Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ယန်ရွှယ်သည် မှိုများကို ခူးဆွတ်ကာ အခြောက်ခံရန် မနားမနေ အားထုတ်ခဲ့ပြီး လက်ကျန်ပစ္စည်းများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သစ်တောဦးစီးဌာန၏ ကတ်တီ ၄၀ လိုအပ်ချက်ကို ပြည့်မီအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ပစ္စည်းများကို ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးအတွင်း သေချာစွာ ထုပ်ပိုးပြီး ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာန၏ ကုန်တင်ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်ပေးလိုက်၏။ ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျိုးဝမ်ဟွေ့က ငွေလာရှင်းရာ စုစုပေါင်း ၁၃၆ ယွမ် ရရှိခဲ့ပြီး တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မကျန်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ယခုနှစ်အတွင်း ယန်ရွှယ်၏ မှိုလုပ်ငန်းမှ ဝင်ငွေမှာ ယွမ် ၂၀၀ ကျော်သွားပြီပင်။ အရင်းအနှီးများနှင့် ကောချန်အန်း၏ လုပ်ခများကို နှုတ်လိုက်လျှင်ပင် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ယွမ် ၁၀၀ နီးပါး ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ပထမနှစ်သာ ရှိသေးပြီး သူမအနေဖြင့် နောက်ကျမှ စတင်ခဲ့သောကြောင့် ခူးဆွတ်ချိန် နှစ်လ၊ သုံးလခန့် လွတ်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ဒုတိယနှစ်တွင် သစ်တုံးများမှ မှိုထွက်နှုန်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး တတိယနှစ်၌ သစ်တုံးများ စတင်ဆွေးမြည့်လာလျှင်ပင် ထွက်နှုန်းမှာ ယခုနှစ်ထက် လျော့နည်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကောချန်အန်းအား လခပေးလိုက်ပြီး အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကို စီစဉ်ကာ ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ချီဖန့်နှင့်အတူ မြို့သို့ ရထားဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>လျန်ယွဲ့အာကလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာ၏။ အခြားသော သစ်တောစခန်းများမှ လူများ မရောက်သေးသောကြောင့် လေ့ကျင့်ခန်းများကို မွန်းလွဲပိုင်းမှသာ စတင်မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဦးစွာအုပ်စုကို သစ်တောဦးစီးဌာန၏ တည်းခိုခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ စာရင်းသွင်းပေးလိုက်၏။ "စားသောက်စရိတ်နဲ့ တည်းခိုခ ပြေစာတွေကို သေချာသိမ်းထားပါ၊ စခန်းပြန်ရောက်ရင် ပြန်ထုတ်ပေးမယ်"</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ အတူတူတည်းခွင့် မရကြပေ။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး သီးသန့်ခွဲထားပြီး အခြားစခန်းများမှ လူများနှင့် အခန်းမျှသုံးကြရလေသည်။</p> <p>နေ့လယ်စာအတွက် သူတို့အုပ်စုသည် သစ်တောဦးစီးဌာန၏ ထမင်းစားဆောင်တွင် စားသောက်ကြရာ ထိုနေ့က မတော်တဆပင် မှိုကြော်မှာ ဟင်းလျာစာရင်းတွင် ပါဝင်နေ၏။</p> <p>အိမ်တွင် အမြဲစားနေရသောကြောင့် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့က ထိုဟင်းကို မမှာကြသော်လည်း ဌာနဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းအများအပြားက ဝယ်ယူစားသောက်ကြပြီး အချို့မှာ အိမ်သို့ပင် ပါဆယ်ဝယ်သွားကြသည်။</p> <p>အခြားစခန်းများမှ လာသော ဧည့်သည်အချို့က ၎င်းကို သတိထားမိသွားပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားကြလေ၏။ "ဒီက ကြွပ်နားရွက် မှိုကြော်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကောင်းလို့လား"</p> <p>"ချက်တာကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မှိုက ကောင်းတာပါ" လူတစ်ယောက်က ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီမှိုတွေက နူးညံ့ပြီး ဝါးရတာလဲ လွယ်တယ်၊ အစာကြေလွယ်လို့ လူကြီးရော ကလေးပါ စားလို့သင့်တော်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်ဝယ်တဲ့ မှိုတွေလို မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါတွေက အရမ်းမာပြီး ဝါးရတာ ခက်တယ်၊ ကလေးတွေဆို အစာတောင် မကြေဘူး"</p> <p>တောမှိုများသည် အာဟာရဓာတ် ကြွယ်ဝသော်လည်း အသားမှာ အနည်းငယ် မာကျောပြီး အိတ်ဖြင့်စိုက်သော မှိုများမှာမူ အလွန်နူးအိလွန်း၏။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သစ်တုံးဖြင့် စိုက်ပျိုးသော မှိုများကသာ အသားအအိဆုံးပင်။</p> <p>သစ်တောစခန်းတွင်လည်း ထိုမှိုများ ရှိသောကြောင့် သူတို့အုပ်စုမှာ မူလက မစားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း လူများ၏ ချီးမွမ်းသံနှင့် ရှည်လျားလှသော လူတန်းကြီးကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း တန်းစီကာ တစ်ပွဲ မှာယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဟင်းရလာသောအခါ သူတို့သည် ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့၏ အနောက်ဘက်တွင် ထိုင်ကြ၏။ ပထမဆုံး တစ်လုပ်စားကြည့်ရုံဖြင့် ထူးခြားသော နူးညံ့မှုကို သိလိုက်ရရာ မေးမိကြသည်။ "တောထဲမှာ ကိုယ်တိုင်သွားခူးတာတွေထက် တကယ် ပိုနူးညံ့တာပဲ။ ဒါတွေကို ဘယ်ကရတာပါလိမ့်"</p> <p>ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ယန်ရွှယ်၏ အပြုံးမှာ ပျက်မသွားသလို ချီဖန့်ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့နှင့် ဝိုင်းတူထိုင်နေသော လျန်ယွဲ့အာ ပင်လျှင် ဤမှိုများသည် သူတို့စိုက်ထားသည့် မှိုများဖြစ်ကြောင်း မသိရှာပေ။</p> <p>လျန်ယွဲ့အာသည် ထိုဒေသတွင် သိသူတစ်ဦးရှိသောကြောင့် ထမင်းစားပြီးနောက် စကားပြောရန် ခေါ်သွားခံရ၏။ သူမသည် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန်အတွက် တည်းခိုခန်းတွင် နေ့လယ် ၁ နာရီ၌ ပြန်ဆုံရန် ချိန်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p>တည်းခိုခန်း ပြန်သွားလျှင် သူစိမ်းများနှင့် အခန်းတူ နေရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း နေ့လယ်ဘက် အိပ်လေ့မရှိသောကြောင့် မပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။ ထို့အစား အစာကြေစေရန်အတွက် အနီးအနားတွင် လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ချန်ရွေ့၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လုံးဝညီညာခြင်း မရှိပေ။ သစ်တောဦးစီးဌာန၊ ထမင်းစားဆောင်နှင့် တည်းခိုခန်းတို့မှာ ကုန်းစောင်းရှည်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိ၏။ အပေါ်ဆုံးမှ ကြည့်လျှင် ရှန်ရှို့ဖန်နှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ မိသားစုများ နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ကို လှမ်းမြင်ရလေသည်။</p> <p>ကုန်းစောင်း၏ ဘေးတွင်ပင် မြို့နယ်သစ်တောဦးစီးဌာန အထက်တန်းကျောင်း တည်ရှိပြီး အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်း ကျောင်းသားများအတွက် တစ်ထပ်ဆောင် နှစ်တန်းဖြင့် အတော်လေး