Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၀၂</h2> <h2 style="text-align:center">ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီးလဲ... နောက်နေတာလား...</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>" ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ... လိုအပ်ရင် ခေါ်လိုက်မယ်... "</p> <p>လီယီတောင်းက ဘယ်သူ့ကိုမှ မမေးဘဲ ယာဉ်မောင်း၏ အိမ်ကို သူကိုယ်တိုင် ရှာတွေ့သွားလေသည်။</p> <p>အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းလှ၏။</p> <p>သိပ်သည်းလွန်းတဲ့ အနုတ်လက္ခဏာ အငွေ့အသက်တွေကို သူ ခံစားနေရလို့ပဲ...။</p> <p>ဒီလို ယင်စွမ်းအင် (အနုတ်လက္ခဏာ စွမ်းအင်) မျိုးက နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ စုဝေးနေတဲ့ နေရာမျိုးမှာပဲ ရှိနိုင်တာလေ...။</p> <p>သူ အခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့တဲ့ ယာဉ်မောင်းရဲ့ အိမ်မှာတောင်...</p> <p>အဲဒီမှာ ကျွတ်လွတ်မသွားသေးတဲ့ ဝိညာဉ် နှစ်ခု ရှိနေတာကို အထင်မသေးလိုက်နဲ့နော်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့...</p> <p>သူတို့ရဲ့ ယင်စွမ်းအင် တွေကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် အခု ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ အငွေ့အသက်ရဲ့ ဆယ်ပုံ တစ်ပုံတောင် မရှိဘူး...။</p> <p>ဒါကြောင့်မို့လို့ လီယီတောင်းက ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပေါ့...။</p> <p>ဒီနေရာက သေချာပေါက် ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ဒါက ယာဉ်မောင်းရဲ့ အိမ် မဟုတ်ဘဲ ရွာသားတွေ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ တခြား ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာတော့ အမှန်ပါပဲ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုပေမဲ့ အဲဒီ ရာခိုင်နှုန်းက အရမ်းကို နည်းလွန်းတယ်လေ...။</p> <p>အထူးသဖြင့် အခု ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ကိစ္စ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ပိုတောင် ဆိုးသေး...။</p> <p>တကယ်လို့ တခြား အရာတစ်ခုခုကများ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ နာကြည်းမှုတွေကို ဖန်တီးနိုင်တယ် ဆိုရင်...</p> <p>အဲဒီလို ဆိုရင်တော့... ဖြေရှင်းရတာ နည်းနည်း ခက်ခဲသွားနိုင်တယ်...။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ရွာတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရင်း လီယီတောင်း တစ်ယောက် စာခြောက်ရုပ် ရှိခဲ့သော ရွာလေးကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဒီနေရာက... ဟိုတစ်ခေါက်ကလိုမျိုး ကြက်သီးထစရာ မကောင်းလောက်ပါဘူးနော်...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဟိုတစ်ခေါက်က လီယီတောင်း ဆိုတာ ကျားကို မကြောက်တဲ့ နွားပေါက်လေး လိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တာလေ...။</p> <p>အခု သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့...</p> <p>အဲဒီတုန်းကသာ တကယ့် အန္တရာယ် တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရမယ် ဆိုရင်...</p> <p>သူ့အတွက် သေရေးရှင်ရေး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့ဆီမှာ အခုလောက် စွမ်းရည်တွေ အများကြီး မရှိသေးဘူးလေ...။</p> <p>ပိုသိလာလေလေ... ပိုကြောက်လာလေလေလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့...။</p> <p>လီယီတောင်းက သူ့ဘာသာသူ အထဲဝင်သွားမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ တပ်ဖွဲ့ ၃၆ မှ စေလွှတ်လိုက်သော အမြင့်ဆုံး အရာရှိက ဝင်ပြောလာလေသည်။</p> <p>" ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ လိုက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်... တစ်ခုခု ဖြစ်ရင်... "</p> <p>သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီယီတောင်းက လက်ကာပြကာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။</p> <p>" ကျွန်တော့်ဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်... ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလာရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ ဝင်လာခဲ့ပေါ့... "</p> <p>လီယီတောင်းက သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို မယုံကြည်၍ မဟုတ်ပေ။</p> <p>တပ်ဖွဲ့ ၃၆ နဲ့ သိပ်ပြီး မပတ်သက်ချင်လို့... အထူးသဖြင့် သူရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သူတို့ကို မမြင်စေချင်လို့ပါပဲ...။</p> <p>ဒီလူတွေက အချိန်တိုင်း လီယီတောင်း အနားမှာ ရှိနေကြတာ... သူတို့မှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိဘူး၊ ဘာ အထူး မစ်ရှင်မှ မပါဘူးလို့ ပြောရင်...</p> <p>ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း လုံးဝ ငြင်းပယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်လူလည်း ဆက်လက် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ပေ။</p> <p>ရွှံ့အိမ်ငယ် နှစ်လုံးရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း လီယီတောင်း၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p>သူ့မှာ ခံစားချက် တစ်ခု ရှိတယ်...။</p> <p>တစ်ဖက်လူက... သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိလောက်ပြီ...။</p> <p>ဒါမှမဟုတ်... ဒီအချိန်မှာ တစ်ဖက်လူက လီယီတောင်း အနားကပ်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...။</p> <p>ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခု ဆိုပေမဲ့... တကယ်ကြီး ဖြစ်နေတာလေ...။</p> <p>သော့ခတ်မထားသော ခြံတံခါးကို သူ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>အခန်းတစ်ခန်းထဲမှ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေးကို လီယီတောင်း မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>သူ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>" ကျွိ... "</p> <p>ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးကြီးက အတော်လေး လေးလံနေလေသည်။</p> <p>သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။</p> <p>အခန်းထဲမှ မှိုတက်နေသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ မသိစိတ်မှပင် နေရာမှာတင် အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p>တဲအိမ်ထဲရှိ အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် အမျိုးသား တစ်ဦး ထိုင်နေ၏။</p> <p>လီယီတောင်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်လာချိန်တွင် သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကြည့်ရုံသာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားပြန်၏။</p> <p>သူ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသလဲ ဆိုတာ သေချာ မသိရပေ။</p> <p>ဒီမြင်ကွင်းတွေကြောင့် လီယီတောင်း အံ့အားသင့်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး...။</p> <p>သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တာက...</p> <p>အဲဒီလူရဲ့ ဘေးနားမှာ...</p> <p>နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ် ဆယ်ခုကျော်လောက် စုဝေးနေတာကို သူ မြင်လိုက်ရလို့ပဲ...။</p> <p>" ရှီး... "</p> <p>လီယီတောင်း ပင်လျှင် အသက်ရှူမှားသွားရလေသည်။</p> <p>' အထဲမှာ ယင်စွမ်းအင်တွေ ဒီလောက် သိပ်သည်းနေတယ်လို့ ခံစားရတာ မဆန်းပါဘူး... '</p> <p>' ဒီလောက် များပြားတဲ့ နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ဒီမှာ လာစုနေမှတော့... မသိပ်သည်းရင်သာ ထူးဆန်းနေမှာပေါ့... '</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိ၏။</p> <p>ဒီနာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေက အုပ်စု နှစ်စု ကွဲနေတာပဲ...။</p> <p>အုပ်စု တစ်ခုမှာ လူတစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်...။</p> <p>သူမက ဖရိုဖရဲ ဆံပင်တွေနဲ့ ခေါင်းကြီး လိမ်ကောက်နေတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ...။</p> <p>သူမရဲ့ ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို သုံးပြီး သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က တခြား နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ရစ်ပတ်ထားတယ်...