Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၀၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်မှာ သစ်ခုတ်ရတာနှင့် ယှဉ်လျှင် မြို့ကို ခရီးသွားရတာက ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းသွားလို့လဲ? သူသည် တောင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းလှသော အလုပ်များကို လုပ်စဉ်က တစ်ခွန်းမှ မညည်းခဲ့သည့်အပြင် နေ့တိုင်းလည်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။ အခုမှ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် ခံနိုင်ရည်မရှိ ဖြစ်သွားရတာလဲ?</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ ထိုယောကျ်ား၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ် လေးနက်နေသဖြင့် ယုံချင်စရာပင် ကောင်းနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဖွားအိုကတော့ သူတို့ တကယ်ပင်ပန်းနေပြီဟု ယုံကြည်သွားကာ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ် သဘောတူခဲ့သည်။ ယန်ကျိအန်းကလည်း သိတတ်သော ကလေးဖြစ်သဖြင့် မနက်ဖြန်တွင် သူတို့ နောက်ကျမှ နိုးနိုင်ကြောင်း၊ သူကတော့ သူတို့ကို နှိုးမိအောင် ဆူညံသံ မလုပ်ပါဟု ကတိပေးခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ရွှယ်သည် သဘာဝကျစွာပင် အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားပြီး၊ အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသကဲ့သို့ နွမ်းနယ်နေတော့သည်။</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ချီဖန့်မှာမူ အင်အားအပြည့် ရှိနေသည်။ သူသည် စောစောစီးစီး အပြင်ထွက်ကာ ကြွက်နားရွက်မှိုများကို ခူးလာခဲ့ပြီး သူမကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> "အရင် ရတာရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မရှိတော့ဘူး။"</p> <p>"ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ" ယန်ရွှယ် အံ့သြခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "အပူချိန်က ငါးဒီဂရီ အောက် ရောက်သွားပြီဆိုရင် သူတို့ ဆက်မပေါက်တော့ဘူး။"</p> <p>နွေးထွေးသော တောင်ပိုင်းတွင်မူ နိုဝင်ဘာနှောင်းပိုင်းအထိ ရနိုင်သော်လည်း၊ ဤအရှေ့မြောက်ပိုင်းတွင်မူ အနောက်ဆုံး အောက်တိုဘာလတွင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယနေ့သည် အောက်တိုဘာ ၁ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သစ်တောစခန်းတွင် နှင်းခဲများ စတင် ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ သူတို့ ဝက်သားနှပ်ဘူးကို စားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင်၊ ယန်ကျိအန်းက ထိုအရသာကို တမ်းတနေဆဲ အချိန်၌၊ ယန်ရွှယ်သည် တစ်နေ့ နံနက်တွင် နိုးလာသောအခါ မြေပြင်ပေါ်၌ နှင်းခဲလွှာ ပါးပါးလေး ဖုံးအုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"မှိုစင်တွေကို ဖျက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" </p> <p>အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာသောအခါ သူမ ချီဖန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"အရင်က ပြင်ထားတဲ့ ရထားသံလမ်းဟောင်း ဇလီဖားတုံးတွေကို ယူပြီး မှိုတုံးတွေရဲ့ ဟိုဘက်ဒီဘက် အစွန်းတွေကို ခုထားလိုက်ပါ။ ဆောင်းတွင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်။"</p> <p>မှိုမျှင်များ ကြီးထွားမှု ရပ်တန့်ပြီး နားခိုချိန်ထဲ ရောက်သွားပါက မှိုတုံးများကို ဆောင်းတွင်းအတွက် သေချာ စီမံခန့်ခွဲပေးရသည်။ သေချာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက သစ်နားနှင်းမှိုများကို သုံးနှစ်အထိ ဆက်တိုက် ထွက်ရှိအောင် လုပ်နိုင်သည်။ ဂရုမစိုက်ပါက နောက်တစ်နှစ်တွင် မှိုထွက်နှုန်း သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ပထမနှစ် မှိုတုံးများမှာ မာကျောတောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အလျားလိုက် စီထား၍ ရသည်။ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ခုထားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပုပ်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဖြစ်သည်။ နှင်းများ အရည်ပျော်ကျလာချိန်တွင် မှိုတုံးများက စိုစွတ်သော မြေပြင်နှင့် ကပ်နေပါက ပုပ်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မှိုတုံးအားလုံးကို သေချာ စီစဉ်ပြီးနောက် ယန်ရွှယ်သည် ကျန်ရှိနေသော ကြွက်နားရွက် မှိုအခြောက်များကို စုစည်းကာ ယခုနှစ်၏ ရလဒ်ကို အနှစ်ချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ပထမအချက်မှာ၊ သူတို့တွင် မှိုခြောက် ပေါင် ၃၀ ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အားလုံးကို ရောင်းလိုက်ပါက ယွမ် ၁၀၀ ကျော် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ဒေါ်လေး ရှန်ရှို့ဖန်၏ အိမ်နှင့် ဈေးငယ်လေးဆီသို့ သွားရန် သူမ အချိန် ထပ်ဖယ်ရဦးမည်။</p> <p>ဒုတိယအချက်မှာ၊ ယခုနှစ်တွင် စိုက်ပျိုးချိန် အလွန်နောက်ကျခဲ့သည်။ အိမ်နောက်ဖေးတွင် နေရာလွတ်များ ကျန်ရှိနေသေးပြီး၊ သူမသည် မှိုမျိုးစေ့ထုတ်ယူရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနှင့် အထူဆုံး မှိုများကို ရွေးချယ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်တွင် ဇန်နဝါရီလကတည်းက မှိုမျိုးမွေးမြူခြင်းကို စတင်မည်ဖြစ်ပြီး ဧပြီလတွင် စိုက်ပျိုးကာ ဇွန်လတွင် ခူးဆွတ်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။</p> <p>တတိယအချက်မှာ၊ မိသားစုဝင်အားလုံး၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ယန်ရွှယ်သည် လူတိုင်းအတွက် လက်ဆောင်ငယ်များ ဝယ်ပေးကာ စားသောက်ပွဲကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး အရက်ပင် အနည်းငယ် ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ယန်ကျိအန်းကိုတော့ မတိုက်ပါချေ။</p> <p>နောက်ဆုံးအနေနှင့်၊ မှိုအားလုံးကို မရောင်းရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မိသားစုအတွက် အချို့ ချန်ထားပြီး လျိုမိသားစု၊ ကောမိသားစုနှင့် အတွင်းရေးမှူးလျန်၏ အိမ်ထောင်စုများဆီသို့ အချို့ကို ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကော မိသားစု - သူတို့သည် မှိုမျိုးစေ့များကို ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့သည့်အပြင်၊ ကောချန်အန်းသည်လည်း ဤနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာ ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးခဲ့သည်။ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်ကို မြည်းစမ်းခွင့် ပေးရမည်မှာ မှန်ကန်သော လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ယန်ရွှယ်က