Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ follow လုပ်တဲ့သူတွေက မကြာခင် သေတော့မှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀၁</h2> <h2 style="text-align: center;">တိတ်ဆိတ်နေသော လူနှစ်ယောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အဘွားအို လှည့်ထွက်သွားပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>လီယီတောင်း အကြည့်များ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားလေသည်။</p> <p>တကယ်ကို သေချာနေပြီ...။</p> <p>အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာ သေချာတယ်...။</p> <p>ယာဉ်မောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား တစ်ယောက်ယောက်လား ဆိုတာကိုတော့ သူ အထဲဝင်ပြီးမှပဲ သိရမှာပေါ့...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခု လီယီတောင်းမှာ နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေပြန်ပြီ...။</p> <p>သူ ဘယ်လို အထဲဝင်ရမလဲ...။</p> <p>သော့ပြင်တဲ့သူကို ဒီတိုင်း ခေါ်လိုက်လို့မှ မရတာ...။</p> <p>တကယ်လို့ သော့ပြင်တဲ့သူကို ခေါ်ရင်တောင် အထောက်အထား ဘာမှ မရှိဘဲနဲ့ သူတို့က တံခါး ဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>ဒါက ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ ပြဿနာပဲ...။</p> <p>တခြား နည်းလမ်း တစ်ခုခု သုံးပြီး ဝင်ရမှာပေါ့...။</p> <p>သေချာတာပေါ့...။</p> <p>ဒီနည်းလမ်းက သေချာပေါက် ပုံမှန် နည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>ကိရိယာ တချို့ သွားယူရန် သူ လှည့်ထွက်မည် ပြုချိန်မှာပင်...</p> <p>ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p>မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ အောက်ဘက်သို့ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ ဘာတွေ့လိုက်ရသလဲ...။</p> <p>တံခါးဝက ခြေသုတ်ခုံလေးကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်...။</p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ...</p> <p>ခြေသုတ်ခုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာက အနည်းငယ် ထူးခြားနေသည်ကိုလည်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေသုတ်ခုံ၏ ထောင့်တစ်ဖက်ကို မလိုက်၏။</p> <p>အောက်တွင် ရှိနေသော အရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ကောင်းတယ်...။</p> <p>တကယ် ကောင်းတယ်...။</p> <p>ဒီဟာပဲ...။</p> <p>သော့တံ...။</p> <p>ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...။</p> <p>တချို့လူတွေရဲ့ အတွေးတွေက အမြဲတမ်း ရိုးရှင်းလွန်းပြီး ထူးဆန်းနေတတ်တယ်...။</p> <p>သော့ကို ခြေသုတ်ခုံ အောက်မှာ ထားထားရုံနဲ့ အဆင်ပြေမယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေရတာလဲ...။</p> <p>ဒါ ဘယ်ခေတ် ရောက်နေပြီလဲ...။</p> <p>လူတွေက " လူကောင်း " ဆိုတာကို ယုံကြည်နေကြတုန်းပဲလား...။</p> <p>ဖြစ်နိုင်တာက ပုံပြင်တွေ ထဲမှာပဲ မြင်ဖူးလို့ နေမှာပါ...။</p> <p>" ကလစ်... "</p> <p>သော့ခလောက် လှည့်လိုက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>" ကျွိ... "</p> <p>တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။</p> <p>အေးစက်စက်...။</p> <p>ဒါက အခန်းထဲ ဝင်ဝင်ချင်း လီယီတောင်းရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုပဲ...။</p> <p>တအားကို အေးစက်လွန်းလှတယ်...။</p> <p>အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ဘယ်လို အခန်းမျိုးကများ ဒီလောက် ကြက်သီးထစရာ ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်ရတာလဲ...။</p> <p>ဘယ်လို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကများ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ရတာလဲ...။</p> <p>အခန်းထဲရှိ လိုက်ကာ အားလုံးကို အသေအချာပိတ်ထားလေသည်။</p> <p>အလင်းရောင် ဝင်နိုင်သော မည်သည့် အက်ကွဲကြောင်းကိုမဆို တိပ်များ၊ အနက်ရောင် အဝတ်စများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။</p> <p>အခန်းထဲတွင် အဝါရောင် မီးရောင် ဖျော့ဖျော့လေးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>မှိန်ပျပျ မီးရောင်နှင့် ထူးဆန်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ...