Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;"> သူ့နှလုံးက အားနည်းတော့ ကလေးမွေးလို့ မရဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒါကြောင့် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို ထောက်ထားပြီး ဒီနေရာကို ရွေးခဲ့တာပဲ။</p> <p>​"ဒီနေရာက တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်မ ပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှိသလို ခံစားရတယ်" ဒါက သူ တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်တာ ပထမဆုံး အကြိမ်လေ၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို ရုပ်ဝတ္ထုမက်တဲ့ မိန်းမလို့ ထင်သွားအောင် အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။</p> <p>​"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း နောင်ကျရင် မင်းကို ဒီလိုနေရာမျိုးတွေပဲ ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က နောက်ပိုင်း တွေ့ဆုံမယ့် နေရာတွေကို ချက်ချင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းမန် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ပါးပြင်တွေ နီရဲလာကာ ပြောလိုက်တယ်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မအတွက်နဲ့ ရှင် အလုပ်ရှုပ်ခံစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ..."</p> <p>​"ဘာမှ အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ဟင်းစာရင်းကို သူ့ဘက် တွန်းပေးလိုက်တယ်။ "အားနာမနေပါနဲ့၊ ကိုယ် တစ်ဆိုင်လုံးကို ငှားထားတာဆိုတော့ တို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိတာ။ ကြိုက်တာ ရွေးလိုက်"</p> <p>​"..."</p> <p>​လင်းမန် စကားဆက်ပြောလို့ မရတော့ဘဲ ဟင်းတချို့ကို မကျေမနပ်နဲ့ မှာလိုက်ရတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို အချိန်ပြည့် စိုက်ကြည့်နေတော့ လင်းမန် နည်းနည်း နေရခက်သွားတယ်။</p> <p>​"ဘာလို့ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက အပေါ်ကို အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေတယ်။ "မင်း ကိုယ့်ကို သဘောကျနေတာလား"</p> <p>​"..." ဒီတွေ့ဆုံမှုမှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုခု ရှိလာမယ်ဆိုတာ သူ သိထားပေမယ့်၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဒီလောက် တိုက်ရိုက်ကြီး ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ လင်းမန်က သူ့ရည်ရွယ်ချက်ကို စဉ်းစားလို့မရဘဲ၊ ခဏလောက် တွေးပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။</p> <p>​"မစ္စတာကျောက်... ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိတာ မှန်ပေမယ့်၊ ရှင့်မှာ အိမ်ထောင်ရှိနေပြီ ဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်။ သူများယောက်ျားကို လုတာမျိုး၊ မိသားစု တစ်ခုကို ဖြိုခွဲတာမျိုးကို ကျွန်မ လုံးဝ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်... ဒီခံစားချက်ကို ကျွန်မ ရင်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားပါ့မယ်။ ရှင့်ဦးလေး ဆေးရုံက ဆင်းသွားရင် တို့တွေ ထပ်တွေ့ဖြစ်ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် သူ့ကို ဖိတ်ကတည်းက ဒီစကားတွေကို လင်းမန် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အခွင့်အရေးယူပြီး တစ်ခုခု ပြောလာနိုင်တယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းထားခဲ့တာကိုး။ သူမရဲ့ သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်ဖို့ တကယ် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို သိက္ခာမရှိတဲ့ မိန်းမလို့ ထင်သွားအောင်တော့ သူ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးလေ။</p> <p>​နောင်ကျရင် ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ချင်တယ် ဆိုရင်၊ သူ့ကို အထင်သေးခံလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။</p> <p>​"ဒီအကြောင်းတွေ မပြောကြရအောင်" ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး စကားကို တည့်တည့်ပဲ ပြောချလိုက်တယ်။ "မမလင်းမန်... မင်းက ပါးနပ်တဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို အပြင်ဖိတ်ထုတ်ရတဲ့ ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက်ကို မင်း နားလည်သင့်တယ်။ ကိုယ် မင်းကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားတယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်အတွက် ကလေးတစ်ယောက် ရအောင် မင်း ကူညီပေးနိုင်မလား လို့ပါ"</p> <p>​"ကလေးယူမယ် ဟုတ်လား" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို တိတ်တိတ်ပုန်းမယား လုပ်ခိုင်းမယ် ဆိုတာကိုတော့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပေမယ့်၊ အတူတူ ကလေးယူဖို့ အဆိုပြုလာလိမ့်မယ်လို့တော့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ လင်းမန်က သူ့ကို မယုံနိုင်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ "မစ္စတာကျောက်... ဘာလို့ ရှင့်မိန်းမကို ကလေးမွေးမခိုင်းတာလဲ"</p> <p>​"သူ့နှလုံးက အားနည်းတော့ ကလေးမွေးလို့ မရဘူး" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောချလိုက်တယ်။ "မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကိုယ်က သူဌေးကြီး တစ်ယောက်လေ။ ကျောက်မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေက အရမ်းကြီးမားတော့ နောင်ကျရင် ဆက်ခံမယ့်သူ လိုအပ်တယ်။ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို သွေးသားမတော်စပ်တဲ့ သူစိမ်း တစ်ယောက်ဆီ အလွယ်တကူ လွှဲမပေးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့်... ကိုယ့်သွေးသား အရင်းအချာ ကလေးတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်"</p> <p>​"..."</p> <p>​ဒီလောက် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့ အံ့သြမှုမျိုး ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ဝမ်ချွန်းက တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။ ဝမ်ချွန်းက ကလေးမရနိုင်မှတော့၊ သူ အာဏာရလာနိုင်ခြေက ပိုများသွားပြီ။ သူ အာဏာမရခဲ့ရင်တောင်၊ နှစ်နှစ်ဆယ်ကြာရင် အရာအားလုံးက သူ့ဟာ ဖြစ်လာမှာပဲလေ။</p> <p>​သွေးသားတော်စပ်မှု ဆိုတာ ဖြတ်တောက်လို့ ရတာမှ မဟုတ်တာ။ ကလေးက သူ့ကလေးသာ ဖြစ်နေသရွေ့၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က နောင်ကျရင် သူ့ကို ဘယ်လိုမှ ဖယ်ရှားပစ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​သူ အကြာကြီး ပြန်မဖြေတာကို မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အလောတကြီး မလုပ်ဘဲ ဆက်ပြောတယ်။ "မမလင်းမန်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ့်အတွက် ကလေးတစ်ယောက် ရအောင် မင်း ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသရွေ့၊ နောင်ကျရင် မင်းကို သေချာ ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်။ အခုချက်ချင်း အဖြေပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ ထမင်းစားနေတုန်း စဉ်းစားလိုက်ပေါ့"</p> <p>​လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကူညီချင်လာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကို အတူတူ ပေါင်းစပ်ချည်နှောင်လိုက်တာပဲ။</p> <p>​ကျောက်ရုံဝေ သတိရလာတော့မှာမို့၊ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ လင်းမန်ကို သူ့အတွက် အသုံးဝင်လာအောင် သူ အရှိန်မြှင့် လုပ်ဆောင်ရမယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ စရိုက်က ပြတ်သားပြီး ရက်စက်တယ်။ သူက ရည်မှန်းချက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိမှသာ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်တတ်တာ။ သူ ကလေး တစ်ယောက် လိုအပ်သလို လင်းမန်ရဲ့ အကူအညီလည်း လိုအပ်နေတော့၊ အဲဒီနှစ်ခုလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်သွားမယ် ဆိုရင် ပြဿနာ တော်တော်များများ ကင်းဝေးသွားမှာလေ။</p> <p>​အရာအားလုံးက လင်းမန် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုမြန်နေပေမယ့်၊ သူ့အစီအစဉ်အတိုင်းတော့ ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ လင်းမန်က ချက်ချင်း သဘောမတူသေးဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။ သူက ဟင်းတွေကို သိပ်တောင် မစားဖြစ်ဘဲ နှစ်ယောက်လုံး အများကြီး မစားဖြစ်ကြဘူး။ စားသောက်ဆိုင်မှာ နာရီဝက်ကျော်လောက် ထိုင်ပြီးတဲ့နောက် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က စိတ်မရှည်တော့တဲ့ပုံနဲ့ မတ်တတ်ရပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။</p> <p>​"စဉ်းစားလို့ ပြီးပြီလား"</p> <p>​"ပြီးပါပြီ"</p> <p>​လင်းမန်က ခေါင်းယောင်ယောင်လေး ညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်နှာတွေ နီရဲလာကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ချိတ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲကနေ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။</p> <p>​ကားဆရာ ရှောင်ဝမ်က အပြင်က ကားထဲမှာ စောင့်နေတာ။ သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်လာတာကို မြင်တော့ သူက ကားပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ဆင်းပြီး တံခါးဖွင့်ပေးတယ်။ လင်းမန်က အသေးစိတ် အချက်လေး တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ ဝမ်ချွန်းတို့ ကားပေါ်တက်တိုင်း ရှောင်ဝမ်က အမြဲတမ်း တံခါးဖွင့်ပေးတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ကားပေါ်တက်တုန်းကတော့ အဲဒီလို ဆက်ဆံမှုကို မရခဲ့ဘူးလေ။</p> <p>​သူမက အဲဒီလောက် မတန်ဘူးလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာပဲ ဖြစ်မယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လင်းမန်ကို ခေါ်သွားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်က သိပ်မကောင်းပေမယ့်၊ သူတို့ တည်းခိုမယ့် ဟိုတယ်ကတော့ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တယ်။ နှစ်ဆယ့်တစ်ရာစု