လက်ဆောင်များ မပို့ရသေးမီမှာပင် ကောချန်အန်းက သူမဆီသို့ အရင် ရောက်လာသည်။ သူ ခြံထဲဝင်လာသည်နှင့် သူ၏ ချိုင်းထောက်က မြေပြင်နှင့် ရိုက်ခတ်သံမှာ သူလာနေပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>လပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ကုသပြီးနောက် ကောချန်အန်းသည် ယခုအခါ ချိုင်းထောက်ဖြင့် လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်ကာ သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာလည်း အားနည်းနေသေးသည်။</p> <p>အောက်တိုဘာ ၁ ရက် နောက်ပိုင်းတွင် သစ်တောစခန်းက သူ့ကို အလုပ်တစ်ခု ပေးထားသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် စခန်းရှိ ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံကို ကြီးကြပ်ရသည့် ပေါ့ပါးသော အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သစ်ခုတ်အဖွဲ့များမှာ တစ်နှစ်လျှင် ခြောက်လခန့် တောင်ပေါ်တွင် အချိန်ကုန်ကြသဖြင့် အောက်ခြေတွင် စီမံခန့်ခွဲစရာ သိပ်မရှိပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ့ကို မြင်သောအခါ ယန်ရွှယ်က ပြုံးပြီး အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ အနားရပြီပေါ့နော်? အလုပ်လည်း အဆင်ပြေသွားပြီလို့ ကြားတယ်။"</p> <p>ကောချန်အန်းက ခေါင်းညိတ်သော်လည်း အလုပ်အကြောင်း အသေးစိတ် မပြောပေ။ ထိုအစား သူသည် 'ခန်း' ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ချိုင်းထောက်ကို နံရံတွင် မှီထားလိုက်သည်။ </p> <p>"နောက်နှစ်မှာ မှိုမျိုးတွေ ထပ်မွေးဦးမယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာ ငါမှတ်မိသေးတယ်။"</p> <p>ယန်ရွှယ် သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမက ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း "ဟုတ်တယ်၊ ဇန်နဝါရီမှာ စမှာ" ဟု ခပ်အေးအေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကောချန်အန်းသည် လက်တွေ့ကျသူဖြစ်ရာ ယခုကိစ္စကို ပြောလာခြင်းမှာ တစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့ ဖြစ်ရမည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ သူသည် သူ၏ ကောင်းသော လက်ဖက်ဖြင့် အိတ်ထဲမှ စာရွက်အချို့ကို ထုတ်ကာ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p>"စားသောက်ကုန်စက်ရုံက သူငယ်ချင်းဟောင်းကို ဒါတွေ ဆွဲခိုင်းထားတာ။ အသုံးဝင်မလား ကြည့်လိုက်ဦး။"</p> <p>ယန်ရွှယ်သည် စာရွက်များကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းဖွဲ့စည်းပုံ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နံရံများနှင့် မျက်နှာကြက်များကို အကြမ်းဖျင်းသာ ဆွဲထားသော်လည်း၊ ကြမ်းပြင်ကိုမူ အသေးစိတ် ဆွဲထားပြီး ကြမ်းပြင်အောက်တွင် အခန်းအစွန်းများအထိ ဆန့်ထွက်နေသော မြောင်းပုံစံများ ပါဝင်သည်။</p> <p>"ဒါက ဘာလဲဟင်?" </p> <p>သူမက နားမလည်သဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"စားသောက်ကုန်စက်ရုံမှာ ပဲပုပ်ချဉ်လုပ်ဖို့သုံးတဲ့ အချဉ်ဖောက်ခန်းပဲ" ကောချန်အန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့လည်း အချဉ်ဖောက်ဖို့အတွက် မှိုကိုပဲ အားကိုးရတာ။ အပူချိန် အရမ်းနိမ့်ရင် အချဉ်မဖောက်ဘူး၊ အရမ်းမြင့်ရင် မှိုတွေ သေကုန်ရော။ ဒါက