Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>                        မှန်ပေသည်။  မိုဘိုင်ချွမ်း၏အနီးတွင် အမြဲလိုလို အရိပ် တကြည့်ကြည့် လိုက်ပါ နေတတ်သူမှာ လီရှင်းရှင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤကလေးမလေးသည် သူ၏မြေးအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်များ ဖြစ်နေမည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သခင်မကြီး မို၏ စူးစမ်းနေသည့် အကြည့်များအား သတိပြုမိသွားချိန်တွင် လီရှင်းရှင်း၏ မျက်နှာထက်၌ ပန်းနုရောင်သွေးများ ဖြန်းပက်သွား ပြီးနောက် ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘွား ဘာလို့ သမီးကို ဒီလိုကြီး ကြည့်နေရတာလဲ သမီး မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လားဟင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုသို့ပြောရင်း သူမ၏ ပါးပြင်အား သူမ ဘာသာ စမ်းသပ် ကြည့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရလေသည်။ သခင်မကြီး မိုမှ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူးကွယ် မဟုတ်ရပါဘူး အဘွားတို့ရဲ့ ရှင်းရှင်းလေးက လှလွန်းနေလို့ ကြည့်နေမိတာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟာ အဘွားကလည်း သမီးတောင် ရှက်လာပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်း၏ အသံလေးမှာ သိသိသာသာ ပိုမို၍ နူးညံ့ချိုသာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲပါ ကဲပါ အဘွား ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပွင့်ဖူးလာသည့် ပန်းကလေးတစ်ပွင့်နှယ် လှပကျော့ရှင်းလှသည့် လီရှင်းရှင်းအား ကြည့်ရင်းဖြင့် သခင်မကြီး မို၏ ခေါင်းထဲ၌ အကြံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ် သွားပြီးနောက် အဘွားအိုမှ စကားပြန်စလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ ရှင်းရှင်း ကျန်းနန်က သမားတော်ကြီးကိစ္စ ဘယ်လိုနေပြီလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုဟူတျယ်၏ အသက်အား ကယ်တင်နိုင်ရန် အတွက် ဤ သမားတော်ကြီး အပေါ်တွင်သာ ပုံအပ်ထားရသည် ဖြစ်ရာ ထိုအကြောင်းအား တွေးမိသည်နှင့် သခင်မကြီး မို၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးတို့က အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားလေတော့သည်။ ထိုအခါ လီရှင်းရှင်းမှ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "အဘွား စိတ်မပူပါနဲ့ သမားတော်ကြီးနဲ့ သမီး ဆက်သွယ်ပြီးပါပြီ လောလောဆယ်တော့ သူ လာဖို့ အချိန်မရသေးလို့ နည်းနည်းလောက် ထပ် စောင့်ပေး ရဦးမယ်လို့ ပြောပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထပ်စောင့်ရဦးမည် သို့သော် မိုဟူတျယ် အနေဖြင့် အချိန် သိပ်မရတော့မည်အား သူမ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ သခင်မကြီး မို၏ ရင်တွင်းမှ သောကကို အကဲခတ်မိသည့်အလား လီရှင်းရှင်းမှ ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘွား အရမ်းကြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့ သမားတော်ကြီးက အသက်ကယ်ဆေးတချို့ အရင်ဆုံး ပို့ပေးထားမယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ် အခုချိန်မှာ သူက အရေးပေါ် လူနာ တစ်ယောက်ကို ကုသပေးနေရလို့ပါ အဲဒီလူနာ သက်သာသွားတာနဲ့ ဒီကို ချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်တဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုစကားအား ကြားလိုက်ရမှသာ သခင်မကြီး မိုသည် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီးနောက် ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "ရှင်းရှင်း တကယ်ပဲ သမားတော်ကြီးက ဆေးပို့ပေးလိုက်မှာ သေချာရဲ့လားကွယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်းမှ ပြုံးလိုက်ရင်း  ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘွားကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ သမီးက အဘွားကို လိမ်ပြောပါ့မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုသည် လီရှင်းရှင်း၏ လက်ကလေးအား ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှင်းရှင်းရယ် သမီးကျေးဇူးတွေကို အဘွား ဘယ်လိုဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူးကွယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျန်းနန်မှ သမားတော်ကြီးမှာ ထူးခြား ဆန်းပြားသော စရိုက်ရှိသူ အဖြစ် နာမည်ကြီးပေသည်။ ထို့အပြင် မို နှင့် ယန် မျိုးရိုးရှိသူများအား လုံးဝ ကုသပေးမည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ကြေညာထားသူ ဖြစ်လေသည်။ လီရှင်းရှင်းသာ မရှိပါမူ သူတို့မိသားစုအနေဖြင့် မည်သို့မျှ တတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သခင်မကြီး မိုမှာ အလွန်ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားသဖြင့် မျက်လုံးများပင် နီရဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘွား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သမီးနဲ့များ အားနာနေစရာ လိုလို့လားရှင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်းမှ လေးနက်လှသည့် လေသံဖြင့်  ပြောလိုက်ရာ သခင်မကြီး မိုမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုစဉ် ပန်းခြံထဲမှ ဖြတ်လျှောက်လာသည့် ထင်ရှားခန့်ညားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လီရှင်းရှင်း၏ နှလုံးသားဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်း လာနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့သည်။ လီရှင်းရှင်းသည် ထိုပုံရိပ်ကို