Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုမှ ဆက်လက်၍ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မို သား ငွေပြတ်နေပြန်ပြီလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုချီရှန်သည် အလုပ်အကိုင် မရှိသူဖြစ်သဖြင့် သခင်မကြီး မိုမှ သူ ငွေကြေး အခက်အခဲ ဖြစ်နေမည်အား အမြဲစိုးရိမ် နေတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး အမေကလည်း ကျွန်တော့်မှာ ငွေရှိပါတယ် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု မိုချီရှန်မှ ပြန်ပြောသော်လည်း သခင်မကြီး မိုမှာမူ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒီမှာ တခြားသူ မရှိပါဘူးကွယ် ရှက်မနေစမ်းပါနဲ့ ဒီကတ်ကို ယူထားလိုက် ငွေကုန်ရင် ငါ ထပ်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုချီရှန်သည် မတတ်သာသည့်အဆုံး ငြင်းဆိုနေလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “အမေ ကျွန်တော့်မှာ တကယ် ငွေရှိပါတယ်ဆို”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်းမှာမူ ‘အလုပ်အကိုင်လေးတောင် မယ်မယ်ရရ မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်က ငွေရှိမှာလဲ’ ဟု  စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့နေမိလေသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် မိုချီရှန်မှာ မိဘအပေါ် မျက်နှာပြောင်တိုက် မှီခိုနေသူ ဟုသာ မြင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုမှ မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါပေးတာကို ယူစမ်း မယူရင် ငါ့ကို အမေလို့ မခေါ်နဲ့တော့ နင့်လို သားမျိုး ငါ အလိုမရှိဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မို၏ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့်သာ မိုချီရှန်မှာ ကတ်အား လက်ခံလိုက်ရလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ လက်မခံခဲ့ပါက ဤလူကြီးမင်းမှာ သူ ထမင်းငတ်မည် အအေးမိမည်အား စိုးရိမ်၍ နေနိုင်မည် မဟုတ်မှန်း သူ သိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဤသည်အား မြင်သောအခါ လီရှင်းရှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အထင်သေးစိတ်များ ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့လေသည်။ ဤ မိုမိသားစု၏ ဆဋ္ဌမမြောက်သားမှာ မိခင်ဖြစ်သူ အပေါ် ကပ်ပါးရပ်ပါး လုပ်နေရုံသာမက နေထိုင်စရိတ်ကိုပင် မိဘထံမှ တောင်းခံနေရသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ အမှန်တကယ်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ မို ငါနဲ့ ရှင်းရှင်း ဥယျာဉ်ထဲ လမ်းလျှောက်မလို့လေ သားပါ လိုက်ခဲ့မလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု သခင်မကြီး မိုမှ ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း မိုချီရှန်မှ ငြင်းပယ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မေမေတို့ပဲ သွားကြပါ ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်မှာ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုမှ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သား မလိုက်ချင်ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ် ရှင်းရှင်းရေ အဘွားတို့ သွားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထို့နောက် လီရှင်းရှင်းနှင့် သခင်မကြီး မိုတို့သည် ဥယျာဉ်ထဲသို့ လှမ်းထွက် လာခဲ့ကြလေသည်။ ဥယျာဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ပန်းများ ဝေေဝဆာဆာ ပွင့်လန်းနေခဲ့ပြီး လေပြေညင်း နှင့်အတူ ပါလာသည့် ပန်းရနံ့များသည် စိတ်အား ကြည်လင် လန်းဆန်းစေပေသည်။ လီရှင်းရှင်းသည် စကားပြော အလွန်တော်သူ လူရည်လည်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သခင်မကြီး မိုအား ရယ်မော ပျော်ရွှင်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေးတွေကတော့ ပိုသိတတ်တာပဲကွယ် လူကြီးကို ဘယ်လို ပျော်အောင် ထားရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတယ် ဟို ပိုင်ချွမ်းဆိုတဲ့ ကောင်ကတော့ အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနဲ့ သူ အားလပ်ရက် ရတာတောင် ငါ့လို အဘွားအိုကြီးကို အချိန်ပေးဖို့ မစဉ်းစားဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုသည် လီရှင်းရှင်းနှင့် မိုဘိုင်ချွမ်းတို့အား စုလျား ရစ်ပတ်ပေးလိုသည့် ဆန္ဒရှိသဖြင့် မိုဘိုင်ချွမ်း၏ အကြောင်းအား ရံဖန်ရံခါ တမင် ထည့်ပြောတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်းမှ နူးညံ့စွာဖြင့် ...