ကျယ်ဝန်း၏။</p> <p>ယန်ရွှယ် လမ်းဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ချွမ်းချိုင်တို့ ဘယ်မှာ တည်းတာတဲ့လဲ၊ ကျောင်းနဲ့ ဝေးလား မသိဘူးနော်"</p> <p>"ကျိအန်း ရောက်လာရင် သူ့ကို ဝေပင်းနဲ့ အတူနေဖို့ စီစဉ်ပေးလို့ ရမှာပါ" ယန်ရွှယ်က ယန်ကျိအန်းအတွက် စိတ်ပူနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချီဖန့် ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်၏။</p> <p>ဤစကားကြောင့် ယန်ရွှယ်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြုံးလာသည်။ "ရှင်လဲ ကျောင်းတုန်းက အတန်းကျော် တက်ခဲ့တာလားဆိုတာ အခုထိ ကျွန်မကို မပြောရသေးဘူးနော်"</p> <p>သူမက ထပ်မမေးဖြစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ကိစ္စမရှိတော့ပေ။ ယန်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများကမူ ရယ်ချင်စိတ်ကြောင့် မှေးသွားခဲ့၏။ "ရှင် အခု ပြောမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ညကျမှ ပြောမှာလား"</p> <p>သူက ညဘက်တွင် သူမကို မည်သို့ပြောပြမည်နည်း။ အဘိုးအိုဝမ်ကို အတုယူပြီး ခိုးဝင်လာရန် ကြံစည်နေတာလား။</p> <p>ချီဖန့် သူ၏ အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ပြုံးနေသော မျက်လုံးများထဲမှ နောက်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်ကို ခဏမျှ ကြည့်နေမိသည်။ "ကိုယ်လဲ မူလတန်းတုန်းက အတန်းကျော်ခဲ့တာပဲ၊ ၇ နှစ်သားအရွယ်မှာပေါ့"</p> <p>ယန်ရွှယ်မှာ အံ့သြမသွားချေ။ "တရုတ်ပြက္ကဒိန်အသက်လား၊ တကယ်အသက်လား" </p> <p>"တရုတ်ပြက္ကဒိန်အသက်ပါ"</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ငယ်သေး၏။ ကလေးအများစုမှာ တရုတ်ပြက္ကဒိန်အသက် ၉ နှစ်မှသာ ကျောင်းစတက်ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ၁၀ နှစ်၊ ၁၁ နှစ်မှ တက်ကြလေသည်။</p> <p>"ကျောင်းက ပေးတက်လို့လား" ယန်ရွှယ်တစ်ယောက် စူးစမ်းမိ၏။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ကျောင်းက လက်မခံခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူသည် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ ကိုယ်တိုင်လေ့လာထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အဘိုးက ကျောင်းမတက်ရလျှင် နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု ယူဆခဲ့လေသည်။</p> <p>"ကျောင်းက ကျွန်တော်က အရမ်းငယ်သေးလို့ စာမလိုက်နိုင်မှာ စိုးရိမ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးက ကိုယ်က ပထမတန်း သင်ရိုးတွေ အကုန် တတ်နေပြီလို့ ပြောပြီး မယုံရင် စစ်ကြည့်ဖို့ ပြောခဲ့တာ"</p> <p>"စစ်ကြည့်တော့ ရှင်က အကုန်သိနေလို့ သူတို့က ဒုတိယတန်းကနေ စတက်ခွင့်ပေးလိုက်တာပေါ့"</p> <p>"အင်း"</p> <p>၎င်းမှာ ယန်ကျိအန်း၏ အခြေအနေနှင့် ဆင်တူသော်လည်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရသည့် အကြောင်းရင်းမှာမူ ကွဲပြား၏။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ တွက်ရိုးအသက် ၇ နှစ်ဖြင့် ဒုတိယတန်းတက်ခြင်းမှာ ယန်ရွှယ်၏ အရင်ဘဝတွင်ပင် စောသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ချီဖန့်၏ မွေးနေ့မှာလည်း တစ်နှစ်တာ၏ အစောပိုင်းလများတွင် မရှိပေ။ "ရှင့်အဘိုးက ရှင့်ကို စာဖတ်စာရေးတွေ အစောကြီး သင်ပေးခဲ့တာလား"</p> <p>"အဲလိုတော့လဲ မဟုတ်ပါဘူး" ချီဖန့်က ဆိုသည်။ "တစ်ခါ သူ စစ်တုရင် ကစားနေတုန်း ကျွန်တော်က နယ်ရုပ်တွေပေါ်က