Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၂၀၃</h2> <h2 style="text-align:center">ထောင်ချောက်လား...</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်...</p> <p>လီယီတောင်း မျက်လုံးများထဲ၌ နောက်ထပ် လေးနက်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားပြန်၏။</p> <p>ဘာလို့လဲ ဆိုတော့... ယာဉ်မောင်းဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံက မိန်းမ အသံ ဖြစ်နေလို့ပဲ...။</p> <p>' မိန်းမ အသံ... '</p> <p>လီယီတောင်း ပထမဆုံး အနေနဲ့ ခန့်မှန်းလိုက်တာက...</p> <p>' ဖြစ်နိုင်တာက... ဒီမိန်းမက... ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တော်တော် များတယ် မဟုတ်လား... '</p> <p>ပြီးတော့ အခု... သူမက ယာဉ်မောင်းရဲ့ ပါးစပ်ကနေတစ်ဆင့် စကားပြောနေရတဲ့ အကြောင်းရင်း...။</p> <p>အဲဒီ အကြောင်းရင်းကို သူ ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်...။</p> <p>ဒီအချိန်မှာ... သူမက ယာဉ်မောင်းကို ထိန်းချုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်...။</p> <p>အဲဒါက လီယီတောင်းရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးပဲ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့...</p> <p>ထို့နောက် သူ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားပြန်၏။</p> <p>မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ...။</p> <p>တကယ်လို့ ဝမ်ရှင်းယွဲ့က ယာဉ်မောင်းကို ထိန်းချုပ်ထားတာ ဆိုရင်... ယာဉ်မောင်း အနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်က ဘယ်သူလဲ...။</p> <p>" ဟူး... "</p> <p>လီယီတောင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ရှေ့က ယာဉ်မောင်းကို သူ သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အခြေအနေတွေက လီယီတောင်း စိတ်ကူးထားတာထက် ကျော်လွန်သွားပြီပဲ...။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ အလောတကြီး မလှုပ်ရှားတော့ပေ။</p> <p>ထိုအစား ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယာဉ်မောင်းကို ကြည့်ကာ...</p> <p>" ငါက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက... မင်းက ဘယ်သူလဲ... " ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ထို့နောက် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားလေသည်။</p> <p>" မင်း... မင်းက အစ်ကိုယီတောင်း မဟုတ်လား... "</p> <p>သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားသလို သူ၏ လေသံကလည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ့မျက်နှာ အမူအရာတွင် အေးစက်သည့် အရိပ်အယောင်လေးပင် ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>၎င်းက လီယီတောင်းကို ခဏတာ မှင်သက်သွားစေခဲ့၏။  တဆက်တည်းမှာပင် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p>ဒီအခန်း တစ်ခုလုံးက... ဒီအချိန်မှာ ပြင်ပ ကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသလို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်...။</p> <p>တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်...</p> <p>ဒီအခန်းက... အခု အချိန်မှာ လုံးဝကို သီးခြား ဖြစ်သွားတာပဲ...။</p> <p>ဒါက သာမန် လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုး သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>' မကောင်းတော့ဘူး... '</p> <p>လီယီတောင်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိ၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူရဲ့ အစီအစဉ်က တအားကို ပြည့်စုံလွန်းနေတယ်...။</p> <p>သူက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားတာလား...။ သူ့ကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းဖို့ သက်သက် အတွက်များလား...။</p> <p>သူ ချက်ချင်းပင် ရွှံ့အိမ်လေး ထဲမှ ယာယီ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>ဒါပေမဲ့... မျက်မြင်မရတဲ့ စွမ်းအင် အလွှာတစ်ခုက သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသလို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်...။</p> <p>နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် ဆုတ်လို့ မရဘူး...။</p> <p>ပါးလွှာတဲ့ အလွှာတစ်ခုက သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားသလို ခံစားနေရတယ်...။</p> <p>အားစိုက်ရုန်းကြည့်ရင်တောင် အလကားပဲ...။</p> <p>မမြင်ရတဲ့ အတားအဆီး တစ်ခုက သူ့ကို လုံးဝ ဝန်းရံထားတာ...။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လီယီတောင်း သူ့ရှေ့မှ ယာဉ်မောင်းကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် ယာဉ်မောင်းက လွင့်မျောနေလေသည်။</p> <p>သူက လေထဲမှာ တွဲလောင်း ဖြစ်နေတာ...။</p> <p>သူ့အနောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ဝမ်ရှင်းယွဲ့ (အဲဒီ နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်က ဝမ်ရှင်းယွဲ့ လို့ ယူဆရတာပေါ့) လည်း... လေထဲကို မြင့်တက်လာတယ်...