BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၉၇</h2>

မျက်မှန်နှင့်လူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်ပြောရန် ပြင်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ သူ့စကားကို မယုံနဲ့။ အဲဒီဂျင်ဆင်းတွေက စိုက်ထားတဲ့ ဂျင်ဆင်းတွေ"

မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ၏ ရှေ့သို့ ထွက်လာလေသည်။ "ကျွန်မ ဂျင်ဆင်းခင်းတွေမှာ အလုပ်လုပ်လာတာ နှစ်နဲ့ချီနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ စိုက်ထားတဲ့ ဂျင်ဆင်းကို တောဂျင်ဆင်းဆိုပြီး ကျွန်မအစ်ကိုကို လာလိမ်တာ ဒီနေ့မှပဲ မြင်ဖူးတော့တယ်"

သူမက ထိုလူ၏ လက်ထဲမှ ဂျင်ဆင်းကို ညွှန်ပြလိုက်၏။ "တောဂျင်ဆင်းက အမြစ်ပိုရှည်ပြီး စိုက်ထားတဲ့ဟာက တိုတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မပြောတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင် သတ္တိရှိရင် ဒီဂျင်ဆင်းရဲ့ အဆစ်တွေကို ကျွန်မအစ်ကိုကို ပြရဲလား၊ အဲဒီမှာ နှစ်ကို ရေလို့ရတယ်လေ"

ရုတ်တရက် ထွက်လာသော ထိုမိန်းကလေးကို ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ သူမက ထိုသူကို "အစ်ကို" ဟု ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးတွင်လည်း အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ဦးက ရပ်နေလေသည်။

ယခုမူ လူအင်အားချင်းက မမျှတော့ပေ။ အသားညိုညိုနှင့်လူက ထိုမိန်းကလေးနှင့် မျက်မှန်နှင့်လူကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ယန်ရွှယ်သည် ထိုလူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ အနောက်မှ လူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ အစ်ကို့ကို ထမင်းစားဖို့ စောင့်နေတာ၊ စောင့်ရင်းစောင့်ရင်းနဲ့ အခုတော့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေနဲ့ အချိန်ကုန်နေတာကိုး"

မျက်မှန်နှင့်လူကလည်း အလိုက်သင့်ပင် နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။"အစ်ကိုလဲ ထွက်လာလို့ မရလို့ပါ။ ကုန်းဆင်းမှာ ဘရိတ်ပေါက်ပြီး သူတို့စက်ဘီးကို တိုက်မိသွားတာ"

"အဲဒါကို ဒီအတိုင်း အလိမ်ခံနေတာလား" ယန်ရွှယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ပြောလိုက်၏။ "နောက်တစ်ခါကျရင် အစ်ကို၊ အဆစ်တွေကို ရေကြည့်လိုက်။ စိုက်ထားတဲ့ ဂျင်ဆင်းက အဆစ်တိုတယ်၊ ခြောက်ရွက်ထွက်ဖို့ ခြောက်နှစ်ကြာရင် အများဆုံး ခြောက်ဆစ်ပဲ ရှိတာ။ ငါးရွက်ဆိုရင်တော့ တောဂျင်ဆင်းက အသက် ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်လောက် ရှိပြီး အဆစ်တွေကလဲ အများကြီး ပိုရှည်တယ်"

သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ငြင်းချက်ထုတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ သူမသည် တောဂျင်ဆင်းနှင့် စိုက်ပျိုးဂျင်ဆင်းတို့၏ ကွာခြားချက်သာမက တောဂျင်ဆင်း ငါးရွက်အမျိုးအစား၏ သက်တမ်းကိုပင် သိရှိနေလေသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဆွံ့အသွားကြရ၏။

ယန်ရွှယ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို၊ သူတို့ကို ငါးယွမ်ပဲ ပေးလိုက်။ ယူရင်ယူ၊ မယူရင်နေ။ အခု ကျွန်မတို့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားရင်တောင် သူတို့ ပိုက်ဆံအတွက် အိမ်အထိ လိုက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမက စက်ဘီးကို ကူမရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မျက်မှန်နှင့်လူက အလျင်အမြန်ပင် ငါးယွမ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ပင် စက်ဘီးကို မလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ၊ စိတ်မဆိုးနဲ့တော့။ သူတို့လဲ တကယ်တမ်းကျ အစ်ကို့ကို မလိမ်လိုက်ရပါဘူး"

