Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၈ )</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီနေ့ အရမ်း လှနေတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အမေ... ဘာလို့ အပြင်လူတွေဘက်ကိုချည်း အမြဲ ပါနေရတာလဲ။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့အပြင်၊ သာမန် ဆရာဝန် တစ်ယောက်ကိုတောင် ကာကွယ်ပြောပေးနေတယ်" လို့ ကျောက်ဝမ်ယွီက ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတွေ နီရဲပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ဆစ်ချန်ရဲ့ ဆေးပညာ အရည်အသွေးက သိသိသာသာကို ညံ့ဖျင်းနေတာကို၊ သူ့အမေက ခေါင်းမာမာနဲ့ ကာကွယ်ပေးနေတာလေ။</p> <p>​အခု ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူတို့ ကုမ္ပဏီကို ကွယ်ရာကနေ အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးနေတာ။ ဒီတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကုမ္ပဏီ ပြိုကွဲသွားပြီး၊ သူတို့မှာ ပြားစေ့တစ်စေ့မှ မကျန်တော့ဘဲ အဖေ့ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခကိုတောင် တတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းက အဖေ မြန်မြန် သတိရလာဖို့ပဲ။</p> <p>​"နင့်အဖေကို မပြုစုချင်ရင်လည်း ကုမ္ပဏီကို ပြန်ပြီး နင့်အလုပ်ကို သွားလုပ်။ ဒီမှာ ပြဿနာ လာမရှာနေနဲ့" လို့ သားဖြစ်သူရဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ ဒေါသတကြီး ရမ်းကားမှုတွေကို စိတ်ပျက်နေတဲ့ ဖန်ရှုကျင်းက ပြောလိုက်တယ်။ သူ့ယောက်ျား ဆေးရုံတက်ရကတည်းက၊ သားဖြစ်သူက သည်းမခံနိုင်စရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး၊ အဖေဖြစ်သူရဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကြောင့်ဆိုပြီး အဆက်မပြတ် စွပ်စွဲပွစိပွစိ လုပ်နေတော့တာပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ ရဲတွေက သူ့ယောက်ျားကို တိုက်သွားတဲ့သူကို ဖမ်းမိထားပြီးပြီဖြစ်ကာ၊ ဒါက ယာဉ်တိုက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချထားပြီးပြီလေ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီကို ဖျားနာနေတဲ့ အဖေအတွက် အချိန်ပိုပေးနိုင်အောင် ရည်ရွယ်ပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်က တမင်သက်သက် အလုပ်ပေါ့တာတွေပဲ ပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့သားက ကျေးဇူးမတင်တဲ့အပြင် အလုပ်တွေက သိပ်အသေးအဖွဲလွန်းတယ် ဆိုပြီး ညည်းတွားနေသေးတယ်။</p> <p>​ဒီအတိုင်းသာဆို သူ ရူးတော့မှာပဲ။</p> <p>​"အမေ..." ကျောက်ဝမ်ယွီက အရမ်း စိတ်ရှုပ်သွားပြီး ခြေဆောင့်ကာ ဆေးရုံထဲကနေ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​"ဒေါက်တာဆစ်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ဝမ်ယွီက စိတ်တိုလွယ်လို့ပါ၊ သူ့ကို စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့နော်" ဖန်ရှုကျင်းက ဆစ်ချန်ကို ကမန်းကတန်း တောင်းပန်လိုက်တယ်။ သူ့ယောက်ျား ဘယ်တော့ သတိရလာမလဲ မသိနိုင်သေးချိန်မှာ၊ တာဝန်ခံ ဆရာဝန်ကို သူ မစော်ကားရဲဘူးလေ။</p> <p>​ဆစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်ရုံပဲ ညိတ်ပြပြီး ကျောက်ဝမ်ယွီရဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲထားတဲ့ ပုံမပေါ်ဘူး။ လိုအပ်တဲ့ ညွှန်ကြားချက် တချို့ပေးပြီးနောက် လူနာခန်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။</p> <p>​ဆစ်ချန် ထွက်သွားပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အကြာမှာပဲ သတင်းကြားလို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ရောက်လာတယ်။ သူ့ဦးလေးက အိပ်ရာထဲမှာ ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်တာကို