ငေးမောကြည့်နေမိပြီးနောက် အချစ်မူးယစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများ နှင့်အတူ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်း၏ အဖြစ်အား မြင်လိုက်ရသောအခါ သခင်မကြီး မို၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ သူမ၏ မြေးဖြစ်သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်ညား ထည်ဝါလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဘယ်လောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလိုက်သလဲ။ ကြည့်စမ်း ကောင်မလေးခမျာ ရူးသွပ်မတတ် ငေးမောနေရရှာပြီ</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချွမ်းချွမ်း ပြန်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုသည် တောက်ပသော အပြုံးနှင့်အတူ ရှေ့သို့လှမ်းကာ ဆီးကြိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဘွား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုဘိုင်ချွမ်းမှ ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ အဘွားအိုအား တွဲကူပေးလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်မှသာ လီရှင်းရှင်းလည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ကာ သခင်မကြီး မို၏ အခြား လက်တစ်ဖက်အား အမြန်လှမ်းတွဲလိုက်ကာ ချိုသာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "အဘွား သမီးတို့နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ရအောင်နော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမ၏ စကားပြောဆိုပုံမှာ လိမ္မာပါးနပ်လှကာ စိတ်ခံစားမှုပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် မြင့်မားကြောင်း ငြင်းဆိုဖွယ်ရာ မရှိချေ။ သခင်မကြီး မိုမှ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်.</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီကွယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        တစ်ဖက်စီမှ တွဲကူထားကြရင်း လီရှင်းရှင်းမှ သခင်မကြီး မို ရယ်မောစေမည့် စကားလေးများကို ရံဖန်ရံခါ ပြောဆို ပေးနေသဖြင့် လေထုမှာ အလွန်ပင် သဟဇာတဖြစ်ကာ နွေးထွေးနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        အတန်ကြာ လမ်းလျှောက် ပြီးနောက် မိုဘိုင်ချွမ်းမှ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "အဘွား ကျွန်တော် လုပ်စရာ အလုပ်လေးတွေ ရှိသေးလို့ ခွင့်ပြုပါဦး ဆက်ပြီး အဖော်မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခဏလောက် ဆက်နေပါဦးလား မြေးရယ် မြေးက အဘွားနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်တာ ရှားပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု သခင်မကြီး မိုမှ မိုဘိုင်ချွမ်းကို မိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ လီရှင်းရှင်းသည်လည်း မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ပါသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် မိုဘိုင်ချွမ်းအား ငေးကြည့်နေမိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သို့သော်လည်း မိုဘိုင်ချွမ်းသည် သူမကို တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူသည် အောက်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ဖြင့် အဘွားအို၏ ပါးပြင်ကို ယုယုယယ ပွတ်သပ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "အဘွား ကျွန်တော် အားတဲ့အခါ အဘွားနဲ့အတူ အချိန်ပိုပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မိုသည် ပျော်ရွှင် ကြည်နူး သွားဟန်ဖြင့်  ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သွားတော့ သွားတော့ လူဆိုးလေး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သွားပြီနော် အဘွား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုဘိုင်ချွမ်းသည် လှည့်ထွက်လာခဲ့ကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေတော့သည်။ လီရှင်းရှင်းသည် ကျောခိုင်း ထွက်ခွာသွားသော သူ၏ ပုံရိပ်အား အချစ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အရူးအမူး ငေးမော ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အတန်ကြာသည်အထိ အသိစိတ်ပြန်မဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုအခါ သခင်မကြီး မိုမှ  ပြုံးစစဖြင့် နောက်ပြောင်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှင်းရှင်း အဲဒီ လူဆိုးလေး ချွန်းချွန်းအပေါ် သမီး ဘယ်လိုမြင်လဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီရှင်းရှင်းသည် အမြန်သတိသွင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက သူက အရမ်းကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီး မို၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးတို့မှ ပိုမို၍ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "ဒီကလေးက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲကွဲ့ သူ့စရိုက်က နည်းနည်း ဆက်ဆံရခက်တယ် သူသဘောကျတဲ့ လူတွေရှေ့မှာတောင် သူ့အကျင့်က ပြင်လို့မရဘူးလေ သမီးက သူ့ကို စိတ်ထဲမထားနဲ့နော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုဘိုင်ချွမ်း၏ စရိုက်မှာ နာမည်ကြီး လောက်အောင် ဆက်ဆံရ ခက်ခဲလှပြီး ယနေ့အချိန်အထိ ချစ်သူရည်းစား မရှာနိုင်သေးခြင်းမှာလည်း ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဆိုးသွမ်းသော စရိုက်ကြောင့် လီရှင်းရှင်း လန့်ပြေးသွားမည်ကို သခင်မကြီး မို လုံးဝ မလိုလားခဲ့ပေ။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save