နီချွေ့ဟွာသည် နှုတ်မှ လိုက်လံရွတ်ဆိုရင်း သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အသံများအား ပြန်လည်ဖော်ထုတ်နေခဲ့သည်။
"အေ အို အီး"
ထို့နောက်တွင် ဘာ ဆက်လာမည်နည်း။ နီချွေ့ဟွာတစ်ယောက် မည်မျှပင် အားစိုက် စဉ်းစားစေကာမူ အမှတ်မရနိုင်တော့ချေ။ နီယန်မှ အံ့သြတကြီးဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူအား ကြည့်လိုက်ကာ မေးလိုက်လေသည်။
"အမေ ဒီအသံထွက် အက္ခရာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ"
နီချွေ့ဟွာမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"အမေလည်း မသိဘူး တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုလိုပဲ ခံစားရလို့"
‘တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသည် ဟုတ်လား’
နီယန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးအစုံအား သိမ်မွေ့စွာ မှေးစင်း လိုက်မိတော့သည်။ ဤအရာသည် သူမမိခင်၏ အတိတ် ဇာတ်ကြောင်းနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သည်လား သူမ မသိချေ။ နီချွေ့ဟွာမှ ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်သည်။
"အမေ နွားကျောင်းနေတုန်းက မတော်တဆ ကြားခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ကျောင်းက ကလေးတွေက အမြဲတမ်း 'အေ အို အီး' ဆိုပြီး အသံကျယ်ကြီးနဲ့ ရွတ်နေကြတာ မဟုတ်လား"
ဒမ်ကျေးရွာ ရှိ မူလတန်းကျောင်းသည် ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိကာ နီချွေ့ဟွာ နွားကျောင်းလေ့ရှိသည့် နေရာနှင့် နီးကပ်သဖြင့် ဤအကြောင်းပြချက်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလှပေသည်။
နီယန်သည် ထပ်မံ၍ တွေးတော မနေတော့ဘဲ မိခင်အား အသံထွက် အက္ခရာများအား ဆက်လက် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ နီချွေ့ဟွာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဉာဏ်ရည် ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ခဏတာ အတွင်းမှာပင် အက္ခရာ ၂၆ လုံး၏ အနှစ်သာရကို သဘောပေါက် သွားခဲ့တော့သည်။ သူမသည် ဗျည်း သရ နှာသံအရှေ့နှင့် အနောက် အသံထွက် ကွာခြားချက်များကိုပါ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်း ကုန်ဆုံးချိန်တွင်မူ နီချွေ့ဟွာသည် အသံထွက် သင်္ကေတများအား အသုံးပြု၍ စာလုံးများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပေါင်းစပ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နီယန်မှ ရယ်မောရင်း မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အမေသာ ကျောင်းတက်ခဲ့ရရင် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုကို သေချာပေါက် တက်ခွင့်ရမှာပဲ"
"တကယ်လား"
နီချွေ့ဟွာမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ပြန်မေးလိုက်တော့သည်။
"တကယ်ပေါ့ အမေရဲ့"
နီယန်မှ ဆက်လက်၍ ပြောဆိုလေသည်။
"ဒါကြောင့်လည်း သမီးက ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းနေတာပေါ့ အမေ့ဆီက ကောင်းမွန်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေကို ဆက်ခံထားလို့လေ"
"မျိုးရိုးဗီဇ"
နီချွေ့ဟွာမှ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြန်မေးလာခဲ့သည်။
"အဲဒါက ဘာလဲ ကြက်ဖနဲ့ ကြက်မလိုမျိုး ကွဲပြားတာလား"
နီယန်မှ ရယ်မောကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
"မျိုးရိုးဗီဇဆိုတာ မျိုးရိုးလိုက်ခြင်းဆိုင်ရာ အချက်အလက်တွေပေါ့ အမေရယ် ဇီဝကမ္မ ဖြစ်စဉ်တွေ အတွက် လိုအပ်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ စုစည်းထားတာ"
နီချွေ့ဟွာတစ်ယောက် လုံးဝကို လမ်းပျောက် သွားခဲ့ရလေတော့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ပညာတတ်ရန် အတွက် အမှန်တကယ် အရေးကြီးပါလားဟု ရေရွတ်နေမိတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူတစ်ပါး ပြောသည့် စကားအား သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရသည့် ဒုတိယ အကြိမ်မြောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဝေဝေဝါးဝါး မျက်နှာထားအား မြင်သောအခါ နီယန်မှ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
"ရိုးရိုးလေးပဲ ဥပမာ ပေးရရင်တော့ အမေ ဖရုံစေ့စိုက်ရင် ဖရုံသီးပဲ ရမယ် ပဲစေ့စိုက်ရင် ပဲပဲရမယ် ဒါဟာ မျိုးရိုးလိုက်ခြင်းရဲ့ စွမ်းအားပေါ့ ဒါကိုပဲ မျိုးရိုးဗီဇလို့ ခေါ်တာ"
ဤသို့ ရှင်းပြလိုက်မှသာ နီချွေ့ဟွာ နားလည်သွားခဲ့ကာ ရယ်မောလျှက် ပြောလိုက်လေသည်။