မြင်တော့ သူက မေးလိုက်တယ်။ "အန်တီ... ဦးလေး သတိရလာမယ့် အရိပ်အယောင် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဆရာဝန် လာသွားပြီလား။ သူ ဘာပြောသွားလဲ"</p> <p>​ဖန်ရှုကျင်းက အစကတော့ အမှန်အတိုင်း ဖြေဖို့ စီစဉ်ထားပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးစက္ကန့်မှာ သူ့စကားတွေကို ပြောင်းလိုက်တယ်။ "ဆရာဝန်က သူ့အခြေအနေ အရမ်းကောင်းတယ်တဲ့။ တို့တွေ သူ့ကို စကားဆက်ပြောပေးပြီး အာရုံကြောတွေကို လှုံ့ဆော်ပေးရမယ်။ သူ မကြာခင် သတိရလာတော့မှာပါ" အဲဒီလို ပြောပြီးနောက်၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို သူ သေချာ အကဲခတ်နေလိုက်တယ်။</p> <p>​သားဖြစ်သူရဲ့ အထပ်ထပ်အခါခါ စွပ်စွဲမှုတွေကို ကြားပြီးနောက်၊ သူလည်း သံသယ နည်းနည်း ဝင်လာပြီး၊ သူ့ယောက်ျား မကြာခင် သတိရတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းအပေါ် ကျောက်ဝမ်ခိုင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်တာ။</p> <p>​"တကယ်လား" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဒါ သတင်းကောင်းပဲ။ ဝမ်ယွီကော ဘယ်မှာလဲ။ သူက ဦးလေးကို အချိန်ပိုပေးပြီး စကားပြောပေးသင့်တယ်။ ဦးလေးက သူ့ကို အရမ်း ချစ်တာ။ အခုလို တိုးတက်လာတာက တစ်ချိန်လုံး ဝမ်ယွီရဲ့ အသံကို ကြားနေရလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီကာလအတွင်း ဝမ်ယွီကို ဆေးရုံမှာ ဦးလေးနဲ့အတူ အချိန်ပိုနေခိုင်းလိုက်ပါ။ ကုမ္ပဏီအတွက်တော့ စိတ်မပူနဲ့"</p> <p>​"ဝမ်ခိုင်ရယ်... နင့်ကိုရှိနေလို့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ နင့်ဦးလေး ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ပြီးကတည်းက၊ ငါနဲ့ ဝမ်ယွီတို့ ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က တကယ် ဝမ်းသာနေတာကို မြင်တော့ ဖန်ရှုကျင်းရဲ့ သံသယတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သားဖြစ်သူရဲ့ သံသယက ဖိအားတွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်မှု သက်သက်ပဲလို့ ယုံကြည်သွားတယ်။</p> <p>​ဝမ်ခိုင် ကြီးပြင်းလာတာကို သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပဲလေ။ သူက လိမ္မာပြီး သိတတ်တဲ့ ကလေး တစ်ယောက်ပါ။</p> <p>​ဟူး။</p> <p>​ဝမ်ယွီသာ သူ့လို သိတတ်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။</p> <p>​"တို့တွေက မိသားစုတွေပဲလေ။ ဒါက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါ" လို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြောတယ်။</p> <p>​လင်းမန် အားဆေးလာသွင်းတဲ့ အချိန်အထိ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ကုတင်ဘေးမှာ နေပြီး၊ သတိလစ်နေတဲ့ ဦးလေးဖြစ်သူနဲ့ စကားပြောနေဟန်ဆောင်နေတယ်။ ပြီးတော့မှ လင်းမန်အနောက်ကို လိုက်ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေး ယူလိုက်တယ်။</p> <p>​"မမလင်းမန်... ကျွန်တော့်ဦးလေးရဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီည အလုပ်ဘယ်အချိန် ဆင်းမလဲ။ ကျွန်တော် ညစာ ကျွေးချင်လို့ပါ"</p> <p>​လင်းမန် မဖြေရသေးခင်မှာပဲ သူက နောက်ပြောင်တဲ့ လေသံနဲ့ ဆက်ပြောတယ်။ "ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကျွန်တော့်မိန်းမ ပါလာမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​ဒါက ရိုးရိုးလေး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြတာ ဆိုပေမယ့်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မတင်မကျ လေထုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသလိုပဲ။ သူသာ ဒီညစာ ဖိတ်ကြားမှုကို လက်ခံလိုက်ရင်၊ သူနဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကြားက ဆက်ဆံရေးက သိမသာလေး ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ် ဆိုတာကို လင်းမန် အလိုလို သိနေတယ်။</p> <p>​သွားရမလား၊ မသွားရဘူးလား ဆိုတာက အခု ခက်ခဲတဲ့ ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်သာ လူပျိုဖြစ်နေရင် လင်းမန်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လက်ခံလိုက်မှာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အိမ်ထောင်သည်လေ။ ဝမ်ချွန်းက မင်းသမီး တစ်ယောက်လို လှပပြီး ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက လာတာဆိုတော့၊ သူမ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို လင်းမန် သိတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်လို ယောကျ်ားမျိုးက၊ သူမနဲ့ တွဲရင်တောင် သူမအတွက်နဲ့ မိန်းမကို ကွာရှင်းပေးမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ငွေကြေးပိုင်းမှာတော့ သူမကို ကပ်စေးနဲမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို သူ သိတယ်။</p> <p>​ဒါတွေ အားလုံးကို သိနေရက်နဲ့၊ သူ့ရဲ့ ညစာ ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းဆန်ဖို့ သတ္တိ သူမမှာ မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​"မမလင်းမန် အဆင်မပြေရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော်လည်း အတင်းမတိုက်တွန်းချင်ပါဘူး။ ဦးလေးကို ပြုစုဖို့ သူနာပြု တစ်ယောက် ငှားလိုက်ပါ့မယ်၊ ဒါဆို မမကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" လင်းမန် တွန့်ဆုတ်နေတာကို မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က နည်းဗျူဟာကျကျ ဆုတ်ခွာလိုက်တယ်။</p> <p>​"နေပါဦး" သူ လှည့်ထွက်သွားမလို့ လုပ်တုန်း၊ လင်းမန်က စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့ပါးပြင်တွေ နည်းနည်း နီရဲလာတယ်။ "ခုနစ်နာရီ။ မြို့အဝင်ဝမှာ ခုနစ်နာရီ တွေ့မယ်လေ"</p> <p>​သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တရားဝင် ဒိတ်အတွက်၊ အိမ်ပြန်၊ အလှပြင်ပြီး အထင်ကြီးအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်မှာ စားတုန်းကလို အံမဝင်ခွင်မကျ ဖြစ်နေတဲ့သူ မဖြစ်ချင်တော့ဘူး။ ဝမ်ချွန်းနဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်တို့က သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားချိန်မှာ သူက စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။</p> <p>​သိမ်ငယ်စိတ်ကို မပြမိအောင် သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့်၊ သူ့ခံစားချက်ကိုတော့ သူ မလိမ်နိုင်ခဲ့ဘူး။</p> <p>​"ပြဿနာ မရှိပါဘူး" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြုံးလိုက်တယ်။ "ကဲ... အလုပ်ပြန်လုပ်လိုက်ဦး၊ အလုပ်ဆင်းမှ တွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p>​"ဒီည တွေ့မယ်လေ" လင်းမန်က အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင် ထွက်သွားတာကို လိုက်ကြည့်နေတယ်။ သူ မျက်စိအောက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှပဲ သူ သတိ အပြည့်အဝ ပြန်ဝင်လာတယ်။ သူ့ရင်ခုန်သံတွေက ပိုမြန်လာပြီး လက်တွေကလည်း အထိန်းအကွပ်မဲ့ တုန်ယင်နေတယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ နောင်တမရပါဘူး။</p> <p>​ရှီယန်လို သာမန်လူ တစ်ယောက်နဲ့ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရမယ့်အစား၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လောက် တောက်ပတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ဘာလို့ မဖြတ်သန်းရမှာလဲ။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို လက်မထပ်ရင်တောင်၊ ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေကိုတော့ သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းပေးမှာပဲ။ သူ့နှလုံးသားကိုသာ အပိုင်ဖမ်းနိုင်ရင်၊ မိန်းမကို ကွာရှင်းပြီး သူ့ကိုတောင် လက်ထပ်ချင် လက်ထပ်လာနိုင်တာပဲလေ။</p> <p>​ည ခုနစ်နာရီတိတိမှာ လင်းမန်က မြို့အဝင်ဝကို ရောက်လာတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင် သူ့ကို စောင့်နေမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမယ့်၊ အဲဒီအစား ကားဆရာ ရှောင်ဝမ်ကို တွေ့လိုက်ရလို့ သူ အံ့သြသွားတယ်။</p> <p>​"မမလင်း... ကားပေါ်တက်ပါ။ သူဌေးက စောင့်နေပါတယ်" လို့ သူက ပြောတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို တခြား အဆင့်မြင့် နေရာတစ်ခုခုကို ခေါ်သွားမယ်လို့ လင်းမန် ထင်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးနဲ့ လိုက်ဖက်အောင်၊ ပြီးတော့ အံမဝင်ခွင်မကျ ထပ်မဖြစ်ရအောင် သူက သေချာ အလှပြင်လာခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ ကားက ဆင်ခြေဖုံးဘက်ကို ဆက်မောင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ စားသောက်ဆိုင် သေးသေးလေး တစ်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မမလင်း... သူဌေးက အထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်"</p> <p>​"..."</p> <p>​ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ အေးစက်တဲ့ လေပြင်းတစ်ချက်က သူ့ကို လာမှန်လို့ သူ တုန်တက်သွားတယ်။ အဖြူရောင် လည်စည်းပဝါကို ပိုကြပ်အောင် ပတ်လိုက်ပြီး စားသောက်ဆိုင် သေးသေးလေးထဲကို ဝင်သွားတယ်။ အထဲမှာ စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်လောက်ရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းပဲ ရှိပြီး၊ စားပွဲထိုးမလေး တစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အခန်းအလယ်မှာ ထိုင်နေတယ်။</p> <p>​ထိုင်ခုံမှာ နောက်မှီပြီး ထိုင်နေတဲ့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ လျှောက်လာတာကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတယ်။ သူ့အကြည့်တွေအောက်မှာ လင်းမန် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​"ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင် ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ နေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဝမ်ချွန်းအတွက်ကျတော့ အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်၊ သူ့အတွက်ကျတော့ ဒီလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာတဲ့လား။ သူမက အဆင့်မြင့် ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မတန်ဘူးလို့ သူက ထင်နေတာများလား။</p> <p>​"မင်း ဒီနေ့ အရမ်း လှနေတယ်" လို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်တယ်။</p> <p>​သူ့ရဲ့ ချီးကျူးစကားကြောင့် ကြည်နူးသွားပြီး၊ လင်းမန်ရဲ့ စောစောက မကျေနပ်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ "မိတ်ကပ် နည်းနည်း လိမ်းထားရုံပါ။ ပုံမှန်နဲ့ အရမ်းကြီးတော့ မကွာပါဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပြုံးလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တယ်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် အဲဒီ အဆင့်မြင့် နေရာမှာတုန်းက မင်း သိပ်လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှိပုံမပေါ်လို့၊ ကိုယ်က ဒီနေရာကို တမင်သက်သက် ရွေးလိုက်တာပါ။ သဘောကျရဲ့လား"</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၈ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save