"ချီမင်းသား... ဒါက မှန်မှုတ်တဲ့ နေရာမှာ သုံးတဲ့ ပိုက်လုံးပါ"
ကုန်ကြမ်းများကို အပူပေးနေစဉ်အတွင်း ချန်ချီက ရှောင်မင်ထံသို့ မြေထည်ပိုက်လုံး တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
မှန်ရည်များ ထွက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မှန်ကို ပုံဖော်လိုပါက လေမှုတ်ရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ ဤသည်မှာ မှန်ထုတ်လုပ်ရေးတွင် အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ မှန်ရည်၏ အပူချိန်မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှပြီး ရှောင်မင်တွင် အပူဒဏ်ခံနိုင်သော သတ္တုစပ် ပိုက်လုံးများ မရှိသဖြင့် ရွှံ့စေးဖြင့် ဖုတ်ထားသော မြေထည်ပိုက်လုံးကိုသာ မဖြစ်မနေ အသုံးပြုရခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လက်ရှိအဆင့်တွင် သူသည် အဆက်အစပ်မရှိသော သံမဏိပိုက်လုံး တစ်ခုကိုပင် ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။
အပူပြန်သုံးမီးဖို၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လက်မှုပညာသည်များက လေမှုတ်ဖိုများကို အလှည့်ကျ ဖွင့်လှစ်ကာ ကျောက်မီးသွေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပူရှိန်များကို မီးဖိုအတွင်းသို့ မှုတ်သွင်းပေးနေကြသည်။ တစ်နာရီခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မီးဖိုအဖုံးကို ဖွင့်ရန် လက်မှုပညာသည်များကို ရှောင်မင်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မီးဖိုအတွင်းမှ အပူလှိုင်းကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသဖြင့် လက်မှုပညာသည်မှာ လန့်ဖြတ်ကာ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားမိသည်။ အသိစိတ် ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသောအခါ မီးဖိုအနီးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အတွင်း၌ နီရဲကာ အရည်ပျော်နေသော ဒြပ်ရည်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက "ချီမင်းသား... အတွင်းက ကုန်ကြမ်းတွေ အရည်ပျော်သွားပါပြီ" ဟု လျှောက်တင်လေသည်။
ရှောင်မင် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ချော်ရည်များနှင့် ဆင်တူသော ဒြပ်ရည်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ မှန်ရည်များပင် ဖြစ်လေသည်။
"လေမှုတ်ပိုက်ကို ငါ့ဆီ ပေးစမ်း" ဟု ရှောင်မင်က ချန်ချီကို ပြောလိုက်သည်။
ရှောင်မင် အနေဖြင့် သီအိုရီများကို သင်ကြားပေးနိုင်သော်လည်း လက်တွေ့ ကျွမ်းကျင်မှုများကိုမူ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်မှုများမှတစ်ဆင့်သာ ရယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ တစ်ညတွင်းချင်း ကျွမ်းကျင်သော မှန်မှုတ်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်မလာနိုင်ချေ။
ချန်ချီ၏ လက်ထဲရှိ လေမှုတ်ပိုက်မှာ ငါးပေခန့် ရှည်လျားပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး လေမှုတ်ပိုက်များ၏ စံသတ်မှတ်ချက် အရှည်ပင် ဖြစ်သည်။
လေမှုတ်ပိုက်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်မင်က ပိုက်ထိပ်ကို မှန်ရည်ပူများထဲသို့ နှစ်လိုက်ပြီး မှန်ရည်များ ညီညာစွာ ကပ်ပါလာစေရန် ဒလိမ့်တုံးပြားပေါ်တွင် အလျင်အမြန် လှိမ့်လိုက်သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပိုက်ထဲသို့ လေတစ်ချက် မှုတ်သွင်းလိုက်ပြီး ပိုက်ပေါက်ကို လက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် မှန်ရည်ထဲတွင် လေပူဖောင်းလေး တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
ထို့နောက် မီးဖိုထဲတွင် မှန်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် အပူပေး ပျော့ပျောင်းစေကာ မှန်ရည်များ ထပ်မံ သုတ်လိမ်းပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပုံစံခွက်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
လေမှုတ်သွင်းခြင်းနှင့် လှိမ့်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း မှန်ရည်များသည် ပုံစံခွက်အတွင်း အလျင်အမြန် ပြည့်နှံ့သွားတော့သည်။