သူတို့ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ထိုလူနှစ်ဦးမှာ နောက်မှ လိုက်မလာတော့ပေ။ ဘေးကင်းရာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူသည် လမ်းလျှောက်နှုန်းကို လျှော့လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလာခဲ့သည်။ "စောစောကအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ရပါတယ်၊ ကူညီရတာ အသေးအဖွဲပါ" ယန်ရွှယ် ပြန်ပြောလိုက်၏။ ထိုလူသည် အစကတည်းက ပြဿနာမဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သူဖြစ်၍ သူမက ကူညီခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သွေးထွက်နေသော ထိုသူ၏လက်ဖဝါးနှင့် ဆိုးဆိုးရွားရွား ချိုင့်ဝင်သွားသော စက်ဘီးကို ကြည့်လိုက်၏။ "အစ်ကို အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ပြေပါတယ်။ နောက်မှ ဆေးလေး နည်းနည်းလိမ်းလိုက်ရင် ရပါပြီ" ထိုသူက ဆိုကာ နောက်လမ်းဆုံတွင် မခွဲခွာမီ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသွားခဲ့သည်။

မထွက်ခွာမီ ထိုလူက ယန်ရွှယ်နှင့် ချီဖန့်တို့အား သတိပေးခဲ့၏။ "လမ်းလွှဲကနေ သွားကြပါနော်၊ ဟိုလူနှစ်ယောက် ချောင်းနေမှာ စိုးလို့"

ယန်ရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ချီဖန့်ကမူ နောက်ဆုံးတွင် စကားစလာလေသည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ ဘရိတ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ထားတာ"

သူ မျက်မှန်ကို ကူကောက်ပေးစဉ်က ဘရိတ်ကြိုးပေါ်တွင် သေသေသပ်သပ် ဖြတ်ထားသည့် အမှတ်အသားကို သူ သတိပြုမိလိုက်ခြင်းပင်။

ထိုလူသည် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့သြသွားပုံတော့ မရပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ စက်ဘီးကို တွန်း၍ ထွက်ခွာသွား၏။

ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပုံမှန်လမ်းအတိုင်း မပြန်ဘဲ အနည်းငယ် လမ်းလွှဲကာ တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် တစ်နာရီထိုးရန် သုံးမိနစ်သာ လိုတော့၏။

လျန်ယွဲ့အာမှာ ရောက်နှင့်နေပြီး တံခါးကို ခေါက်နေလေသည်။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ သူမက လက်ကိုချလိုက်ပြီး ပြောလာ၏။ "မင်းတို့ နှစ်ယောက် အပြင်သွားနေတာလား။ ငါ တံခါးခေါက်တာ ဘယ်သူမှ မဖြေလို့"

ထိုသို့ မဖြစ်သင့်ပေ။ ယန်ရွှယ် သူမ၏ အခန်းတံခါးကို ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးမှာ ဂျက်ထိုးမထားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသင့်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အခန်းဖော်ဖြစ်သူမှာ ခေတ္တ အပြင်ထွက်သွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်၏။ ယန်ရွှယ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတယ်"

"ရပါတယ်၊ ငါက စောရောက်နေတာပါ" လျနိယွဲ့အာက သူမ၏နာရီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုပြီး သူတို့ကို သစ်တောဦးစီးဌာနဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲကို ဌာနခွဲမှူး မြောင်က စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ တက်ကြွလှုပ်ရှားသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ဌာန၏ ဖျော်ဖြေပွဲများကိုလည်း အမြဲ ကူညီစီစဉ်ပေးလေ့ ရှိ၏။

ပါတီနှင့် နိုင်ငံတော်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သစ်တောဒေသမှ ပြည်သူများ၏ ပျော်ရွှင်သော ဘဝနှင့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများကို ဖော်ပြရန် သစ်တောစခန်းများစွာ ပူးပေါင်းဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်မှာလည်း ဌာနခွဲမှူး မြောင်၏ အကြံပြုချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထိုသူ၏ ရုံးခန်းသို့ မရောက်မီမှာပင် အတွင်းမှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဇာတ်ရုံကြီးကို ငှားမလို့လား။ ဌာနခွဲမှူး မြောင်ကို စောင့်ရလိမ့်မယ်။ ငါက သူတို့နဲ့ အဲလောက်အထိ ရင်းနှီးတာ မဟုတ်တော့ စီစဉ်ပေးဖို့ ခက်တယ်"

