Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၀၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီယောင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူမ၏ ယောကျာ်း ယခုအချိန်တွင် ဘာများလုပ်နေပါလိမ့်ဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>နောက်ထပ် အဆင့်တက်လှမ်းဖို့အတွက် ပြင်ဆင်နေတာလား။</p> <p>သူမ၏ ယောကျာ်းသည် အဆင့်တက်တိုင်း တက်တိုင်း ပိုမိုသန်မာလာစမြဲပင်။</p> <p>ယခင်က သူမသည် သူ့ထက် များစွာ သာလွန်ခဲ့သော်လည်း ယခုရက်ပိုင်းတွင်မူ သူမ အရင် အဆင့်တက်လျှင်ပင် သူက ချက်ချင်းလိုက်မီရုံမက ကျော်တက်သွားတတ်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မက အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ချည်နှောင်ထားနိုင်တော့မှာလဲ”</p> <p>သူမက သက်ပြင်းချရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်ကာ “ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း မဆိုးပါဘူး။ ပြန်ပြီး ရုန်းကန်တာမျိုးကိုလည်း ငါ သဘောကျတာပဲလေ”</p> <p>[-_-]</p> <p>သူမ အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ လက်ကို ကြည့်ကာ အစမ်းလှုပ်ရှားကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မူလပုံစံ၌ပင် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုစွမ်းအားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ ထိုစဉ် သူမ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသည် မူလပုံစံအတိုင်း ရှိနေစဉ်မှာပင် အခြားသော ခန္ဓာအမျိုးမျိုးမှ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုလျှင်ကော။ ထိုသို့ဆိုပါက သူမသည် အနိုင်မတိုက်နိုင်သောသူ ဖြစ်လာမည်ပင်။ ခန္ဓာတစ်ခုစီတွင် ကိုယ်ပိုင်အားသာချက်များ ရှိကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင်။</p> <p>[ဘာလို့ မင်းရဲ့ တံတားကို မတည်ဆောက်တာလဲ]</p> <p>ဧကရီ၏ အသံက သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ရပါတယ် ကျေးဇူးပဲ။ အလုပ်အရမ်းများလွန်းတယ်”</p> <p>သူမက ဂရုမစိုက်စွာ ပယ်ချလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ... ဩော် ဟုတ်သားပဲ။ စီနီယာအစ်ကို ကျင့်ကြံနေတာကို သွားကြည့်ရမယ်”</p> <p>လီယောင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထလိုက်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းအနားတွင် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ထိုင်နေသော ရှန်းယွီကို မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p>“သူ အဆင်ပြေရဲ့လား မသိဘူး”</p> <p>သူမ ဝင်ရောက်ကူညီသင့်သလားဟု တွေးမိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ယောကျာ်းသည် သူမကိုပင် အနိုင်ကျင့်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သူဖြစ်ရာ သူ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။</p> <p>…</p> <p>စနစ်ပြန်လည်သတ်မှတ်ရန် စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် ရှန်းယွီသည် လီယောင်းနှင့် နောက်ပြောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အခြားကိုယ်ပွားများကို သတိအနေအထား ခေါ်ယူလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား တရားထိုင်သည့် အနေအထားသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>[အခြေအနေများကို တွက်ချက်နေသည်] ဟူသော စာသားကို မြင်ရသောအခါ သူတို့ ပိုမိုအာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ရှန်းယွီက စနစ်သည် အတွေ့အကြုံမှတ်များကို အချည်းနှီးမှ ဖန်တီးပေးနေခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အကြွင်းမဲ့အဆုံးသတ်သဘောတရား၏ အခြားတစ်ဖက်ဖြစ်သော အကြွင်းမဲ့အစပြုရာပင် ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် စနစ်၏ တည်ရှိမှုနှင့် ထိုသဘောတရားကို ခံစားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပြန်လည်သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း အတွေ့အကြုံမှတ်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာစဉ် ထိုအရာကို အနည်းငယ်မျှ မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။</p> <p>သူသည် အတွေ့အကြုံမှတ်များ မည်သည့်အချိန်တွင် ဝင်ရောက်လာမည်ကို သိရှိနိုင်ရန် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ထားသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ရှန်းယွီ၏ မူလကိုယ်ထည်မှာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>သူ တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ဟုပင် ပြော၍မရလောက်အောင်ပင်။ ၎င်းမှာ စက္ကန့်၏ အပိုင်းအစမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် ဘာမှတန်ဖိုးမရှိသလောက်ပင်။ သို့သော်လည်း တစ်ခုခုတော့ ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအရာကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သူ ရှာဖွေရန်သာ လိုတော့သည်။</p> <p>သူ ကျယ်လောင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့တော့ ကျရှုံးသွားပြီ”</p> <p>သူ တွေးလိုက်စဉ် အခြားကိုယ်ပွားများမှာလည်း ပုံမှန်တာဝန်များသို့ ပြန်သွားကြသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသော်လည်း ဤအရာက သူ့ကို ဟန့်တားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ “မနက်ဖြန်တော့ သေချာပေါက် ရရမယ်”</p> <p>သူ တွေးကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p>…</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌မူ သူ၏ ဝိညာဉ်သည် မှောင်မိုက်နေသော အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်နှင့်အမျှ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်၌ သက်ရောက်နေသော ဖိအားမှာ နှစ်ဆစီ တိုးလာနေသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ယခုအချိန်သည် သူ၏ စနစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးချမည့်အချိန်ပင်။</p> <p>ကောင်းပြီလေ... အသုံးချတယ်ဆိုတာထက်စာရင် ဒါဟာ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုတဲ့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ လုပ်ဆောင်ခြင်းလို့ပဲ ဆိုရမှာပေါ့။ ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် နားထောင်လို့ ကောင်းသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။</p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ထိုဖိအားဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြိုကွဲတော့မည့်အချိန်မှာပင် စနစ်ပြန်လည်သတ်မှတ်ချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် စွမ်းအင်များ သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ သို့သော် သူသည် မှောင်မိုက်သော အမှောင်ထုအတွင်း ရောက်ရှိနေသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အမှောင်ထု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရပြီး အဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ယခင်က သူ၏ သွေးမျိုးဆက်ကိစ္စတုန်းကလည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ သတိရသွားသည်။</p> <p>သူ သန့်စင်သောသွေးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းစဉ်က သွေးမျိုးဆက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အဆင့်တက်မလာအောင် ဟန့်တားနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စနစ်က ၎င်းတို့ကို သန့်စင်သောသွေးအဆင့်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသားဖြစ်ရာ မည်သည့်သွေးမျိုးဆက်ကမျှ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝမသိမ်းပိုက်နိုင်ဘဲ အဆင့်မြှင့်တင်မှု၏ အကျိုးကျေးဇူးများကိုသာ ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ဤနေရာ၌လည်း ထိုအတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ယခုတစ်ကြိမ် တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်တော့မည်။</p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အစဉ်မပြတ် ဆုတ်ဖြဲခံရခြင်းနှင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ကို အဆုံးမရှိ ခံစားနေရသဖြင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေမိသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်၏ နာကျင်မှုမှာ တကယ့်ကို ကွဲပြားလှသည်။ ရှန်းယွီသည် သူ၏ ခွန်အားအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အမြဲနှိပ်စက်လေ့ရှိသဖြင့် နာကျင်မှုကို ကျင့်သားရနေပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုနာကျင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲခံနေရသည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်လျှင် ခံစားရမည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>ထိုထက်ပို၍ ရှင်းပြရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။</p> <p>ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ တစ်နာရီနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။</p> <p>ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုမှောင်မိုက်သော အမှောင်ထုအပေါ် သူ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာ တိုးလာနေပုံရသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ ဝိညာဉ်ထံမှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုလှိုင်းသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထိတွေ့မိသမျှ အမှောင်ထုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ကာ သန့်စင်သော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ဖျက်ဆီးပစ်တာထက် အလွှာတစ်ခု ထပ်လိုက်ခြင်းဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။ ထိုလှိုင်းသည် မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်အထိ ပြန့်နှံ့သွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ငါ အောင်မြင်သွားပြီ။</p> <p>ဤသည်မှာ တကယ့်လောကတွင်မူ ရှန်းယွီသည် သူ၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>[ဝိညာဉ်: အရွယ်ရောက်ပြီးသူ (၁၀၀,၀၀၀/၃,၀၀၀,၀၀၀)]</p> <p>သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>သို့သော် နာကျင်မှုမှာ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်လှသည်။ ဤသည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်နိုင်ပါ့မလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကြွင်းမဲ့အဆုံးသတ်အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ သွားလေလေ ထိုသဘောတရားမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလေလေ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>အကြွင်းမဲ့အဆုံးသတ်သည် ဘာမျှမရှိရာမှ တစ်ခုခုကို ဖန်တီးနိုင်သလို တစ်ခုခုကိုလည်း ဘာမျှမရှိအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>ငါ ဆက်ပြီး စွန့်စားသင့်လား။</p> <p>သူ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခေါင်းကို အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ဒုက္ခပါပဲ။</p> <p>သူသည် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သဖြင့် ထိုအလေးချိန်အားလုံးမှာ သူ၏ စိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခြင်းပင်။ သူ၏ ခေါင်းအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝိညာဉ် ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် အဆင့်အထိ မရောက်သေးသော်လည်း အလွန်အမင်း နာကျင်လှသည်။</p> <p>ထိုနာကျင်မှုမှာ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းကြောင့် သူ၏ စွမ်းအင်များကို စနစ်တကျ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကိုပါ နှောင့်ယှက်နေသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ခေါင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး နက်နဲသော တရားဓမ္မကျင့်ကြံသည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ စွမ်းအင်များကို အရင်ဆုံး ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရန် လိုအပ်သည်။ သူ၏ ကြယ်တာရာခန္ဓာအရ သူသည် လမ်းလျှောက်နေသော စူပါနိုဗာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ စွမ်းအင်များကို စနစ်တကျ မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက တကယ့်ကို ဒုက္ခကြီးလာပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ စွမ်းအင်များကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အလေးချိန်မှာ ပိုမိုကြီးထွားလာနေသဖြင့် ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။</p> <p>ဒါတွေက ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာလဲ။</p> <p>ငါ့ရဲ့ ယူဆချက်က လုံးဝကို မှားယွင်းနေခဲ့တာလား။</p> <p>သူ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် နောက်ဆုံး၌ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ တစ်ခုခု ပွင့်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် နေရာတကျ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်သည် အလွန်အမင်း ကြည်လင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>[စိတ်: ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် (၁/၁,၀၀၀,၀၀၀)]</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save