</p> <p>ဒါက... ဒီအခန်းထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် မှားနေပြီ...။</p> <p>လီယီတောင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ဤအိမ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံက အတော်လေး ထူးဆန်းလေသည်။</p> <p>တံခါးရှေ့တွင် သေးငယ်ပြီး ကွယ်နေသော ဧည့်ခန်းလေး တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် အတွင်းရှိ ဧည့်ခန်းနှင့် အိပ်ခန်း ဧရိယာများကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p>သူ ဧည့်ခန်းဆီသို့ ရောက်သွားချိန်တွင်မူ...</p> <p>' အခန်းထဲမှာ တခြား တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ' လို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။</p> <p>အဘိုးအို တစ်ဦးက ရုပ်မြင်သံကြား ဖွင့်ထားလျက် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီနေလေသည်။</p> <p>သို့သော် ရုပ်မြင်သံကြား စခရင်တွင် ဖြူမည်း အစက်များသာ ပြသနေ၏။</p> <p>ဧည့်ခန်း အနောက်ဘက်ရှိ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော အဘွားအို တစ်ဦးလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ဒီအဘိုးကြီး အဘွားကြီးတွေက ဘာတွေလဲ...။</p> <p>သူတို့ နားလေးနေတာများလား...။</p> <p>သူ တံခါးခေါက်နေတာ အကြာကြီး ရှိပြီကို သူတို့က ဘာမှ မသိတဲ့ အတိုင်းပဲ...။</p> <p>စဉ်းစားနေရင်းနှင့် သူတို့ကို သွားနှုတ်ဆက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီအထိတောင် ရောက်လာပြီးမှ ဒီအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားဖို့ ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ... မဟုတ်ဘူးလား...။</p> <p>ပြီးတော့ သူက သော့နဲ့ တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာတာ ဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ပါဘူး...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... သူ ရှေ့တိုးပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ...</p> <p>ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်တွေက မြေကြီးနဲ့ ကပ်နေသလို ဖြစ်သွားတယ်...။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားတော့၏။</p> <p>အေးစက်တဲ့ လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရိုက်ခတ်သွားတယ်...။</p> <p>သူ သဘောပေါက်သွားပြီ...။</p> <p>ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် သူ့ရှေ့က အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး သူ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်...။</p> <p>ဒါက... ယာဉ်မောင်းရဲ့ အဖေ မဟုတ်ဘူးလား...။</p> <p>သူ ရင်းနှီးနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက လီဟွေ့ ဆီက ရထားတဲ့ အချက်အလက်တွေ ထဲမှာ ဒီအဘိုးအိုရဲ့ ဓာတ်ပုံကို သူ မြင်ဖူးလို့ပဲ...။ အဲဒါက ဆေးရုံ လူနာခန်းထဲမှာ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံလေ...။</p> <p>" ရှီး... "</p> <p>လီယီတောင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိ၏။</p> <p>သူ ချက်ချင်း နေရခက်သွားတော့တယ်...။</p> <p>' လခွီးပဲ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... '</p> <p>ဒီအဘိုးကြီး အဘွားကြီး နှစ်ယောက်...။</p> <p>တကယ်လို့ ဘေးအိမ်က အဘွားအို ပြောတာ မလိမ်ဘူး ဆိုရင် သူတို့ အကုန်လုံး သေနေပြီ ဖြစ်ရမယ်...။</p> <p>သူတို့ အကုန်လုံး သေနေပြီလေ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သေနေပြီ ဖြစ်တဲ့ လူနှစ်ယောက်က အခန်းထဲမှာ ပုံမှန် လူတွေလို နေနေကြတယ် ဟုတ်လား...။</p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ။ သူတို့ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကိုယ်တိုင်ပင် သိပုံ မရပေ။</p> <p>သူက သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဆင့်မြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝုန်း...။</p> <p>အဆင့်မြင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း အောက်တွင်...</p> <p>လီယီတောင်း ရုတ်တရက် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအိုတို့ကလည်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားသည့်အလား လီယီတောင်း ရှိရာသို့ သူတို့၏ အကြည့်များ ရောက်လာကြလေသည်။</p> <p>အဆင့်မြင့် စွမ်းရည် အောက်တွင်...