"ဒါဆိုရင်လဲ ကျွန်တော့်အတွက် စကားလေး တစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောပေးပါ။ ကြာကြာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လေ့ကျင့်ဖို့ ခဏပါပဲ။ အနီးအနားမှာပဲဆိုတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

ဌာနခွဲမှူး မြောင် ရောက်မလာသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ယန်ရွှယ်သည် အပြင်မှာ စောင့်သင့်သလားဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် လျန်ယွဲ့အာအား ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချီဖန့်၏ မျက်လုံးများမှာ မည်းမှောင်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ချီဖန့်သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းထားနိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု သူ၏ မျက်ဝန်းများ မှောင်မှောင်သွားပုံအရ ရုံးခန်းထဲရှိ လူကို သူ မှတ်မိရုံတင်မကဘဲ ထိုသူနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းအပေါ် နက်နဲသော ခံစားချက်တစ်ခုခု ရှိနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

မကြာမီ ရုံးခန်းထဲမှ စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အမျိုးသားတစ်ဦး အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု သူက ဆိုရင်း ချီဖန့်အပေါ် အကြည့်ကျသွားချိန်တွင် ခေတ္တ တန့်သွားသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အသက် ၂၀ ကျော် နှောင်းပိုင်းအရွယ်ခန့် ရှိပြီး အရပ်အမောင်း အနေတော်နှင့် ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား အကွာအဝေးမှာ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသဖြင့် တစ်မျိုး ထူးခြားနေသည်။

ရုပ်ရည်လက္ခဏာ ပညာရပ် ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ထိုသို့သော အင်္ဂါရပ်မျိုး ရှိသူမှာ စိတ်သဘောထား ကျဉ်းမြောင်းခြင်း၊ မနာလိုစိတ်ရှိခြင်းနှင့် ခွင့်မလွှတ်တတ်သော စရိုက်ရှိခြင်းတို့ကို ဖော်ပြနေတတ်သည်။ ယန်ရွှယ်သည် အချက်အလက်များကို ချက်ချင်း ဆက်စပ်မိသွားသည် - ဤသူသည် ချီဖန့်ကို သစ်တောစခန်းသို့ နယ်နှင်ခံရအောင် လုပ်ခဲ့သူနှင့် သင်တန်းတက်ခွင့်ကို ပိတ်ပင်ခဲ့သူ ဖြစ်နိုင်ခြေ များလှသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုသူသည် ခေတ္တ တန့်သွားပြီးနောက် ချီဖန့်ကို ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ချီဖန့်ပါလား။ သစ်တောစခန်းက ဘဝက မင်းအတွက် ဘယ်လိုနေလဲ?"

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးနေသော်လည်း ထိုအပြုံးတွင် နွေးထွေးမှု လုံးဝမရှိဘဲ မနာလို မုန်းတီးမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယန်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချီဖန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ထိုသူကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်စကားပင် မပြောဘဲ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ဤတုံ့ပြန်မှုကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏ အကြည့်များမှာ ပိုမို ရန်လိုလာပြီး လှောင်ပြုံးမှာလည်း ပို၍ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

"သစ်တောစခန်းက မင်းနဲ့ ကိုက်ညီပုံရတယ်။ မင်းကို အဲဒီနေရာကို စောစောကတည်းက ပို့ခဲ့သင့်တာ။"

"မင်းမှာ အဲဒီတုန်းက အဲဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့ အာဏာ မရှိခဲ့လို့ပါ" ချီဖန့်က နောက်ဆုံးတွင် ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း သူ၏ စကားများမှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။

ထိုအချိန်က ထိုအမျိုးသားတွင် အာဏာမရှိခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ချီဖန့်၏ အရိပ်အောက်တွင် လုံးဝ နစ်မွန်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ ဤမျှ ရန်ငြိုးဖွဲ့နေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ချီဖန့်က သူ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာကာ မထင်မှတ်ဘဲ ရိုးသားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ငါ့ကို ဒီအခွင့်အရေး ပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်ပါတယ်။"