မှိုမျိုးမွေးမြူတာနဲ့ ဆင်တူမယ်လို့ ငါတွေးမိတယ်၊ ပြီးတော့ 'ခန်း' ကို အပူပေးတာထက် ပိုကောင်းမယ် ထင်လို့ ဒီဒီဇိုင်းကို ကူးလာခဲ့တာ။"</p> <p>သူက ပထမစာရွက်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ "ကြမ်းပြင်ကို ဘိလပ်မြေနဲ့ လုပ်ထားပြီး မြောင်းတွေက လေဝင်လေထွက်လမ်းတွေပဲ။ အသုံးပြုတဲ့အခါ အဲဒီလမ်းတွေထဲကို ရေဖြည့်ပြီး အပြင်က ဘွိုင်လာအိုးနဲ့ ဆက်လိုက်ရတယ်။ ဘွိုင်လာကနေ အပူချိန်ကို ထိန်းညှိဖို့ ရေနွေးငွေ့တွေ လွှတ်ပေးတယ် - ပဲပုပ်နှစ်နဲ့ ပေါင်မုန့်လုပ်တဲ့အခါမှာလည်း ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးကြတယ်။"</p> <p>ပဲပုပ်နှစ်လုပ်ရာတွင်လည်း အပူပေးရန် လိုအပ်သော်လည်း ရေနွေးငွေ့ကို မြေအောက်က ပိုက်လိုင်းဖြင့် လွှတ်မည့်အစား ဘိလပ်မြေ အချဉ်ဖောက်ကန်များထဲသို့ တိုက်ရိုက် လွှတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကန်များ၏ နံရံများတွင်လည်း လေလမ်းကြောင်းများ ပါဝင်သည်။</p> <p>ကောချန်အန်းက ဒုတိယစာရွက်ကို ပြလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ ဘွိုင်လာအတွက် - သံပြားတွေနဲ့ ကိုယ်တိုင် ဂဟေဆော်ပြီး လုပ်ထားတာ။ မင်းရဲ့ ချီဖန့်ဆိုရင်တော့ ဒါကို နားလည်မှာပါ။"</p> <p>စနစ်တကျ ထုတ်လုပ်ထားသော ဘွိုင်လာများမှာ အနည်းဆုံး တစ်တန် အရွယ်အစားမှ စတင်ပြီး ဈေးကြီးသလို ရဖို့လည်း ခက်ခဲသည်၊ အသေးစား လုပ်ငန်းများအတွက်လည်း မကိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် မြို့က စားသောက်ကုန်စက်ရုံကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် သံအိုသံဟောင်းများဖြင့် ကိုယ်တိုင် ဂဟေဆော် လုပ်ကြသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် နားမလည်နိုင်သော ပုံအချို့ကို စားပွဲတွင် ဆွဲနေပြီး စကားဝိုင်းထဲ မပါဝင်ခဲ့သော ချီဖန့်သည် လက်ဆစ်များ ထင်ရှားသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် ကြည့်ပါရစေ"</p> <p>ယန်ရွှယ်က စာရွက်နှစ်ရွက်လုံးကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။ </p> <p>"ကျွန်မ စစ်ကြည့်ပြီးပြီ - အတိုင်းအတာတွေလည်း ပါတယ်နော်။ အမြင့် နှစ်မီတာ၊ အချင်း တစ်မီတာ။"</p> <p>"ဒါက စားသောက်ကုန်စက်ရုံက ဘွိုင်လာ အရွယ်အစားလေ" </p> <p>ကောချန်အန်း ပြောလိုက်သည်။  "ငါကိုယ်တိုင်တော့ နားမလည်ဘူး၊ အကုန်လုံးကိုပဲ ကူးလာခဲ့တာ။"</p> <p>ချီဖန့်က ပုံကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘာမှတ်ချက်မှ မပေးဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဒီကောင်က အခန်း ဘယ်နှစ်ခန်းကို အပူပေးနိုင်လဲ?"</p> <p>အိမ်သုံး သံမီးဖိုငယ်များ သို့မဟုတ် အလုပ်ခွင်သုံး မီးဖိုများနှင့် မတူဘဲ၊ ဤအရွယ်အစားရှိသော ဘွိုင်လာတစ်ခုမှာ အခန်းအတော်များများကို အပူပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ ကောချန်အန်းက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "ငါ စုံစမ်းကြည့်တော့ - ခြောက်ခန်း၊ ခုနစ်ခန်းလောက်အထိ အဆင်ပြေတယ်တဲ့။ အဲဒီမှာတော့ အခန်းအားလုံးကို ချိတ်ဆက်ထားတာ။ ရေနွေးငွေ့လိုတဲ့ အခန်းရှိရင် ဘွိုင်လာအခန်းကို အကြောင်းကြားလိုက်ရုံပဲ"</p> <p>ဒါကတော့ များလွန်းနေသည်။ ယန်ရွှယ်အနေဖြင့် မှိုမွေးရန် အခန်းတစ်ခန်း ထပ်တိုးမည်ဆိုလျှင်ပင် ခြောက်ခန်း၊ ခုနစ်ခန်းအထိ မလိုအပ်ပေ။ ထို့အပြင် စားသောက်ကုန်စက်ရုံ၏ အနေအထားမှာ သူတို့နှင့် မတူပေ။ ကောချန်အန်းလည်း ဒါကို သိသည်။</p> <p>"ငါက ကြုံတုန်း စုံစမ်းလာခဲ့တာပါ။ အသုံးဝင်တာယူ၊ ကျန်တာ ထားလိုက်ပေါ့။"</p> <p>သူသည် ပြန်ရန်အတွက် ချိုင်းထောက်ကို ယူလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်ရှိ ကျန်းမာရေး အခြေအနေနှင့် ဤပုံစံများကို ရအောင်ယူလာပေးခြင်းမှာ သူပြောသလောက်တော့ မလွယ်ကူခဲ့သည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ချီဖန့်က ပုံစံများကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း "နေပါဦး၊ အလောတကြီး မသွားပါနဲ့ဦး" ဟု လှမ်းတားကာ ကြွက်နားရွက်မှိုခြောက် နှစ်ထုပ်ကို ကောချန်အန်းအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကောချန်အန်းက ငြင်းရန် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ယန်ရွှယ်သည် အပြင်အထိ လိုက်ပို့ရန် သူမ၏ ဂျာကင်ကို ယူလိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"တစ်ထုပ်က ဒေါ်လေးကော၊ ချန်ပင်းနဲ့ အစ်မပေါင်ကျိတို့အတွက်။ နောက်တစ်ထုပ်ကတော့ အစ်ကို့ရဲ့ အလုပ်သမား ခံစားခွင့်ပေါ့။" </p> <p>သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ စလိုက်သည်။ "ဒီလောက်တောင် အားနာနေရင် နောက်နှစ်မှာ အလုပ်ထွက်တော့မလို့လား?"</p> <p>"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။" </p> <p>ကောချန်အန်းအတွက်မူ ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံကို ကြည့်ရှုရခြင်းမှာ စခန်း၏ လျော်ကြေးပေးမှုသာ ဖြစ်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ ဤမှိုလုပ်ငန်းကသာ သူ့ကို ရှေ့ဆက်ရန် မျှော်လင့်ချက် ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် အရမ်း အားနာမနေပါနဲ့တော့" </p> <p>ယန်ရွှယ် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။  "ဒီနှစ် ဝင်ငွေက သိပ်မများသေးပေမဲ့၊ နောက်နှစ်မှာ အမြတ်ပိုရရင် အစ်ကို့ကို ဘောနပ်စ်ပေးဦးမှာ။"</p> <p>မည်သည့် စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရေး စကားမှ လက်တွေ့ကျသော ဘောနပ်စ်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ယန်ရွှယ်ကိုယ်တိုင်က လက်တွေ့ကျသူ ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်ကို လက်တွေ့ကျကျပဲ လုပ်ဆောင်သည်။</p> <p>ကောအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ငြင်းခွင့်ပင် မပေးဘဲ မှိုထုပ်များကို ချထားခဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အားမနာကြပါနဲ့၊ ဒါက ကျွန်မတို့အားလုံးရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်တွေပဲ။ အားလုံး မြည်းစမ်းကြည့်ကြပါဦး"</p> <p>ဒေါ်လေးကောမှာ လိုက်မမီတော့ဘဲ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။"ဒီကလေး ယန်ရွှယ်ကတော့လေ..."</p> <p>ကောချန်ပင်းသည် မှိုများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။"မနက်ဖြန် အချို့ကို ရေစိမ်ကြည့်ကြမလား? စိုက်ထားတဲ့ မှိုအရသာကို တစ်ခါမှ မစားဖူးသေးဘူး"</p> <p>ဒေါ်လေးကောက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤမှိုစီမံကိန်းသာ မရှိပါက ချန်အန်းသည် ဤမျှ မြန်မြန် ပြန်လည် နာလန်ထူလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ "ကောင်းပြီလေ၊ မနက်ဖြန် ချန်အန်းရဲ့ ကြိုးစားမှုရလဒ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။" သူမသည် စက္ကူထုပ်ကို ရှားပါးတန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်သကဲ့သို့ အသာအယာ တို့ထိကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ယန်ရွှယ် ပြန်ရောက်သောအခါ ချီဖန့်မှာ ဘွိုင်လာပုံစံကို လေ့လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ? အသုံးဝင်လား?"