Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၄ )</h2> <h2 style="text-align: center;">သတင်းကြီး နားထောင်ချင်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဆေးရုံအုပ်ဝူက နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ "အရမ်းကြီး စိတ်လှုပ်ရှားမနေပါနဲ့။ အိမ်ရာချထားပေးတယ် ဆိုတာက မိသားစု တစ်စုချင်းစီရဲ့ အခြေအနေတွေအပေါ် မူတည်ပြီး သေချာ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ထားတာပါ။ ဒေါက်တာဝမ်ရဲ့ မိသားစုက ခင်ဗျားတို့ထက် ဒီအိမ်ကို ပိုလိုအပ်နေတာ အမှန်ပါပဲ။ သူတို့ ခြောက်ယောက်စလုံးက အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ ပြည့်ကျပ်နေအောင် နေရတာ၊ သူတို့ရဲ့ သားအငယ်ဆုံးဆို ကုတင်အောက်မှာ အိပ်နေရတာ နှစ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ"</p> <p>​လျိုချင်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ "ဘယ်သူက သူတို့ကို ကလေးတွေ အများကြီး မွေးခိုင်းထားလို့လဲ။ တခြား မိသားစုတွေက တစ်ယောက်ပဲ မွေးကြပေမယ့် သူတို့ကတော့ ဝက်မကြီးလို တစ်သိုက်ကြီး အတင်းမွေးထားတာလေ။ သူတို့မှာ ကလေးများနေလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ မိသားစုက အနစ်နာခံပြီး သူတို့ကို ဦးစားပေးရမှာလဲ"</p> <p>​ဒါက ယုတ္တိမတန်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​လျိုချင်းရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ ဆေးရုံအုပ်ဝူရဲ့ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ ရှင်းပြပါတယ်။ "အဲဒီကလေးတွေက မိသားစု စီမံကိန်း မူဝါဒ မချမှတ်ခင်ကတည်းက မွေးထားကြတာဆိုတော့ လူဦးရေ ထူထပ်သွားအောင် တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို အိမ်ချပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလည်း ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းက ချခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားသားက ငယ်ပါသေးတယ်၊ နောက်ထပ် အိမ်တွေ ထပ်ရလာမယ့် အချိန်အထိ နှစ်အနည်းငယ်လောက် သည်းခံစောင့်ပေးလိုက်ပါ။ နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ခင်ဗျားတို့ မိသားစုအတွက် သေချာပေါက် တစ်ခန်း ပါစေရမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်"</p> <p>​သူက လျိုချင်းကို စိတ်သက်သာရာ ရစေချင်လို့ ပြောလိုက်တာပေမယ့်၊ ဒီစကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ လျိုချင်းက ပိုပြီးတောင် ဒေါသထွက်သွားတယ်။ "ဆေးရုံအုပ်ဝူ... ရှင် လုပ်ရပ်က မမှန်ဘူးလေ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ယုံကြည်လို့ လာပြောတာကို ရှင်က ကျွန်မကို လိမ်နေတာပဲ။ ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ် အိမ်ချပေးတာဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ။ ဒီတစ်ခေါက်သာ တို့တွေ မရလိုက်ရင် နောင်ကျရင် ဘာအိမ်မှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု အပြင်ဈေးကွက်ထဲက အိမ်တွေက အရမ်းဈေးကြီးတော့ တို့တွေ တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ရင်တောင် ဝယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောင်ကျရင် ကျွန်မသားရယ်၊ သူ့မိန်းမရယ်၊ သူတို့ မိသားစု အကုန်လုံးရယ် ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ပြည့်ကျပ်ပြီး နေလို့မှ မဖြစ်တာ မဟုတ်လား"</p> <p>​"..." လျိုချင်းရဲ့ စကားတွေကြောင့် ဆေးရုံအုပ်ဝူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အသွားတယ်။ သူမ ဒီအကြောင်းကို သိနေလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ဆစ်ချန် ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရလို့ စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဝမ်ကို