အကယ်၍ သစ်တောစခန်းသို့ နယ်နှင်မခံခဲ့ရလျှင် သူသည် ယန်ရွှယ်နှင့် မည်သည့်အခါမျှ တွေ့ဆုံရမည် မဟုတ်ပေ။ သူ ပို၍ စဉ်းစားလေလေ သူ၏ လေသံမှာ ပို၍ ရိုးသားလာလေ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုသူ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သို့သော် ချန်ကျိကျုန်းအဖို့မူ ထိုစကားများမှာ သရော်စာ သက်သက်ကဲ့သို့ ကြားနေရသည်။ ချီဖန့်က ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်ခြင်း၊ စွပ်စွဲခြင်း (သို့မဟုတ်) အကြမ်းဖက်ခြင်း တစ်ခုခု လုပ်လာသည်ကိုသာ သူက ပို၍ အလိုရှိသည်။ ထိုသို့ လုပ်မှသာ သူ၏ အောင်ပွဲကို အတည်ပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုမူ သူသည် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ တန့်နေတော့သည်။ ဤသူသည် သူမှတ်မိသော ချီဖန့် - စက်ပစ္စည်းများနှင့်သာ အချိန်ကုန်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး မရှိသော ချီဖန့် - မဟုတ်တော့ပေ။

ချီဖန့် နယ်နှင်ခံရစဉ်က သူသည် ဘာမှကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းကာ ရှုံးနိမ့်သွားသော လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လို ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သက်မဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးနေပုံရသည်။ အခုမှ ဘာကြောင့် သူသည် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေပြီး စကားလုံးတိုင်းကို ပြန်လည် ချေပနေရသနည်း?

ချန်ကျိကျုန်းက ချီဖန့်ကို ထပ်၍ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီလောက်တောင် ကြိုက်နေရင် အဲဒီမှာပဲ ထာဝရ နေလိုက်ပေါ့။ သစ်တောစခန်းဆိုတာ အနားယူဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာပဲ။"

ဆိုလိုသည်မှာ ချီဖန့်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ပုပ်သိုးသွားစေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချီဖန့် ဘာမှ ပြန်မပြောခင်မှာပင် ယန်ရွှယ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးက ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ ချန်ကျိကျုန်းထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေသည်။

"ရှင် စိတ်ပူပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ သစ်တောစခန်းက အရမ်းကို ကောင်းပါတယ် - လူတွေက ရိုးသားကြတယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတိုက်ခိုက်ကြဘူး၊ နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ မထိုးကြဘူး၊ နေရာရဖို့အတွက်လည်း အောက်လမ်းနည်းတွေ မသုံးကြဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီကလူတွေက စကားမပြောခင် အနည်းဆုံးတော့ သွားတိုက်ကြသေးတယ်လေ။"

သူမ၏ ထိကပါး ရိကပါး စကားကြောင့် ချန်ကျိကျုန်းမှာ ခဏမျှ စကားထစ်အသွားရသည်။ ခုနက စကားလုံး ထက်မြက်နေသော ချီဖန့်ကမူ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ နူးညံ့သွားသည်။

"သူမ ပြောတာ မှန်တယ်။"

ချန်ကျိကျုန်းမှာ ဒေါသကြောင့် စကားဆို့သွားပြန်သည်။ ချီဖန့်နှင့်အတူ ပါလာသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာလည်း သစ်တောစခန်းမှ ဖြစ်ရမည်ကို သူ သိလိုက်ရပြီး သူ၏ စောစောက စကားများမှာ သူတို့အားလုံးကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားသည်။

အခြားအမျိုးသမီးမှာ ဘာမှမပြောသော်လည်း မကျေနပ်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။ တစ်ဖက်က လူအင်အား သာနေသည်ကို သိသဖြင့် ချန်ကျိကျုန်းသည် ချီဖန့်ကို မထီမဲ့မြင် အကြည့်တစ်ချက် ကျွေးကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချီဖန့်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ထိုသူ အဝေးသို့ ရောက်သွားမှသာ သူက လျန်ယွဲ့အာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်။"

"သူ့ပါးစပ်က နံစော်နေတာပဲ။ မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး"