</p> <p>သူတို့ရဲ့ ပုံစံ အစစ်အမှန်ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်...။</p> <p>သူတို့က တကယ် သေနေတာပဲ...။</p> <p>သာမန် သေဆုံးမှုမျိုး မဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ အရင် ရုပ်သွင် လက္ခဏာ တစ်စက်လေးတောင် မကျန်တော့ဘူး...။</p> <p>သူတို့နှင့် အကြည့်ချင်း မဆုံစေရန် ရှောင်လွှဲလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူ တံခါးကို သော့ခတ်ပြီး သော့ကို မူလ နေရာတွင် ပြန်ထားခဲ့လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>အတော်လေး ဝေးဝေးသို့ ရောက်မှသာ သူ လှည့်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံး အနေဖြင့် သေချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဒီအချိန်မှာတော့ ယာဉ်မောင်း ပြောင်းရွှေ့သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သူ ခန့်မှန်းမိနေပြီ...။</p> <p>သို့သော် အသေးစိတ်ကို နားလည်နိုင်ရန် တစ်ဖက်လူနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်လေသည်။</p> <p>လူများစွာက သူတို့၏ ဆွေမျိုးများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်နွှယ်မှုကို မကြာခဏ ခံစားသိရှိနိုင်ကြ၏။</p> <p>သေချာတာကတော့ ယာဉ်မောင်းက တစ်ခုခုကို ခံစားမိပြီး ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ...။</p> <p>မဟုတ်ရင် အဘွားအို ပြောသလို သူ ကြောက်လို့ ပြောင်းသွားတယ် ဆိုတာက သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အစွန်းရောက် လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ယုတ္တိမတန်ဘူးလေ...။</p> <p>သူ့ကို ဝမ်းနည်းစေတဲ့ ဒီအိမ်ကို မရောင်းရင်တောင်မှ...</p> <p>သူက အခန်း တစ်ခုလုံးကို ကုလားကာတွေနဲ့ ပိတ်ထားမှာ မဟုတ်သလို... နေရာတိုင်းကို အနက်ရောင် အဝတ်စတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားမှာလည်း မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပုံမှန် လူတစ်ယောက် ဆိုရင် အိမ်မှာ မနေဘူး ဆိုရင်တောင်...</p> <p>အခန်းတွေ ထဲကို နေရောင်ခြည် ဝင်အောင် လုပ်ပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းအောင် လုပ်ထားမှာပေါ့...။</p> <p>အချိန် အကြာကြီး ပစ်ထားရင် အခန်း တစ်ခုလုံး ပြဿနာ တက်သွားနိုင်ခြေ တအား များတယ်လေ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ဒါက အခြေအနေပဲ...။</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေ အရဆိုရင်...</p> <p>ဒါက တမင်တကာ လုပ်ထားတာ သေချာတယ်...။</p> <p>ယာဉ်မောင်း အနေနဲ့...</p> <p>ဒီလို ရွေးချယ်မှုမျိုး လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်အိမ်လုံးကို ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားချင်လို့ပါပဲ...။</p> <p>သူ့မိဘတွေ အတွက် သူ ချန်ထားခဲ့တာ... တခြား ကမ္ဘာ တစ်ခုမှာ နေနိုင်ဖို့ အတွက်ပေါ့...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... သူက သူ့မိဘတွေကို ခံစားသိရှိနိုင်တယ် ဆိုမှတော့...</p> <p>မစ္စဝမ် ကကော သူ့အနားမှာ ရှိနေမလား...။</p> <p>လီယီတောင်း တွေးလေလေ... ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလေလေပဲ...။</p> <p>ဒီလို အနုတ်လက္ခဏာ စွမ်းအင်တွေ ပြင်းထန်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ...</p> <p>ဒါက သူတို့ ရှင်သန်ဖို့ အကောင်းဆုံး နေရာပဲလေ...။</p> <p>ဒါကြောင့်... မစ္စဝမ်က အခု ယာဉ်မောင်းနဲ့ အတူတူ ရှိနေနိုင်ခြေ များတယ်လို့ လီယီတောင်း ပိုပိုပြီး သံသယ ဝင်လာတယ်...။</p> <p>ယာဉ်မောင်းရဲ့ အသက်တောင်... အန္တရာယ် ရှိနေနိုင်တယ်...။</p> <p>သူ ခဏမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွား၏။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ချီယွီချန် ထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယာဉ်မောင်းကို အခုချက်ချင်း သွားရှာရန် သူ စီစဉ်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်တွင်တော့ ရှုပ်ထွေးမှု အချို့ သေချာပေါက် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဖြစ်လာနိုင်မည့် ပြဿနာများကို အတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့ချနိုင်ရန် တပ်ဖွဲ့ ၃၆ မှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွားခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>အင်း... နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေကို အချိန်မရွေး ဖြေရှင်းဖို့ လူတစ်ယောက်ကို အသင့် ပြင်ထားရမယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့...