Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ ဆတိုးစနစ်ရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၄၀)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မိန်းမ...”</p> <p>ရှန်းယွီက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်...”</p> <p>လီယောင်းက ပြန်ထူးရင်း ရှန်းယွီ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို သူမ၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သူ့ခေါင်းပေါ်၌ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ရှန်းယွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စူးစမ်းနေသည်။</p> <p>“မင်း အခုချက်ချင်း မရပ်ရင် ကိုယ် တကယ် စိတ်ဆိုးတော့မှာနော်”</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မြဲ လုပ်ဆောင်နေသည်။</p> <p>“ရပါတယ်ရှင် ယောကျာ်းက ကျွန်မကို အပြစ်ပေးမယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မ စိတ်မရှိပါဘူး”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူက ဒီလိုလူစားမျိုးဆိုတာ ငါ မေ့သွားတယ်”</p> <p>ရှန်းယွီက ရုန်းကန်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် အသနားခံသော မျက်နှာထားသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p>“ယောင်းယောင်း... လက်ကိုလွှတ်ပြီး အခန်းထဲသွားကြရအောင်လေနော်။ ဒီမှာက နည်းနည်း ရှက်ဖို့ကောင်းလို့ပါ”</p> <p>သူက မျက်နှာလေးနီကာ ဘေးသို့ မျက်နှာလွှဲ၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလာသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို...”</p> <p>ရှန်းယွီက သူမကို ချစ်စဖွယ်ပုံစံဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မကို ပိုပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်နေသလိုပဲ”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟမ်... ဘာကြီးလဲ”</p> <p>ရှန်းယွီ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... စောစောက ကျွန်မ နောက်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အစ်ကိုက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို ဒီလိုဖြစ်အောင်လုပ်တဲ့ အစ်ကို့အမှားပဲ”</p> <p>“ကျွန်မက တကယ်ပဲ လိမ္မာတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်</p> <p>တယ်”</p> <p>သူမက ပြောရင်း...</p> <p>“ယောကျာ်း... ကျွန်မတို့...”</p> <p>သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အုန်းခနဲ မြည်အောင် အခေါက်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p>သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမရှေ့တွင် ဧကရီသည် မကျေနပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>“ရှင်...”</p> <p>သူမ စကားစလိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။</p> <p>“ဒုက္ခပါပဲ...”</p> <p>သူမသည် နောက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုမှာ မျက်လုံးထဲအထိ မရောက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... နေပါဦး... ကျွန်မ ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။ ဒါက စွမ်းအားတွေကြောင့်ပါ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ပါ။ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>သူမက ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ လက်ညှိုးလေးတင်လိုက်ကာ “ရပါတယ် မင်း ရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး” ဟု အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို...”</p> <p>သူမက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏသာ ခံလိုက်သည်။ ရှန်းယွီ၏ င်္အကျီလက်မှာ ရှည်ထွက်လာပြီး ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>“မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမသွန်သင်မထားနိုင်ခဲ့တာ ကိုယ့်အမှားပါပဲ”</p> <p>ရှန်းယွီက ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး စီနီယာအစ်ကို အစ်ကို့အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကသာ လိမ္မာအောင် မသင်ယူခဲ့တာပါ”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ အမှားကို မင်းသိတာ ဝမ်းသာစရာပဲ” ဟု ပြောကာ သူ၏ ကြိမ်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>“သိတယ် ဟုတ်လား”</p> <p>သူမ ပြန်မေးမိသည်။ ထို့နောက်မှ သူမ ဘာပြောမိသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>“နေပါဦး... မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p>သူမ စပြောသော်လည်း ရှန်းယွီက နားမထောင်တော့ဘဲ ကြိမ်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>“နေပါဦး”</p> <p>သူမ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>“ဟင်း... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”</p> <p>ရှန်းယွီက လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။</p> <p>“အား... စီနီယာအစ်ကို... အရမ်းနာတာပဲ”</p> <p>သူမက အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p>သူသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြိမ်လုံးကိုလည်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “အဟမ်း... မင်း သင်ခန်းစာရသွားပြီ ထင်ပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်</p> <p>ပြီ”</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ သူ၏ ကြိမ်လုံးကို ဟင်းလင်းပြင်ပိုးသားအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဟု သူ တွေးမိသဖြင့် နည်းလမ်းအသစ် ရှာဖွေရပေဦးမည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမသည် ရှန်းယွီအပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နီမြန်းနေပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပြင်းထန်နေသည်။</p> <p> “စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ ကျေးဇူးဆပ်နိုင်တော့မယ်”</p> <p>[အဟမ်း... မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြီးကြပြီလား]</p> <p>ဧကရီက လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အား... သူမ ဒီမှာရှိနေတာ မေ့သွားတယ်”</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့ တစ်ပြိုင်တည်း တွေးမိသွားကြသည်။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် နှစ်ဦးစလုံး လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဧကရီ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေကြသည်။</p> <p>[မင်းတို့ အမှားကို မင်းတို့ သိကြလား]</p> <p>သူမက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဧကရီကို ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး ပြသမိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးက ညီညာစွာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဧကရီက သူတို့ကို ကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ကိုပြော ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>သူမ တွေးနေမိသည်။ လီယောင်းက ရှန်းယွီကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားသည်ကို သူမ ဘာလို့ တားဆီးမိတာလဲ။  ယခင်ကဆိုလျှင် သူမ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ လီယောင်းအတွက် ကောင်းသလို သူမအတွက်လည်း အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>လီယောင်းသည် ဧကရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအို ပုံစံကို ဧကရီက ဘယ်လိုမျိုး ပိတ်ပင်နိုင်ခဲ့တာလဲ။</p> <p> ဧကရီက သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုနိယာမကို တစ်ခါမျှ မသင်ယူခဲ့ဖူးသလို လောလောဆယ်တွင်လည်း နိယာမတစ်ခုကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း မရှိဘူးဟု ပြောထားခဲ့သည်။</p> <p>ဒါဆို သူမက ဘယ်လိုမျိုးပိတ်ခဲ့တာလဲ။</p> <p>“ဒုက္ခပါပဲ သူက ငါ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပဲ”</p> <p>လီယောင်းက တွေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဧကရီက သူမ၏ ပုံစံကို ပိတ်ပင်ထားနိုင်ပါက သူမအနေဖြင့် ရှန်းယွီကို ထပ်မံအနိုင်ကျင့်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဧကရီကို သူမဖက်ပါအောင် စည်းရုံးရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ အချိန်အတော်ကြာ သိမ်းဆည်းထားသော ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မင်္ဂလာဦးညအပြီးတွင် ရှန်းယွီပေးခဲ့သော လက်ဆောင်ပင်။</p> <p>“ဒါက ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာပဲ။ ဒါကို မစားဘဲ အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားဖို့ ကြံရွယ်ထားတာပါ”</p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။</p> <p>သူမ စိတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး... ဒါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ”</p> <p>အကယ်၍ ဧကရီကို သူမဖက်ပါအောင် လုပ်နိုင်ပါက စီနီယာအစ်ကိုထံသို့ အကန့်အသတ်မရှိ ချဉ်းကပ်ခွင့် ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဧကရီ... စောစောက မြင်ကွင်းအတွက် ဒါကို အပြစ်ဖြေလက်ဆောင်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ”</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ သူမက ကိတ်မုန့်ကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီသည် ကိတ်မုန့်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p>“ဒါက... ငါ တကယ် စားလို့ရတာလား”</p> <p>သူမက မေးသည်။</p> <p>“ဟင်း... အေးဆေးပါပဲလား”</p> <p>လီယောင်းက တွေးလိုက်သည်။ ဧကရီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် သူမ၏ အရှိန်အဝါကိုပင် ပြသရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။</p> <p>လီယောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီတိုက်ပွဲကတော့... ငါ အနိုင်ရသွားပြီ...”</p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှ အောင်ပွဲခံနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယွီသည် မုန့်မျိုးစုံပါသော လင်ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမုန့်များမှာ သူမ၏ ကိတ်မုန့်ထက်ပင် ပို၍ကြည့်ကောင်းနေသည်။ ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ မုန့်များကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး စားပွဲထိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p>“ဧကရီ... ကျွန်တော် ဧကရီရဲ့ ပုခုံးတွေကို နှိပ်နယ်ပေးပါရစေ”</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောကာ သူမ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာပြီး ပုခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။</p> <p>“ရှန်းယွီ... မင်းက လူကြီးတွေကို ရိုသေတတ်တဲ့ ကလေးကောင်းလေးပဲ။ လီယောင်းက မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ့ကိုသာ ပြောလိုက်စမ်းပါ”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းက သူ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့လူ။ ငါလို အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေအကုန်သုံးပြီး ပြန်တိုက်နေတာပဲ”</p> <p>သူမက အံကြိတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ့်လောကကြီးထဲကို ကြိုဆိုပါတယ် ကလေးမလေး”</p> <p>သူက စိတ်ထဲမှ ရယ်မောရင်း တွေးလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဤဧကရီစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လီယောင်းကို အချိန်မရွေး ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မညဖြစ်ရာ လောကကြီးကို အောင်နိုင်တော့မည်ဟု သူ ကျေနပ်စွာ တွေးနေတော့သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟားဟားဟား”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save