စာလုံးတွေကို အကုန်သိနေတာ သူ သတိထားမိသွားလို့ အဲဒီကစပြီး သင်ပေးခဲ့တာ"</p> <p>၎င်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါလာသော ထက်မြက်သည့် မှတ်ဉာဏ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ ယန်ရွှယ်မှာ ထိုအချက်ကို အားကျနေကျ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် နှမြောတသဖြစ်မိသည်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ချီဖန့်မှာ အသက် ၂၁ နှစ်သာ ရှိသေးပြီး လူပျိုပေါက်လေးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေဆဲပင်။ ထိုနေ့က သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျုံးရှန် ဝတ်စုံနှင့် ကျောင်းသားဦးထုပ်သာ ဆောင်းလိုက်လျှင် သူသည် ခေတ်ပညာတတ် လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူနေမည်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် သုတေသနဌာနတစ်ခုတွင် တောက်ပနေရမည့်အစား သို့မဟုတ် တက္ကသိုလ်နယ်မြေတွင် ပညာဆက်ဆည်းပူးနေရမည့်အစား ဤတောင်ပေါ်ဒေသတွင် စာတတ်ရန်ပင် မလိုသော ပင်ပန်းသည့် အလုပ်ကြမ်းများကို လုပ်ကိုင်နေရ၏။</p> <p>ယန်ရွှယ်၏ အကြည့်များမှာ အလိုအလျောက် နူးညံ့သွားရသည်။ "ခဏလောက် ထပ်သည်းခံ‌လိုက်ပါအုံး၊ ဒီအခက်အခဲတွေ ပြီးသွားတော့မှာပါ"</p> <p>သူမသည် ထို ၁၀ နှစ်တာ ကာလအကြောင်းကို တခြားသူများအား အပြစ်ပြောစရာ ဖြစ်မည်စိုး၍ သို့မဟုတ် အနှစ်မဲ့သော အားပေးစကားဟု အထင်ခံရမည်စိုး၍ ဤကဲ့သို့ ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ပြောလေ့ရှိ၏။</p> <p>ချီဖန့် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရိုးသားမှု၊ ယုံကြည်ချက်နှင့် မမှိတ်မသုန် တောက်ပနေသော အရိပ်အယောင်များကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p>သူက သတိမထားမိဘဲ "အင်း" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် မေးလိုက်၏။ "မင်းက ပညာရေးကို တော်တော်လေး အလေးထားပုံရတယ်နော်"</p> <p>ကျောင်းတက်ခြင်းကို လူအများက အရေးမကြီးဟု ယူဆနေကြသော ခေတ်ကာလတွင် သူမသည် သူမ၏ မောင်လေးကို ကျောင်းတက်ခိုင်းကာ အိမ်တွင် စာသင်ပေးနေပြီး ချီဖန့်အား တက္ကသိုလ် မတက်ခဲ့ရသည့်အတွက် နှမြောတသဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် လျိုချွမ်းချိုင်ကို ပြောခဲ့သလိုမျိုး ပညာရေးက တစ်နေ့မှာ အသုံးဝင်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ နိုင်ငံတော်က ပညာတတ်တွေကို ပြန်လည်လိုအပ်လာမှာ ဖြစ်ကြောင်း စသည့် အကြောင်းပြချက်များကို အလွယ်တကူ ပြောနိုင်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်ကြီးများကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်မက အလယ်တန်းအထိပဲ တက်ခဲ့ရတာပါ"</p> <p>ဤဘဝတွင်ရော၊ အရင်ဘဝတွင်ပါ ထိုအတိုင်းပင်။</p> <p>ယခုဘဝတွင် သူမ၏ အမေမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး ယန်ကျိအန်းမှာလည်း ငယ်သေးသောကြောင့် အခြားသော ကျေးလက်မိန်းကလေးများကဲ့သို့ပင် အိမ်ထောင်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အလယ်တန်းနှင့် ကျောင်းထွက်ခဲ့ရ၏။သူမ၏ အရင်ဘဝတွင်မူ…</p> <p>အရင်ဘဝတွင် သူမသည် စာအလွန်တော်သော ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖေဖြစ်သူကို ဈေးတွင် ကူညီပေးရင်း အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်နေရသော်လည်း သူမသာ ဆက်တက်ခဲ့လျှင် အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းမွန်သော တက္ကသိုလ်တစ်ခုသို့ တက်ရောက်နိုင်မည်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်တွင် အဖေဖြစ်သူ နေမကောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျောင်းမှ ထောက်ပံ့ကြေးဖြင့် ပညာဆက်သင်နိုင်သော်လည်း သူမအဖေ့၏ ဆေးဖိုးဝါးခအတွက် ရှာပေးမည့်သူ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် အခြေအနေများ ပြန်ကောင်းလာပြီး လူကြီးပညာရေး သင်တန်းများ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနှမြောတသမှုမှာမူ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ကုစား၍မရသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေခဲ့၏။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် လျိုချွမ်းချိုင်နှင့် အခြားသူများကို ပညာသင်ကြားခွင့်အ တန်ဖိုးထားစေချင်ပြီး ယန်ကျိအန်းကိုလည်း ကျောင်းစာကို ကြိုးစားရန်နှင့် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲများ ပြန်လည်ကျင်းပချိန်တွင် အခွင့်အရေးများအား အရယူရန် တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် နောင်တများကို ဖက်တွယ်ထားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။ "ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မရှိတဲ့အရာဆိုရင် ရှိတဲ့လူတွေကို အားကျမိတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မှာ ရှိနေပြန်တော့လဲ တစ်မျိုးပေါ့၊ ဝေပင်းကို ကြည့်လေ၊ ကျောင်းမသွားချင်လို့ အဒေါ် လျိုကို ခေါင်းကိုက်တယ်၊ ဗိုက်နာတယ်ဆိုပြီး အမြဲ လိမ်ပြောနေတာ"</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိသကဲ့သို့ တောက်ပနေသော်လည်း ချီဖန့်မှာမူ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခဏမျှ ပေါ်လာသော ဝမ်းနည်းရိပ်ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်သေးငယ်သော်လည်း နေရောင်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အစား သူ၏ နှလုံးသားကို ဆူးဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူက သတိမထားမိဘဲ လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ကိုယ် မင်းကို သင်ပေးမယ်လေ"</p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ အလွန်နူးညံ့နေပြီး အကြည့်များကလည်း စူးရှနေသောကြောင့် ယန်ရွှယ်မှာ မျက်တောင်ခတ်မိသွားသည်။ "ဘယ်လို သင်ပေးမှာလဲ၊ အမျိုးသမီး စစ်သူကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ ဓားကိုင်ရဲမက်လိုမျိုးလား"</p> <p>အလွန်တည်တံ့နေသော အကြောင်းအရာမှာ ရုတ်တရက် နောက်ပြောင်သည့်ဘက်သို့ ရောက်သွားလေ၏။ သူမ တကယ်ပင် နားလည်မှု လွဲသွားခြင်းလား သို့မဟုတ် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲချင်၍လားဆိုသည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။</p> <p>နောက်ပြီး သူမက အလယ်တန်းအထိပဲ တက်ခဲ့ရတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အများကြီး သိနေရတာလဲ။ သူမက ပညာမတတ်တဲ့သူနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး…</p> <p>ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများမှာ သူမကို နှစ်စက္ကန့်ခန့် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုလဲ ရတာပဲ" </p> <p>သို့သော်လည်း ယန်ရွှယ်က လက်မခံပေ။ "အိမ်က ခွေးနှစ်ကောင်ကိုတောင် အရင်လို ကြည့်လို့မရတော့တာ။ ကျောင်းသားတွေနဲ့ ဆရာတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ"</p> <p>စကားပြောရင်းနှင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကုန်းစောင်း၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် သူမ၏ နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ဆက်သွားကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပြန်လှည့်ကြမလား" </p> <p>ချီဖန့်က ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူတို့၏ အနောက်ဘက် ကုန်းစောင်းပေါ်မှ စက်ဘီးဘဲလ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဖယ်ကြ၊ လမ်းဖယ်ပေးကြ။"</p> <p>သူတို့သည် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီဖန့်ကမူ ယန်ရွှယ်ကို အကာအကွယ်ပေးသည့် အနေဖြင့် သူ၏ အနောက်ဖက်သို့ ဆွဲလိုက်၏။</p> <p>စက်ဘီးတစ်စီးမှာ ကုန်းစောင်းပေါ်မှ အရှိန်ဖြင့် ဆင်းလာပြီး ဘဲလ်ကိုလည်း အဆက်မပြတ် တီးလာသည်။ စက်ဘီးသမားမှာ ဘရိတ်အုပ်မည့် အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင်မှ သူတို့ကို မတိုက်မိစေရန် ကွေ့လိုက်၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသူမှာ စက်ဘီးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ကို မတိုက်မိသော်ငြား လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော အခြားစက်ဘီးတစ်စီးကို တိုက်မိသွားသည်။</p> <p>စက်ဘီးနှစ်စီးစလုံး အသံကျယ်ကြီးမြည်ကာ လဲကျသွားပြီး အထဲမှ ပစ္စည်းများမှာလည်း နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားလေ၏။ စက်ဘီးစီးလာသူမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး ထိုသူ၏ မျက်မှန်မှာလည်း လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မျက်မှန်နှင့်လူမှာ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးပုံရပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်မှန်ကိုသာ အလျင်အမြန် ရှာဖွေနေ၏။</p> <p>ထိုသူက သူတို့ကို အော်ဟစ်သတိပေးခဲ့ပြီး ရှောင်ကွင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့် ယန်ရွှယ်တစ်ယောက် ကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချီဖန့်က ပို၍ အလျင်အမြန် မျက်မှန်ကို ကောက်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသူက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အက်ကွဲနေသော မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ တိုက်မိခဲ့သော အခြားစက်ဘီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ စက်ဘီးကို ပြန်ထူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနီးအနားရှိ ခြံဝင်းထဲမှ အသားညိုညိုနှင့် အသက် ၄၀ ကျော်၊ ၅၀ ခန့်ရှိသော လူတစ်ယောက် ထွက်လာ၏။ "မင်း စက်ဘီးကို ဘယ်လိုစီးနေတာလဲ။ ငါ့စက်ဘီး ဒီမှာ ရပ်ထားတာကို မမြင်ဘူးလား"</p> <p>မျက်မှန်နှင့်လူက အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်လေသည်။ "တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဘရိတ်ပေါက်သွားလို့ ရပ်မရလို့ပါ။ ခင်ဗျားစက်ဘီး ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ"</p> <p>ထိုသူက ကူညီရန် ပြင်သော်လည်း အသားညိုညိုနှင့်လူကမူ သူ့အား တွန်းထုတ်လိုက်၏။ "မင်းစက်ဘီးက အသစ်စက်စက်ကြီးပဲ ရှိသေးတာ။ ဘရိတ်ပေါက်တယ်ဆိုတာကို ငါက ယုံရမှာလား"</p> <p>သူ၏ စက်ဘီးကို ပြန်ထူပြီးနောက် အသားညိုညိုနှင့်လူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဂျင်ဆင်းမြစ်များကို