။</p> <p>နောက်တစ်ချက်က ယာဉ်မောင်းရဲ့ လက်ရှိ နေရာကို ရှာဖို့ပဲ...။</p> <p>ကိုယ့်ဘာသာ ရှာတာ ဒါမှမဟုတ် လီဟွေ့ ကို မေးတာက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရလဒ် ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ တပ်ဖွဲ့ ၃၆ ကတော့ မတူဘူး... သူတို့က အရာအားလုံးကို ရှာတွေ့နိုင်ပုံ ရပြီး လုံလောက်တဲ့ အခွင့်အာဏာလည်း ရှိတယ်...။</p> <p>သူတို့က စနစ်ထဲ ဝင်ပြီး သူ့ကို အလွယ်တကူ ရှာလို့ ရတယ်လေ...။</p> <p>အချိန်ကုန် သက်သာဖို့က အခု သူတို့ အလိုအပ်ဆုံးပဲ... အဲဒါက သူတို့ လုပ်သင့်တဲ့ အရာလည်း ဖြစ်တယ်...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူ့အချိန်တွေက အခု အရမ်း ကျပ်တည်းနေပြီလေ...။</p> <p>ဆိုင်မှာ စောင့်နေတဲ့ သူ တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်...။</p> <p>ကျိုးရှုရီကလည်း အချိန်မရွေး ပြဿနာ ဖြစ်နိုင်သေးတယ်...။</p> <p>တကယ်လို့ ပြဿနာ တစ်ခုခု ပေါ်လာပြီး သူက အနားမှာ မရှိရင်...</p> <p>အဲဒီလို ဆိုရင်တော့... တကယ့် ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လီယီတောင်း အတွက်ကတော့...</p> <p>ကျိုးရှုရီက သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင် တကယ် သေသွားရင်တောင်...</p> <p>သူ နည်းနည်းတော့ နောင်တရမိကောင်း ရမိလိမ့်မယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုတော့ သေချာပေါက် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ဒါက သူ အကြင်နာ ကင်းမဲ့လို့ မဟုတ်ပါဘူး... သူက မြင်ဖူးလွန်းလို့ ရိုးနေပြီလေ...။</p> <p>အခု အခြေအနေကို သူ ဒီလောက် ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဘိုးအိုရဲ့ သတိပေးချက်နဲ့ ကျိုးရှုရီ သေဆုံးရမယ့် အကြောင်းရင်းကို မသိရသေးလို့ပဲ...။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ် မဟုတ်လား...။</p> <p>တကယ်လို့ သူနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ဆိုရင် တခြားသူကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ...။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ချီယွီချန် ဘက်၌...</p> <p>လီယီတောင်း၏ ဖုန်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒါက လိပ်စာ တစ်ခု စစ်ပေးရုံ သက်သက်ပဲလေ...။</p> <p>အစ်ကိုယီတောင်း နဲ့ အတူတူ လိုက်ဖို့ လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးဖို့လား...။</p> <p>အခု ဘာအစီအစဉ်မှ လုပ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အစ်ကိုယီတောင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ဂယက်က အခုထိ မငြိမ်သေးဘူးလေ...။</p> <p>တပ်ဖွဲ့ ၃၆က အခုတလော အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေတာ...။</p> <p>တပ်ဖွဲ့ ၃၆ရဲ့ နောက်ကွယ်က အဖွဲ့အစည်းကတောင် ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြားကို စေလွှတ်ထားရတာ...။</p> <p>သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ...။</p> <p>လီယီတောင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အခြား အဖွဲ့အစည်းကို လုံးဝ ရူးသွပ်သွားစေခဲ့တာ...။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လီယီတောင်းကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... တပ်ဖွဲ့ ၃၆က ဒီလောက် အလျှော့မပေးဘဲ တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...။</p> <p>ဒါက တကယ်ကို အင်အား အပြည့်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာပဲ...။</p> <p>ဒါက သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာလေ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့... အခြေအနေက ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ဘူး...။</p> <p>နှစ်ဖက် ကြားက တိုက်ပွဲက အတော်လေး ပြင်းထန်နေပြီ…။</p> <p>အခုဆို နှစ်ဖက်စလုံးက ရှိသမျှ အင်အား အကုန် ထုတ်သုံးနေပြီ။</p> <p>ဒီအရာ အားလုံးရဲ့ အစပျိုးသူ၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့် ဒီအရာ အားလုံးကို စတင်ခဲ့သူကတော့...