Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုအိမ်တော်..</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဧည့်ခန်းအား ရှင်းလင်းနေစဉ် သခင်မကြီးမိုသည် မနက်ပိုင်းတွင် လီကုန်းချန် ပို့ပေးလိုက်သည့် အိတ်ထဲတွင် ဖန်ပုလင်း တစ်လုံးအား ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ပုလင်းထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ခရမ်းရင့်ရောင် အရည်များ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သခင်မကြီးမိုသည် လီကုန်းချန်ထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရှင်းပြချက်အား ကြားပြီးနောက် သခင်မကြီးမိုမှ အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆီးသီးချိုချဉ်ရည် သောက်လို့ရတဲ့ အမျိုးအစားလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        လီကုန်းချန်မှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ အဲဒါ သူဌေးမလေး ရှောင်နီ လုပ်ပေးလိုက်တာပါ အရသာ အရမ်းကောင်းတယ် သခင်မကြီး မြည်းကြည့်လိုက်ပါလား ဗျ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        နီယန်၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်အား အပြည့်အဝ ယုံကြည်သောကြောင့် ဖုန်းချ ပြီးနောက် သခင်မကြီးမိုသည် ဆီးသီး ချိုချဉ်ရည် ပုလင်းအား ဖွင့်လိုက်ကာ ခွက်တစ်ခွက် ထဲသို့ ငဲ့ထည့်လိုက်လေသည်။ တစ်ငုံမျှ မြည်းကြည့် ပြီးနောက် သူမသည် ခွက်ထဲရှိ အချိုရည် အားလုံးကို တစ်ကြိုက်တည်း မော့သောက် လိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ‘အရမ်းကောင်းတာပဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီးမိုသည် ဤမျှ အရသာရှိသော ဆီးသီး ချိုချဉ်ရည်မျိုးအား တစ်ခါမျှ မသောက်ဖူးခဲ့ပေ။ ထိုစဉ် မိုချီရှန်သည် အပြင်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။ သခင်မကြီးမိုသည် မိုချီရှန်အား လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆဋ္ဌမလေး လာဦး ခဏ အမေ့ဆီမှာ မင်းအတွက် ကောင်းတာလေး တစ်ခု ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာများလဲ အမေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုချီရှန်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ သခင်မကြီးမိုသည် ကျန်နေသေးသော ဆီးသီး ချိုချဉ်ရည် အနည်းငယ်အား ခွက်ထဲသို့ ငဲ့ထည့်လိုက်ကာ မိုချီရှန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်၊</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါလေး မြည်းကြည့်စမ်း အမေ အာမခံတယ် မင်း ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ ဆီးသီး ချိုချဉ်ရည်မျိုး တစ်ခါမှ သောက်ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ‘ဆီးသီး ချိုချဉ်ရည် အချိုရည်လား...’</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုချီရှန် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် အချိုစာများအား အမုန်းဆုံး ဖြစ်လေသည်။ သူ ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သခင်မကြီးမိုမှ ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကဲပါ မြည်းသာ ကြည့်စမ်းပါ တကယ် အရသာရှိလို့ပါ အမေက မင်းကို လိမ်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက်ဖြင့် မိုချီရှန်သည် ခွက်အား လှမ်းယူကာ တစ်ငုံမျှ စမ်းသောက် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ‘အင်း’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        အရသာမှာ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ ချဉ်ချဉ်ချိုချိုလေးဖြင့် ခံတွင်းတွေ့စေသည့် အပြင် မွှေးကြိုင်လှသော သစ်ခွပန်း ရနံ့လေးလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။ သူ သောက်ဖူးသမျှ အခြား မည်သည့် အဖျော်ယမကာ ထက်မဆို အရသာ ပိုကောင်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂလု ဂလု”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                         မိုချီရှန်သည် ခွက်ထဲရှိ ဆီးသီး ချိုချဉ်ရည်အား တစ်ကြိုက်တည်း မိုသောက်လိုက်ပြီးနောက် အရသာကိုပင် ထပ်မံ မြည်းစမ်းချင် နေသေးတော့သည်။ သခင်မကြီးမိုမှ ရယ်မောလျှက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “တွေ့လား အမေ ပြောသားပဲ အရသာရှိပါတယ်ဆိုနေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        မိုချီရှန်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “တကယ်ပါပဲ တော်တော်လေး ကောင်းတယ် အမေ ဒီလို ရတနာမျိုး ဘယ်ကရလာတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ဤစကားအား ကြားသောအခါ သခင်မကြီးမိုသည် မိုချီရှန်အား ငါးချဉ်ခေါက်ဆွဲ အကြောင်း ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်ကာ နီယန်အား အစမှ အဆုံးတိုင် ချီးကျူးခန်း ဖွင့်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ‘နီ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        