ကောက်လိုက်သည်။ "မင်း ဒါကို ပြန်လျော်ရမယ်။ ဒီဂျင်ဆင်းတွေက အသစ်စက်စက် တူးထားတာ၊ အခုတော့ ပျက်စီးကုန်ပြီ၊ တချို့ဆို ကျိုးတောင် ကျိုးသွားပြီ"</p> <p>ပျက်စီးနေသော ဂျင်ဆင်းမြစ်တစ်ခုကို မြှောက်ပြရင်း သူက အနာအဆာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလာ၏။ "ဒါကို ကြည့်အုံး၊ အခုတော့ ငါ ဒါကို ဘယ်လိုရောင်းရတော့မှာလဲ"</p> <p>မျက်မှန်နှင့်လူက ထိုသူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော လေသံကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အမှားဖြစ်သောကြောင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။ "ပျက်စီးသွားတာတွေရှိရင် ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်"</p> <p>အသားညိုညိုနှင့်လူက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ "ကောင်းပြီ" ဟု ဆိုကာ ဂျင်ဆင်းမြစ်များကို စတင်ရွေးချယ်တော့၏။ "ဒါ၊ ဒါ၊ ပြီးတော့ ဒါ... အကုန် ပျက်စီးသွားပြီ"</p> <p>သူသည် အနာအဆာ မရှိသလောက်ဖြစ်နေသော အမြစ်များကိုပါ ထည့်သွင်း ရေတွက်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက တောင်ပေါ်က အသစ်တူးလာတဲ့ တောဂျင်ဆင်းတွေ။ အဝယ်ဒိုင်မှာတောင် တစ်မြစ်ကို ၂၀၀ ကျော် ပေးရတာ။ အခု မင်းက ၄ မြစ်တောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်”</p> <p>ဤကဲ့သို့ သိသိသာသာ ငွေညှစ်နေခြင်းကြောင့် မျက်မှန်နှင့်လူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားရ၏။ "ဒါတွေက တောဂျင်ဆင်း မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>"ဘာ! တောဂျင်ဆင်း မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား"  အသားညိုညိုနှင့်လူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ့စက်ဘီးကို လာတိုက်တာလဲ မင်းပဲ၊ အခုကျ ငါ့ကို လာစွပ်စွဲနေတာလား။ ဒါတွေက အဆင့်မြင့် ငါးရွက်ဂျင်ဆင်းတွေကွ၊ မင်း မလျော်ချင်လို့ သက်သက်မဲ့ အကြောင်းရှာနေတာလား။"</p> <p>သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ခြံဝင်းထဲမှ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်က ထွက်လာလေ၏။ "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p>အသားညိုညိုနှင့်လူကမူ မျက်မှန်နှင့်လူကို ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ငါ အထဲကို နှစ်မိနစ်လောက်ပဲ ဝင်သွားတာ၊ ဒီကောင်က ငါ့စက်ဘီးကို ဝင်တိုက်ပြီး အိတ်ထဲက ဂျင်ဆင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ။ အခု သူက မလျော်ဘူး လုပ်နေတယ်"</p> <p>ဘေးမှလူက ဖျန်ဖြေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ "အကုန်လုံးတော့ မပျက်စီးပါဘူး၊ သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါးပဲ လျော်ခိုင်းလိုက်ပါလား။ ဘယ်သူက အဲဒီလောက် ငွေအများကြီး ဆောင်ထားမှာလဲ"</p> <p>"သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဒီနာရီရှိတာပဲ" အသားညိုညိုနှင့်လူက မျက်မှန်နှင့်လူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ နာရီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ရိုမန် နာရီပဲ၊ ဒါတောင် လျော်ကြေးရဲ့ တစ်ဝက်စာလောက်ပဲ ရှိအုံးမယ်"</p> <p>ထိုသူ ဘာကြောင့် ဇွတ်အတင်း ဖြစ်နေရသည်ကို နားလည်သွားပြီပင်။ သူက ထိုနာရီကို ကြည့်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save