Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ကျိအန်း ကျောင်းစတက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ယန်ရွှယ်တို့မိသားစုသည် သစ်တုံးများပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးထားသော မှိုများကို စတင်ရိတ်သိမ်းကြတော့သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကြွက်နားရွက်မှိုများ၏ အနားသတ်များ အပေါ်သို့ လိပ်တက်လာပြီး အသားထူးလာကာ၊ အညှာများ ကျုံ့သွားပြီး သေးသွယ်လာလျှင်သော်လည်းကောင်း၊ အရောင်မှာ အမည်းရောင်မှ အညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျော့အိကာ ရုန်းကန်အား နည်းသွားလျှင်သော်လည်းကောင်း ဆွတ်ခူးရန် အသင့်ဖြစ်ပြီပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရိတ်သိမ်းခြင်းကို အချိန်မီလုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက မှိုများ ပုပ်သွားတတ်ကာ အခြားမှိုများဆီသို့ပါ အပုပ်ကူးစက်သွားနိုင်သည်။ အချိန်ကိုက်ခြင်းက အလွန်အရေးကြီးလှ၏။ အကောင်းဆုံးအချိန်မှာ မိုးရွာပြီးနောက် နေစထွက်ချိန်၊ မှိုဦးထုပ်များ အနည်းငယ်ခြောက်သွေ့သော်လည်း အညှာများ စိုစွတ်နေဆဲအချိန် သို့မဟုတ် နှင်းရည်များ မခမ်းခြောက်သေးသော မနက်စောစောအချိန်တို့ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်များတွင် မှိုများသည် ပျော့ပြောင်းပြီး ကျိုးပဲ့နိုင်ခြေနည်းပါးကာ ဆွတ်ခူးရာတွင်လည်း အနီးနားရှိ မှိုငုံလေးများ သို့မဟုတ် အညှာအောက်ရှိ မှိုမျှင်စုများကို မထိခိုက်စေနိုင်ပေ။ ရက်အတော်ကြာအောင် ယန်ရွှယ်တို့မိသားစုမှာ မှိုများဆွတ်ခူးခြင်းနှင့် အခြောက်လှန်းခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြလေ၏။</p> <p>သစ်တောလုပ်ငန်းခွင်မှ မြို့သို့သွားရသည်မှာ ခက်ခဲလှသလို ကားခလည်းကုန်သဖြင့် ပိုက်ဆံချွေတာရန်အတွက် ယန်ရွှယ်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် မရောင်းတော့ဘဲ အားလုံးကို အခြောက်လှန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမတွင် အခြောက်လှန်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တင်းကျပ်သော စံနှုန်းများ ရှိ၏။ မှိုဦးထုပ်ပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများကို မူတည်၍ သူမသည် မှိုများကို အကြောထင်းသောမှို၊ အကြောတစ်ဝက်ပါသောမှိုနှင့် အကြောမရှိသောမှို ဟူ၍ သုံးမျိုးခွဲခြားလိုက်သည်။</p> <p>အကြောထင်းသော မှိုများကို ဆွတ်ခူးပြီးပြီးချင်း အခြောက်လှန်းရပြီး တစ်လွှာတည်း ဖြန့်ခင်းကာ လိပ်မသွားစေရန် လုံးဝခြောက်သွေ့သွားသည့်တိုင်အောင် မထိဘဲ ထားရသည်။ အကြောတစ်ဝက်ပါသော မှိုများကိုလည်း ထူထူထဲထဲ ဖြန့်ခင်း၍ မရပေ။ ပုံစံကျသွားသည်နှင့် လေဝင်လေထွက်ကောင်းပြီး အရိပ်ရသောနေရာသို့ ရွှေ့ကာ အခြောက်ခံရ၏။</p> <p>အကြောမရှိသောမှိုများမှာ အလုပ်အရှုပ်ဆုံးဖြစ်ကာ လေဖြင့်အမြန်အခြောက်ခံပြီးနောက် ပုံစံပြန်ဖော်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ ကောချန်အန်းတို့မိသားစုမှာ ယခင်က မှိုများရိတ်သိမ်းဖူးသော်လည်း ဝါးကပ်ပေါ်တွင် ဖြစ်သလိုတင်၍သာ အခြောက်လှန်းခဲ့ဖူး၏။ ယခု ယန်ရွှယ်က အကြောမရှိသောမှိုများကို ရေအနည်းငယ် ပြန်စိုစေကာ လက်ဖြင့် အချောင်းလေးများဖြစ်အောင် လိပ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူက မေးလိုက်သည်။ "မှိုလှန်းတာက ဒီလောက်တောင် အားစိုက်ရတာလား" </p> <p>"ဒါပေါ့" ယန်ရွှယ် ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်ကို ပစ္စည်းဝယ်ရင် ရုပ်ဆိုးပေမဲ့ စားလို့ကောင်းတာကို အရင်ရွေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် စားလို့ကောင်းချင်မှကောင်းမဲ့ ရုပ်လှတာကို အရင်ရွေးမလား"</p> <p>လူတိုင်းက အရင်ဆုံး အမြင်လှသည်ကိုသာ ရွေးချယ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ အရသာဆိုသည်မှာ မြည်းကြည့်မှ သိနိုင်သော်လည်း အလှအပမှာမူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာနိုင်၏။ ယန်ရွှယ်ထံမှ သင်ယူစရာတွေ အများကြီးရှိကြောင်း ကောချန်အန်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် ဆက်မမေးတော့ဘဲ ခြောက်သွားသည့်မှိုများကို တောင်းထဲသို့ ထည့်သည့်အလုပ်ကိုသာ ပြန်လုပ်နေတော့၏။</p> <p>အလုပ်လုပ်နေရင်း ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ရောက်လာကာ အားနာဟန် အပြုံးဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ "ငါ အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်မိပြီလား" သူမသည် လျိုဝေကော မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်းလာသည်ကို သတိထားမိသဖြင့် တစ်ခုခု ဆွေးနွေးစရာရှိမည်ဟု ယန်ရွှယ် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ "ခဏလေးစောင့်နော်၊ ဒါလေး လက်စသတ်လိုက်အုံးမယ်"</p> <p>ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။ "အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ပါ၊ ငါ မလောပါဘူး"  သို့သော် ယန်ရွှယ်က အမြန်လက်စသတ်ပြီး သူမကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ "ကဲ... ပြောပါအုံး၊ အိမ်ထောင်ရေးသုခတွေ ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p>ထိုမေးခွန်းကြောင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ပန်းရောင်သန်းသွားကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စိမ်းသက်မှုကိုလည်း ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ခေါင်းညိမ့်ရင်း "အဆင်ပြေပါတယ်" ဟု ပြော၏။ ထို့နောက် သူမက စိတ်ရင်းဖြင့် ကြည့်ကာ "နင့်ကိုရော ချီဖန့်ကိုရော ကျေးဇူးတင်တယ်နော်။ နင်တို့နှစ်ယောက်သာ မကူညီရင် ငါနဲ့ ဝေကောတို့ လမ်းခွဲမိကြမှာ"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ဤမိန်းကလေး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။ "နင် ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့သက်သက် လာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား" ထိုသို့ဆိုလျှင် အလွန်အလေးအနက် ဆန်လွန်းနေပေလိမ့်မည်။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်က နင် ဒီကြွက်နားရွက်မှိုတွေအတွက် ဝယ်မဲ့သူ ရှာရပြီလားလို့ လာမေးတာ"</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ သူမက စီးပွားရေးလာကမ်းလှမ်းခြင်းဖြစ်ရာ ယန်ရွှယ် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ "နင့်မှာ အဆက်အသွယ်ရှိလို့လား"</p> <p>"ငါ့ဦးလေးက မြို့က သစ်တောဦးစီးဌာနရဲ့ ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှာ အလုပ်လုပ်တာလေ" ကျိုးဝမ်ဟွေ့ ရှင်းပြခဲ့သည်။ "သူတို့ ထမင်းစားဆောင်အတွက် ဆောင်းဦးအတွက် စားနပ်ရိက္ခာတွေ စုဆောင်းနေကြတာ၊ အဲဒါနဲ့ ငါက ဦးလေးကို မေးကြည့်ခိုင်းထားတယ်။ ဈေးနှုန်းသာ အဆင်ပြေရင် သူတို့ဝယ်ချင်ကြတယ်။ နောက်ပြီး နင် ဝယ်မဲ့သူ ထပ်လိုသေးရင် ငါ့အတန်းဖော်ဟောင်းတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ မိသားစုတွေကိုလဲ ဆက်သွယ်ပေးလို့ရတယ်"</p> <p>Yan Xue had almost forgotten the girl had such connections. She thought carefully, "Is the forestry bureau cafeteria really okay with this?" She remembered that such institutions usually procured supplies from stores or supply cooperatives, then reimbursed with receipts.</p> <p>ဤမိန်းကလေးတွင် ထိုကဲ့သို့ အဆက်အသွယ်ရှိသည်ကို ယန်ရွှယ် လုံးဝမေ့နေခဲ့သည်။ သူမက သေချာစဉ်းစားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "သစ်တောဦးစီးဌာန ထမင်းစားဆောင်က တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ကုန်တိုက်များ သို့မဟုတ် သမဝါယမဆိုင်များမှသာ ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူလေ့ရှိပြီး ပြေစာဖြင့် ငွေပြန်အမ်းခံကြသည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။</p> <p>ကျိုးဝမ်ဟွေ့လည်း ထိုအချက်ကို သိထားသည်။ "ငါ သေချာမေးထားပြီးသား။ ဆိုင်တွေမှာ မရှိတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးဆိုရင် သူတို့ အပြင်ဈေးကနေ ဝယ်လို့ရတယ်။" ကြွက်နားရွက်မှိုဆိုသည်မှာလည်း ဆိုင်များနှင့် သမဝါယမများတွင် မရောင်းသည့် ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်နေ၏။ ယန်ရွှယ်လည်း ထပ်မမေးတော့ချေ။ "သူတို့က ဘယ်လောက်လိုချင်တာလဲ"</p> <p>"ဆယ်ပိဿာ၊ နှစ်ဆယ်ပိဿာလောက်ပါပဲ" ကျိုးဝမ်ဟွေ့ အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရည်အသွေးကို မသိသေးဘဲ အများကြီးဝယ်ဖို့ သူတို့က ဝန်လေးနေကြလို့"  မုန်လာဥ၊ ဂေါ်ဖီ သို့မဟုတ် အာလူးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကြွက်နားရွက်မှိုခြောက်မှာ တစ်ပိဿာလျှင် သုံး၊ လေးယွမ်ခန့် တန်ဖိုးရှိသဖြင့် တကယ်ပင် ဈေးကြီးလှသည်။</p> <p>သို့သော် မှိုနားရွက်အစို ခုနစ်ပိဿာ၊ ရှစ်ပိဿာခန့်မှသာ အခြောက်တစ်ပိဿာ ရရှိခြင်းဖြစ်ပြီး ရေစိမ်လိုက်လျှင်လည်း သိသိသာသာ ပွတက်လာတတ်၏။ "ဒါတောင် ငါ့ကို အများကြီး ကူညီရာရောက်ပါတယ်"</p> <p> ယန်ရွှယ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ငါ နင့်ကို တစ်ပိဿာ ၃ ယွမ် ၄ မောင်နဲ့ ပေးမယ်။ နင် ရောင်းနိုင်သလောက် ယူသွား၊ ဈေးနှုန်းကိုတော့ နင် စိတ်ကြိုက်သတ်မှတ်။ အမြတ်ကျန်ရင်တော့ နင့်ရဲ့ ပင်ပန်းခအဖြစ် ယူလိုက်ပေါ့"</p> <p>ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာ ကော်မရှင်ပေးမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ခဏတာ မှင်သက်သွား၏။ "ငါက အဆက်အသွယ် လုပ်ပေးရုံတင်ပါ၊ ပိုက်ဆံရဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ လိုက်လုပ်ပေးရတာ မပင်ပန်းဘူးလား၊ သွားလာခရော မကုန်ဘူးလား" ယန်ရွှယ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် မိမိကို ကူညီသူအား အရှုံးမခံစေလိုသည့် စိတ်ရှိ၏။ ကျိုးဝမ်ဟွေ့မှာလည်း ယန်ရွှယ်ကို မငြင်းသာတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ဂရုတစိုက်နှင့် အိတ် ၂၀ ခန့်ကို ယူလိုက်သည်။</p> <p>မိသားစုအချင်းချင်း ရင်းနှီးကြသဖြင့် ယန်ရွှယ်က ပိုက်ဆံကို ကြိုမတောင်းပေ။ "နောက်မှပဲ စာရင်းရှင်းကြတာပေါ့၊ မရောင်းရတာတွေ ရှိရင်လဲ ပြန်ပေးလို့ရတယ်" ကျိုးဝမ်ဟွေ့ကမူ အခွင့်ကောင်းမယူလိုသဖြင့် အိမ်ပြန်ကာ စရံငွေအဖြစ် ယွမ် ၃၀ သွားယူလာ၏။</p> <p>ပထမဆုံး ရိတ်သိမ်းမှုမှ ပစ္စည်းများစွာ ကျန်သေးသဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် ကိုယ်တိုင်လည်း အချို့ကို ယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ရှေးဦးစွာ ရှန်ရှို့ဖန်ထံ ပို့ပေးပြီး ကျန်သည်ကို ဈေးငယ်တွင် ရောင်းရန်ဖြစ်၏။ မီးရထားလေးကို စောင့်နေစဉ် အဘိုးကြီးဝမ် ရောက်လာရာ သူ့ကျောပေါ်တွင်လည်း တောင်းတစ်လုံးပါလာပြီး မြို့သို့ ပစ္စည်းသွားရောင်းရန်ဖြစ်ကြောင်းမှာ သိသာလှသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကြား မည်သို့သော ကံကြမ္မာက ပတ်သက်နေမှန်း ယန်ရွှယ်မသိပေ။ သူမ ပစ္စည်းမရောင်းသည့်အခါ သူနှင့် မဆုံမိသော်လည်း သူမ ပစ္စည်းရောင်းမည်ဆိုသည်နှင့် သူက ရောက်လာတတ်သည်။ အဘိုးကြီးဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မဲမှောင်သွား၏။ သူသည် ယန်ရွှယ်ကြောင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဈေးပျက်ခဲ့ဖူးသည်—တစ်ခါက နှင်းမှိုများနှင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခါမှာ ကြွက်နားရွက်မှိုများပင်။</p> <p>ဤပြဿနာရှာတတ်သော မိန်းကလေးမှာ ယခုတစ်ခါ သူမ၏ တောင်းထဲတွင် ဘာတွေသယ်လာမှန်း မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ သူမသာ သူနှင့် ထပ်ပြီး ဈေးပြိုင်ရောင်းလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း။ အဘိုးကြီးဝမ်သည် ယန်ရွှယ်၏ တောင်းထဲသို့ တစ်ချက်၊ နှစ်ချက် လှမ်းချောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ တောင်းကိုချ၍ အနားယူချိန်တွင် ကြွက်နားရွက်မှိုခြောက်များကို မြင်သွားတော့၏။</p> <p>တကယ့်ကို ကံမကောင်းသည့် တိုက်ဆိုင်မှုပင်—သူသည်လည်း ယနေ့တွင် မြို့သို့ ကြွက်နားရွက်မှိုခြောက်များ သွားရောင်းရန် ပြင်ဆင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မှောင်ကျသွားကာ မဆိုင်းမတွပင် နောက်ပြန်လှည့်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်သွားတော့၏။ သူ၏ ရုတ်တရက် ဆုတ်ခွာသွားမှုကြောင့် ယန်ရွှယ်အံ့သြသွားရသည်။</p> <p>သူ ရောင်းဖို့ လက်လျှော့လိုက်တာလား။ သို့မဟုတ် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုခု သတိရသွားတာလား။ အဘိုးကြီးဝမ် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့မိသားစုဝင်များမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်ကုန်ကြသည်။ "အဖေ၊ တစ်ခုခု မေ့ကျန်ခဲ့လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေ့ ရထားမရှိလို့လား"</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ အပြင်မထွက်ခင် ရက်ရာဇာမကြည့်ခဲ့မိလို့။ ဒီနေ့က စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ မကောင်းတဲ့နေ့ပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။ သူသည် တောင်းကိုချကာ ခဏနားပြီးနောက် ဆေးတံကို မီးညှိ၍ အားပါးတရ ရှိုက်ဖွာလိုက်၏။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ကြောက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကံမကောင်းဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးဆိုသည်မှာ ကံမကောင်းမှုများကို ရှောင်ရှားရန်သာ ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် ရှန်ရှို့ဖန်၏အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမကို အစပိုင်းတွင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမ အိမ်မှာမရှိဟု ထင်ကာ ပြန်ရန်ပြင်နေစဉ် တံခါးဝတွင် ရွှံ့ပစ်ဆော့နေသော ရှန်ရှို့ဖန်၏ အငယ်ဆုံးသားလေးက ပြောလာ၏။ "တစ်ယောက်ယောက် ကြွက်နားရွက်မှိုလာရောင်းလို့ အမေက သွားကြည့်တယ်"</p> <p>သူမက ပေးရန် လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရှန်ရှို့ဖန်က ဝယ်ရန်အတွက် ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က လမ်းမေးပြီး အမြန်လိုက်သွားလိုက်၏။ သူမ ရောက်သွားသောအခါ ရှန်ရှို့ဖန်မှာ တကယ်ပင် ဈေးဆစ်နေသည်။ "ဈေးငယ်မှာတောင် တစ်ပိဿာကို ၃ ယွမ် ၈ မောင်နဲ့ ရောင်းနေတာလေ။ ရှင်ရောင်းတာကလဲ အတူတူပဲကို၊ အိမ်နီးချင်းချင်းကို ဈေးမလျှော့ပေးနိုင်ဘူးလား"</p> <p>"ဒါတွေက ငါ့မိဘတွေ တောထဲမှာ ကိုယ်တိုင်သွားရှာထားတာ၊ တော်တော်ပင်ပန်းရတာ။ နှစ်ပိဿာဝယ်မယ်ဆိုရင် တစ်မောင် လျှော့ပေးမယ်လေ" ထိုရောင်းသူမှာ ဈေးလျှော့ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်—နှစ်ပိဿာဝယ်မှ တစ်မောင်လျှော့ပေးမည်ဆိုသည်ကို မည်သူက ဝယ်မည်နည်း။</p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်က တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ် ယန်ရွှယ်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်ရှို့ဖန်လည်း နားလည်သွားပြီး ချက်ချင်းပြောလိုက်၏။ "ငါ့အိမ်မှာ ဧည့်သည်ရောက်နေတာ အခုမှသတိရလို့၊ ပြန်ရမယ်" </p> <p>"နေပါအုံး၊ မဝယ်တော့ဘူးလား" ရောင်းသူက အငိုက်မိကာ လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။ ရှန်ရှို့ဖန်ကမူ လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ "အခု မဝယ်သေးဘူး" လမ်းကြားထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား" </p> <p>ယန်ရွှယ်က ချက်ချင်းမဖြေဘဲ သူမ၏ ဗိုက်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အို... နောက်တစ်ယောက်လား။ ငါးလရှိပြီပေါ့၊ အရင်တစ်ခါ ကျွန်မ လာတုန်းကတော့ ဗိုက်မထွက်သေးဘူး"</p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်မှာ အသက်အရွယ်အရ ပိုကြီးသော်လည်း သုံးဆယ်စွန်းစွန်းသာ ရှိသေးသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရှိခြင်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။ သူမ ထပ်မေးလာ၏။ "နင် ခုနက ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်လိုက်တာလဲ" </p> <p>"ဒါဆိုရင် ငါ အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ" ယန်ရွှယ်က ပြုံးရင်း တောင်းထဲမှ ထုပ်ပိုးထားသော ကြွက်နားရွက်မှိုထုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါလေးက မွေးလာမဲ့ ကလေးအတွက် လက်ဆောင်ပါ"</p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်ကမူ သူမကို ချက်ချင်း ဆူတော့သည်။ "နင် အိမ်ကိုလာရင် ဘာမှ ယူမလာပါနဲ့ဆို" ဟု ဆိုကာ ထပ်ပြောလိုက်၏။ "ဒီကလေးက မိန်းကလေး ဖြစ်လောက်တယ်၊ ငါတို့အိမ်က အလှည့်ကျဆိုတော့လေ" </p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်တွင် သား၊ သမီး၊ သား ဟူ၍ ကလေးသုံးယောက် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်က ထိုအထုပ်ကို ဇွတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မွေးလာမဲ့ ညီမလေးအတွက်ပေါ့၊ ဒါ အစ်မရွှယ် ပေးတာလို့ သူ့ကို ပြောပြလိုက်အုံး"</p> <p>လက်ထဲသို့ အထုပ်ရောက်လာမှသာ ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ရှန်ရှို့ဖန် သိသွားတော့သည်။ "နင် ဘာလို့ ဒီလောက် ဈေးကြီးတာတွေ ပေးရတာလဲ"</p> <p>"ပြောပြီးသားလေ၊ ဒါတွေက ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတာတွေပါ" ယန်ရွှယ်က သူမ၏ တောင်းကို ပြလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို လာရောင်းရင်းနဲ့ ဒေါ်လေးအတွက် အချို့ ယူလာပေးတာ"</p> <p>"အဲဒီလောက် အများကြီးလား" ဟူသော အသံက ရှန်ရှို့ဖန် မဖြေခင်မှာပင် ကြားဖြတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စောစောက ကြွက်နားရွက်မှိုရောင်းနေသည့် အိမ်နီးချင်း အမျိုးသမီးဖြစ်နေ၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ သိသိသာသာပင် သံသယရှိနေပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ကာ ရှန်ရှို့ဖန်အား သတိပေးလိုက်သည်။ "ဖြစ်ကတတ်ဆန်း မဝယ်နဲ့အုံး။ သူက တခြားနေရာကနေ ပြန်ရောင်းဖို့ ဝယ်လာတာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>ဈေးငယ်များတွင် တစ်ဦးချင်းစီက ပိုလျှံသော စိုက်ပျိုးရေးထွက်ကုန် သို့မဟုတ် ရှာဖွေရရှိသည့် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချခွင့်ရှိသော်လည်း ပြန်လည်ရောင်းချရန်အတွက် ဝယ်ယူခြင်းမှာမူ အမြတ်ကြီးစား လုပ်ငန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတတ်လေသည်။ အစိုးရအိမ်ရာဝင်းများမှာ လူနေထူထပ်သဖြင့် ကောလာဟလမှာလည်း အလွန်မြန်၏။ ရှန်ရှို့ဖန်သည် ထိုသို့သော စွပ်စွဲချက်မျိုး ယန်ရွှယ်အပေါ် ကျရောက်မည့်အဖြစ်ကို လက်မခံနိုင်ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ "နင် အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြီး ပြောမနေနဲ့"</p> <p>သို့သော် ယန်ရွှယ်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမက ပြုံးပင်ပြုံးလိုက်သေးကာ သူမ၏ တောင်းကို ထိုအမျိုးသမီး စစ်ဆေးနိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်၏။ "ဒါဆိုလဲ ပြောပါအုံး၊ ဒီလောက် အရည်အသွေး တူညီပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ကြွက်နားရွက်မှိုခြောက်မျိုးကို