။</p> <p>ထိုမျှမကသေးပေ။ သူမ၏ ဆံပင်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ဖြာထွက်သွား၏။</p> <p>၎င်းက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ယာဉ်မောင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်သွားလေသည်။</p> <p>အဲဒါက... ယာဉ်မောင်းကို လေထဲမှာ လွင့်မျောနေအောင် လုပ်နေတာက သူမပဲ ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ...။</p> <p>အဲဒါတင် မကသေးဘူး...</p> <p>စောစောက ထွက်သွားတဲ့ နာကြည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ် တချို့ ပြန်ရောက်လာတာကိုလည်း လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်တယ်...။</p> <p>ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ သူတို့က အမိုးပေါ်ကနေ တွားသွားလာကြလို့ပဲ...။</p> <p>သူတို့က ဇောက်ထိုး တွားသွားလာကြတာ...။</p> <p>ဒါကြောင့်... သူတို့က လူသားတွေရဲ့ အမျိုးအစားထဲမှာ မပါတော့ဘူး ဆိုတာကို လီယီတောင်း အလိုလို သဘောတူလိုက်မိတယ်...။</p> <p>" ဒီနေ့တော့... မင်းကို ကယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လာမလား ဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... "</p> <p>" တပ်ဖွဲ့ ၃၆က အဲဒီ ငတုံးတွေကိုတော့ မေ့လိုက်တော့... သူတို့ကို ငါတို့ ထောင်ချောက်ဆင်ထားပြီးပြီ... "</p> <p>" လူတွေကို သတ်နိုင်တဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က စွမ်းအင် အများကြီး ကုန်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ဟုတ်တယ် မလား... "</p> <p>" ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေတဲ့ အရာတွေကို မင်း ဆက်ပြီး ရင်ဆိုင်နိုင်ဦးမလား ဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်... ဟီးဟီး... "</p> <p>" ဆက်ပြီးတော့... ခံစားလိုက်စမ်း... "</p> <p>" အို... ဟုတ်သားပဲ... ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုတာ မင်းကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်... နောက်ထပ် လာဖို့ ရှိသေးတယ်နော်... "</p> <p>သူ၏ စကားသံ အဆုံးတွင်...</p> <p>ဤအချိန်၌ လီယီတောင်း တစ်ယောက် သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ အောက်ဆီဂျင် မရောက်တော့သလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသော ဆေး အမြောက်အမြားကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>" အဟွတ်... အဟွတ်... "</p> <p>လီယီတောင်း နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ခေါင်းက ပိုပိုပြီး မူးဝေလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နာကြည်းနေသော ဝိညာဉ်များက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာကြလေပြီ။</p> <p>အသိစိတ် မလွတ်သွားစေရန် လျှာဖျားကို သူ အားကုန် ကိုက်ထားလိုက်၏။</p> <p>သို့သော်... အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော အိပ်ချင်စိတ်ကြီးက သူ လုံးဝ သတိလစ်သွားတော့မည်ဟု ခံစားရနေလေသည်။</p> <p>' ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ... '</p> <p>သူ့ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့အတွက် ဒီလို ထောင်ချောက်မျိုးကို တိတ်တဆိတ် ဆင်ထားခဲ့တာပဲ...။</p> <p>ပြီးတော့... ကျရောက်လာတော့မယ့် အန္တရာယ်ကို သူ အရင်က မခံစားခဲ့ရဘူးလေ...။</p> <p>သေမင်းရဲ့ အကာအကွယ် ကတောင် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ဘူး...။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အပြည့်အဝ အကွက်ဆင်သွားခဲ့တာပဲ...။</p> <p>သူတို့က သူ့ရဲ့ စွမ်းရည် တချို့ကို အပြည့်အဝ နားမလည်ရင်တောင်မှ... အရင်က သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ်က လှုပ်ရှားမှုတွေကနေ တစ်ဆင့် တစ်ဖက်လူက ကြိုတင် ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ထားခဲ့တာပဲ...။</p> <p>" ဟူး... "</p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ညာလက်ဖြင့် ဓားမြှောင် တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ခြေထောက်ကို ဆတ်ကနဲ ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p>သွေးထွက်လွန်ပြီး ပြဿနာ မဖြစ်စေရန် သွေးကြော ရှိသည့် နေရာများကို သူ ရှောင်ရှားလိုက်၏။</p> <p>ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကြောင့် လီယီတောင်း၏ စိတ်ဓာတ်များ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သိသိသာသာ ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့လေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။</p> <p>[ ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း... ]</p> <p>အကြိမ်များစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ့ရှေ့တွင် နာကြည်းနေသော ဝိညာဉ် ဆယ်ခုကျော် ရှိနေပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်သွားကြ၏။</p> <p>ဘိုင်း...