Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၀၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းယွီ၊ လီယောင်းနှင့် ဧကရီတို့သည် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။</p> <p>“ဒါနဲ့... သားရဲနတ်ဘုရားကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ သူ့ရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံလိုက်ရမလား”</p> <p>ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီက ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆို လိုက်သည်။</p> <p>[မဖြစ်ဘူး လက်ခံလို့မရဘူး။ သူက သိသိသာသာကြီး လိမ်ညာနေတာ။ တကယ်လို့ သူလိမ်နေတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင် သူက ပညာရှိတစ်ယောက်ကို အနိုင်တိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[နောက်ပြီး အဲ့ဒီပညာရှိက သူ့ကို ထိန်းချုပ်မထားဘူးလို့ သူထင်အောင် လုပ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေအားလုံးက သူမရဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ။ အသူရာနတ်ဘုရားတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲမဟုတ်လား]</p> <p>ရှန်းယွီ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယုတ္တိရှိသည်။ သူနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းက အကျိုးအမြတ်ထက် အန္တရာယ်က ပိုများနေသည်။</p> <p>“ဘာတွေ စကားများနေတာလဲ။ ကျွန်မသွားပြီး သူ့ကို ပါးရိုက်သတ်လိုက်ရုံပဲဟာကို”</p> <p>လီယောင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မရဘူး”</p> <p>[မရဘူး]</p> <p>ရှန်းယွီနှင့် ဧကရီတို့က တစ်ပြိုင်တည်း ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သူမသည် ပခုံးလေးတွန့်ကာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး “ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မက ပြောကြည့်တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[အခုကစပြီး မင်းကို အိမ်ပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်လိုက်ပြီ။ ဘယ်မှ သွားခွင့်မရှိတော့ဘူး]</p> <p>ဧကရီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မလည်း အပြင်ထွက်ချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>လီယောင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှန်းယွီကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။</p> <p>ဒုက္ခပါပဲ... သူမက ဒီမှာရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငါနဲ့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ တောက်လျှောက်လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးစုပဲ ကျန်တော့မှာပေါ့။ ငါပဲ အမြဲတမ်း အနှိပ်စက်ခံနေရတော့မယ့် အဖြစ်ပါလား။</p> <p>[မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ]</p> <p>ဧကရီက မေးလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် သတိအနေအထား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>[ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လောလောဆယ် သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းမရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အကာအကွယ်အတားအဆီးထဲမှာပဲ နေပြီး ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကိုပဲ မြှင့်တင်ကြရအောင်]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးအဆင့်မှာ မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ကို သတိပြုမိသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ခန္ဓာငါးပါး ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက မြေကမ္ဘာမသေမျိုးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသူက သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ဤထက်ပို၍ အစွမ်းထက်ရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>သူသည် မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>အစွမ်းကို ဘယ်အရာက ပိုပြီး တိုးတက်စေနိုင်မလဲ။</p> <p>“အော်... သိပြီ”</p> <p>သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုခန္ဓာနှင့် ကိုးပါးသော ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးခန္ဓာတို့ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါက ထိုကွာဟချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုံးနေသည်။</p> <p>လီယောင်းမှာ ချမ်းစိမ့်သွားပြီး “သူတို့က ကျွန်မကို ဘာလို့ အဲ့ဒီလိုကြီး ကြည့်နေကြတာလဲ” ဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>[ငါတော့ သွားနားတော့မယ်]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[မင်းတို့နှစ်ယောက်...]</p> <p>သူမ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး [စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ကြတော့] ဟု ပြောကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လီယောင်းသည် သူတို့ကြားရှိ စားပွဲပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ရာ စားပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှန်းယွီ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။ ဒီစားပွဲက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”</p> <p>သူက မေးသည်။</p> <p>“ဒါကရော ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ အစ်ကို သိလား”</p> <p>လီယောင်းက ပြောရင်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ဖြင့် ရှန်းယွီကို ဖိကပ်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကြားတွင် ဆေးပုလင်းလေးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ကျားသွေးမျိုးဆက်လား”</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ၎င်းကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“မလောပါနဲ့ဦး။ ဒါကိုရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ဒုက္ခခံခဲ့ရလဲ သိလား”</p> <p>သူမက ပြောကာ သူ၏ လက်ကို ဖမ်းကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ အပေးအယူက ဘာလဲ”</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။ ဤအရာကို သူ မရရအောင် ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး အနိုင်ကျင့်သမျှကို