</p> <p>"ပြင်ဆင်စရာတွေတော့ ရှိတာပေါ့။" </p> <p>ချီဖန့် စဉ်းစားနေသည်မှာ စားသောက်ကုန်စက်ရုံ၏ ဘွိုင်လာမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ကြီးလွန်းနေသည်။ ကျောက်မီးသွေးလည်း အများကြီး ကုန်မည်ဖြစ်သလို လူလည်း အမြဲ စောင့်ကြည့်နေရမည် ဖြစ်သည်။ မလိုအပ်ဘဲ ထိုမျှလောက် အင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များကို သုံးစွဲခြင်းမှာ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယန်ရွှယ်လည်း သဘောတူသည်။ "ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီနှစ်လည်း ဒါမပါဘဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။"</p> <p>"ရပါတယ်၊ အရွယ်အစားကို လျှော့လိုက်ရင် ရတယ်။"</p> <p> ချီဖန့်က ပို၍ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။ "အရွယ်အစားကို ပြင်ပြီး ကျန်တဲ့အခန်းတွေကိုပါ အပူပေးနိုင်အောင် လုပ်မယ်။"</p> <p>"ကျန်တဲ့အခန်းတွေကိုပါ အပူပေးမယ် ဟုတ်လား?" ယန်ရွှယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။</p> <p>ချီဖန့်က ပုံကို ဘေးချလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။"မင်းက ဆောင်းတွင်းဆိုရင် 'ခန်' ပေါ်မှာပဲ ကပ်နေရတာလေ။ အဖွားနဲ့ ကျိအန်းတို့လည်း ခက်ခဲမှာပဲ။"</p> <p>အရှေ့မြောက်ပိုင်း၏ ဆောင်းရာသီမှာ အပူပေးစနစ် မရှိလျှင် အလွန် ကြမ်းတမ်းသည်။ 'ခန်' ပေါ်တွင်သာ နွေးထွေးမှု ရှိပြီး ကျန်အိမ်တစ်အိမ်လုံးမှာ အေးစိမ့်နေတတ်သည်။ အိမ်ထောင်စု အတော်များများက သံပြားဖြင့် လုပ်ထားသော မီးဖိုငယ်များကို ထပ်တိုးကြသည်။ ထိုမီးဖိုကို ဒေသအခေါ် "လိပ်မီးဖို"ဟု ခေါ်ကြသည်။ အဖုံးနှင့် ကွင်းများ တပ်ထားသည့်အခါ ဝပ်နေသော လိပ်နှင့် တူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>အပူပျံ့နှံ့စေရန်နှင့် မီးခိုးထွက်စေရန်အတွက် "မီးဖိုပိုက်"ဟု ခေါ်သော သံပိုက်ကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထုတ်ထားရသည်။ ယန်ရွှယ်တို့မှာ အိမ်ငှားနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် မတပ်ဆင်တော့ဘဲ 'ခန်' ပေါ်တွင်သာ အောင်းနေကာ အအေးဒဏ်ကို အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့သည်။ အိမ်မှာ သိပ်မရှိသော ချီဖန့်က ဒါကို သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင်တော့ ဖြစ်သလို နေနိုင်သော်လည်း၊ ကျိအန်းနှင့် အဖွားအတွက် ဆိုလျှင်တော့ သူမ ဘာမှ ငြင်းမနေတော့ပေ။ သို့သော် အခြားအခန်းများကို အပူပေးရန်မှာ ရှိရင်းစွဲ အခန်းများကို ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။ ချီဖန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြင်ဆင်ထားသော ပုံစံကို လျိုတနျိုထံ ယူသွားခဲ့သည်။</p> <p>"အခန်းတိုင်းမှာ အပူပေးပိုက်တွေ သွယ်မယ် ဟုတ်လား?" </p> <p>လျိုတနျိုက ပုံကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> "ဒါက အိမ်ကို ဖျက်ပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်မှပဲ ရမှာ။"</p> <p>ချီဖန့် ဒါကို စဉ်းစားထားပြီးသားဖြစ်သည်။ "ဒါဆို 'အပူပေးနံရံ' ဆောက်ရင်ရော?"