Bagan
Innovation
Bagan
Innovation Technology
Toggle navigation
Book List
Back to Chapter List
Title
Show in VIP/Series
Status (Active / Inactive)
<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> ယခုအခါ နှစ်ဖက်မိသားစုမှ ကလေးများမှာ အရွယ် ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်ရာ ကျောက်မိသားစု ယခုအချိန်တွင် လာရောက် လည်ပတ်ခြင်းသည် မိုချီရှန်နှင့် ကျောက်ကျင့်ရုံတို့၏ မင်္ဂလာရက်အား ဆွေးနွေးရန် ပြင်ဆင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> မကြာမီအချိန်အတွင်း ချစ်စရာကောင်းလှသော မြေးလေး တစ်ယောက်အား ပွေ့ချီခွင့်ရတော့မည်ဟု တွေးတော မိလိုက်သည်နှင့် သခင်မကြီးမိုမှာ သွက်လက် တက်ကြွလာခဲ့ကာ ဤသတင်းကောင်းအား မိုချီရှန်အား ပြောပြရန် အပေါ်ထပ်သို့ အလျှင်အမြန် တက်သွားခဲ့လေသည်။ ထို သတင်းအား ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုချီရှန်မှ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ သား သိပါပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> သခင်မကြီးမိုမှ ဆက်လက်၍ မှာကြားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သားငယ်လေေး မနက်ဖြန် ကျင့်ရုံရဲ့ ရှေ့မှာ အမူအကျင့် ကောင်းလေးတွေနဲ့ နေဖို့ မမေ့နဲ့နော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> မိုချီရှန်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမေ စိတ်ချပါ အမေ့ကို စိတ်ပျက်အောင် သားမလုပ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> သခင်မကြီးမိုမှ ထပ်မံ၍ မှာလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ မနက်ဖြန် သေသေချာချာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး ဝတ်စားနော် ပေါ့ပေါ့ပျက်ပျက် မနေနဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> မိုချီရှန်မှ နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ် လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံး အောက်ခြေ၌မူ လှောင်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုအား ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယုထစ် လမ်းမပေါ်တွင် နံနက် ၁၁ နာရီခန့်၌ နီယန်သည် ခေါက်ဆွဲပွဲ ၆၀၀ ဆီးသီးချိုချဉ်ရည် ခွက် ၅၀၀ တို့ကို အကုန်အစင် ရောင်းချ ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူမ စုစုပေါင်း ယွမ် (၂၂၀) ရရှိခဲ့သဖြင့် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဝယ်ယူနိုင်ရန် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်နှင့် ခြေတစ်လှမ်း ပိုမိုနီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ နီယန်မှ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ ဆိုင်အား စတင်၍ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ပန်းကန်လုံးများနှင့် အသုံးအဆောင်များအား နေရာတကျ ပြန်လည် စီစဉ်ရန် သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် သူမအပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖိနှိပ် ချုပ်ချယ်လိုသော လေထုတစ်ခုသည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်အား ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် အသက်ရှူ ကျပ်စေသော အနေအထားတစ်ခုအား ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ နီယန်မှ အလိုအလျောက် မော့ကြည့်လိုက်မိရာ သူမ၏ အကြည့်တို့သည် နက်ရှိုင်းလှကာ အေးစက်သော မျက်လုံးအစုံနှင့် ဆုံတွေ့ သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ပြောင်းလဲနေသော စိတ်ခံစားမှုတို့မှာ ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး အေးစက်နေခဲ့ကာ သူမအား ထိုးဖောက် မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသကဲ့သို့ စူးရှ ထက်မြက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထိုသူမှာ မိုဘိုင်ချွမ်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထို မာနကြီးကာ ဘဝင်ရူးဖြစ်သည့် ကျက်သတုံးကောင် ....</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဤမျှ မောက်မာလှကာ ဘဝင်မြင့်လွန်းသော သူများအား နီယန် လုံးဝ အမြင်မကြည်ချေ။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်တွင် သူတို့ဆုံတွေ့စဉ်၌ သူမသည် သူ့အား ရေအိုင်ထဲသို့ တွန်းချခဲ့ဖူးလေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမအား လာရောက် ကလဲ့စားချေခြင်းမျိုး မဖြစ်နိုင်လောက်ပါချေ။ ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ နီယန်၏ မျက်လုံးများမှာ မှောင်မိုက် သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ချက်ပေး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ခဏအကြာတွင် မိုဘိုင်ချွမ်းမှ စကားစလိုက်ပြီးနောက် ခွေးခြေခုံ တစ်လုံးပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>နီယန်သည် သူမ၏ အံ့အားသင့်မှုအား ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "တောင်းပန်ပါတယ် ရှင့် ကျွန်မ ဆိုင်သိမ်းလိုက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> မိုမိသားစုစံအိမ်တွင် နီယန်မှ သခင်မကြီးမို အတွက် အစားအစာများ ပြင်ဆင်နေသည်အား မြင်တွေ့လိုက်ရချိန် ကတည်းမှ မိုဘိုင်ချွမ်းမှာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အလွန် ရုန်းကန်နေခဲ့ရလေသည်။ သူသည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရလေသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နီယန်၏ လှပသော အပြင်ပန်း သွင်ပြင် နောက်ကွယ်ရှိ အရာများအား သူ ရုတ်တရက် သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ နီယန်သည် အစကတည်းမှ ယခုအချိန်အထိ အရာများစွာအား လုပ်ဆောင်နေခြင်းမှာ သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်ရန် ဆိုသည့် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းအတွက်သာ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ကောင်းပြီ ထိုသို့ ဆိုလျှင် သူမအား အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်မည်။ နီယန်၏ လက်ထဲတွင် အခြား မည်သည့် အကြံအစည်များ ရှိနေသေးသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။ မိုဘိုင်ချွမ်းမှ သူ၏ မျက်လုံးများအား မသိမသာ မှေးစင်းလိုက်လေသည်။ သူ နှုတ်ဆိတ်နေသည်အား မြင်သောအခါ နီယန်မှ ထပ်မံ၍ ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "တောင်းပန်ပါတယ် ရှင့် ကျွန်မ ဆိုင်သိမ်းလိုက်ပါပြီ ခေါက်ဆွဲ စားချင်ရင်တော့ မနက်ဖြန်မှပဲ လာခဲ့ပါတော့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က မို လို့ မင်းကို ပြောပြီးပြီလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> မိုဘိုင်ချွမ်းမှ နီယန်အား ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မှန်ကန်မှုက အောင်နိုင်ပါစေဆိုတဲ့ မို "</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အိုး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> နီယန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်ဘဲ "မစ္စတာမို ကျွန်မ ဆိုင်သိမ်းလိုက်ပါပြီ ပြန်လိုက်ပါတော့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ ထိုစကားအား ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုဘိုင်ချွမ်းမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင် ကြုတ်သွားမိလေသည်။ သူ မှတ်မိသည်မှာ မှန်ကန်မည်ဆိုလျှင် မိနစ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် နီယန်သည် သူ့အား ငြင်းပယ် လိုက်သည်မှာ ယခုအကြိမ်နှင့်ဆိုလျှင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ပုံမှန်အားဖြင့် အမျိုးသမီးများအား ရှောင်ဖယ်နေ တတ်သူမှာ သူသာလျှင် ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ရှောင်ဖယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ အံ့သြစရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> ‘အမြဲတမ်းပဲ အေးလိုက် ပူလိုက် လုပ်နေတတ်တာလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ‘ ဒါက ရယ်စရာတစ်ခုခုများလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ချက်ပေးလို့ ငါပြောနေတယ်လေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> မိုဘိုင်ချွမ်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဆိုင်သိမ်းလိုက်ပြီလို့ ရှင့်ကို ပြောပြီးပါပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> နီယန်မှ မိုဘိုင်ချွမ်းအား အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။ မိုဘိုင်ချွမ်းသည် နီယန်အား မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "နီယန် မင်း ဒါကို ရယ်စရာလို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထိုစကားအား ကြားလိုက်ရသောအခါ နီယန်သည် တစ်စုံတစ်ခုအား ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က ရှင် နာရီတစ်လုံး ပျောက်သွားသေးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> နီယန်သည် သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် အခွင့်ကောင်း ယူတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ ယခင်က သူတို့နှစ်ဦးကြား အဆင်မပြေမှုများကြောင့်သာ ထိုနာရီကိစ္စအား သူမ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထိုစကားအား ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။ နီယန်သည် သူ့အား မျက်နှာချိုသွေးရန် ကြိုးစားနေသည် များလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> အစောပိုင်းလေး၌ပင် သူမသည် သူ့အား ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သူမ၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို ခဏလောက်ပင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့သည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ထို့အပြင် သူမသည် သူ၏နာရီအား ခိုးသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုတွင် သူ့အား ပျောက်သွားသည်ဟုပင် ပြောနေခဲ့သေးသည်။ သူမသည် မည်မျှလောက် အရှက်မရှိ ဖြစ်နေရသနည်း။ မိုဘိုင်ချွမ်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ဟုတ်တယ် ငါ နာရီတစ်လုံး ပျောက်သွားတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှင့်နာရီက ဘာတံဆိပ်လဲ" ဟု နီယန်မှ မေးလိုက်သည်။ ထိုနာရီမှာ အတော်လေး တန်ဖိုးကြီးလှသဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များအား အတည်ပြုရန် လိုအပ်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပါတက် ဖိလစ်ပ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> မိုဘိုင်ချွမ်းသည် တန်ဖိုးကြီးနာရီအတွက် အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိသည့်ဟန်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြား လိုက်လေသည်။ နီယန်မှ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ် လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "ဒီနေ့တော့ ကျွန်မဆီမှာ ရှင့်နာရီ မပါလာဘူး မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာယူလို့ရမလား ကျွန်မက ဒီနေရာမှာ နေ့တိုင်း ဆိုင်လာဖွင့်ပါတယ်"</p> <p>***</p> <p> </p>
Save