Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၀ )</h2> <h2 style="text-align: center;">လူရှေ့သူရှေ့မှာဆို ကျွန်မက သူနာပြုလင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်က မစ္စတာကျောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရေချိုးခန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီး လင်းမန်ရှေ့မှာ ဘာအရှက်အကြောက်မှ မရှိဘဲ အဝတ်အစားတွေ လဲနေတယ်။ လင်းမန်က သူ့ကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ စောင်ထဲမှာ ဝင်ပုန်းနေပြီး မျက်နှာကို ဖော်မပြရဲဘူး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ တိတ်တိတ်ပုန်းမယား ဖြစ်သွားကတည်းက သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာ ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးမှန်း သူ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်ရတော့ သူ မနေနိုင်ဘဲ ရှက်ရွံ့နေမိတယ်။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က အမြန် အဝတ်အစား လဲလိုက်တယ်။ "ကိုယ် အိမ်ပြန်တော့မယ်။ မနက်ကျရင် မင်းဘာသာ အငှားကားငှားပြီး အိမ်ပြန်လိုက်တော့။ ဦးလေးကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားပေး။ တစ်ခုခုထူးခြားတာ ရှိရင် ကိုယ့်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြား"</p> <p>​ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက လင်းမန်ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်တယ်။ "သေချာမှတ်ထား၊ အာချွန်းက ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးမျဉ်းပဲ။ ဘာလုပ်သင့်တယ်၊ ဘာမလုပ်သင့်ဘူး ဆိုတာကို သေချာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထား"</p> <p>​လင်းမန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး စောင်အောက်ကနေ ခေါင်းလေးပြူထွက်လာကာ နားလည်ကြောင်း ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "လူရှေ့သူရှေ့မှာဆို ကျွန်မက သူနာပြုလင်း၊ ရှင်က မစ္စတာကျောက်ပါပဲ"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်လို ယောကျ်ားမျိုးအတွက် မိန်းမဆိုတာ ရှားပါးတဲ့အရာမှ မဟုတ်တာ။ မိုက်မိုက်မဲမဲနဲ့ အတင်းအကျပ် တွယ်ကပ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ဘောလုံးတစ်လုံးလို သူ့ကို ကန်ထုတ်ပစ်ချင်စိတ်ပဲ ပေါက်သွားမှာလေ။</p> <p>​ပြောင်းပြန်အနေနဲ့၊ ပါးနပ်ပြီး သိတတ်တဲ့ မိန်းမတွေသာ သူ့ဘဝမှာ နေရာတစ်နေရာ ရနိုင်မှာ။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ မိသားစုမှာ လူလုံးပြလို့ကောင်းတဲ့ ဇနီးမယား တစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတော့၊ သူမက ထင်ပေါ်ချင်တယ်ဆိုရင် ပါးနပ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်မှရမယ်။</p> <p>​ဘုရင် ကူကျန့်တောင် ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြစ်မှုကို သည်းခံနိုင်သေးတာပဲ၊ ဒါလေးက သူ့အတွက် ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။</p> <p>​တရားဝင် နာမည်တစ်ခု မရှိတာကလွဲရင်၊ တခြားနေရာတွေမှာ သူက သူမကို အဆိုးကြီး ဆက်ဆံတာမှ မဟုတ်တာ။</p> <p>​သူမရဲ့ ပါးနပ်မှုကို မြင်တော့ ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကနေ ယွမ်ငွေ အထပ်လိုက်ထုတ်ပြီး ကုတင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ "မင်း သဘောကျတာ တစ်ခုခု ဝယ်လိုက်"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ပိုက်ဆံက ဘယ်ပြဿနာကိုမဆို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။</p> <p>​"အင်း"</p> <p>​လင်းမန် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ တံခါးပိတ်သံ ကြားရတော့မှပဲ သူက စောင်ထဲကနေ ထထိုင်လိုက်တယ်။ ယွမ်ငါးဆယ်တန် အချွက်နှစ်ဆယ်၊ စုစုပေါင်း ယွမ်တစ်ထောင်ကို သူ ရေတွက်လိုက်တယ်။ ဒီပမာဏကို ရဖို့အတွက် သူ နှစ်နှစ်လုံးလုံး အလုပ်လုပ်ရမှာ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကျောက်ဝမ်ခိုင်နဲ့ နာရီအနည်းငယ် အတူနေလိုက်ရုံနဲ့ သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ရလိုက်တာလေ။</p> <p>​စည်းစိမ်ဥစ္စာက လူတွေရဲ့ မျက်စိကို ကန်းစေတယ်လို့ လူတိုင်း ပြောကြတယ်။ ဒီလို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ဘယ်သူကများ စင်ကြယ်စွာ နေနိုင်မှာလဲ။</p> <p>​ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် စုမိသွားရင်၊ သူ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပြီး သူဌေးမ လုပ်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ထုန်ယောင်ရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် သေးသေးလေးတွေက ဘာများ အရာဝင်တော့မှာလဲ။</p> <p>​အရင်က လင်းမန်က ထုန်ယောင်ကို အထင်သေးခဲ့တာ။ ကျိုတို တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတစ်ယောက်က ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ရွေးချယ်တာဟာ သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းအောက် ရောက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မိဘတွေနဲ့ ယောက်ဖဖြစ်သူက ထုန်ယောင်အကြောင်း အမြဲပြောနေတော့ သူမရဲ့ မနာလိုမှုနဲ့ ငြူစူမှုတွေ မြင့်တက်လာပြီး၊ လူ့အဖွဲ့အစည်း တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ငွေကြေးက အရေးအကြီးဆုံး ဆိုတာကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာတယ်။</p> <p>​သူနာပြု လုပ်ရတာက တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်တာ မှန်ပေမယ့်၊ သူ အများကြီး သည်းခံရတယ်။ နစ်နာမှုတွေက လက်တွေ့ကျပေမယ့်၊ သူရတဲ့ ပိုက်ဆံက အဲဒါတွေကို ပြန်ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ မလုံလောက်ဘူး။</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ယွီမှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ရှိနေလို့ သူမကို ရိုက်ရဲတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>​သူမ ပိုက်ဆံရှာနိုင်သွားရင်၊ ထုန်ယောင်နဲ့ ကျောက်ဝမ်ယွီကို သေချာပေါက် နင်းချေပြမယ်။</p> <p>​လင်းမန်က ယွမ်တစ်ထောင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျောက်ဝမ်ယွီနဲ့ ထုန်ယောင်ကို ကလဲ့စားချေမယ့် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို စိတ်ကူးယဉ်နေတယ်။ ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကတော့ အိမ်ကို တန်းပြန်သွားတယ်။</p> <p>​အခန်းမီးက လင်းနေတယ်။ ဝမ်ချွန်းက တီဗီရှေ့မှာ ထိုင်နေတယ်။ နာမည်ကြီး ဇာတ်လမ်းတွဲ တစ်ခု လာနေပေမယ့် သူ အာရုံမစိုက်နိုင်ဘူး။ ဒီည သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူရတာတောင် ကျပ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။</p> <p>​သူ ကုမ္ပဏီကို ဖုန်းဆက်ပေမယ့် အာခိုင်ကို မတွေ့ဘူး။ သူ့အတွင်းရေးမှူးက ဒီည ညစာစားပွဲ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ပြောပြီး အာခိုင် ဘယ်သွားလဲဆိုတာလည်း မသိဘူးတဲ့။</p> <p>​"ငါ ဝင်လာတာတောင် သတိမထားမိလောက်အောင် ဘာတွေ အဲဒီလောက် အလေးအနက် စဉ်းစားနေတာလဲ" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က လျှောက်လာပြီး ဝမ်ချွန်းဘေးမှာ ထိုင်ကာ၊ သူ့ကို ပေါင်ပေါ် ဆွဲတင်လိုက်တယ်။</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက ကျောက်ဝမ်ခိုင်ကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်တယ်။ "အာခိုင်... ဒီည ရှင် ဘယ်သွားတာလဲ။ ကုမ္ပဏီကို ဖုန်းဆက်တော့ ရှင် အဲဒီမှာ မရှိဘူးတဲ့၊ ညစာစားပွဲလည်း မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်"</p> <p>​"မင်း ကုမ္ပဏီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တာလား" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ပါးကို ဆွဲလိမ်ပြီး ရယ်လိုက်တယ်။ "ငါ့ကို လွမ်းနေလို့လား။ ငါ ဦးလေးဆီ သွားတာပါ။ အန်တီက သူ့အခြေအနေ တိုးတက်လာပြီ၊ မကြာခင် သတိရလာတော့မယ်လို့ ပြောတယ်"</p> <p>​"တကယ်လား" ဝမ်ချွန်း ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့အာရုံတွေ ချက်ချင်း ပြောင်းသွားတယ်။</p> <p>​"ဦးလေး သတိရလာမှာကို မင်း ဒီလောက်တောင် ပျော်နေတာလား"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက လေးလေးနက်နက် ပြန်ဖြေတယ်။ "ဦးလေးက အပြုံးနဲ့ လူသတ်တတ်တဲ့ ကျားတစ်ကောင်လို့ ရှင် အမြဲပြောပေမယ့်၊ သူက ယေဘုယျအားဖြင့် ကျွန်မအပေါ် ကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုများ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်သွားရင်၊ ရှင့်ကို ဂရုစိုက်မယ့် ဆွေမျိုးဆိုလို့ သိပ်ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p>​သူမရဲ့ ကြင်နာပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပျောင်းသွားတယ်။ "ဆွေမျိုးတွေကြားမှာ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ပတ်သက်လာရင် နောက်ဆုံးတော့ မျက်နှာချင်း ဆိုင်ရမှာပါပဲ။ အာချွန်း... ငါ အိမ်ခြံမြေ လုပ်ငန်းဘက်ကို တိုးချဲ့ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ အရင်က ပြောဖူးတာ မှတ်မိလား"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ ဒီအကြောင်း ပြောလာတာလဲဆိုတာ ဝမ်ချွန်း သေချာ မသိပေမယ့် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "အင်း"</p> <p>​"ငါ ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ငါ့ရှယ်ယာတွေ အကုန်ရောင်းပြီး အိမ်ခြံမြေ လုပ်ငန်းကိုပဲ အာရုံစိုက်မလို့။ ဒါဆိုရင် မင်းနဲ့အတူ အချိန်ပိုပေးနိုင်ပြီလေ" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထုတ်ပြောပြပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "ဒါနဲ့... ထုန်ယောင်က စီးပွားရေး လုပ်ရတာ တော်တော် သဘောကျပုံရတယ်။ ရှယ်ယာတချို့ ဝယ်ဖို့ သူ စိတ်ဝင်စားမလားလို့ မင်း မေးကြည့်လို့ ရတယ်။ အခုလောလောဆယ် ကုမ္ပဏီ အခြေအနေ တော်တော် ကောင်းနေတယ်"</p> <p>​ဝမ်ချွန်း အံ့သြသွားတယ်။ အာခိုင်က ထုန်ယောင်ကို သိပ်သဘောကျပုံ မရဘူးလို့ သူ ထင်ထားခဲ့တာ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ သူ ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။</p> <p>​"ထားလိုက်ပါတော့လေ။ ယောင်ယောင်က ဆောက်လုပ်ရေး ပစ္စည်းတွေ အကြောင်း ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ သူ အဲဒါကို စိတ်ဝင်စားမယ် မထင်ဘူး။ တို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒီလုပ်ငန်းမှာ ဆက်မလုပ်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလေ။ ယောင်ယောင်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ပြောတာက သိပ်တော့ မသင့်တော်သလိုပဲ။ ပြီးတော့ ယောင်ယောင်က အိမ်ဝယ်ချင်နေတာဆိုတော့ သူ့မှာ ပိုလျှံတဲ့ ပိုက်ဆံ သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>​"အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းနဲ့ သူက တော်တော် အဆင်ပြေပုံရလို့ ငါက ဒီတိုင်း