Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၅ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြောင်လေးက အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p>​ထုန်ယောင်က ဝမ်ချွန်းကို သတိပေးသင့်သလား၊ မပေးသင့်ဘူးလား ဆိုတာ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ၊ အတင်းပြောတတ်တဲ့ ကြောင်လေးက ဆက်ပြောနေတာကို ကြားလိုက်ရတယ်။</p> <p>​[ဆေးရုံအုပ်ကြီးမှာ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် တွဲလာတဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်း ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ မကြာသေးခင်က အဲဒီကောင်မလေးက ဆေးရုံအုပ်ကြီးကို သူ့မိန်းမနဲ့ ကွာရှင်းပြီး သူ့ကို တရားဝင် မိန်းမအဖြစ် တင်မြှောက်ဖို့ ဖိအားပေးနေတာ။ သနားစရာ လူကြီးမှာ စိတ်ဖိစီးလွန်းလို့ ရူးတော့မယ်။ နင့်ယောက်ျားကိုလည်း အဲဒီကိစ္စတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေခိုင်းတာ ပိုကောင်းမယ်]</p> <p>​[သားဖွားမီးယပ်ဌာနမှူးက သူ့ဆွေမျိုးဆီကနေ ဝက်သား ငါးပေါင် လက်ခံပြီး၊ အဲဒီဆွေမျိုးအတွက် တိတ်တိတ်လေး ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီကလေးက ဆွေမျိုးဖြစ်သူက သူ့ယောက်ျား ကွယ်ရာမှာ ဖောက်ပြန်လို့ ရလာတဲ့ ကိုယ်ဝန်လေ]</p> <p>​[သူနာပြုကော်က နောက်ထပ် သားတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်နေတာ။ ဒါကြောင့် သူက သူ့သမီးကို တောမှာရှိတဲ့ ကလေးမရနိုင်တဲ့ သူ့အစ်မဆီ မွေးစားဖို့ ပေးလိုက်မလို့ စီစဉ်နေတယ်...]</p> <p>​[ဝမ်ဝမ် အလုပ်ပြုတ်သွားပြီ။ ဒီရက်ပိုင်း သူ့စိတ်အခြေအနေ အရမ်းဆိုးနေတာ၊ ငိုထားလွန်းလို့ သူ့မျက်လုံးတွေက မီးသီးတွေလိုတောင် ဖောင်းအစ်နေပြီ]</p> <p>​အတင်းအဖျင်းတွေ အားလုံးက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေမယ့်၊ ထုန်ယောင်က တိန့်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ သတင်းကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။ "ဝမ်ဝမ်က လက်မှတ်ရောင်းတဲ့ အလုပ် အဆင်ပြေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် အလုပ်ပြုတ်သွားရတာလဲ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​[သူက ခရီးသည် ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ ပြဿနာတက်တာလေ။ အဲဒီလူက သူ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတာကို ဝန်မခံဘူး။ ပြဿနာက အထက်လူကြီးဆီ ရောက်သွားတော့၊ အထက်လူကြီးက ဝမ်ဝမ်ဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ့်အစား သူ့ကို အဲဒီလူကို ပြန်တောင်းပန်ခိုင်းတယ်။ ဒေါသထွက်သွားတဲ့ ဝမ်ဝမ်က အလုပ်ထွက်လိုက်တာ]</p> <p>​ပရိယာယ်များတဲ့ ကြောင်လေးက သူ့သခင်ဟောင်း တိန့်ဝမ်ဝမ်အပေါ်မှာ ဘာသံယောဇဉ်မှ မရှိဘူး။ သူက အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတတ်ပြီး ဒေါသလည်း အရမ်းကြီးတယ်။ ကြောင်လေးက သူ့ဆီကနေ အနိုင်ကျင့်တာတွေကို အများကြီး သည်းခံခဲ့ရတာ။ သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကောင်းဆုံး အလုပ်က ကြောင်လေးကို ထုန်ယောင်ဆီ ပေးလိုက်တာပဲ။</p> <p>​ထုန်ယောင်နဲ့ နေရတဲ့ ဘဝက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ထုန်ယောင် မရှိတဲ့ အချိန်တွေဆိုရင် သူ့ချစ်သူလေးကို အိမ်ထဲ တိတ်တိတ်လေး ခေါ်လာလို့ ရတယ်လေ။</p> <p>​"ဘယ်လို သူဌေးမျိုးက အမှားအမှန် မခွဲခြားတတ်ဘဲ လူဆိုးဘက်က ပါနေရတာလဲ။ ဒါက အဲဒီလို ယုတ်မာတဲ့ ကောင်မျိုးကို အားပေးအားမြှောက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ဆန်ပြုတ်တွေများ ထည့်ထားသလား" ထုန်ယောင်က တိန့်ဝမ်ဝမ် ခံစားလိုက်ရတဲ့ မတရားမှုအတွက် ဒေါသထွက်သွားပြီး၊ အဲဒီ နှာဘူးအဘိုးကြီးကို သူ့ကိုယ်စား သွားပြီး သေချာ ရိုက်နှက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။</p> <p>​ဒီလိုကိစ္စမျိုးသာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မဖွယ်မရာ အပြုအမူတွေကို နှိမ်နင်းတဲ့ ကာလမှာ ဖြစ်ခဲ့မယ် ဆိုရင်၊ အဲဒီလူက အခုဆို ထောင်ထဲမှာ နှစ်အတော်ကြာ ပြစ်ဒဏ်ကျခံနေရလောက်ပြီ။</p> <p>​[ဆေးရုံအုပ်တိန့်ကတော့ အခုထိ မသိသေးဘူး...]