လျန်ယွဲ့အာက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ထပ်ပြီး ဘာမှ မမေးတော့ပေ။

"အပြင်မှာပဲ စောင့်ကြရအောင်။"

ဌာနမှူး မြောင် မလာခင်မှာပင် ကျန်သော သစ်တောစခန်း အဖွဲ့များ ရောက်လာကြသည်။ လျန်ယွဲ့အာနှင့် အခြား ခေါင်းဆောင်များ အပါအဝင် လူပေါင်း ၂၀ ကျော် ရုံးခန်းအပြင်ဘက်တွင် စုဝေးမိကြသည်။

ဌာနမှူးမြောင် ရောက်လာသောအခါ လူတိုင်းကို ကွင်းပြင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး လူစာရင်းစစ်ကာ ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် နေရာချပေးသည်။ သူ၏ အာရုံမှာ မကြာမီ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"မင်းတို့က ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းကလား? ဒီမှာ လာရပ်"

သူက အလယ်ဗဟိုကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။  "ဇာတ်ညွှန်းကို အလွတ်ရပြီလား?"

ယန်ရွှယ် တက်ကြွစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါပြီ။"

ချီဖန့်ကလည်း တည်ငြိမ်စွာ ဝန်ခံသည်။

"အဲဒါဆို ငါ့ကို အစမ်း ရွတ်ပြပါဦး"  ဌာနမှူးမြောင်က ဇာတ်ညွှန်းကို ဖြန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုစုံတွဲသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စတင်လိုက်ကြသည် - အသံတစ်သံမှာ ကြည်လင် ပြတ်သားပြီး၊ အခြားတစ်သံမှာမူ နက်ရှိုင်းကာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူတို့၏ အသံနေအသံထားမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထို့ထက် ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ သူတို့၏ မန်ဒရင်းစကားပြောမှာ ဒေသန္တရ လေသံ လုံးဝမပါဘဲ လုံးဝ တိကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာ၊ ဆရာမများပင် အသံထွက် မှားယွင်းနေတတ်သော ထိုခေတ်ကာလတွင် ဤသည်မှာ ရှားပါးလှသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဌာနမှူးမြောင်က သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် အခြား သစ်တောစခန်းများမှ လူနှစ်ဦးကို ရွေးထုတ်ကာ သူတို့ဘေးတွင် ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ယန်ရွှယ်က ထိုနှစ်ဦးကို လေ့လာကြည့်ရာ အမျိုးသမီးမှာ သူမနှင့် အဆောင်တူနေသူ ဖြစ်ပြီး အမျိုးသားမှာမူ မသိကျွမ်းသူ ဖြစ်သဖြင့် အခြား ရထားလမ်းပိုင်းမှ ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ ဌာနမှူးမြောင်သည် ရုပ်ရည်ကို ဦးစားပေးနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဖျော်ဖြေပွဲမျိုးတွင် အရေးကြီးသော အရာရှိများသည် အမြဲတမ်း အရှေ့ဆုံးနှင့် အလယ်တွင် ထိုင်လေ့ရှိကြသည်။ သူတို့ သစ်တောစခန်း၏ သံပြိုင်အဖွဲ့တွင်ပင် အသံအကောင်းဆုံးနှင့် ရုပ်အချောဆုံး သူများကို အရှေ့ဆုံးတန်း၏ အလယ်တွင် ထားလေ့ရှိသည်။

လူသစ်နှစ်ဦးကို စာပိုဒ်တစ်ခု ရွတ်ခိုင်းပြီးနောက် ဌာနမှူးမြောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အမျိုးသမီးကို ချန်ထားခဲ့သော်လည်း အမျိုးသားကိုမူ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး၊ ရုပ်ရည် သိပ်မချောသော်လည်း အသံသြဇာ ကောင်းမွန်သူ တစ်ဦးနှင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

သူ ဆက်လုပ်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် အမျိုးသမီး ပါဝင်သူတစ်ဦးက လက်ထောင်လိုက်သည်။ "ဌာနမှူးမြောင်၊ ဒီလို စီစဉ်တာ မတရားဘူး!"

နေရာချထားမှု မပြီးခင်မှာပင် ကန့်ကွက်မှု ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဌာနမှူးမြောင်၏ အမူအရာ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း သူက မေးလိုက်သည်။ "ဘာက မတရားတာလဲ?"

ချင်းလင်က မတ်မတ်ရပ်ကာ တရားမျှတသည့် လေသံဖြင့် "ဒါက သစ်တောစခန်း ခုနစ်ခု ပေါင်းပြီး ဖျော်ဖြေတာဆိုတော့ တစ်ခုချင်းစီက ညီတူညီမျှ ပါဝင်ခွင့်ရှိသင့်တယ်။ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းက နှစ်ယောက်လုံးကို အလယ်မှာ ထားတာက ကျန်တဲ့သူတွေအတွက် မတရားဘူး!"

သူမက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မပြောတာ မှန်တယ် မဟုတ်လား ရဲဘော်တို့?"

လူထုကို စည်းရုံးတတ်သော အတွေ့အကြုံရှိသူ၏ အသံဖြင့် ပြောလိုက်သော သူမ၏ စကားများကို အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်း သဘောတူကြသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များပင် ကြားဝင်ပြောဆိုကြပြီး ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းကပဲ အဓိကနေရာမှာ မရှိသင့်ကြောင်း၊ တစ်ယောက်ကို အစားထိုးသင့်ကြောင်း အကြံပြုကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုလဲ?

ဌာနမှူးမြောင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ရုပ်ရည်နှင့် အသံထွက်အရဆိုလျှင် ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်မှာ ငြင်းမရပေ။ သူ ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ် ချင်းလင်းက ယန်ရွှယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "သူမကို အစားထိုးလိုက်ပါ။ သူမက အရပ်ပုလွန်းတယ်။"

အရပ်ကို တိုက်ခိုက်ပြောဆိုလိုက်သဖြင့် ယန်ရွှယ်က ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "တရားမျှတမှုအကြောင်း ပြောကြမယ်ဆိုရင် အရပ်အမောင်းတိုင်းက ညီတူညီမျှ အခွင့်အရေး ရသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ကျွန်မက နိုင်ငံတော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် အားထုတ်မှု နည်းနေလို့လား? ကျွန်မ အသံထွက်က မကောင်းလို့လား? ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မက သေချာ ပြင်ဆင်မထားလို့လား?"

"မင်းက သူမလောက် ရုပ်မဆိုးပါဘူး"

ချီဖန့်က ချင်းလင် ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် လူအုပ်ထဲမှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်းလင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်ကျသွားသည်။ အကယ်၍ ချီဖန့်နှင့် ယန်ရွှယ်သာ ရွေးချယ်မခံရလျှင် လျန်ယွဲ့အာသည် သူမ၏ စရိုက်အရ သူတို့အတွက် ဝင်ပြောပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခု လူရွေးပြီးမှ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့နေရာကို လုချင်နေသဖြင့် အေးဆေးသော လျန်ယွဲ့အာပင်လျှင် ဒေါသထွက်လာသည်။

"ဌာနမှူးမြောင်က သူတို့ကို အလယ်မှာ ထားတာက သူတို့က ကဏ္ဍတိုင်းမှာ အသင့်တော်ဆုံးလို့ ယူဆလို့ပါ။ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဒီအတိုင်း အစားထိုးခံရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ကျင်းချွမ် သစ်တောစခန်းအတွက်ကော တရားမျှတမှု ရှိပါ့မလား?"

ဌာနမှူးမြောင်သည်လည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ ချင်းလင်သည် သူမ အလယ်မှာ နေရာမရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြဿနာရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက လက်ဝေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအတိုင်းပဲ စီစဉ်မယ်။ မကျေနပ်တဲ့သူရှိရင် ဘေးကို ဖယ်နေနိုင်တယ်။"

ချင်းလင်မှာ နှုတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ နေရာမှ မရွေ့ပေ။ သေချာသည်မှာ သူမသည် အမှန်တကယ် ဖယ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။

ဌာနမှူးမြောင်သည် ကျန်ရှိသော ပါဝင်သူများကို နေရာချပြီးနောက် လူတိုင်းကို ခေတ္တ အနားပေးလိုက်သည်။ သူသည် ရေသောက်ရန် ထွက်သွားပြီးမှ စာသားများကို ဝေရန် ပြန်လာမည် ဖြစ်သည်။

***

Book List