွင်းကာ စဉ့်အိုးများနှင့် သံဒယ်အိုးများထဲတွင် အပူပေး၍ မွှေနှောက်နေကြသည်။ လက်ရှိတွင် ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံသည် တစ်လလျှင် ဆပ်ပြာတုံးရေ ၇၀၀,၀၀၀ ထုတ်လုပ်လျက်ရှိသည်။ ယင်းတို့အနက် ဆပ်ပြာတုံးရေ ၅၀၀,၀၀၀ ကို ကျန်းနန်တွင် ဖြန့်ဖြူးရန်အတွက် ရွှီမင်ချဲ့ထံ ရောင်းချပြီး… ဆပ်ပြာတုံးရေ ၁၀၀,၀၀၀ ကို မြို့တော်တွင် ရောင်းချရန်အတွက် ဆရာကြီးချွေထံရောင်းချကာ ကျန်ရှိသော ဆပ်ပြာတုံးရေ ၁၀၀,၀၀၀ ကို ထန်းကျင်းမြို့တွင် တစ်တုံးလျှင် ကြေးဒင်္ဂါး ၂၀ ဈေးဖြင့် ရောင်းချလေသည်။</p> <p>ဆပ်ပြာလုပ်ငန်းသည် လီကျစ်အတွက် တစ်လလျှင် အမြတ်ငွေသျှူး ၈,၂၀၀ ရရှိစေသည်။</p> <p>အဘိုးလေး လီယိုရှန်းက ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံကို စီမံခန့်ခွဲလေသည်။ လီယိုရှန်းသည် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆပ်ပြာအလုပ်ရုံ၏ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူရန် လုံလောက်သော အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်သည်။ လီကျစ်သည် သူနှင့် စကားပြောကြည့်ရာ အဘိုးလေးသည် အရာရာကို အလွန်တင်းကျပ်စွာ စီမံခန့်ခွဲကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။</p> <p>ထို့နောက် လီကျစ်သည် အခြားနေရာများသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုလေသည်။</p> <p>ဘိလပ်မြေအလုပ်ရုံသည် မြို့တော်နယ်မြေရှိ ပန်းရန်ဆရာများထံ ဘိလပ်မြေများ စတင်ရောင်းချနေပြီဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဘိလပ်မြေ၏ ဈေးနှုန်းမှာ တစ်ကျင်လျှင် ကြေးဒင်္ဂါး ၃ ပြားသာရှိ၍ ဈေးပေါပြီး နေရာအနှံ့သို့ရောင်းချရန်အတွက် အဓိကကုန်ကျစရိတ်မှာ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ ခရီးဝေးလွန်းပါက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ် ကြီးမြင့်လွန်းသဖြင့် အမြတ်မကျန်နိုင်တော့ဘဲ လုပ်ငန်းကို ကြီးကြီးမားမား တိုးချဲ့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘိလပ်မြေအလုပ်ရုံတစ်ခုသည် တစ်လလျှင် ဘိလပ်မြေ ၇၂,၀၀၀ ကျင် ထုတ်လုပ်ပြီး အမြတ်ငွေသျှူး ၁၆၀ သာ ရရှိလေသည်။</p> <p>သေနတ်ထုတ်လုပ်ရေး အလုပ်ရုံနှင့်ပတ်သက်၍ ယခုအခါ လီကျစ်တွင် လက်မှုပညာရှင် ၁၉၅ ဦး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တစ်လလျှင် ရိုင်ဖယ်သေနတ် ၂၀၀ နီးပါး ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ သေနတ်တစ်လက် ထုတ်လုပ်ရန် ငွေသျှူး ၁၀ ကျပ် ကုန်ကျရာ လီကျစ်သည် သေနတ်များထုတ်လုပ်ရန်အတွက် တစ်လလျှင် ငွေသျှူး ၂,၀၀၀ သုံးစွဲနေရသည်။ ချုံကျန်းမင်းဆက် ရှစ်နှစ်မြောက်နှစ်… ၁၁ လပိုင်းကုန်တွင် လီကျစ်၌ သေနတ် ၂,၀၀၀ ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဤရိုင်ဖယ်သေနတ်များဖြင့် ဖန့်ကျားရွာတွင်ကျန်ရှိနေသော စစ်သည်အသစ် ၆၀၀ ကျော်သည်လည်း လနှင့်ချီ၍ ပစ်မှတ်လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အရည်အချင်းပြည့်မီသော စစ်သည်သစ်များအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်ရံတော်စစ်သည် ၂,၀၀၀ စလုံးကို ရိုင်ဖယ်သေနတ်များ တပ်ဆင်ပေးထားသည်။ ဤစစ်သည် ၂,၀၀၀ ဖြင့် လီကျစ်သည် သူ၏ ကျောရိုး ပိုမိုမတ်မတ်လာသည်ဟု ခံစားရလေသည်။</p> <p>လက်ရှိ လီကျစ်၏ အင်အားသည် ထန်းကျင်းမြို့ရှိ အကြီးဆုံးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်သော အင်အား ၃,၀၀၀ ရှိသည့် ကျန်းဟိုင်တပ်ဖွဲ့ထက်ပင် သာလွန်နေပြီဖြစ်သည်။ လီကျစ်သည် သူ၏ အင်အားကို အပြင်ပန်းတွင် ထုတ်ဖော်ပြသခြင်းမရှိသော်လည်း တပ်မှူးကြီးလော်နှင့် စစ်ဘက်ရေးရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုဆိုင်ရာ တာဝန်ခံအမတ်တို့သည် လီကျစ်နှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံကြလေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူဤသည်မှာ မင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းကာလဖြစ်ပြီး စစ်ရေးအင်အားသည် အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော ကစဉ့်ကလျား ခေတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အမြောက်ထုတ်လုပ်ရေး အလုပ်ရုံနှင့်ပတ်သက်၍ လွန်ခဲ့သောခြောက်လအတွင်း ခြောက်ပေါင်ဒါ အမြောက် ၈၀ ကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် လီကျစ် အသုံးပြုရန်အတွက် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။ အမြောက်စစ်သည်အချိုးအစားမှာ အလွန်များပြားနေ၍ မဖြစ်သောကြောင့် လီကျစ်သည် အလုပ်ရုံကို အမြောက်များထုတ်လုပ်ခြင်း ရပ်ဆိုင်းစေပြီး ဖန့်ကျားရွာ၏ မြို့ရိုးများအတွက် ကာကွယ်ရေးအမြောက်များအဖြစ် တစ်ဆယ့်ရှစ်ပေါင်ဒါ အမြောက်များကို ထုတ်လုပ်ရန် လေ့လာစမ်းသပ်စေခဲ့သည်။</p> <p>လီကျစ်က အမြောက်ထုတ်လုပ်ရေးအလုပ်ရုံသို့ ပေးအပ်ခဲ့သော တစ်ဆယ့်ရှစ်ပေါင်ဒါ အမြောက်၏ ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းမှာ ဤခေတ်ကာလရှိ အင်္ဂလိပ်များ စံပြသေနတ်ရှည် ဟုခေါ်သော အမြောက်ကြီးတစ်မျိုးကို အခြေခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမြောက်သည် အလေးချိန် ၃,၇၀၀ ကျင်၊ ပြောင်းဝအကျယ် ၃.၉၂ လက်မ၊ အရှည် ဆယ်ပေရှိပြီး တိုက်ရိုက်ပစ်ခတ်နိုင်သော အကွာအဝေးမှာ မီတာ ၁,၅၀၀ နှင့် မျဉ်းကွေးပစ်ခတ်နိုင်သော အကွာအဝေးမှာ မီတာ ၆,၀၀၀ ဖြစ်သည်။ လီကျစ်၏ အမြောက်ထုတ်လုပ်ရေးအလုပ်ရုံသည် အမြောက်များသွန်းလုပ်ရန်အတွက် သံအူတိုင် ကြေးဝါကိုယ်ထည်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုထားသဖြင့် အမြောက်များမှာ အများကြီး ပိုမိုပေါ့ပါးသွားနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။</p> <p>လီကျစ်က အမြောက်ထုတ်လုပ်ရေးအလုပ်ရုံကို လေ့လာစမ်းသပ်မှုများပြုလုပ်ရန်နှင့် အကြိမ်ကြိမ်စမ်းသပ်မှုများပြုလုပ်ရာတွင် ကျရှုံးမည်ကိုမကြောက်ရန်… လအနည်းငယ်အတွင်း ထုတ်လုပ်နိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေကြောင်းပြောပြခဲ့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လီကျစ်သည် ဖန်ချက်ရုံကို သွားရောက်စစ်ဆေးလေသည်။</p> <p>ဖန်ချက်ရုံသည် လီကျစ်၏ တတိယမြောက် အမြတ်အစွန်းအများဆုံးလုပ်ငန်းဖြစ်သည်။ လီကျစ်က လီရှင်းကို မေးမြန်းကြည့်ရာ ယခုအခါ ဖန်အရက်ခွက်အစုံများမှာ ရောင်းလိုအား မလောက်မငှ ဖြစ်နေကြောင်းသိရသည်။ ဖန်ချက်ရုံသည် တစ်လလျှင် ဖန်အရက်ခွက်အစုံ ၂၅၀ နှင့် ဖန်လက်ဖက်ရည်ခွက်အစုံ ၅၀ ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ ဖန်လက်ဖက်ရည်ခွက်များမှာအဆင်ပြေပြီး တစ်လလျှင် အစုံ ၃၀ ကျော် ရောင်းရသည်။ သို့ရာတွင် အရောင်မဲ့ ဖန်အရက်ခွက်များမှာမူ အလွန်လူကြိုက်များပြီး ဈေးကွက်သို့ရောက်ရှိပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချက်ချင်း ရောင်းထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဖန်အရက်ခွက်များ၏ ဝယ်လိုအားမှာလည်း တိုးလာနေပုံရသည်။ မြို့တော်ရှိ လူများသာ ဖန်အရက်ခွက်များ၏ ကောင်းကျိုးကိုသိရှိလာကြသည်မဟုတ်ဘဲ မြို့တော်နယ်မြေရှိ ခရိုင်အသီးသီးမှ လူများလည်း လာရောက်ဝယ်ယူကြပြီး တောင်ဘက်မှချမ်းသာသော ကုန်သည်များနှင့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများပင် ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် လူလွှတ်လာကြလေသည်။</p> <p>လီကျစ် ရောင်းချသော အရက်ခွက်တစ်စုံတွင် အရောင်မဲ့အရက်ခွက် အလုံးနှစ်ဆယ် ပါဝင်ပြီး လူနှစ်ဝိုင်းစာအတွက် လုံလောက်လေသည်။ တစ်စုံလျှင် ငွေသျှူး ၃၀ ဖြင့် ရောင်းချရာ အရက်ခွက်တစ်လုံးလျှင် ငွေစင် တစ်သျှူးခွဲကျသင့်လေသည်။ အနောက်နိုင်ငံများမှ ကုန်တင်သင်္ဘောများဖြင့် သမုဒ္ဒရာကို ဖြတ်ကျော်သယ်ဆောင်လာသော အရောင်မဲ့ ဖန်ခွက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လီမိသားစု၏ အရောင်မဲ့ဖန်အရက်ခွက်များမှာ အများကြီးပိုမိုဈေးပေါသဖြင့် ချမ်းသာသောကုန်သည်များ လုယက်ဝယ်ယူကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>လက်ရှိတွင် ဖန်ချက်ရုံသည် လီကျစ်အတွက် တစ်လလျှင် အမြတ်ငွေသျှူး ခြောက်ထောင်၊ ခုနစ်ထောင်ခန့် ရရှိနေသော်လည်း ဤထုတ်ကုန်၏ အမြတ်အစွန်းရရှိနိုင်စွမ်းကို ပိုမိုအသုံးချရန် လိုအပ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။</p> <p>လီကျစ်သည် ချက်ချင်းပင် ချိုက်ဟွိုင်ရွှေကို ခေါ်ယူကာ ဖန်ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းရည် တိုးချဲ့ရန်အတွက် မူလဖန်ဖို၏ဘေးတွင် ဖိုအသစ်တစ်ခု စတင်တည်ဆောက်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ သေချာသည်မှာ ချိုက်ဟွိုင်ရွှေ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်သဖြင့် လီကျစ်က ဒုတိယမြောက် ဖန်ဖိုအတွက် အလုပ်သမား ခြောက်ဦးကို ထပ်မံငှားရမ်းကာ ချိုက်ဟွိုင်ရွှေနှင့်အတူ ဖိုတည်ဆောက်ရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ချိုက်ဟွိုင်ရွှေသည် ဒုတိယမြောက်ဖိုတည်ဆောက်ရန် အတွေ့အကြုံရှိနေပြီဖြစ်ရာ အလုပ်သမားများကို ဦးဆောင်ကာ ရက်နှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်း အပြီးတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယဖိုပြီးစီးသည်နှင့် လီကျစ်က ထိုဖိုအသစ်ကို ဖန်အရက်ခွက်များ ထုတ်လုပ်ရန်အတွက်သာ အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။ အသစ်တည်ဆောက်ထားသော ဖိုတွင် ဖိုဟောင်းထက် အရည်ကျိုအိုး တစ်လုံး ပိုမိုပါဝင်သဖြင့် ဖန်အရက်ခွက် စုစုပေါင်းထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းမှာ တစ်လလျှင် အစုံ ၆၀၀ အထိ တိုးချဲ့နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဖန်အရက်ခွက်များ၏ အမှတ်တံဆိပ်မှာ အခိုင်အမာတည်ဆောက်ပြီးဖြစ်ကာ လက်ရှိ ဈေးကွက်တွင်လည်း ရောင်းလိုအားမလောက်မငှ ဖြစ်နေသဖြင့် လီကျစ်သည် အရက်ခွက်များ ရောင်းချရန်အတွက် အကြံအစည်သစ်များ ရှိနေလေသည်။</p> <p>လီကျစ်က လေလံပွဲတစ်ခု ကျင်းပချင်နေသည်။</p> <p>ဖန်အရက်ခွက်များကို လေလံပွဲများမှတစ်ဆင့်ရောင်းချခြင်းဖြင့် ဖန်အရက်ခွက် အသုတ်တစ်သုတ်စီ၏ဈေးနှုန်းကို အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိစေပြီး အကြီးမားဆုံးသော အမြတ်အစွန်းကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>လေလံပွဲကို သေချာပေါက် ထန်းကျင်းမြို့ရှိ ချမ်းသာသောကုန်သည်များကို ရည်ရွယ်၍ ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။ ထန်းကျင်းမြို့သည် တောင်-မြောက် တူးမြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အကူးအပြောင်း ဗဟိုချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကုန်သည်များ စုဝေးရာ ချမ်းသာသော ကုန်သည်များစုရုံးရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤချမ်းသာသော ကုန်သည်များသည် လီကျစ်၏ အရောင်မဲ့ဖန်ခွက်များကို ဝယ်ယူပြီး နိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်ကာ လီကျစ်ကိုယ်တိုင် သူ၏ ဆိုင်တွင် ရောင်းချသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အမြတ်အစွန်းများကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ လီကျစ်သည် ထိုချမ်းသာသောကုန်သည်များထံ ဖန်အရက်ခွက်များကို လေလံတင်ရောင်းချခြင်းဖြင့် သေချာပေါက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဤကုန်သည်များထံ ပစ္စည်းများရောင်းချခြင်းသည် အမှန်တကယ်တော့ သူတို့အတွက် ငွေရှာရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယင်းက သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကွန်ရက်ကို တိုးချဲ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် လီကျစ်သည် ရွှီမင်ချယ်ကို ရှာဖွေကာ သူနှင့်အတူ လေလံပွဲတစ်ခု ကျင်းပရန် ဆွေးနွေးလေသည်။</p> <p>ရွှီမင်ချယ်သည် 'လေလံပွဲ' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး …</p> <p>"လေလံပွဲ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"</p> <p>"အဲဒါက ဝယ်ယူမယ့်သူတွေကို ဈေးပြိုင်ခေါ်ခိုင်းပြီး အမြင့်ဆုံးဈေးပေးတဲ့သူက ရသွားတာကို ခေါ်တာပါ…"</p> <p>"ဪ... ဒီလိုကိုး…"</p> <p>လီကျစ်၏ အသစ်တီထွင်ထားသော အရောင်မဲ့ ဖန်လုပ်ငန်းက အမြတ်အစွန်းများကြောင်း ရွှီမင်ချယ် ကြားဖူးထားသည်မှာကြာပြီဖြစ်သည်။ ယခု လီကျစ်က ဖန်အရက်ခွက်များ ရောင်းချရန်အတွက် လေလံပွဲတစ်ခုကျင်းပမည်ဟု ကြားသောအခါ သူက အံ့ဩချီးကျူးသည့် လေသံဖြင့်...