</p> <p>​ပါးနပ်တဲ့ ကြောင်လေးက စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ ရုတ်တရက် နားရွက်လေးတွေ ထောင်သွားတယ်။ ဘီရိုပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ပြေးထွက်သွားကာ သူ့အိပ်ရာထဲမှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကွေးကွေးလေး နေလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါကို မြင်တော့ ထုန်ယောင်က ဆစ်ချန် ပြန်ရောက်လာပြီ ဆိုတာကို ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။</p> <p>​ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ သိပ်မကြာခင်မှာ ဆစ်ချန် အပြင်ကနေ ဝင်လာတယ်။ သူက ကြောင်အိပ်ရာဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အခန်းထဲကို တန်းဝင်လာတယ်။</p> <p>​"ကြောင်လေးက အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတာလား" လို့ သူက မေးတယ်။</p> <p>​"ရှင် ဘယ်လို သိတာလဲ" ထုန်ယောင် အံ့သြသွားတယ်။ "ရှင့်မှာများ ကြောင်နားရွက် ပေါက်နေတာလား"</p> <p>​သူက ပါးနပ်တဲ့ ကြောင်လေး ပြေးထွက်သွားပြီးမှ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်တာဆိုတော့၊ ဆစ်ချန် ဘယ်လိုမှ သိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ထင်ထားတာလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ကြမ်းပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ကြမ်းပြင်မှာ ကြောင်မွေးတွေ ကျနေတယ်"</p> <p>​သူ့အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ထုန်ယောင်က ကြမ်းပြင်မှာ လွင့်မျောနေတဲ့ ကြောင်မွေး တစ်စုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပါးနပ်တဲ့ ကြောင်လေးက အရမ်းမြန်မြန် ပြေးထွက်သွားလို့ ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ "ရှင်က အကြားအမြင်ရပြီး သာမန်ထက် ထူးကဲတဲ့ အကြားအာရုံတွေများ ရနေပြီလားလို့ ထင်နေတာ"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ "လူတစ်ယောက်က သေချာ ဂရုတစိုက် ရှိနေသရွေ့ အကြားအမြင်ရပြီး ထူးကဲတဲ့ အကြားအာရုံ ရှိသလိုပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်။ အရာတိုင်းက သက်သေအထောက်အထား ချန်ထားခဲ့တာချည်းပါပဲ၊ အဓိကက လေ့လာစောင့်ကြည့်သူက အဲဒါကို သတိထားမိလောက်အောင် အကဲခတ်တတ်သလား ဆိုတာပါပဲ"</p> <p>​ထုန်ယောင်က မြှောက်ပင့်တဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ "ရှင်သာ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ခဲ့ရင် အရမ်းတော်တဲ့ ကင်းထောက် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်"</p> <p>​ဆစ်ချန်က ရယ်လိုက်တယ်။ "အရင်ကတော့ အဲဒီလို တွေးခဲ့ဖူးပါတယ်"</p> <p>​သူ ဆက်မပြောပေမယ့် အဆက်ကို ထုန်ယောင် ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။ သူတို့ခေတ်တုန်းက စစ်တပ်ထဲ ဝင်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်လေး ယှဉ်ပြိုင်ရတဲ့ ကိစ္စလေ။ မြို့တိုင်းမှာ နေရာအကန့်အသတ်ပဲ ရှိပြီး အဲဒီနေရာတွေအတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေကြတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိတော့ ဝင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူဘူး။</p> <p>​သူမက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ရှင် ဆရာဝန် ဖြစ်လာတာလည်း သိပ်မဆိုးပါဘူး။ ရှင်သာ တကယ်ပဲ စစ်တပ်ထဲ ဝင်သွားခဲ့ရင် တို့တွေ ဆုံဖြစ်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ ကျောင်းမှာတုန်းက ကျွန်မကို လိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာနော်"</p> <p>​ဒါက စိတ်ပေါ့ပါးသွားအောင် နောက်ပြောင်လိုက်တာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဆစ်ချန်က လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေတယ်။ "ကိုယ် သိပါတယ်"</p> <p>​ထုန်ယောင်က ဆွဲဆောင်မှု ရှိတယ်၊ အချိုးအစား ပြေပြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းလည်း ကောင်းတယ် ဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ သူ့ကို လိုက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပေါ့။</p> <p>​ထုန်ယောင်က သူ့ကို လက်ထပ်ဖို့ အကြံမပြုခင်ကတည်းက၊ သူက ထုန်ယောင်ကို သဘောကျခဲ့ပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ထားဖို့တော့ သူ တစ်ခါမှ မရဲခဲ့ဘူး။</p> <p>​နေရခက်သွားတဲ့ ထုန်ယောင်က စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်တယ်။ "ကျွန်မ ခြေထောက် စိမ်ချင်လို့" "ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေ၊ ကိုယ် ရေသွားယူလိုက်မယ်"</p> <p>​သူမ ခြေထောက်က ပွန်းပဲ့ရုံလေး ဖြစ်ပြီး ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဟုတ်ပေမယ့်၊ ဆစ်ချန်က သူမ ခြေထောက် ကျိုးသွားသလိုမျိုး ဂရုတစိုက် လုပ်ပေးနေတာ။ သူက မျက်နှာသစ်ရေနဲ့ ခြေထောက်စိမ်မယ့် ခွက်ကို ကုတင်ဘေးအထိ ယူလာပေးတော့ ထုန်ယောင်က ရယ်ချင်သလိုလို၊ အားနာသလိုလို ဖြစ်သွားတယ်။</p> <p>​ရာသီဥတုက စတင် အေးလာပြီ ဖြစ်လို့ ထုန်ယောင် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာ နွေးအောင် လုပ်ဖို့က ခက်ခဲတယ်။ ဆစ်ချန် အိပ်ရာထဲ ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ သူက ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်လို ဆစ်ချန်ရဲ့ လက်မောင်းထဲ တိုးဝင်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။</p> <p>​မနက်နိုးလာတော့ ဆစ်ချန်က အလုပ်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ သူမကို အိမ်မှာပဲ နေဖို့ သတိပေးစာလေး တစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်။ သူမ တစ်နေ့တာ ဝတ်ရမယ့် အဝတ်အစားတွေကိုတောင် ပြင်ဆင်ပြီး ကုတင်ဘေးမှာ တင်ပေးထားခဲ့သေးတယ်။ အိပ်ရာကနေ ပျင်းရိပျင်းတွဲ အကြောဆန့်နေတုန်းမှာပဲ၊ ကြောင်လေးရဲ့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အသံက သူမ နားထဲကို ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။</p> <p>​[ဝိုး... ဒေါက်တာဆစ်က ပုံမှန်ဆို စကားနည်းပေမယ့်၊ နင့်ကိုတော့ တကယ် သေချာ ဂရုစိုက်တာပဲ]</p> <p>​ကြောင်လေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထုန်ယောင်က ဖိနပ်စီးကာ ကုတင်ပေါ်က ဆင်းလာတယ်။ သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ ပြောတယ်။ "ငါ့လို လှတဲ့ မိန်းမကို ဘယ်သူက လက်ဖဝါးပေါ် တင်မထားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"</p> <p>​ကြောင်လေးက လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတယ်။</p> <p>​မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ဆန်ပြုတ် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ရှိနေတယ်။ ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဆန်ပြုတ်က မြန်မြန် အေးသွားတယ်။ ထုန်ယောင်က ဆန်ပြုတ်ကို ပြန်နွှေးမလို့ လုပ်နေတုန်း တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်တော့ ပဲနို့နဲ့ အီကြာကွေး ကိုင်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေတဲ့ တိန့်ဝမ်ဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။</p> <p>​တစ်ညလုံး ငိုထားလို့ သူ့မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း