Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်သည် မီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွား လိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုတံခါးလေးအား ဖွင့်လိုက်သည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သရေကျစေနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ကြက်ကင်ရနံ့သည် သူမအား ဆီးကြိုလိုက်တော့သည်။ ဤမီးဖိုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ရနံ့မှာ မည်သည့် နာမည်ကြီး ကြက်ကြော် ဆိုင်များနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင် လောက်အောင်ပင် မွှေးကြိုင် သင်းပျံ့လှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်မှာ အစပိုင်းတွင် ဗိုက်မဆာသော်လည်း ဤရနံ့အား ရလိုက်သည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သွားရည်များပင် ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ကျလာခဲ့ရလေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် မွှေးကြိုင်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မကြာမီမှာပင် ထိုရနံ့မှာ တစ်ခြံလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ နီချန်ကွေ့ တစ်ယောက် ခြံထဲသို့ ဝင်လာသည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုရနံ့အား ခံစားလိုက်ရကာ အံ့အားတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "ယန်ယန် ဘာတွေများ ဒီလောက် မွှေးအောင် ချက်နေပြန်တာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ရထားပေါ်တွင် နီယန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းမှာ သူမအတွက် ကံကောင်းမှု တစ်ခုဟု ခံစားနေရလေသည်။ နီယန်သည် ဟင်းပန်းကန်အား ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြုံးလျက်  ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒေါ်လေးနီ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချန်ကွေ့မှ အနံ့အား ရှူရှိုက် ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "သိပ်မွှေးတာပဲ အသားတစ်မျိုးမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချွေ့ဟွာသည် ဘေးမှ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မချန်ကွေ့ ဘာအသားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝက်သားများလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု နီချန်ကွေ့မှ ရယ်မောရင်း ခန့်မှန်းလိုက်လေသည်။ ဝက်သား မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာသည် ဤမျှ မွှေးပျံ့နိုင်လိမ့်မည်နည်း။ ထိုရနံ့မျိုးသည် စိတ်အား လန်းဆန်းစေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကြက်သားပါ အစ်မရေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု နီချွေ့ဟွာမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ နီချန်ကွေ့မှာ အံ့အားသင့်သွား ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကြက်သားကို ဒီလောက်မွှေးအောင် လုပ်လို့ရလို့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမသည် ကြက်စွပ်ပြုတ်နှင့် ကြက်သား ချက်များအား စားဖူးသော်လည်း ဤမျှ မွှေးကြိုင်လှသည့် ကြက်သားဟင်းမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ နီချွေ့ဟွာမှ ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ယန်ယန်လုပ်တဲ့ ကြက်ကင်လေ အစ်မချန်ကွေ့ လက်ဆေးပြီး ထမင်းစားဖို့ ပြင်တော့နော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ‘ကြက်ကင် ဟုတ်လား...’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဤသတင်းစကားသည် နီချန်ကွေ့၏ မျက်လုံးများအား တောက်ပ သွားစေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ကြက်ကင် အကြောင်းအား ကြားသာ ကြားဖူးပြီး တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ချေ။ သူမသည် သွားရည်အား မြိုချလိုက်ရင်း လက်ဆေးရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချန်ကွေ့သည် သူမ၏ လက်များ ဆေးကြောသန့်စင် ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နီယန်သည် ထမင်းဝိုင်းအား ပြင်ဆင်ပြီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နီချန်ကွေ့ ပထမဆုံး သတိထားမိသည်မှာ ဟင်းလျာများ မဟုတ်ဘဲ နီချွေ့ဟွာ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        အစောပိုင်းတွင် ခြံဝင်း အတွင်း မှောင်နေသဖြင့် သေချာမမြင်ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နီချွေ့ဟွာ၏ ဝတ်စား ဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်ပင် လှပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ယန်အမေက ဒီနေ့ သိပ်လှနေပါလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်၏ လှပမှုနှင့် ယုံကြည်မှုရှိမှုတို့မှာ နီချွေ့ဟွာ၏ ကောင်းမွန်သော မျိုးရိုးဗီဇများကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ နီချွေ့ဟွာမှ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် အင်္ကျီစလေးအား ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>" ယန်ယန်ကပဲ ဇွတ်ဝတ်ခိုင်းနေလို့ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချန်ကွေ့မှ ရယ်မောလျက် ..