Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 91</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆုန့်ဖျင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ ပြောဆိုငြင်းခုံနေကြသည်များကို ကျန်းချန်း ဂရုမစိုက်ပါပေ။ ဤတာဝန်က မည်မျှအထိ အန္တရာယ်များသည်ကို သူ သေချာပေါက် သိရှိသော်လည်း ဘာဖြစ်သနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူများကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သူ့တွင် မည်သည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိပေ။ ထိုလူယုတ်မာများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူတို့၏ သွေးချီစွမ်းအားများကိုပါ ဝါးမျိုနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>တာဝန်ခန်းမသို့ မသွားမီ ကျန်းချန်းက အဝတ်အစားလဲလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ကာ ခမောက်တစ်ခု ဆောင်းလိုက်သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်ပေသည်။ လူသတ်မှု၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူက အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်နေပြီး သူ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်သွားပါက လက်စားပြန်ချေမည်ကိုလည်း ကျန်းချန်း စိုးရိမ်မိသည်။ ကျန်းချန်းက တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်၍ မကြောက်သော်လည်း ထိုလူများက ကျန်းမိသားစုကို စုံစမ်းပြီး ကျန်းမိသားစုကို အသုံးချကာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်လာမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရွာများကို သတ်ဖြတ်သွားသူများမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် နောက်ခံကို သူတို့ ဘာမှမသိရသေးသော်လည်း လူပေါင်း ထောင်ချီရှိသော ရွာတစ်ရွာလုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်ဆိုပါက သူတို့က အတော်လေး အစွမ်းထက်ပြီး အဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြားရှိရပေမည်။ မဟုတ်ပါက တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်မပြေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းချန်း၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုများကို ဆုန့်မိသားစု၏ သူလျှိုများက စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းက ရုပ်ဖျက်ထားသည်ကို သူတို့ သိရှိထားသည်။ ကျန်းချန်း တာဝန်ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် သူလျှိုကလည်း လိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး ကျန်းချန်းက အဖိုးအခ မြင့်မားသော တာဝန်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ပြင်သို့ မထွက်ခွာမီ ကျန်းချန်းက ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ရောက်ကာ အသုံးဝင်မည့် လိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေချိန်မှာပင် ဆုန့်မိသားစုမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ။ ကျန်းချန်းက မြို့ပြင်ကို ထွက်တော့မယ်" ကျန်းချန်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ယူထားရသော ကင်းထောက်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး ကျန်းချန်းက သူ့ထက် သန်မာသဖြင့် သူ လှုပ်ရှားမှု မပြုရဲပေ။ သူက ကျန်းချန်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သလို ကျန်းချန်းကို သတိမူမိသွားမှာကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့လည်း လူခေါ်ရတာ အချိန်ယူရတယ်လေ၊ ပြီးတော့ မင်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်ပြီး တစ်လမ်းလုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်လာရတာ။ အဲဒီ အမှတ်အသားတွေကို ရှာရတာ အချိန်ကုန်လို့ နည်းနည်း နှေးသွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို မျက်ခြေမပြတ်သေးဘူး မဟုတ်လား"  ဆုန့်မိသားစုမှလူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ ကျန်းချန်းက မြို့ပြင်ကို မထွက်သေးဘူး။ အခုပဲ ကျုပ်တို့ လှုပ်ရှားကြမလား" ကျန်းချန်းကို ခြေရာခံနေသော ကင်းထောက်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလုပ်နဲ့ဦး... မြို့ထဲမှာ လှုပ်ရှားဖို့ မကောင်းဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဆုန့်မိသားစုကလူတွေ အများကြီးနဲ့ ကျန်းချန်း တစ်ယောက်တည်းကို ကိုင်တွယ်တယ်လို့ သတင်းထွက်သွားရင် ဆုန့်မိသားစုအတွက် မကောင်းဘူး။ လူတွေက ဆုန့်မိသားစုက ငယ်သူကို နှိပ်စက်ပြီး အားနည်းသူကို အင်အားသုံး အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်" ဆုန့်မိသားစု၏ သတ္တမမြောက် အကြီးအကဲက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်မိသားစု အကြီးအကဲမှာ ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်တစ် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးရှိနေပြီး သူ၏နောက်တွင်မူ သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ၂၀ ကျော် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူများမှာ ဆုန့်မိသားစု၏ အထူးချွန်ဆုံးများပင် ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်းချန်းက သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် အဆင့်တစ်ဆယ်မှာ ရှိနေသည်ဟု သူတို့ ကြားထားခဲ့ကြသည်။ ပို၍ စိတ်ချရစေရန်အတွက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝူကျုံးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းပင်။ သူတို့က ကျန်းချန်းကို သေချာပေါက် သတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ကျုပ်လည်း မြို့ပြင်ရောက်မှ လှုပ်ရှားတာက ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်" အခြားသူများကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လူအုပ်ကြီးက ကျန်းချန်းနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြပြီး သူ မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း မြို့ပြင်သို့ လိုက်ထွက်ခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ခဏအကြာတွင် ကျန်းချန်းက လူတစ်စု သူ့နောက်ကို လိုက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ မြို့ထဲမှာတုန်းက လူအဝင်အထွက် များပြားလှသဖြင့် ကျန်းချန်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မြို့ပြင်ရောက်သွားချိန်တွင် လမ်းပေါ်၌ လမ်းသွားလမ်းလာ များစွာ နည်းပါးသွားပြီး လူတစ်စုက သူ့နောက်မှ လိုက်လာခြင်းမှာ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သူက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှု ပစ်မှတ် ဖြစ်နေသလား။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ တွေးလိုက်မိသဖြင့် ကျန်းချန်းက ရှေ့ရှိ လမ်းဆုံတွင် ဘေးလမ်းတစ်ခုသို့ တမင်တကာ ကွေ့ဝင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ ပစ်မှတ်မှာ သူ ဟုတ်မဟုတ်ကို သိချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးလမ်းသို့ ကွေ့ဝင်ပြီးနောက် ကျန်းချန်းက မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားလိုက်ပြီး ချုံပုတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ကာ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်း ချုံပုတ်ထဲတွင် ပုန်းနေသည်မှာ ခဏမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း လူတစ်စု ပြေးလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ကျန်းချန်းရှိရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်ကို ရောက်သွားတာလဲ" ဆုန့်မိသားစုဝင်များက ကျန်းချန်း၏ သဲလွန်စကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းချန်းက ငါတို့ကို သတိထားမိသွားပြီး ပုန်းနေတာများလား" ဆုန့်မိသားစုဝင် တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့ စောစောကတည်းက လှုပ်ရှားခဲ့သင့်တာ။ ဒါဆိုရင် သူ လွတ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး" တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က စောစောစီးစီး မလှုပ်ရှားခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေကြသည်။ သူတို့က လူသူမရှိသော နေရာကျမှ လှုပ်ရှားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကျန်းချန်းက သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူတို့ ခေါ်လာသော ခွေးနှင့်တူသည့် မိစ္ဆာသားရဲက ဆုန့်မိသားစုနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ချုံပုတ်များဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဟောင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခွေးနှင့်တူသော မိစ္ဆာသားရဲကို ဆုန့်မိသားစုက သူတို့၏ ပစ်မှတ်များကို ခြေရာခံရန်အတွက် မွေးမြူထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပြီ" ဆုန့်မိသားစုဝင်များမှာ လန့်သွားကြပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ချုံပုတ်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းချန်း... မင်း ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ထွက်ခဲ့စမ်း" ဆုန့်ဖျင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ဖျင်းမှာ ဆုန့်မိသားစု၏ သတ္တမမြောက် အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်ရှိသော အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်းက ဆုန့်မိသားစုဝင်များကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူတို့က ဆုန့်မိသားစုကလူတွေဖြစ်မှန်း သိရှိလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးက ယခင်က ဆုန့်ယွင်ထောင်နှင့် အခြားသူများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆုန့်မိသားစု အမှတ်တံဆိပ်ပါသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဆုန့်မိသားစုကလူတွေပဲ။ ဘယ်သူ ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာလဲလို့ ကျုပ် တွေးနေတာ" ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်းက ပုန်းမနေတော့ဘဲ ချုံပုတ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းချန်း... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မင်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတာပဲ" ဆုန့်ဖျင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ သိပေသည်။ ကျန်းချန်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် ထွက်သွားနိုင်ပါမည်နည်း။ သူက တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့က ခွေးမိစ္ဆာသားရဲကို ခေါ်လာခဲ့သဖြင့်သာ တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ကျန်းချန်း အနီးအနားမှာ ပုန်းနေတာကို သူတို့ တကယ် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချန်းလည်း လွတ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က တစ်ချိန်လုံး ဒီမှာပဲ ရှိနေတာပါ။ ခင်ဗျားတို့ ကျုပ်နောက်ကို လိုက်နေသလားဆိုတာကို သိချင်လို့ စမ်းကြည့်လိုက်ရုံပဲ။ အခုတော့ အတည်ပြုပြီးသွားပြီဆိုတော့... ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဆုန့်မိသားစုက ကျုပ်အပေါ် ဘာရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတာလဲ" ကျန်းချန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအများအပြားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကျန်းချန်းတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းချန်း၏ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် ဤလူများက သူ့အတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မပေးနိုင်သောကြောင့်ပင်။ ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်ခြောက်ရှိသော ကုချင်းပင်လျှင် သူ၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့မှ ဝူကျုံးနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးက ဘာများ ဖြစ်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အသန်မာဆုံးသူ ဆုန့်ဖျင်းမှာ ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်တွင်သာ ရှိပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာ ဝူကျုံးနယ်ပယ် အဆင့်တစ်တွင်သာ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသော သိုင်းဆရာသခင်နယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများကိုမူ ကျန်းချန်းက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ အဆင့်အတန်းချင်းပင် မတူညီလှသဖြင့် ကျန်းချန်းအနေဖြင့် သူတို့ကို လွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းချန်း... မင်း တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ။ မင်းက ဆုန့်ယွင်ထောင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ချိုးခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းကျော်ကိုလည်း ခိုးယူသွားခဲ့ပြီး ငါတို့ ဆုန့်မိသားစုကို ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့က မင်းရဲ့အသက်ကို ယူပြီး ဆုန့်မိသားစုကို ရန်စရင် သေရမယ်ဆိုတာကို သိအောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့" ဆုန့်ဖျင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် အခြားသော ဆုန့်မိသားစု ကျွမ်းကျင်သူများက စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ကျန်းချန်းကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်မိသားစု၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ကျန်းချန်းက မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုလုပ်သလို ထွက်ပြေးရန်လည်း မကြိုးစားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့လုပ်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆုန့်ယွင်ထောင်က ကျုပ်ရဲ့ နဂါးပြာအိုးကို လုယူပြီး ကျုပ်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ထင်ရှားနေတာပဲ။ ကျုပ်က သူ့ကို သူလုပ်ချင်တဲ့အတိုင်း ပြန်လုပ်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါက ဆုန့်ယွင်ထောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာကို ပြနေတာပဲ။ သူ့ကို မသတ်ခဲ့တာကပဲ သူ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ရမယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ ဆုန့်မိသားစုက ကျုပ်ကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျန်းချန်းက အဖော်လုပ်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဆုန့်မိသားစုက အဲဒီလို ကစားပွဲမျိုးကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာပဲ ကျုပ် စိုးရိမ်တာ" ကျန်းချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save