။</p> <p>သူမက ယာဉ်မောင်းရဲ့ ဘေးမှာ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း စောင့်ကြပ်နေပြီး ဘယ်ဝိညာဉ်ကိုမှ သူ့အနား အကပ်မခံဘူး...။</p> <p>အဲဒါတင် မကသေးဘူး... ယာဉ်မောင်းရဲ့ လက်ထဲက ဓားမြှောင်ကိုလည်း သူမရဲ့ ဆံပင် တစ်မျှင်နဲ့ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသေးတယ်...။</p> <p>သူမသာ မရှိရင်... အဲဒီ ဓားမြှောင်က ယာဉ်မောင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိုက်ဝင်သွားတာ ကြာလောက်ပြီ...။</p> <p>ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့...</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လီယီတောင်း နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတယ်...။</p> <p>' ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... '</p> <p>ပုံမှန် ယုတ္တိဗေဒ အရ ဆိုရင်...</p> <p>သူမက ဒီယာဉ်မောင်းကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...။</p> <p>သူမ ဒီလို ဖြစ်ရတာ အကုန်လုံးက ဒီကောင့်ကြောင့်ပဲလေ...။</p> <p>အခုကျတော့ သူမက သူ့ကို ဘာလို့ ကာကွယ်ပေးနေရတာလဲ...။</p> <p>ဒီကိစ္စက ပိုပိုပြီး ထူးဆန်းလာပြီ...။</p> <p>လီယီတောင်း အလောတကြီး မလှုပ်ရှားဘဲ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေမှု အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေလိုက်၏။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် အခု သူ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို သေချာ မသိတော့ဘူး...။</p> <p>ဒီဇာတ်ကွက်က ဇာတ်ညွှန်းရဲ့ ယုတ္တိရှိတဲ့ လမ်းကြောင်း ကနေ သွေဖည်နေတယ်လေ...။</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ကို သူ ကူညီပေးသင့်လား...။</p> <p>ဒါမှမဟုတ်... ပတ်ဝန်းကျင်က တခြား နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ကူညီပေးရမလား...။</p> <p>ဒါမှမဟုတ် ယာဉ်မောင်းကို ကူညီပေးရမလား...။</p> <p>ဒါမှမဟုတ်ရင်...</p> <p>ဒီတိုင်းပဲ ရပ်ပြီး ပွဲကြည့်နေရမလား...။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူ ရွေးချယ်မှု မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင်...</p> <p>အခန်းထဲရှိ နာကြည်းနေသော ဝိညာဉ်များက သူ့အတွက် ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ပေးလိုက်ကြလေပြီ။</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်နေသော ဝိညာဉ် ဆယ်ခုကျော်အနက် နှစ်ခုက လှည့်လာပြီး လီယီတောင်းထံသို့ ပျံသန်းလာကြ၏။</p> <p>သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာက ဆာလဖျူရစ် အက်ဆစ်နဲ့ အပက်ခံထားရသလို ပျက်စီးနေတယ်...။</p> <p>နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လက်တစ်ဖက် ပြတ်နေပြီး မျက်လုံး တစ်ဖက်ကလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်...။</p> <p>သူတို့ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့မှာ ရှိနေတဲ့ ဒဏ်ရာ မျိုးစုံနဲ့ သွေးကွက်တွေကိုတော့ ထည့်မပြောတော့ဘူး...။</p> <p>သေချာပေါက် မိစ္ဆာ ဝိညာဉ်တွေပဲ...။</p> <p>သူတို့က လီယီတောင်းဆီကို ပြေးဝင်လာရင်း ဟိန်းဟောက်နေကြတယ်...။</p> <p>အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရသလိုမျိုးပဲ...။</p> <p>သူတို့တင် မကဘူး... ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အကုန်လုံးကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်လာကြတယ်...။</p> <p>ရှင်းနေတာပဲလေ...။</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့ နဲ့ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေလို့ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>ထိုအခါကျမှ လီယီတောင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p>ဒီ နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အကုန်လုံးက ဝမ်ရှင်းယွဲ့ အပါအဝင်...</p> <p>သူတို့ အားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေ သက်သက်ပဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း အရင်က ကြုံခဲ့ရတဲ့ သတို့သမီး ဝိညာဉ်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အခြေအနေပဲ...