"ဩော် အခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ် နဂါးက နဂါးပဲ မွေးတယ် ဟင်္သာက ဟင်္သာပဲ မွေးတယ် ကြွက်ကမွေးတဲ့ အကောင်ကလည်း မြေကျင်း တူးတတ်တယ် ဆိုသလိုမျိုးပေါ့"
နီယန်သည်လည်း ရယ်မောလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်လည်ပြောဆိုလျှက် မီးဖိုချောင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် အမေ အဲဒီသဘောတရားပါပဲ အမေ ဒီမှာပဲ အသံထွက်တွေကို ဆက်ပြီး လေ့လာနေနော် သမီး ညစာအတွက် သွားပြင်လိုက်ဦးမယ်"
ယနေ့ည၏ ပင်မဟင်းလျာမှာ ကြက်ကင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကြက်ကင် တစ်မျိုးတည်း စားပါက အီသွားနိုင်သဖြင့် အဆီအအီကို ပြေစေမည့် ဟင်းရံ နှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းရည် တစ်မျိုးကို သူမ ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ နီယန်သည် ဟင်းချက်နည်း မှတ်တမ်းအား ထုတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။
ပထမဟင်းလျာ - ငရုတ်ပွနှင့် ဘုရင်မှို အစပ်ကြော်
'ဆေးကျမ်း' များအရ ဘုရင်မှိုသည် အရသာ ချိုမြိန်ပြီး အစာအိမ်နှင့် သရက်ရွက်ကိုလည်း အားကောင်းစေကာ နှလုံးအား ကြည်လင်စေပြီး သွေးကိုလည်း အားဖြည့်ပေးလေသည်။ ထို့ပြင် ဆံပင်ကိုလည်း ကောင်းမွန်စေသဖြင့် ဆံပင်ကျွတ်ခြင်းကို ကာကွယ်ရန် ဤဟင်းအား ပြင်ဆင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ လူတစ်ယောက် အတွက် ဆံပင်သည် ဒုတိယမျက်နှာ ဖြစ်ရာ ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဒုတိယဟင်းလျာ -ဂျင်းနုနှင့် ဆလတ်ရွက် ချဉ်စပ်သုပ်
ဂျင်းတွင် ပါဝင်သော ဓာတ်များက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ 'သံချေး' များကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး ဆလတ်ရွက်တွင် ပါဝင်သည့် ဖလိုရင်းဓာတ်သည် သွားများကိုလည်း ထိရောက်စွာ ဖြူစင်စေနိုင်လေသည်။ အပြင်ပန်း ကြည့်ကောင်း နေသော်လည်း စကားပြော လိုက်သည့်အခါ သွားများသည် ဝါထိန်နေပါက ဆွဲဆောင်မှုရှိမည် မဟုတ်ချေ။
သွားတိုက်ဆေးများသည် ယခုကဲ့သို့ ဖြူဝင်းစေမည့် အာနိသင်မျိုး မပေးစွမ်းနိုင်ချေ။
အတိတ်ဘဝတွင် နီယန်သည် သူမ၏ သွားများ ဖြူဖွေးစေရန် အတွက် ပိုက်ဆံများ အတော် များများ ဖြုန်းတီးခဲ့ရကာ ဈေးကြီးလှသည့် ကြွေသွားများကိုလည်း စိုက်ခဲ့သေးသော်လည်း အတုသည် အစစ်အား မည်သို့ ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် ယခု ဘဝတွင် နီယန်သည် သူမ၏ မူလသွားလေးများကိုသာ သေချာဂရုစိုက် ထိန်းသိမ်းသွားဖို့ရန် အတွက် ဆုံးဖြတ်လိုက် လေတော့သည်။
မွေးရာပါ လှပနေခဲ့လျှင်ပင် ဆက်လက်၍ ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။
အကယ်၍သာ မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့လျှင် မကြာမှီမှာပင် မီးဖိုချောင်မှ မီးခိုးငွေ့များကြောင့် အရောင်အဆင်းများ မှေးမှိန်လာကာ 'ရုပ်ရင့်နေသည့် မျက်နှာဝါဝါနှင့် မိန်းမကြီး' တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့ပေမည်။
တတိယဟင်းလျာမှာ ဟင်းရည်ဖြစ်ကာ နန်ရှာရှန်း ယုကျူး ဆေးမြစ်များအား ဝက်နံရိုးဖြင့် ရောပြုတ်ထားသည့် ဟင်းရည် ဖြစ်လေသည်။ တရုတ်ဆေးကျမ်းထဲတွင် ယူကျူးဆေးမြစ်အား “ထိပ်တန်း” ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့ကာ “အားနည်းခြင်း အမျိုးမျိုးအား ကုသပေးနိုင်သည့် အပြင် ရေရှည်မှီဝဲပါက မျက်နှာ အသားအရောင် မွဲခြောက်ခြင်းကို ဖယ်ရှားပေးပြီး အသားအရေကို စိုပြည် ကောင်းမွန်စေကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ့ပါးစေသည့် အပြင် အိုမင်းရင့်ရော်မှုကို နှေးကွေးစေသည်” လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။
ဒါကြောင့် ဒီ ဝက်နံရိုး နန်ရှာရှန်း ယုကျူး ဆေးမြစ်ပြုတ်ရည်သည် အသားအရေကိုလည်း ဖြူစင်စိုပြည်စေဖို့ရန် အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ အာနိသင်ရှိလေသည်။
ညစာအတွက် မည်သည့် ဟင်းအား စားရမည် ဆိုသည်အား ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နီယန် တစ်ယောက် စတင်၍ ပြင်ဆင်လေတော့သည်။ ထိုဟင်းလျာတွေ အားလုံးကို ပြင်ဆင် ချက်ပြုတ် ပြီးချိန်တွင် မှောင်ရီပျိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နီချွေ့ဟွာမှာမူ ခြံဝင်းထဲမှာ အဝတ်တွေ ရုပ်သိမ်းလျှက် ရှိသည်။
သူမသည် အရမ်းကိုပင် အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး အဝတ်ရုပ်ရင်းနဲ့ အက္ခရာ နှစ်ဆယ့်ခြောက်လုံးအား ရွတ်ဆိုနေသည့် အတွက် သူမ၏ ဘေးနားမှနေ၍ နီယန် ဖြတ်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ပါချေ။
***