</p> <p>သူက ပြင်ထားသော ပုံကြမ်းကို လှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒါကို ဘိလပ်မြေနဲ့ပဲ အကုန်ဆောက်မယ်၊ ဘွိုင်လာနဲ့ ချိတ်ဖို့အတွက် အပြင်ကို ထွက်မယ့် ပိုက်တစ်လုံးပဲ ရှိမယ်။"</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။"</p> <p>သူတို့ ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် လျိုဝေကောနှင့် ကျိုးဝမ်ဟွေ့တို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာကြပြီး ဟွမ်ဖန့်ယင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>မကြာမီ ဟွမ်ဖန့်ယင်းက "သူမ တကယ်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ ဖြစ်မှာ!" ဟု အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်ပြီး သူတို့ကို အိမ်ထဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက တကယ့် ဝမ်းသာစရာ သတင်းပင်။ လျိုတနျိုသည် ချီဖန့်နှင့် စကားပြောနေခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>လျိုဝေကောသည် ချီဖန့်ကို မြင်သောအခါ နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးနေခဲ့သည်။ ချီဖန့်က ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလိုက်သောအခါ လျိုဝေကော ပို၍ပင် ပြုံးပျော်သွားသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ချီဖန့်ကို လိုက်ပို့ရင်း လျိုဝေကောက မကြွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "လက်ထပ်ပြီး နှစ်လပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဝမ်ဟွေ့က ကိုယ်ဝန်ရနေပြီ။ နှစ်နှစ်အတွင်း သုံးယောက်ဆိုတာ မခဲယဉ်းပါဘူးနော်?"</p> <p>ချီဖန့်က "အင်း" ဟုသာ ခပ်အေးအေး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"ယန်ရွှယ်ကိုလည်း ပြောပေးဦး။ သူမက ခေါင်းကိုင်အမေလုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာနော်။ ဒီနှစ်လအတွင်း ငါ တကယ် ကြိုးစားခဲ့တာ!"</p> <p>ယန်ရွှယ် အမည်ကို ကြားသောအခါမှ ချီဖန့်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာဆောင်ပြီးပြီးချင်း ကိုယ်ဝန်ရသွားတာလား? ဒါဆို နောက်တစ်နှစ်လုံး မင်း ဘယ်လို ရှင်သန်မလဲ?"</p> <p>လျိုဝေကော၏ အပြုံးများ တောင့်ခဲသွားသည်။ သူ ဒါကို မေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>လက်ထပ်ပြီး နှစ်လပဲ ရှိသေးသည်၊ ယခုမူ သူသည် တစ်နှစ်ခန့် 'အကျင့်သီလ စောင့်ထိန်း' ရတော့မည် - နှစ်နှစ်အတွင်း သုံးယောက်ရမည်ဟု ကြွားခဲ့သော်လည်း ကလေးရရန် မလောသော ချီဖန့်ထက် သူက ပိုဆိုးသွားသည်။</p> <p>နေပါဦး - လျိုဝေကောက နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုကို သတိရသွားခဲ့သည်။ </p> <p>"အခုက အောက်တိုဘာလလေ။ နှင်းတွေ ကျလာတာနဲ့ ငါတို့ တောင်ပေါ်မှာ ခြောက်လလောက် နေရတော့မှာ။ မင်းလည်း အိမ်မပြန်နိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား?"</p> <p>.......</p> <p>လျိုဝေကော - "အတူတူ ဒုက္ခခံကြတာပေါ့ကွာ!" </p> <p>ချီဖန့်  -  "...မင်း အဲဒီလို ဆိုတာ သေချာလို့လား?"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save