အကြံပြုကြည့်တာပါ" ရုတ်တရက် ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝမ်ချွန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်ပြီး၊ သူ့မေးစေ့ကို ဝမ်ချွန်းရဲ့ လည်ပင်းပေါ် ဖွဖွလေး တင်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။ "အာချွန်း... ငါ့ကြောင့်သာ တို့တွေ ကလေးမရနိုင်တာ ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ထားခဲ့မှာလား"</p> <p>​ဝမ်ချွန်းက သူ့လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတယ်။ "အာခိုင်... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မတွေးပါနဲ့။ တကယ်လို့ ရှင့်ကြောင့်ဆိုရင်တောင် တို့တွေ DINK (ကလေးမယူဘဲ နှစ်ယောက်တည်း နေတဲ့) စုံတွဲ လုပ်လို့ ရတာပဲ။ နိုင်ငံခြားက လူတော်တော်များများက ဒီလို နေထိုင်မှုပုံစံကို ရွေးချယ်ကြတာ။ DINK စုံတွဲ ဖြစ်ရတာ မဆိုးပါဘူးလို့ ထင်တယ်။ ပြီးတော့ ပြဿနာက ရှင့်ဆီမှာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မဆီမှာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"</p> <p>​"မင်း ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးပြီးပြီပဲ။ မင်းမှာ ကျန်းမာရေး ပြဿနာ ဘာမှမရှိဘူးလေ" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က စမ်းသပ်တဲ့ လေသံနဲ့ အကြံပြုတယ်။ "နောက်တစ်နှစ်လောက် နေလို့မှ တို့တွေ ကလေးမရသေးရင် မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ ကလေးတစ်ယောက် မွေးစားလိုက်ရင်ရော။ တို့က သူ့အပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံသရွေ့၊ ကိုယ့်သွေးသားအရင်းနဲ့ ဘာမှ ကွာခြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​"အာခိုင်... ရှင် ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်သေးလား" ဒီည ကျောက်ဝမ်ခိုင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေတယ်လို့ ဝမ်ချွန်း ခံစားနေရပေမယ့် ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။</p> <p>​"ဟင့်အင်း... အများကြီး လျှောက်မတွေးပါနဲ့။ အခု လည်း ညဥ့်နက်နေပြီ၊ အနားယူကြရအောင်" ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချွန်းကို အိပ်ခန်းထဲ ပွေ့ချီသွားတယ်။ ဝမ်ချွန်းက လန့်သွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ့အတွေးတွေက ကျောက်ဝမ်ခိုင် စောစောက ပြောသွားတဲ့ စကားတွေဆီမှာပဲ ရောက်နေတုန်းပဲ။ သူ ဆေးရုံမှာ စစ်ဆေးကြည့်တော့ ကျန်းမာတယ်လို့ အဖြေထွက်တယ်။ ဒါဆို ပြဿနာက အာခိုင့်ဆီမှာ ရှိနေဖို့ များတယ်။ သူများ တိတ်တိတ်လေး သွားစစ်ဆေးကြည့်ပြီး ရလဒ်တွေက သိပ်မကောင်းလို့လား။</p> <p>​ဒီအချက်ကို တွေးမိတော့ ဝမ်ချွန်းက သူ့ခေါင်းကို ကျောက်ဝမ်ခိုင်ရဲ့ ပခုံးပေါ် မှီလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ "အာခိုင်... အများကြီး လျှောက်မတွေးပါနဲ့။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်မက ကလေးတွေကို သိပ်ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ တို့မှာ ကလေးမရှိလည်း ရပါတယ်။ ရှင် ကျွန်မဘေးနားမှာ ရှိနေပြီး ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားသရွေ့ပါပဲ"</p> <p>​"အင်း... ငါ ထားမသွားပါဘူး"</p> <p>​ကျောက်ဝမ်ခိုင်က ဝမ်ချွန်းရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အကြင်နာတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး လင်းမန်ကို ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>​</p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၃၇၀ ) ပြီးဆုံး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save