ဖောင်းအစ်နေပေမယ့် အရမ်းကြီးတော့ မသိသာဘူး။</p> <p>​"မမယောင်ယောင်... ကျွန်မ ဒေါက်တာဆစ်နဲ့ ဆုံခဲ့တာ၊ မမ ခြေထောက် ပွန်းသွားလို့ အိမ်မှာ အနားယူနေတယ် ဆိုတာ ပြောပြလို့။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ပဲနို့နဲ့ အီကြာကွေး နည်းနည်း ယူလာပေးတာပါ"</p> <p>​တိန့်ဝမ်ဝမ်က ဆစ်ချန်အပေါ် သံယောဇဉ် ကုန်သွားကတည်းက၊ ဆစ်ချန်က သူ့အပေါ် အစ်ကို တစ်ယောက်လိုမျိုး ပိုပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ဆံလာတယ်။ အစကတော့ ဒီအပြောင်းအလဲက နေရခက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အချိန်ကြာလာတော့ သူ ကျင့်သားရသွားပြီ။</p> <p>​"ကွက်တိပဲ၊ အာချန်လည်း ခုလေးတင် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ထားခဲ့တယ်။ အထဲဝင်ခဲ့လေ၊ တို့တွေ အတူတူ မနက်စာ စားကြတာပေါ့" ထုန်ယောင်က ဝမ်ဝမ်ကို အထဲခေါ်လာပြီး ဆန်ပြုတ် ပြန်နွှေးမလို့ လုပ်တုန်း ဝမ်ဝမ်က သူ့ကို တားလိုက်တယ်။</p> <p>​"မမယောင်ယောင်... မမ ထိုင်ပြီး အနားယူနေပါလား။ ကျွန်မ ဆန်ပြုတ် သွားနွှေးလိုက်မယ်။ ဒေါက်တာဆစ်ရဲ့ လက်ရာကို မြည်းစမ်းခွင့် ရတာကိုက ကျွန်မအတွက် အရမ်း ကံကောင်းနေပြီ။ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ မမက ကျွန်မကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးတာကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါဘူး။ ဒေါက်တာဆစ်သာ သိသွားရင် ကျွန်မကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>​ဝမ်ဝမ်က အီကြာကွေးနဲ့ ပဲနို့ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကို ခေါက်တင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားတယ်။</p> <p>​သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက် စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး မနက်စာ စားရင်း စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြတယ်။ ဝမ်ဝမ်က သူ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတဲ့ ခရီးသည် ယောကျ်ားနဲ့ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းနဲ့ သူဌေးကို ဘယ်လောက် ဒေါသထွက်ခဲ့ရကြောင်း ထုန်ယောင်ကို စပြောပြတယ်။</p> <p>​"အဲဒီ ငတုံးသူဌေးကို မမ ယုံနိုင်လား။ ဝန်ထမ်း တစ်ယောက် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှောင့်ယှက်ခံရတာကို မကူညီတဲ့အပြင်၊ အဲဒီ ငတုံးက ကျွန်မကို ရဲတောင် မခေါ်ခိုင်းဘူးလေ။ သူက ကျွန်မကို အဲဒီ နှာဘူးကောင်ကို ပြန်တောင်းပန်ခိုင်းတာ။ အဲဒီအကြောင်း တွေးမိတာနဲ့တင် ကျွန်မ သွေးဆူလာပြီ။ သူ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ ဆိုတာကိုသာ အစကတည်းက သိခဲ့ရင်၊ လမ်းဘေးမှာ ငတ်သေရပါစေ အဲဒီအလုပ်ကို လုံးဝ လက်ခံခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအလုပ်ကို ဝင်လုပ်ဖို့ ပြောခဲ့တဲ့ အမေ့စကားကိုလည်း လုံးဝ နားမထောင်ခဲ့သင့်ဘူး။ အလုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမေ့စကားကို နောက်ထပ် နားမထောင်တော့ဘူး"</p> <p>​ရွံစရာကောင်းတဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတာကို ခံရတဲ့အပြင်၊ ကိုယ်ကျင့်တရား လုံးဝမရှိတဲ့ သူဌေး တစ်ယောက်နဲ့ပါ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာလေ။ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးမိတာနဲ့တင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလှပြီ။</p> <p>​မနေ့ညက သူ အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး နောင်တရနေခဲ့တာ၊ အဲဒီလူကို ပါးနှစ်ချက်လောက် ရိုက်ပြီး အလုပ်ထွက်လာခဲ့ရမှာ ဆိုပြီး တွေးနေမိတာ။</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၅ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save