</p> <p>မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လီယီတောင်းက သူတို့ လုံးဝ လွင့်ပါး ပျောက်ကွယ်သွားသည် အထိ ဝိညာဉ် ဖမ်းယူခြင်း အောက်တွင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက်... ယာဉ်မောင်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည့် ဝမ်ရှင်းယွဲ့ကို သူ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>[ ဝိညာဉ် စုစည်းခြင်း... ]</p> <p>စွမ်းအင် အမှုန်အမွှားများစွာက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း စုစည်းလာကြလေသည်။</p> <p>အခုအချိန်မှာ ဝမ်ရှင်းယွဲ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီလောက်အထိ စုစည်းမိနေသလို ခံစားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့...</p> <p>သေချာပေါက် တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်စွက်ဖက်ထားလို့ပဲ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူ ဝင်စွက်ဖက်တဲ့ အချိန်မှာ... သူတို့က ပုံသဏ္ဍာန် မရှိတဲ့ အခြေအနေမှာပဲ ရှိသေးတယ်လေ...။</p> <p>လီယီတောင်း လုပ်လိုက်တာက နောက်ဆုံး ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာပဲ...။</p> <p>သူတို့ကို သူတို့ရဲ့ မူရင်း ပုံသဏ္ဍာန်နဲ့ ပြန်လည် ပေါင်းစည်းစေလိုက်တာ...။</p> <p>သူက လီယီတောင်း၏ လုပ်ရပ်များကို သတိထားမိသွားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း ကြမ်းကြုတ်သွားတော့၏။</p> <p>ထို့နောက် ဓားမြှောင်ကို မြှောက်ကာ လီယီတောင်းကို လှမ်းထိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လီယီတောင်းမှာ နာကျင်မှုမှတစ်ဆင့် သတိပြန်ဝင်လာခါစသာ ရှိသေး၏။</p> <p>စွမ်းရည်ကို ဆက်တိုက် အသုံးပြုပြီးနောက် အိပ်ချင်စိတ်ကြီးက သူ့ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာပြန်လေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ဓားမြှောင်က သူ့ဆီသို့ ထိုးဝင်လာချိန်တွင် အိပ်ချင်စိတ်က ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာတော့၏။</p> <p>ဤအချိန်တွင် လီယီတောင်း နားလည်သွားလေပြီ။</p> <p>သူ့ရဲ့ အိပ်ချင်စိတ်က သေချာပေါက် အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး...။</p> <p>အဲဒါက အမွှေးတိုင် တစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် တခြား ဆေးဝါး တစ်ခုခုကြောင့် မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>အဲဒါက ယာဉ်မောင်းကြောင့်ပဲ...။</p> <p>ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ယာဉ်မောင်းကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကြောင့်ပဲ...။</p> <p>တစ်ဖက်လူဆီမှာ စွမ်းရည် တစ်ခုခု ရှိရမယ်...။</p> <p>ပစ်မှတ်ကို အိပ်မောကျသွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုးပေါ့...။</p> <p>လီယီတောင်း မျက်နှာလည်း အလွန် ကြမ်းကြုတ်လာတော့၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သေမင်း၏ အကာအကွယ်ပင် အသက်မဝင်သေးပေ။ ၎င်းက ပြိုင်ဘက် အနေဖြင့် သူ၏ စွမ်းရည်ကို ပိတ်ဆို့ရန် နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကိုသာ ရှာတွေ့မည် ဆိုပါက ဤနည်းလမ်းက အလွန် ရိုးရှင်းလှပေသည်။</p> <p>သေမင်း၏ အကာအကွယ်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ အသက်အန္တရာယ်ကို သေစေလောက်သော ခြိမ်းခြောက်မှု ပြုလုပ်နေသည်ဟု ခံစားရချိန်တွင် အသက်ဝင်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အကယ်၍ ၎င်းက တိုက်ခိုက်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပိတ်ဆို့နိုင်ပြီး သူ၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို အခြားသူများ မခံစားမိအောင် တားဆီးနိုင်မည် ဆိုပါက...</p> <p>အဲဒါ လုံလောက်ပြီလေ...။</p> <p>ပြီးတော့ အခု... တစ်ဖက်လူဆီမှာ အလားတူ စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေနိုင်ခြေ တော်တော် များတယ်...။</p> <p>သေမင်းရဲ့ အကာအကွယ် ကို သုံးလို့ မရတော့မှတော့... ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရုံပေါ့။</p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ အိပ်မောကျသွားလုနီးပါး အချိန်လေးမှာပင်...</p> <p>ခြေထောက်ထဲ စိုက်ဝင်နေသော ဓားမြှောင်ကို ဆတ်ကနဲ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုကြောင့် လီယီတောင်း တစ်ယောက် ထိန်းမရအောင် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့၏။</p> <p>လီယီတောင်းက ရန်သူတွေ အပေါ်မှာ တကယ်ကို ရက်စက်ပါတယ်...။</p> <p>သူ့ကိုယ်သူ ဆိုရင် ပိုတောင် ရက်စက်သေးတယ်...။</p> <p>ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုရဲ့ လှုံ့ဆော်မှု အကူအညီနဲ့... လီယီတောင်း ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်...။</p> <p>အဲဒီနောက်...</p> <p>ယာဉ်မောင်းရဲ့ အသက်ကို အဆုံးသတ်ဖို့ သူ ဘယ်စွမ်းရည်ကိုမှ မသုံးခဲ့ဘူး...။</p> <p>ထိုအစား... သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကြေးမုံပြင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p>ကြေးမုံပြင်က ယာဉ်မောင်း၏ အရိပ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်သွား၏။</p> <p>အေးခဲစေ...။</p> <p>ကြေးမုံပြင်၏ အလင်းရောင် အောက်တွင် ယာဉ်မောင်း၏ ပုံရိပ်မှာ ဓားမြှောင်ကို မြှောက်ထားလျက်သား နေရာမှာတင် အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save