အကြောင်းရင်းအား မသိသော်လည်း ဤနာမည်အား ကြားလိုက်တိုင်း နီယန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် မိုချီရှန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတတ်လေသည်။ ထိုကောင်မလေးသည် အရည်အချင်း ရှိလှပေသည်။ တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဖူးသေးသော်လည်း သူမသည် သူ့အား ရူးသွပ်သွားစေနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူသည် ကိစ္စအချို့အား စတင် ဖြေရှင်းရတော့မည် ထင်သည်။ သို့မှသာ သူ၏ အနာဂတ် ဇနီးလောင်းအား လိုက်လံ ပိုးပန်းရာတွင် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီးမိုသည် မိုချီရှန်အား ကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ မိုချီရှန်မှ တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဝမ်းသာလို့ပါ အမေက စားဝင်အိပ်ပျော်ဖြစ်နေပြီ အစားအသောက်တွေ အကုန်လုံးလည်း အရသာရှိရှိ စားနေတာ ပြီးတော့ အမေ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေတာကို တွေ့ရလို့ ဝမ်းသာနေတာပါ သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် မပျော်ပဲ နေနိုင်မလဲ”</p> <p> </p> <p>(** ဒီလူကတော့ အမေကို ပေါ်တင်လိမ်နေတာနော် တွေးနေတာက မိန်းမလိုက်နည်းအတွက် တွေးနေပြီးတော့များ ဗြောင်လိမ်ဗြောင်စားကြီးဟ **)</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်လေးတော့ အမေ့ကို ပျော်အောင် ဘယ်လို ပြောရမလဲဆိုတာ သိတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီးမိုသည် မိုချီရှန်၏ ပခုံးအား ရွှင်လန်းစွာ ပုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် မိုချီရှန်သည် အဆင့်မြင့် လက်ဆောင်ဘူး တစ်ဘူးအား ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “အမေ သားဆီမှာလည်း အမေ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိတယ် ဖွင့်ကြည့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီးမိုသည် အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွား ပြီးနောက် ဘူးအား ဖွင့်ကြည့် လိုက်လေသည်။ ဘူးထဲတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော မြအဆင်တန်ဆာ တစ်စုံ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        ကျိုးစိမ်း၏ တောက်ပခမ်းနားလှသည့် အစိမ်းရောင်သည် ကြည်လင်ကာ အနာအဆာကင်းနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သန့်စင်သော ကျိုးစိမ်း စမ်းရေပေါက်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက် အေးချမ်းကာ ကြည်လင်အေးမြပြီး ကျက်သရေရှိလှသော  စိမ်းလဲ့လဲ့ ရောင်ဝါများသည် အပြစ်အနာအဆာ မရှီတောက်ပနေခဲ့ကာ နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်လှသည့် အရှိန်အဝါကိုလည်း ဆောင်ကျဉ်းနေခဲ့လေသည်။  တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤအရာသည် အလွန် တန်ဖိုးကြီးကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။ မိုချီရှန်မှ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အမေ သဘောကျလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သားဖြစ်သူ၏ မိဘအပေါ် သိတတ်မှုအား ကျေနပ်သွားသော သခင်မကြီးမိုသည် ရယ်မောလျှက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သဘောကျတာပေါ့ သဘောကျတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သားဖြစ်သူ ပေးသော မည်သည့်အရာမဆို အသုံးမဝင်သော ကျိုးတုံး တစ်တုံး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူမ အလွန် သဘောကျနေအုန်းမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သူမသည် အိမ်စေများကို ထိုလက်ဝတ်ရတနာစုံအား ချက်ချင်း သိမ်းဆည်း စေပြီးနောက် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကတ်နှစ်ကတ်အား ထုတ်ယူလိုက်ကာ မိုချီရှန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ကောင်စုတ်လေး ဒီကတ်တွေကို သိမ်းထား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        သခင်မကြီးမို၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကျိုးစိမ်း လက်ဝတ် ရတနာစုံ၏ တန်ဖိုးအား ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။ ဤကောင်လေးသည် သူမအား ပျော်ရွှင်စေရန် အတွက်ဖြင့် သူ၏ ငွေများအားလုံးအား သုံးစွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        တကယ့် လူရှုပ်ကလေးပဲ...</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>                        အနည်းဆုံးတွင် ထိုကောင်လေးသည် မိဘကျေးဇူးအား သိတတ်ရှာလေသည်။ သူ့အား ယခုလောက် အလိုလိုက်ခဲ့ရသည်မှာ တန်လှပေသည်။ မိုချီရှန်မှ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“သားက အခု ဒီလောက်ထိ အရွယ်ရောက်နေပြီလေ အမေ့ဆီက ပိုက်ဆံ ယူစရာ လိုသေးလို့လား သားဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိပါတယ် အမေ သားအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save