Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ၏ခံစားချက်များ ပွင့်ကျသွားခဲ့ရသဖြင့် လျိုဝေ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် နီယန်အတွက် မထိုက်တန်မည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း ဤစိုးရိမ်ပူပန်မှုများအား တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော် ပြောဆိုရန်မူ ရှက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး ငါ ဆိုလိုချင်တာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထိုအချိန်မှာပင် ချန်ကျင်းဖုန်း တစ်ယောက် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ သူမမှ ခေါင်းမော့ ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသည့် လျိုဝေအား မြင်လိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်များသည် နတ်သမီးလေး တစ်ပါးသဖွယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော နီယန်ဆီသို့ ရွှေ့လျားသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မည်သည့် လူပျိုပေါက်ကများ စိတ်ကူးယဉ် အချစ်မပိုင်ဆိုင်ဘဲ ရှိမည်နည်း။ မည်သည့် အပျိုပေါက်ကများ အချစ်ကို မတောင့်တဘဲ နေလိမ့်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး လျိုတုန်းလျန်၏ စကားများအား ပြန်လည်၍ အမှတ်ရသွားသောအခါ ချန်ကျင်းဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ‘ဒီ နီယန်’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအား လုပ်ကိုင်ရုံဖြင့် အားမရဘဲ မိမိ၏ သားကိုပင် ပရောပရည် လုပ်ဝံ့သေးလေသည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အလွန်တရာ ဉာဏ်များလှပေသည်။ ချန်ကျင်းဖုန်းမှ လျိုဝေအား တစ်ချက် ကြည့်လိုက် ပြီးနောက် အသံချိုချိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဝေ့ အပြင်မှာ ပူတယ် အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး စာလုပ်ပါလား သား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လျိုဝေသည် အိမ်ထဲသို့ ပြန်မဝင်မီ နီယန်အား အလျင်စလို တစ်ချက် လှမ်းကြည့် လိုက်သေးသည်။ ချန်ကျင်းဖုန်းမှ နီယန်ဘက်သို့ လှည့်လာကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ယန် ဒီမနက် ခေါက်ဆွဲတွေ အကုန် ရောင်းရရဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ချန်ကျင်းဖုန်းသည် လုံ့လဝီရိယရှိသော အိမ်ရှင်မတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် နံနက်တိုင်း အချိန်မှန် ဟင်းချက်လေ့ရှိကာ နံနက်ခင်း ဈေးတန်းတွင် နီယန်၏ ငါးချဉ်ဟင်း ရည်ခေါက်ဆွဲများ ရောင်းမလောက် ဖြစ်နေသည်ကိုမူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထို့ကြောင့် နီယန်မှ အကုန်ရောင်းရသည်ဟု ပြောသည့်အခါတိုင်း သူမတို့သည် ကြွားလုံး ထုတ်နေကြသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နီယန်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ ရောင်းရပါတယ် ဒေါ်လေး သမီး ဆိုင်သိမ်းပြီးပြီမို့ အိမ်ပြန်တော့မယ်နော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီကွယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ချန်ကျင်းဖုန်းမှ နီယန်အား လက်ပြ နှုတ်ဆက် လိုက်လေတော့သည်။ နီယန် ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချန်ကျင်းဖုန်းမှ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းအော်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဝေ့ ငါတို့က ဘဝမှာ လက်တွေ့ကျကျ နေထိုင်ရမယ် အမြဲတမ်း ဖြတ်လမ်းကနေ သွားဖို့ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်တွေချည်း မတွေးနေနဲ့ ဥပမာ- အိမ်ထောင်ဘက် ရွေးချယ်တဲ့ အခါမှာ ဆိုရင်တောင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက အဆင့်အတန်းချင်း တူညီသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ချန်ကျင်းဖုန်း၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှပြီး သူမ၏စကားများသည် သွယ်ဝိုက်သော ဝေဖန် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့် နီယန် တစ်ယောက် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်သည် ချန်ကျင်းဖုန်း၏ အရိပ်အမြွက် စကားများအား အပြည့်အဝ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ထိုစကားများသည် သူမ ကြားစေရန် ရည်ရွယ် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သိရှိခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမအနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင် ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်း ဝယ်ယူနိုင်ရန်နှင့် အခြားသူများအား မှီခိုနေရခြင်းမှ ကင်းဝေးစေရန် ပိုမို၍ ကြိုးစားအားထုတ်ရအုန်းမည် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဈေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် နီယန်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ သွားရောက်ကာ ငါးကောင်ရေ သုံးဆယ်ကျော်နှင့် ကြက်ဖ တစ်ကောင် ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        အဘယ်ကြောင့် ကြက်ဖအား ဝယ်ယူခဲ့ရလေသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ကြက်မထက် ဈေးသက်သာကာ သုံးယွမ်သာ ကျသင့်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ ကြက်မ တစ်ကောင်ဆိုလျှင် ခြောက်ယွမ်ခန့် ကျသင့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကြက်ဖမှာ လေးပေါင်ကျော်ခန့် အလေးချိန်ရှိပြီး လူသုံးယောက် စားသုံးရန်အတွက် အလုံအလောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်၍ ထမင်း စားသောက် ပြီးချိန်တွင် နီချွေ့ဟွာမှ ကြက်ဖအား သန့်စင် ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ယန် ဒီည ဒီကြက်ကို ဘယ်လို ချက်ရမလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချွေ့ဟွာသည် နီယန်၏ အကြံပေးစကားများအား နှလုံးသွင်းထားခဲ့သည်။ သူမသည် ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြတ်နေသည့် အဝတ်အစားများကို မဝတ်ဆင်တော့ဘဲ ယမန်နေ့ညတွင် စမ်းသပ် ဝတ်ဆင်ခဲ့သော လင်းနို့တောင်ပံပုံ ဒီဇိုင်း အင်္ကျီနှင့် ခေါင်းလောင်း ဘောင်းဘီတို့အား ဝတ်ဆင်ထားခဲ့လေသည်။ သူမသည် ဘရာစီယာကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားသေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ယခုအခါ သူမသည် လှပပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသူတစ်ဦးအသွင် ရှိနေလေသည်။ နီယန်မှ တွေးတောဟန်ဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း ဒီညတော့ ကြက်ကင် စားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကြွပ်ရွနေသော ရွှေရောင် အပေါ်ယံလွှာနှင့် အရည်ရွှမ်းသော အသားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော ကြက်ကင်သည် အလွန်အမင်း ခြောက်သွေ့နေခြင်းမျိုး မရှိသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အဆီများနေခြင်းမျိုးလည်း မရှိပေ။ တွေးကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် သွားရည်ကျစေနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ‘ကြက်ကင်’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဤသည်မှာ နီချွေ့ဟွာ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူမသိထားသည့် ကြက်သား ချက်ပြုတ်နည်းမှာ နှစ်မျိုးသာရှိပြီး ပဲငံပြာရည်ဖြင့် ချက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဟင်းရည်ကြည် အဖြစ် ချက်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကြက်ကို မည်သို့ ကင်ရမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဤအတွေးများ ခေါင်းထဲ၌ ရစ်ဝဲနေသဖြင့် နီချွေ့ဟွာသည် သူမ၏ သံသယများကို မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ နီယန်မှ အပြုံးလေးဖြင့်  ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သမီးတို့ရဲ့ ပေါင်မုန့်ဖုတ်မီးဖိုထဲမှာ ကင်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ပေါင်မုန့်ဖုတ် မီးဖိုဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာကိုမဆို ကင်နိုင်သော သဘာဝ မီးဖိုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ နီချွေ့ဟွာမှ ထပ်မံ၍ မေးခွန်းများ မမေးတော့ဘဲ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမေ မီးသွားမွှေးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်သည်လည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သမီး ကြက်သားကို အသားနှပ်ထားလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သားအမိ နှစ်ယောက်သည် ဟန်ချက်ညီညီ တွဲဖက်၍ လုပ်ကိုင်ကြကုန်တော့သည်။ နီယန် ကြက်သားနှပ် ပြီးချိန်တွင် ပေါင်မုန့်ဖုတ်သည့် မီးဖိုမှာလည်း အပူပေးပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နီယန်သည် ကြက်သားအား မီးဖိုထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။ ကြက်ကင်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အချိန်ယူရသဖြင့် သူမသည် ဤအချိန်အား အခြားအလုပ်များ လုပ်ဆောင်ရန် အသုံးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ မိုးဖွဲလေးများ စတင် ရွာသွန်းလာခဲ့သည်။ ချစ်စရာကောင်းသည့် နီယွင်လေးမှာ ကုတင်ပေါ်၌ အိပ်မောကျနေလေသည်။ ငါးများအား အသားလွှာ ထားပြီး ဖြစ်ကာ ငါးဟင်းရည်နှင့် ဆီးသီးချဉ် ဟင်းရည်တို့ကိုလည်း မီးဖိုပေါ်၌ တည်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်အနေဖြင့် ဤအချိန်အား အသုံးချကာ အနားယူနိုင်သော်လည်း သူမသည် အားလပ်နေခြင်းကို သည်းမခံနိုင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ဘေးနားရှိ နီချွေ့ဟွာအား မြင်သောအခါ နီယန်၏ ခေါင်းထဲ၌ အကြံဉာဏ်သစ် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမေ သမီး အမေ့ကို စာသင်ပေးရမလား"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save