</p> <p>"ညီငယ်... မင်းရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုကြီးလာပြီး အကြံဉာဏ်သစ်တွေကလည်း အမြဲပေါ်လာနေတော့တာပဲ။ ဒီအစ်ကိုကတော့ မင်းနောက်ကို မလိုက်နိုင်တော့ပါဘူးကွာ"</p> <p>ရွှီမင်ချယ် က အကျိုးအမြတ်များကို ရှာဖွေနေမှန်း လီကျစ် သိလိုက်သဖြင့် ရယ်မောကာ</p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ တစ်လကို ထွက်လာတဲ့ အရက်ခွက် အစုံ ၆၀၀ ကို ၁၂ စု ခွဲလိုက်မယ်။ အဲဒီထဲက ၁၀ စုကို လေလံတင်ရောင်းချမယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်စု ဆိုလိုတာက တစ်လကို အရက်ခွက် အစုံ ၁၀၀ ကို အစ်ကိုရွှီဆီ တစ်စုံကို ငွေသျှူး ၃၀ ဈေးနဲ့ ရောင်းပေးမယ်။ အဲဒီတော့ အစ်ကိုရွှီက ဒါတွေကို တောင်ဘက်မှာပြန်ရောင်းပြီး ငွေရှာလို့ရတာပေါ့။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီမင်ချဲ့မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ဤအရက်ခွက် အစုံ ၁၀၀ ကို ကျန်းနန်တွင် ပြန်လည်ရောင်းချပါက တစ်စုံလျှင် ငွေသျှူး ၄၀ မှ ၅၀ အထိ ရရှိနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးစရိတ်၊ အကောက်ခွန်ခွန်နှင့် လုပ်အားခများ နုတ်ပယ်ပြီးနောက် ဤအစုံ ၁၀၀ သည် တစ်လလျှင် အမြတ်ငွေသျှူး ၁,၀၀၀ ကျော် ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>လီကျစ်သည် အသိဉာဏ်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြည်နယ်ဘုရင်ခံနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ရွှီမင်ချယ် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ရွှီမင်ချယ်က ထပ်မံစဉ်းစားလိုက်မိသည်။ အရောင်မဲ့ ဖန်အရက်ခွက်များ ဤမျှ အမြောက်အမြားရောင်းချနေရသဖြင့် ငွေသျှူး ၅၀ မှာ အမြင့်ဆုံးဈေးနှုန်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အရောင်းမြှင့်တင်ရန်အတွက် သူ၏ ကျန်းနန်ရှိကွန်ရက်ကို သေချာပေါက် အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ရာ ဤငွေသျှူး တစ်ထောင်ကျော်ကို ရှာဖွေရန်မှာ ဆပ်ပြာလုပ်ငန်းလောက်တော့ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် ရှာဖွေစရာ ငွေများစွာရှိနေခြင်းက အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခုပင်။</p> <p>လီကျစ်က ရွှီမင်ချယ်ကို ဤသို့ လိုက်လျောပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တွေးတောဆင်ခြင်မှုများ ရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရွှီမင်ချယ်နှင့် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ ဟယ်ရှီရှို့တို့သည် အမှန်တကယ်တော့ ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြပြီး ရွှီမင်ချယ်သည် ဟယ်ရှီရှို့၏ ရုံးတော်တွင် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသူဖြစ်သည်။ ရွှီမင်ချယ်ကို အမြတ်အစွန်းများ ခွဲဝေပေးခြင်းသည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အကျိုးအမြတ်များ ရရှိပြီးနောက် ရွှီမင်ချယ်က ပြုံးကာ…</p> <p>"ညီငယ်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ထန်းကျင်းမြို့မှာရှိတဲ့ ကုန်သည်ကြီးတွေအားလုံးဆီ အခုချက်ချင်း ဖိတ်စာတွေ ပို့လိုက်ပါ့မယ်။ မူးယစ်နတ်ဘုရားစားသောက်ဆိုင်မှာလုပ်မယ့် လေလံပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်…"</p> <p>ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး…</p> <p> "ဘယ်အချိန်လောက် သတ်မှတ်လိုက်ရင် ကောင်းမလဲ"</p> <p>"သန်ဘက်ခါ နေ့လယ်ပိုင်းလောက် လုပ်လိုက်မယ်…"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save