အအေးခံပြီးနောက် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော အောက်ခြေဝိုင်း မှန်ပုလင်း တစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်မင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် သီအိုရီပိုင်းတွင်သာ ဆရာကျပြီး လက်တွေ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွင်မူ အားနည်းလှပေသည်။
ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းက ထိုမှန်ပုလင်းကို အံ့သြမှင်သက်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ချန်ချီက "ဘုရားရေ... ဒီပုလင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လှပနေရတာလဲ" ဟု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
အခြား လက်မှုပညာသည်များကလည်း အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြပြီး ရှောင်မင်အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အမူအရာများမှာ လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှံ့သွားလေပြီ။ ဤချီမင်းသားသည် အရာခပ်သိမ်းကို စွမ်းဆောင်နိုင်ပုံရသည်။
"မြင်တယ် မဟုတ်လား၊ ဒါက မှန်မှုတ်တဲ့ အတတ်ပညာပဲ၊ သေချာတာကတော့ မှန်မှုတ်ပညာ ဆိုတာ နက်နဲတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခု ဖြစ်တယ်၊ မှန်ထည် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ထုတ်လုပ်နိုင်ဖို့ ငါသင်ပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မင်းတို့ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်၊ ကဲ... စလိုက်ကြတော့" ရှောင်မင်က မိမိ၏ ကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းချက်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက် ဖုံးကွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
လက်မှုပညာဌာန ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကျေးကျွန်များထဲမှ ရွေးချယ်ထားသော လက်မှုပညာသည် ငါးဆယ် ရှိသည်။ ရှောင်မင်က သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို သီးခြား မှန်ထည် အမျိုးအစား တစ်ခုစီ မှုတ်ရန် သင်ကြားပေးထားခဲ့သည်။
ရှောင်မင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချန်ချီက လေမှုတ်ပိုက်ကို ဦးစွာ ကောက်ကိုင်ကာ မီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ အခြား လက်မှုပညာသည်များကလည်း သူ၏နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် မှန်ဆိုသည်မှာ ဆပ်ပြာ၊ ရေမွှေး သို့မဟုတ် အရက်တို့ထက် များစွာ ပို၍ အထင်ကြီးလောက်စရာ ကောင်းနေသည်။
ရှောင်မင်က ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘဲ လက်မှုပညာသည်များကို မှန်မှုတ်နည်းပညာများ လမ်းညွှန်ပြသပေးရန် ဆက်လက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် မီးဖိုထဲရှိ မှန်ရည်များ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ နေရာတွင် မအောင်မြင်သော မှန်ထည် အပျက်အစီး အပုံလိုက်ကြီးက အစားထိုး နေရာယူသွားတော့သည်။
သေချာသည်ကတော့ ဤကျရှုံးမှု ဆိုသည်မှာ ခေတ်သစ် စံနှုန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ချက်အရသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွင်မူ ဤမှန်ထည်များကို အသုံးပြု၍ ရနိုင်သည့်အပြင် ရောင်းချ၍ပင် ရနိုင်သေးသည်။ ရှောင်မင်က ၎င်းတို့ကို ကုန်သည်များထံ ရောင်းချရန် စီစဉ်ထားသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင် ကျရှုံးရခြင်းမှာ သာမန် ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ လက်မှုပညာသည်များ တစ်ညတွင်းချင်း မှန်မှုတ်ပညာကို တတ်မြောက်သွားလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ လေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ တိုးတက်လာကြမည်သာ။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ မှန်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းသည် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို စတင် လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ မှန်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်မင် အနေဖြင့် ကိစ္စရပ် များစွာကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ငွေစင် အမြောက်အမြားကိုလည်း ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အလုပ်ရှုပ်သော နေ့တစ်နေ့ အပြီးတွင် ရှောင်မင်သည် သူ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော မှန်ပုလင်းကို ယူဆောင်ကာ မင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ကျီဟွမ် နှင့် လုလော့ တို့သည် အပြင်မှ အလုပ်ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ပြီး ယခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လုလော့ က ရှောင်မင်၏ လက်ထဲမှ ပုလင်းကို မြင်သောအခါ "ချီမင်းသား... ဒါက ဘာလေးလဲ၊ သိပ်လှတာပဲ" ဟု အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျီဟွမ် ကလည်း အရောင်လက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အနီးသို့ တိုးကပ်လာသည်။ မိန်းကလေးများ ဆိုသည်မှာ လှပသော အရာများကို ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိကြချေ။
"ဒါကို မှန် လို့ ခေါ်တယ်" ရှောင်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ကျရှုံးထားသော ဖန်တီးမှုလေးက အတော်လေး လူကြိုက်များနေပုံရသည်။
"မှန် ဟုတ်လား၊ ဒီလောက် လှပတဲ့ အရာဆိုတော့ ငွေစင် ထောင်နဲ့ချီပြီး တန်လောက်တယ်" ဟု ကျီဟွမ် က မှတ်ချက်ချလေသည်။ အိမ်တော်၏ ငွေကြေးကိစ္စများကို တာဝန်ယူ ကိုင်တွယ်ကတည်းက သူမသည် အသုံးစရိတ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန် အကဲဆတ်လာခဲ့သည်။
"သောင်းနဲ့ချီပြီးတောင် တန်လောက်တယ်၊ ဒီလိုမျိုးကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ ဒါက ကျောက်စိမ်းနဲ့ လုပ်ထားတာလား" ဟု လုလော့ က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကြောင့် ရှောင်မင် ကျေနပ်သွားသည်။ ဆယ့်ခုနစ်ရာစုတွင် ကိုလိုနီနယ်ချဲ့များသည် မှန်ပုတီးစေ့ သေးသေးလေးများကို အမေရိကန် ဌာနေတိုင်းရင်းသားများထံမှ ကျယ်ပြန့်လှသော နယ်မြေများနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ကြဖူးသည်။ ဤအချက်က ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသူများအတွက် မှန်သည် မည်မျှ တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမှန်ကို ဝယ်လာတာလည်း မဟုတ်သလို ကျောက်စိမ်းနဲ့ လုပ်ထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ လက်မှုပညာဌာနက ထုတ်လုပ်လိုက်တာပဲ" ကျီဟွမ် နှင့် လုလော့ တို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာများကို သဘောကျစွာ ကြည့်ရင်း ရှောင်မင်က ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။
"လက်မှုပညာဌာနက ထုတ်လုပ်တာ ဟုတ်လား" လုလော့ ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားသည်။ "ချီမင်းသား... ဒီမှန်လေးကို ကျွန်မကို ပေးလို့ရမလားဟင်၊ ရွှံ့အိုး ကြက်သားဟင်း မစားရလည်း ဖြစ်ပါတယ်"
"ရတာပေါ့၊ ဒီည လာခဲ့လေ၊ မင်း အရပ်တွေများ ပိုရှည်လာသလားဆိုတာ ငါ စစ်ဆေးကြည့်ရဦးမယ်" ရှောင်မင်က နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျီဟွမ် နှင့် လုလော့ တို့မှာ မျက်နှာများ ရဲတက်သွားကြပြီး ရှောင်မင်ကို မကျေမနပ် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။
ရှောင်မင်လည်း သူတို့ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နောက်ပြောင်တတ်သော အမူအရာလေးက ပုံမှန် ဖြတ်သန်းနေရသော နေ့စဉ်ဘဝ၏ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာများမှ အနည်းငယ် လွတ်မြောက်ရာလမ်းပင်။
ညစာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် ကျီဟွမ်၊ လုလော့ တို့နှင့် အနည်းငယ် နောက်ပြောင် ပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ရှောင်မင်သည် မှန်မှတစ်ဆင့် အကျိုးအမြတ် အများဆုံး မည်သို့ ရယူရမည်ကို စဉ်းစားရန် သူ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် ရေမွှေးနှင့် မူးယစ်ချင်းကျိုး အရက်ပုလင်းများကို အစားထိုးနိုင်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ထုပ်ပိုးမှုများနှင့်အတူ အဆင့်မြင့် ရေမွှေးများနှင့် အရက်များ ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ပုလင်းအတွင်းမှ ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ကြီးကြီးမားမား ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ချေ။ ပိုမို ကုန်ကျလာသော စရိတ်မှာ ထုပ်ပိုးမှုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းလွှာများ အနေဖြင့် ၎င်းအတွက် ငွေပေးချေရန် ဆန္ဒရှိကြလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မင် ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိနေသည်။
မှန်လုပ်ငန်းသည် ယခုမှ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ရှောင်မင် ယူဆောင်လာသော ဗဟုသုတများကြောင့် အမှောင်ထဲတွင် စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေမည့် အခြေအနေမှ ကင်းလွတ်ကာ ရှင်းလင်းသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ရှောင်မင် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဆယ်ရက်ခန့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လက်မှုပညာသည်များသည် အသုံးပြု၍ရသော မှန်ထည်များကို စတင် ထုတ်လုပ်လာနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပြီးပြည့်စုံမှု မရှိသေးသော်လည်း သူ၏ အခြေခံ လိုအပ်ချက်များနှင့်တော့ ကိုက်ညီနေလေပြီ။
ဤကာလအတွင်း ချင်းကျိုးမြို့ရှိ ကုန်သည် အများအပြားသည် ရှောင်မင် ဘာတွေလုပ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို စုံစမ်းရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ကြသည်။ ဝမ်၊ ချင်၊ ဆွန်း နှင့် ဝေ့ မိသားစုများသည် အထူးသဖြင့် ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် စုံစမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မိသားစု လေးခုလုံးသည် ပြင်ပ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို တာဝန်ယူရသော ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ နှင့် ချင်မု တို့ကိုပင် ပြန်လည် ခေါ်ယူခဲ့ကြသည်။
"ချီမင်းသား... ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သိချင်အောင် ဆက်လုပ်မနေပါနဲ့တော့၊ သိချင်လွန်းလို့ သေတော့မယ်" ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ တစ်ယောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက ရှောင်မင်၏ အနီးအနားတွင် ရစ်သိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချင်မု ကလည်း အနီးနားတွင် ရပ်နေသည်။ သူနှင့် ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ တို့ အဆင်မပြေကြသော်လည်း ဤကိစ္စတွင်မူ သူတို့ အသံတူနေကြသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အရှေ့ဈေးကွက်မှာ ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပစ္စည်းကို ငါ ပြသတော့မှာပဲ၊ အဲဒီကျရင် မင်းတို့ မြင်ရမှာပေါ့" ဟု ရှောင်မင်က ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို အရင် ကြိုပြီး ကြည့်ခွင့်လေး မပေးနိုင်ဘူးလား" ဟု ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ က ထပ်မံ ပူဆာလေသည်။
ဝမ်ရှစ်ကျဲ့ သည် ယခုအခါ ရှောင်မင်ကို ညီအစ်ကို တစ်ယောက်လို ခေါ်ဝေါ်ရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ လက်ရှိ ချီမင်းသား သည် ငွေစက္ကူ အနည်းငယ်မျှဖြင့် ချွေးသိပ်၍ရသော သူမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။
သူသည် ယခုအခါ ခရိုင်ခြောက်ခုအပေါ် အသက်သေဆုံးခွင့် အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသော နယ်စားမင်းသား တစ်ပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ ဤအပြောင်းအလဲသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်လောက်အောင် အထင်အရှားပင်။
ယခင်က ဝမ်မိသားစုသည် ချီမင်းသားကို အထင်သေးခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့ကို သတိထား စောင့်ကြည့်ရမည့် အနေအထားမျိုးဖြင့် ဆက်ဆံနေကြရပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။
အပိုင်း ( ၉၀ ) ပြီးဆုံး။
***