အိမ်ချပေးဖို့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ဒေါက်တာဆစ်ဆီကနေ အတုယူသင့်တယ်။ သူနဲ့ သူ့မိန်းမလည်း အိမ်မရခဲ့ပေမယ့် ဘာပြဿနာမှ လာမရှာကြဘူးလေ"</p> <p>​"အဲဒါက အတူတူပဲလား" လျိုချင်းက ဆစ်ချန်တို့ လင်မယား နီးကပ်လာတာကို သတိမထားမိဘဲ ဆေးရုံအုပ်ဝူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပက်ခနဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "သူ ဆေးရုံကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ဒါ့အပြင် သူတို့က နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကုန်ဈေးနှုန်း ကစားတာတွေလုပ်ကာ မသန့်ရှင်းတဲ့ ငွေတွေ အများကြီး ရှာထားတာလေ။ သူတို့က အိမ်ဝယ်ဖို့ တတ်နိုင်ပေမယ့်၊ တို့လို ရိုးရိုးသားသား နေတဲ့သူတွေက သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မမှာသာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံရှိရင် ရှင့်ဆီ လာပြီး အိမ်တောင်းနေပါ့မလား"</p> <p>​အစကတော့ ထုန်ယောင်မှာ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ပဲ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထုန်ယောင်မှာ ဆိုင်ခွဲတွေ အများကြီး ရှိပြီး ဒေါက်တာဆစ်ရဲ့ လစာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုရနေတယ်လို့ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းထဲက တခြားသူတွေ ပြောတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေမှတော့ သူက ဘယ်နေရာမှာမဆို အိမ်ဝယ်နိုင်တာပေါ့။ ဒါကြောင့် ဆေးရုံက ချပေးတဲ့ အိမ်ကို သူ လိုချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်တို့ လင်မယား နီးကပ်လာတာကို မြင်တော့၊ ဆေးရုံအုပ်ဝူက လျိုချင်းကို စကားရပ်ဖို့ ကမန်းကတန်း အရိပ်အကဲ ပြလိုက်တယ်။ "ခင်ဗျားကြည့်စမ်း၊ အခုထိ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတုန်းပဲ၊ တော်လိုက်တော့"</p> <p>​"ဘာလို့ ပြောခွင့်မရှိရမှာလဲ။ သူတို့က ကုန်ဈေးနှုန်း ကစားပြီး မသန့်ရှင်းတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရှာနေတာကို ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းထဲက လူတိုင်း သိတယ်လေ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးတောင် အဲဒါကို ခွင့်ပြုထားတာ..."</p> <p>​"နိုင်ငံတော်က ပြည်သူတွေကို စီးပွားရေးနဲ့ စွန့်ဦးတီထွင် အလုပ်တွေ လုပ်ဖို့ အားပေးနေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က နိုင်ငံတော်ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း တရားဝင် စီးပွားရေး လုပ်နေရုံပါပဲ။ တခြားသူတွေကို မစွပ်စွဲခင် ကုန်ဈေးနှုန်း ကစားတယ်ဆိုတာ တကယ်တမ်း ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ ခင်ဗျား အရင် နားလည်အောင် လုပ်သင့်တယ်" ဆစ်ချန်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်တာကြောင့် ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောနေတဲ့ လျိုချင်း လန့်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် ဝင်ပြောလိုက်တာကို မြင်တော့ ထုန်ယောင်လည်း အံ့သြသွားတယ်။ စောစောက သူက လျိုချင်းကို ပြန်ပက်မလို့ လုပ်နေပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်က အရင် စကားစပြောလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဒါလည်း ကောင်းတာပါပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူမ ဘာမှ ဝင်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။</p> <p>​ပုံမှန်ဆို အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့ ဆစ်ချန်က သူ့ကို ဒီလို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လာလိမ့်မယ်လို့ လျိုချင်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ သူများ အတင်းပြောနေတုန်း လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားတော့ သူ နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မျက်နှာတွေ နီရဲလာပြီး သူ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဟရဲတော့ဘူး။</p> <p>​ဆစ်ချန်က သူ့ကို မျက်နှာသေနဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ထုန်ယောင်ကို ချီကာ အပေါ်ထပ်ကို ဆက်တက်သွားတယ်။</p> <p>​အဲဒါကို မြင်တော့ လျိုချင်းက ရွံရှာသလို တံတွေးထွေးလိုက်တယ်။ "အရှက်မရှိလိုက်တာ၊ ဒီလောက် လူတွေ အများကြီး ကြည့်နေတာကို ဖက်တွယ်နေကြတုန်းပဲ။ သူတို့က မရှက်ကြဘူးလား မသိဘူး။ သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ငါ့ဟာငါတောင် ရှက်လာပြီ"</p> <p>​ဆေးရုံအုပ်ဝူက သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် ဒေါက်တာဆစ်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာလေး ရှိသေးတယ်။ အိမ်ရာချထားပေးတဲ့ ကိစ္စက ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီ လာလည်း အလကားပဲ။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးနဲ့ သွားပြောချင်ရင်လည်း သွားလိုက်လေ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သတိပေးလိုက်မယ်၊ ပြဿနာတွေ ကြီးလာရင် ခင်ဗျားယောက်ျားရဲ့ အလုပ်ကိုပါ ထိခိုက်လာနိုင်တယ်နော်"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက လှေကားပေါ် တက်သွားတယ်။ တံခါးဝမှာ ဆစ်ချန်ကို မီသွားပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ "ဒေါက်တာဆစ်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောစရာ ရှိလို့"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ။ ယောင်ယောင့်ကို အထဲအရင် ပို့ပေးလိုက်ပါဦးမယ်"</p> <p>​ဆေးရုံအုပ်ဝူက ဆစ်ချန်ထက် အသက်အတော်လေး ကြီးတာမို့၊ လူကြီး တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလို အပြုအမူကို ကြည့်မရဖြစ်မှာ စိုးလို့ ထုန်ယောင်က ကမန်းကတန်း ရှင်းပြလိုက်တယ်။ "ဆေးရုံအုပ်ဝူ... ကျွန်မ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရသွားလို့၊ အာချန်က အိမ်အထိ ချီလာရတာပါ"</p> <p>​တကယ်တော့၊ ဒီစကားကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ဆေးရုံအုပ်ဝူက ချက်ချင်း ရယ်လိုက်တယ်။ "ဒါဆိုလည်း မင်း သေချာ အနားယူသင့်တယ်။ အမြန်ဆုံး ပြန်ကောင်းလာအောင် တတ်နိုင်သမျှ သွားလာလှုပ်ရှားတာကို လျှော့လိုက်လေ"</p> <p>​ထုန်ယောင် တွေးထားသလိုပါပဲ၊ ဆေးရုံအုပ်ဝူက တော်တော်လေး ရှေးရိုးစွဲပါတယ်။ ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ကို အိမ်အထိ ချီလာတာကို သူ သိပ်သဘောမကျပေမယ့်၊ လူငယ်တွေက သူတို့ခေတ်က လူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာကိုလည်း သူ သိတယ်။ ထုန်ယောင်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ကြားတော့ သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားတယ်။</p> <p>​"ဒါကတော့ ငြင်းလို့မရဘူးလေ။ ကိုယ့်မိန်းမ မဟုတ်ဘဲ သူစိမ်း တစ်ယောက်ဖြစ်နေရင်တောင်၊ ခြေထောက် တကယ် ဒဏ်ရာရထားတယ် ဆိုရင် ဆရာဝန် တစ်ယောက်အနေနဲ့ လိုအပ်ရင် ချီရမှာပဲ။ 'ဆရာဝန်ကောင်း တစ်ယောက်က ကျားမ မခွဲခြားဘူး' ဆိုတဲ့ စကားက ဒီလိုနဲ့ ပေါ်လာတာပေါ့"</p> <p>​"ဒီမှာပဲ ထိုင်နေ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ မသွားနဲ့နော်။ ကိုယ် ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ကို ကုတင်ပေါ် ချပေးလိုက်ပြီး၊ သူ ပြန်မလာမချင်း မလှုပ်ဖို့ သေချာ မှာထားခဲ့တယ်။ ထုန်ယောင်ရဲ့ ခြေထောက်က ကြီးကြီးမားမား ဒဏ်ရာ မရထားပေမယ့်၊ အဝေးကြီး လမ်းလျှောက်ပြန်လာရတာမို့ ဒဏ်ရာနဲ့ အဝတ်အစားကြားမှာ ပွတ်တိုက်မှုတွေ အရမ်းများခဲ့တယ်။ သူသာ ဆက်ပြီး လမ်းလျှောက်နေဦးမယ် ဆိုရင် အလွယ်တကူ ရောင်ရမ်းလာနိုင်ပြီး ဒဏ်ရာကျက်ဖို့ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်လေ။</p> <p>​ထုန်ယောင်က နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "သိပါပြီ ဒေါက်တာဆစ်ရယ်။ သွားပါတော့။ ဆေးရုံအုပ်ဝူကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမထားပါနဲ့"</p> <p>​"ကိုယ် အမြန် ပြန်လာခဲ့မယ်" ဆစ်ချန်က ထုန်ယောင်ကို အချစ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အကြည့်နဲ့ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​သူ အပြင်ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သွက်လက်တဲ့ ကြောင်လေးက အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်ဝင်လာတယ်။</p> <p>​ကြောင်လေးက "သတင်းကြီး တစ်ခုလောက် နားထောင်ချင်လား" လို့ မြည်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဘာသတင်းကြီးလဲ" သတင်းကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ ထုန်ယောင် နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ သူက မနက်ဖြန် တစ်နေ့လုံး အိမ်မှာပဲ နေရမှာဆိုတော့၊ အချိန်ဖြုန်းဖို့ ဒီအတင်းပြောတတ်တဲ့ ကြောင်လေးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာလေ။</p> <p>​ကြောင်လေးက ဘီရိုပေါ် ခုန်တက်သွားပြီးနောက် စဉ်းစားဟန်နဲ့ ပြောတယ်။ "လျိုချင်းက အိမ်မရလို့ တစ်နေ့လုံး စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတာ။ သူ့ကို စကားလာပြောတဲ့ သူတိုင်းကို ရန်တွေ့နေပြီး တစ်နေ့လုံး မျက်နှာထား ဆိုးနေတာပဲ။ အဲဒီလင်မယားက သူတို့ အိမ်များ ရမလားဆိုပြီး ဆေးရုံအုပ်ဝူဆီကို ပြဿနာ သွားရှာခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားကြတာ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က မျက်လုံးလှန်လိုက်တယ်။ "အဲဒါ အောက်ထပ်ကတည်းက ငါ သိနေပြီလေ၊ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ပြောစမ်းပါ"</p> <p>​ကြောင်လေးက မကျေမနပ်နဲ့ မြည်လိုက်တယ်။ "ဒီနေ့ ငါ အပြင်ထွက်လည်တုန်းက လင်းမန်က ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ ညစာစားနေတာ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့က ရယ်မောပြီး စကားတွေ ပြောနေကြတာ အရမ်းကို ရင်းနှီးတဲ့ပုံပဲ။ ကြည့်ရတာ သူတို့ ချစ်သူတွေ ဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ"</p> <p>​လင်းမန်က ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူတဲ့လား။</p> <p>​ထုန်ယောင် ချက်ချင်းပဲ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ပြေးတွေးမိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ဝမ်ခိုင်က လင်းမန်ကို အသုံးချနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ကို မငြင်းဆန်တဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ မိန်းမလှလေး တစ်ယောက်ကို ယောကျ်ားတစ်ယောက်က မက်မောမှု ကင်းကင်းနေနိုင်ဖို့ ဆိုတာ တော်တော်လေး မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝမ်ချွန်းကို တကယ် ချစ်ကောင်းချစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အဲဒါက ဝမ်ချွန်းအတွက် သူ အမြဲတမ်း သစ္စာရှိနေမယ်လို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​တကယ်လို့ သူတို့က ဝမ်ချွန်း ကွယ်ရာမှာ တစ်ခုခုများ လုပ်ခဲ့ကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဝမ်ချွန်း ရင်ကွဲရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​အခု ဝမ်ချွန်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ တအားကို နီးစပ်နေပြီး သူ့အပေါ်မှာ အသေအလဲကို ချစ်ကျွမ်းဝင်နေတဲ့ပုံပဲ။ သူမက ရုတ်တရက်ကြီး တစ်ခုခု သွားပြောလိုက်ဖို့ဆိုတာလည်း သိပ်တော့ မသင့်တော်ဘူးလေ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၄ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save