</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီဝတ်စုံက ညီမနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ ဒါမျိုး ဝတ်သင့်တာ ကြာလှပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု ဆိုကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဝင်းပြောင်နေသော ကြက်ကင်အား ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ယန် ဒါကို ဘယ်လိုကင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်မှ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "မီးဖိုထဲမှာ ကင်တာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချန်ကွေ့မှ သက်ပြင်းချရင်း  ချီးကျူးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ယန်ရေ သမီဂကတော့ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ ဒေါ်လေးမှာ မီးဖို ရှိနေရင်တောင် ဒီလိုဖြစ်အောင် ကင်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒေါ်လေးကလည်း နှိမ့်ချ ပြောနေပြန်ပါပြီ စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ လေ့လာရင် ဘယ်သူမဆို တတ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဟု ဆိုကာ နီယန်မှ ကြက်ပေါင် နှစ်ချောင်းအား ဆွဲဖဲ့လိုက်ကာ နီချွေ့ဟွာနှင့် နီချန်ကွေ့တို့၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တစ်ချောင်းစီ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "အမေ ဒေါ်လေးနီ စားကြရအောင်နော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကြက် တစ်ကောင်လုံးတွင် အဖိုးတန်ဆုံး ဖြစ်သည့် ကြက်ပေါင် နှစ်ချောင်းအား နီယန်မှ သူမတို့အား ပေးသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးမှ ငြင်းဆန် ကြကုန်တော့သည်။ တစ်နေ့လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ထားသည့် နီယန်သာလျှင် ထိုကြက်ပေါင်များအား စားသင့်သည်ဟု သူမတို့ ယူဆကြလေသည်။ နီယန်မှ ပြုံးလျက် ကြက်တောင်ပံ တစ်ဖက်ကို ဆွဲဖဲ့လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "အမေတို့ စားကြပါ သမီးက ကြက်တောင်ပံပဲ ကြိုက်တာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                         နီယန်၏ လိမ္မာပါးနပ်မှု သိတတ်မှုအား ကြည့်ရင်းဖြင့် နီချွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်နူးမှုနှင့် စိတ်သက်သာရာ ရမှုများ ပြည့်နှက် သွားခဲ့ရတော့သည်။ နီချန်ကွေ့၏ စိတ်ထဲ၌လည်း ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နီယန်သည် အမှန်ပင် လိမ္မာလှသည့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် နီချွေ့ဟွာအား အမှန်ပင် အားကျမိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကြက်ကင်မှာ အပြင်သားသည် ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းသားမှာမူ နူးညံ့လှပေသည်။ ကိုက်လိုက်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် ချိုမြိန်လှသော ကြက်သားရည်များသည် ပါးစပ်ထဲ၌ ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရကာ နူးညံ့လှသည့် အသားသည်လည်း ဝါးလေဝါးလေ အရသာရှိလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်ကြော်ထားသည့် အရံဟင်း နှစ်မျိုးနှင့် တွဲဖက် စားလိုက်သောအခါ အီသွားခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ပင် အရသာ ရှိလှပေသည်။ အရသာသည် ထူးကဲလှကာ ခံတွင်းမြိန်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချွေ့ဟွာနှင့် နီချန်ကွေ့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုကဲ့သို့ အရသာ ရှိလှသည့် ကြက်ကင်အား ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုအစားအစာအား စားမိလိုက်ချိန်တွင် လျှာများကိုပင် မြိုချလုနီးပါး အရသာ တွေ့နေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ယန် ဒါက တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြား ကောင်းလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                         နီချန်ကွေ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။ နီချွေ့ဟွာသည်လည်း  ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် သိပ်စားလို့ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိမိချက်ပြုတ်ထားသည့် ကြက်ကင်အား လူကြိုက် များလှသဖြင့် နီယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဘဝသည် ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ထမင်းစားပြီးနောက် နီချန်ကွေ့သည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေဆယ်ယွမ်အား ထုတ်ယူလိုက်ကာ နီချွေ့ဟွာအား ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "ယန်ယန်အမေ ဒါက ဒီလအတွက် ထမင်းဖိုးပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီချွေ့ဟွာသည် အိမ်ထဲမှ ငါးယွမ်အား ပြန်ထုတ်ယူကာ နီချန်ကွေ့အား ကမ်းပေး လိုက်သော်လည်း နီချန်ကွေ့မှ ထိုငါးယွမ်အား အတင်းငြင်းဆန်ကာ လက်မခံခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ယန်အမေရယ် ယန်ယန်ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက သိပ်အရသာရှိတာလေ ဆယ်ယွမ် ဆိုတာတောင် နည်းနေသလိုပဲ အားမနာဘဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save