တခြား ဘယ်နေရာမှာ ရှာလို့ရမလဲ။ ကျွန်မတို့အိမ်က မှိုတွေက တစ်မျိုးတည်းရှိတာ၊ ချန်ရွေ့ တစ်မြို့လုံးမှာ ဒီလိုအဆင့်အတန်းမျိုး ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် မှိုများကို အခြောက်ခံရာတွင် လှပစေရန်သက်သက်အတွက် ဤမျှ အပင်ပန်းခံခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများလွန်းနေပါက တစ်ဆင့်ပြန်ရောင်းရန် စုဆောင်းထားသည်ဟု သံသယဝင်ခံရနိုင်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာသိထားသဖြင့် အစစအရာရာ သေချာပြင်ဆင်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု သူမ ထုတ်ပြလိုက်သော မှိုတောင်းထဲရှိ မှိုများသည် ပုံစံကျနပြီး သေသေသပ်သပ် စီရီထား၏။ မှိုလိပ်ကလေးများမှာပင် တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေရာ လူတစ်ဦးတည်း၏ လက်ရာဖြင့် ပြုပြင်ထားကြောင်း မည်သူမျှ သံသယဝင်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူမှာ သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ "တကယ်လို့... တကယ်လို့ မင်းက တောထဲက အစိုတွေ လိုက်သိမ်းပြီး ကိုယ်တိုင် အခြောက်ခံထားတာဆိုရင်ရော"</p> <p>ယန်ရွှယ် ပြန်မပြောရသေးမီ ရှန်ရှို့ဖန်က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်၏။ "သူက အစိုတွေ လိုက်ဝယ်ပြီး ကိုယ်တိုင် အခြောက်ခံတယ် ဟုတ်လား။ သူက တစ်နေကုန် တောင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူမှိုခူးလဲဆိုတာ လိုက်ကြည့်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီအလုပ် မလုပ်တဲ့ ကျွန်မတောင် မှိုအစိုက တစ်ရက် နှစ်ရက်ဆို ပုပ်တတ်မှန်း သိတယ်။ ဒါကို ရှင် မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့"</p> <p>စကားနာထိုးရာတွင် ရှန်ရှို့ဖန်မှာ တစ်ခါမျှ အလျှော့မပေးဖူးပေ။ တစ်ဖက်လူ စကားမပြောနိုင်မီ သူမက ထပ်မံ ပိတ်ဟန့်လိုက်ပြန်သည်။ "ပြီးတော့ သူက တခြားလူတွေကို ဒီလို အခြောက်ခံနည်း သင်ပေးထားတာပါလို့လဲ လာမပြောနဲ့။ တကယ်လို့ ရှင်သာ ဒီလို အခြောက်ခံတတ်ရင် တခြားလူကို နည်းလမ်း မျှဝေပေးပါ့မလား"</p> <p>တစ်ဖက်လူကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စကားပိတ်ပစ်ပြီးနောက် သူမက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ "ဒီလို အခြေခံလေးတောင် ရှင်မသိဘူးဆိုရင် ရှင့်အိမ်က မှိုတွေရော ရှင်ကိုယ်တိုင် ခူးပြီး အခြောက်ခံထားတာ ဟုတ်ရဲ့လားလို့ ကျွန်မ သံသယဝင်လာပြီ"</p> <p>သူမ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ တစ်ဖက်လူသာလျှင် ပစ္စည်းများကို တစ်ဆင့်ပြန်ရောင်းကာ အမြတ်ကြီးစား လုပ်နေသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ရှန်ရှို့ဖန်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သည်ကို မသိသော ထိုမိန်းမမှာ စကားပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။ "ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းရတာလဲ"</p> <p>"ရိုင်းတယ် ဟုတ်လား။ ရှင်သာ စိတ်ကောင်းရှိတယ်ဆိုရင် ရှင့်မိဘတွေ တောင်ပေါ်က ခူးတာကျတော့ ရပြီး တခြားသူတွေကျတော့ ဘာလို့ မရရမှာလဲ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save