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “အဘွား ကျွန်မ ရှိနေတာပဲလေ ဒါ့အပြင် အစ်ကိုမိုကလည်း အသက်အရွယ် ရလာပြီဆိုတော့ နောက်နှစ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာ အိမ်ထောင် ပြုတော့မှာပါ အဲ့ဒီအခါကျရင် အဘွားကို ပြုစုမယ့် ချွေးမလေးတွေ မြေးလေးတွေ ရလာမှာပေါ့ အဲ့ဒီအခါ အဘွားက ဘွားဘွားကြီး ဖြစ်တော့မှာလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု ပြောလိုက်ရာ သခင်မကြီး မို၏ အပြုံးများမှာ ပိုမို၍ တောက်ပ လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် သခင်မကြီး မိုမှ အနည်းငယ် စိတ်တိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “အဲ့ဒီကလေးက ဘယ်တော့များမှ အခြေချမှာလဲ မသိပါဘူး “</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားခဲ့ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အစ်ကိုမိုနဲ့ မမလေး ကျိုး ကို တွေ့ပေးဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား မမလေးကျိုးက အရမ်းလှတာတင်မကဘဲ နိုင်ငံခြားမှဦ ပညာသင်ခဲ့တဲ့ သူလို့လည်း ကြားမိတယ် သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် တူညီလွန်းလို့ ရုပ်ရည်ကော အရည်ချင်းကော လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုစကားအား ကြားသောအခါ သခင်မကြီးမိုသည် ဒေါသထွက်လာခဲ့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ကျိုးမိသားစုက သမီးလေးနဲ့ တွေ့ဖို့ ငါစီစဉ်ပေးတာကို သူက သွားတောင်မတွေ့ဘူးလေ သူတို့ ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်မှ တွေ့လို့ ရအောင် ငါ စီစဉ်ပေးထားပြီးသား အောင်သွယ်ပေးတဲ့သူကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး အဲ့ကောင်လေး ပြန်လာရင် ငါ့ကို ဖြေရှင်းချက် ပေးကိုပေးရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုစကားအား ကြားသောအခါ လီရှင်းရှင်းမှ အံ့ဩ ဟန်ဆောင်ရင်းဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အို အစ်ကိုမိုက မမလေးကျိုးနဲ့ သွားမတွေ့ဘူးလားဟင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုမှ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ့ရင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေပြီလား မသိပါဘူးကွယ် ရှိနေရင်တောင် ကျိုးမိသားစုက ကလေးမကို ခုလို ချိန်းပြီး မလာဘဲ ပစ်ထားတာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်း၏ ရင်ထဲတွင်မူ လှိုက်လှဲ ဝမ်းသာရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ မိုဘိုင်ချွမ်းသည် သူမအပေါ် စိတ်ရှိနေသည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အမျိုးသား ပီသသည့် မာန်မာနကြောင့် ထုတ်မပြောဘဲ ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမအတွက်ကြောင့်နှင့် ကျိုးယာလန်အား ပစ်ပယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုဘိုင်ချွမ်း လုပ်သမျှသည် သူမ အတွက်သာ ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုသို့ တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် လီရှင်းရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပျားရည်များ ပြည့်နေသကဲ့သို့ ချိုမြိန်သွားခဲ့လေသည်။ လီရှင်းရှင်းမှ သူမ၏ ခံစားချက်များအား ဖုံးကွယ်လျှက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုမိုရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ပါဘူး အဘွားရဲ့ စခန်းမှာ အမျိုးသမီး ရဲဘော်တွေ ရှိပေမယ့် သူက ဘယ်သူနဲ့မှ ရင်းရင်းနှီးနှီး မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု လီရှင်းရှင်းမှ ထပ်လောင်း၍ ပြောလိုက်လေသည်။ စခန်းတွင် မိုဘိုင်ချွမ်းအား ချဉ်းကပ်နိုင်သူမှာ သူမ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုသို့ တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် လီရှင်းရှင်းသည် ထပ်မံ၍ ရင်ခုန်သွားခဲ့ပြန်လေသည်။ ထိုသည်အား ကြားသော် သခင်မကြီး မိုမှ လီရှင်းရှင်းအား ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထူးဆန်းလိုက်တာ ဘိုင်ချွမ်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဖူးဆိုရင် သူ ဘာလို့ ကျိုးအိမ်က ကလေးမလေးကို သွားမတွေ့ခဲ့ရတာလဲ</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်းမှ ရီမောလျှက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တခြား အကြောင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ် ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ အစ်ကိုမို တခြား အမျိုးသမီးတွေနြ့ ပတ်သက်ဆက်ဆံတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နောက်ဆုံး စကားလုံးများသည် အတော်လေး အရိပ်အမြွက် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် တခြား အမျိုးသမီးများ မမြင်ဖူးဘူး ဆိုလျှင်...</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သို့သော် လီရှင်းရှင်းမှာမူ ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုစကားအား ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သခင်မကြီးမိုသည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်မိလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်စုံတစ်ခုအား သဘောပေါက်သွားသည့်နှယ် လီရှင်းရှင်းအား ကြည့်လိုက်မိလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save