။</p> <p>သူတို့က ယှဉ်လို့တောင် မရဘူး...။</p> <p>နာကြည်းနေသော ဝိညာဉ် နှစ်ခုက သူ့ထံသို့ ခုန်အုပ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>လီယီတောင်း၏ မွေးရာပါ အန္တရာယ် သိစိတ်က သူ့ကို သတိပေးပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ရေခဲပမာ အေးစက်သွားတော့၏။</p> <p>" မင်းတို့က သေချင်နေတာပဲ... "</p> <p>တကယ်လို့ သူတို့က မမြင်ရဘူး ဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့...။</p> <p>အခု လီယီတောင်း ဆီမှာ ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း စွမ်းရည် ရှိနေပြီ ဆိုတော့ ဒီဝိညာဉ်တွေရဲ့ အရာအားလုံးကို သူ မြင်နိုင်နေပြီလေ...။</p> <p>[ ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း... ]</p> <p>အရင်ဆုံး စုစည်းမယ်... ပြီးမှ ဖမ်းယူမယ်...။</p> <p>ဖွဲ့စည်းပြီးသား ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်များ၏ ပုံရိပ်ယောင်များ အောက်တွင်...</p> <p>လီယီတောင်းက ဝိညာဉ် စုစည်းခြင်း အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း စွမ်းရည်ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်လေသည်။</p> <p>စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်နှင့် ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာသော ဝိညာဉ် နှစ်ခု၏ အငွေ့အသက်များ ချက်ချင်း လေထဲတွင် လွင့်ပါး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းက အနောက်မှ ပြေးဝင်လာသော ဝိညာဉ် အချို့ကို နေရာမှာတင် မှင်သက်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p>သူတို့ရဲ့ မသိစိတ်က ထပ်မကပ်ဖို့ သတိပေးနေတယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်ချက် လေးတချို့ ကျန်နေသေးလို့များလား...။</p> <p>သူတို့ ချက်ချင်း ထွက်မပြေးကြဘူး...။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ...</p> <p>လီယီတောင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p>' သက်တမ်း နည်းနည်းလောက် ကုန်ရုံလေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား... '</p> <p>[ ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း... ]</p> <p>စွမ်းရည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အသက်သွင်းလိုက်ပြန်လေသည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ရှေ့ဆုံးရှိ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းသာ ရှိသော ဝိညာဉ်မှာ ချက်ချင်း လွင့်ပါး ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။</p> <p>ဤအချိန်တွင်...</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ် အားလုံး ကြောက်လန့်သွားကြလေပြီ။</p> <p>သူတို့ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြန့်ကျဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့၏။</p> <p>လီယီတောင်း ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။</p> <p>ဤဝိညာဉ်များက ရွာပတ်ဝန်းကျင် တစ်လျှောက်လုံးသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ကြည့်ရတာ... ဒီရွာမှာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေ တချို့ ရှိနေပုံ ရတယ်...။</p> <p>သို့သော် ဤကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လီယီတောင်းတွင် အချိန်မရှိပေ။</p> <p>ထိုအစား သူ၏ အာရုံကို ဝမ်ရှင်းယွဲ့ထံသို့ ပြောင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>အမျိုးသားက မှုန်ဝါးဝါး အသိစိတ်ဖြင့် လီယီတောင်းကို ကြည့်နေ၏။</p> <p>တစ်ခုခုကို သူ စဉ်းစားနေသည့်အလားပင်။</p> <p>နာကြည်းနေသော ဝိညာဉ်များ ထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ အစပိုင်းက အသိစိတ် လွတ်နေပုံရသော ယာဉ်မောင်းမှာ သတိပြန်ဝင်လာပုံ ရလေသည်။</p> <p>သူ ခေါင်းမော့ကာ လီယီတောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီးနောက် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းကို ကြည့်ကာ သူက...</p> <p>" မင်းက ဘယ်သူလဲ... " ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save