</p> <p>လီယီတောင်း ပဲ...။</p> <p>သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စီစဉ်ထားတဲ့ ကာကွယ်ရေး အင်အားစုတွေက သဘာဝကျကျပဲ ထိပ်တန်း အဆင့်တွေပေါ့...။</p> <p>ဒါက သာမန် တိုက်ပွဲ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူးလေ...။</p> <p>ဒါက အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကိုယ်စားပြုနေတာ...။</p> <p>တကယ်လို့ လီယီတောင်းသာ တစ်ဖက်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရရင်...</p> <p>တပ်ဖွဲ့ ၃၆ နဲ့ သူတို့ နောက်ကွယ်က အဖွဲ့အစည်း၊ ပြီးတော့ တပ်ဖွဲ့ ၃၆ ကိုယ်စားပြုတဲ့ တရားဝင် အဖွဲ့အစည်းတွေ အားလုံးက လုံးဝကို အရှက်ကွဲသွားမှာပဲ...။</p> <p>ဒါကို လုံးဝ အဖြစ်ခံလို့ မရဘူး...။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်းက ဤကိစ္စများ အားလုံးကို မသိရှိသလို ဂရုလည်း မစိုက်ပေ။</p> <p>တကယ်လို့ သူ သိခဲ့ရင်တောင် ဘာတွေးမှာလဲ...။</p> <p>ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိဘူး...။</p> <p>အဲဒီတုန်းက သူ့ကို လှုပ်ရှားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တုန်းက သူလည်း သူ့သက်တမ်း ရာနဲ့ချီ ပေးဆပ်ခဲ့ရတာပဲလေ...။</p> <p>ဒီလို ကုန်ကျစရိတ်မျိုးက သူ့အတွက် အရမ်း လွယ်ကူတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့... တခြား လူတစ်ယောက် အတွက် ဆိုရင်ကော...။</p> <p>သက်တမ်း ရာနဲ့ချီပြီး သုံးနိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိလို့လဲ...။</p> <p>ထို့ပြင် အကြီးအကဲလျန်နှင့် သူ အတည်ပြုပြီးပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူက ပြဿနာ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်... နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ မရှိစေရဘူးလို့ တစ်ဖက်လူက ပြောခဲ့တယ်...။</p> <p>ဒါက သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက် အောင်မြင်သွားပြီ ဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ...။</p> <p>တရားဝင် ရေးသားထားတဲ့ အထောက်အထား အတွက်ကတော့...</p> <p>နောက်မနေနဲ့လေ...။</p> <p>သူတို့ အတွက် ဒီလို အရာတွေ လိုအပ်သေးလို့လား...။</p> <p>တကယ်လို့ လိုအပ်တယ် ဆိုရင် ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>တကယ်လို့ တကယ် ရှိခဲ့ရင်တောင် ဘာကွာခြားသွားမှာလဲ...။</p> <p>အင်အားကြီးသူက အမြဲ မှန်တယ်၊ အင်အားက အဓိကပဲ...။</p> <p>စည်းမျဉ်း အားလုံးက အင်အားကြီးသူတွေ အတွက်ပဲ...။</p> <p>အားနည်းသူ တွေ အနေနဲ့ သူတို့ လုပ်နိုင်တာက လက်ခံဖို့ပဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း လမ်းဘေးတွင် ကြာကြာ စောင့်စရာ မလိုလိုက်ပေ။ ပြောင်လက်နေသော အနက်ရောင် ဆီဒင်ကား တစ်စီး ရောက်လာလေသည်။</p> <p>ယာဉ်မောင်း၏ မွေးရပ်မြေမှာ သူတို့ ယခု ရောက်နေသည့် နေရာမှ ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခန့် ကွာဝေးလေသည်။</p> <p>ခက်ခဲသော လမ်းပိုင်း အချို့ ရှိသေးသဖြင့် ခရီးစဉ်မှာ သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။ ကားပေါ်တွင် ပျင်းနေသော လီယီတောင်းက ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ပွတ်နေလိုက်၏။</p> <p>ယခုအခါ အချိန်ဖြုန်းရန် အလွယ်ကူဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ကြည့်ရှုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သုံးနာရီ နီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ပြောင်လက်နေသော အနက်ရောင် ဆီဒင်ကားက လူသူကင်းမဲ့သော ရွာတစ်ရွာ၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>ရွာတစ်ရွာလုံးက ပြင်ပ ကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေပုံ ရပြီး အထူးတလည် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေလေသည်။</p> <p>အိမ်ခြေ ၂၀ ခန့်သာ ပြန့်ကျဲ ရှိနေ၏။</p> <p>လီယီတောင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက်...</p> <p>သူ၏ အကြည့်များက ရွာထိပ်ရှိ ရွှံ့အိမ် နှစ်လုံးရှိသော ခြံဝင်း တစ်ခုဆီသို့ တန်းကနဲ ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p>သူ...</p> <p>သူ ခံစားလိုက်ရတယ်...။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save