သူ ခံရတော့မည် ထင်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ငါက အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ကြိုက်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>…</p> <p>လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် လီယောင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... အစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တည်နေရတာလဲ”</p> <p>သူမက ရယ်ရင်း မေးသည်။</p> <p>“ဒါက အစ်ကို့အတွက် ကျွန်မ သွားယူပေးတာပဲဟာကို၊ ဘာလို့ အလဲအလှယ် လုပ်စရာ လိုမှာလဲ”</p> <p>သူမက ပြောကာ သူ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ့အပြင်... ကျွန်မရဲ့ ယောကျာ်းကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့အတွက် လာဘ်ထိုးနေစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ သူမက သူ့ကို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။</p> <p>နမ်းပြီးနောက် သူမသည် ထိုဆေးပုလင်းကို ရှန်းယွီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟင်း... ငါ အခုပုံစံက တကယ့်ကို မိုက်နေတာပဲ”</p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူမ၏ အင်္ကျီအောက်တွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“နေပါဦး... ဒါက”</p> <p>သူမ ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်းယွီက အရင် သတိထားမိသွားသည်။</p> <p>“ဒါက ဘာလဲ”</p> <p>ရှန်းယွီက လီယောင်း၏ အင်္ကျီအောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသောအရာကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နောက်ထပ် ဆေးပုလင်းတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ သူ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ လိပ်နက်သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“မိန်းမ... ဒါကို ဘယ်တုန်းက ရခဲ့တာလဲ။ ကိုယ့်ကို အံ့ဩအောင်လို့ ဝှက်ထားတာလား။ ကိုယ် တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်”</p> <p>ရှန်းယွီက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အာ... ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>လီယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>တကယ်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း လီယောင်း စိတ်ထဲမှ သိနေသည်။ ၎င်းကို သူမသည် လိပ်နက် မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတစ်ဦးထံမှ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းပင်။ ပထမတစ်ခုကို ပြပြီး ပုံစံဖမ်းရန် ကြံစည်ထားသလို ဒုတိယတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ခြိမ်းခြောက်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်။ သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်လုံးဝှက်ထားတုန်းကတော့ အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း တစ်လုံးထုတ်လိုက်သောအခါ ကျန်တစ်လုံးမှာ လျော့ရဲပြီး ပြုတ်ကျသွားခြင်းပင်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ရင်သားများကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း “ဟင်း... ဒါတွေက သေးလွန်းနေတာလား” ဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုက အကြီးကို ကြိုက်တာလား အသေးကို ကြိုက်တာလား မသိဘူး”</p> <p>သူမ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယွီက ဘေးသို့ မျက်နှာလွှဲကာ “ဂျူနီယာညီမလေး... အခုက အဲ့ဒီလိုလုပ်ဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူးလေ။ ကိုယ် ဒီသွေးမျိုးဆက်တွေကို အရင် သန့်စင်ပါရစေဦး။ ပြီးတော့မှ ငါတို့...” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အာ... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မလည်း သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့မယ်”</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ သူမသည် သူ၏ ပေါင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် မကြိုးစားသည့်အခါတွင် တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးပုလင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အတွက် ဤအရာများကို ရရှိရန် အန္တရာယ်များသော နေရာသို့ပင် သွားရောက်ခဲ့ခြင်းပင်။ တကယ့်ကို မိန်းမကောင်းလေးပင်။</p> <p>သူသည် ထိုသွေးမျိုးဆက်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဖီးနစ်နှင့် နဂါးတို့ကဲ့သို့ပင် ဤဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီး လေးမျိုးမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သင့်မြတ်ကြပုံမပေါ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဤသွေးမျိုးဆက်သစ်များကို သူ၏ လက်ရှိသွေးမျိုးဆက်များအတွင်းသို့ ပေါင်းထည့်၍ မရနိုင်သလို ၎င်းတို့ထံမှ စွမ်းအားအချို့ကို ခွဲထုတ်၍ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်များဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။</p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ လက်ရှိသွေးမျိုးဆက်နှစ်ခုမှာ သာမန်ဒဏ္ဍာရီလာ သွေးမျိုးဆက်များထက် အဆင့်မြင့်နေပြီဖြစ်ရာ သူ လုပ်ဆောင်နိုင်ကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဟု သူ ခံစားရသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဤသားရဲလေးမျိုးလုံးကို သူ၏ လက်ရှိသွေးမျိုးဆက်များကဲ့သို့ အဆင့်အထိ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်ပါက စွမ်းရည်သစ်များ ရရှိမည့်အပြင် သွေးမျိုးဆက်များကြားရှိ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်မှုကိုပါ အဆမတန် တိုးမြင့်လာစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရန်သူနှစ်ဦးထက် ရန်သူလေးဦး ရှိနေခြင်းက ပိုမကောင်းဘူးလား။</p> <p>ဤလေးဦးကြားရှိ ရန်ငြိုးများကြောင့် သွေးမျိုးဆက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အစဉ်တစိုက် နှိုးဆော်နေကြပြီး တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ... ဤအားနည်းသေးသော သွေးမျိုးဆက်များကို တစ်ခြားသော သွေးမျိုးဆက်များ၏ ဝါးမျိုခြင်း မခံရစေဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဘယ်လို ထည့်သွင်းရမလဲဆိုသည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save