စံနှုန်းတွေနဲ့ ချိန်ထိုးကြည့်ရင် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ဟိုတယ်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရတယ်။</p> <p>​အခန်းထဲမှာ သီးသန့် ရေချိုးခန်း ပါပြီး အသုံးအဆောင်တွေလည်း အပြည့်အစုံ ရှိတယ်။ ကော်ဇောနီ၊ မဟော်ဂနီ သစ်သားဆိုဖာနဲ့ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေချိုးကန် အဖြူအကြီးကြီး တစ်ခုတောင် ရှိသေးတယ်။ လင်းမန်က ကျိုတိုမှာ မွေးပြီး ကျိုတိုမှာ ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီလို အဆင့်မြင့် ဟိုတယ်မျိုးမှာ တည်းခိုဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။</p> <p>​သာမန်လူတွေက ခရီးသွားရင် တည်းခိုခန်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ဟိုတယ်အသေးလေးတွေမှာပဲ တည်းလေ့ရှိတာ။ အဲဒီနေရာတွေက ညစ်ပတ်ပြီး ရှုပ်ပွနေတဲ့အပြင်၊ အထပ်တစ်ထပ်လုံးအတွက် ရေချိုးခန်းနဲ့ အိမ်သာကို ပူးတွဲ သုံးရတာလေ။</p> <p>​ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ဝမ်ချွန်းကို သွားကြိုဖို့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ အတူလိုက်သွားတုန်းက မြင်ကွင်းကို လင်းမန် ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူ ကားပေါ်က မဆင်းဘဲ နေခဲ့ပေမယ့်၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်း ကြီးတစ်ခုမှာ နေတယ်ဆိုတာကို သူ သတိထားမိခဲ့တယ်။</p> <p>​အိမ်အထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ခမ်းနားထည်ဝါနေမလဲ ဆိုတာကို သူ စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့ မရဘူး။</p> <p>​"မင်း အရင် ရေသွားချိုးလိုက်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ချိတ်လိုက်ကာ၊ ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သတင်းစာ တစ်စောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။</p> <p>​လင်းမန်က ခေါင်းယောင်ယောင်လေး ညိတ်ပြပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။ ရေချိုးခန်းထဲကနေ ရေကျသံတွေ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာတဲ့အထိ သူ ထွက်မလာသေးတော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရေချိုးခန်း တံခါးနား လျှောက်သွားပြီး တံခါးခေါက်လိုက်တယ်။</p> <p>​"မြန်မြန်လုပ်လေ၊ ကိုယ် ဒီည အိမ်ပြန်ရဦးမှာ"</p> <p>​ရေကျသံက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတယ်။ ခဏအကြာမှာ လင်းမန်က တဘက်အဖြူလေးကို ပတ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲကနေ ထွက်လာတယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရေပေါက်လေးတွေ တလက်လက် တောက်ပနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ရှက်သွေးဖြာနေတဲ့ မျက်နှာထားလေးနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့၊ အခုမှ ဖူးပွင့်လာတဲ့ ခေါင်းလောင်းပန်းလေး တစ်ပွင့်လို နူးညံ့လှပနေတယ်။</p> <p>​ဒီည ပြီးသွားရင်တော့ သူက အပြစ်ကင်းတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် ကုတင်ဆီကို မေးငေါ့ပြလိုက်တယ်။ "လှဲနေလိုက်"</p> <p>​အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သူက သူ့ခါးပတ်ကို စတင် ဖြုတ်လိုက်တော့တယ်...</p> <p>​အရာအားလုံးက သဘာဝအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပျက်သွားတယ်။ ဒါက သာယာတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဘာညှာတာမှုမှ မပြဘဲ ဝတ္တရားကျေရုံ သက်သက်လောက်ပဲ လုပ်ဆောင်သွားတာ။ သူက ဒီကိစ္စမှာ သာယာနစ်မွန်းနေတဲ့ပုံ လုံးဝ မပေါ်ဘဲ၊ မီးပိတ်ပေးဖို့ လင်းမန်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကိုတောင် ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားချိန်မှာ၊ လင်းမန်က စောင်ထဲကနေ တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နှက်နေတုန်းပဲ။ သူက စောင်ကို ညင်ညင်သာသာလေး ဖယ်လိုက်ပြီး အောက်က အိပ်ရာခင်းပေါ်က ပန်းပွင့်ပုံစံ သွေးကွက်လေးကို ကြည့်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာမဲ့သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ အကြံအစည်တွေ လင်းလက်နေတယ်။</p> <p>​သူမ လုပ်ရမယ့် အပိုင်းကို သူမ လုပ်ပြီးပြီ၊ အခုကစပြီး သူမရဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ရယူဖို့ အချိန်ရောက်ပြီလေ။</p> <p>​သူမက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကိုရော စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကိုပါ လိုချင်တာ။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ဘယ်လောက်ပဲ လှလှ၊ သူ့မိသားစုက ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ၊ အောင်မြင်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က တစ်သက်လုံး ကလေးမရနိုင်တာကိုတော့ လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>​</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၆၉ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save