Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀၇</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်တာနက်ဆိုတာ ဥပဒေမဲ့ နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူး...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>သူတို့ ကျန်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညနေစောင်းနေလေပြီ။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခြားအန္တရာယ်များ ထပ်ရှိနေဦးမလား ဆိုသည်ကို လီယီတောင်း မသိခဲ့ပေ။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ဘာအန္တရာယ်မှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။</p> <p>သို့သော် အန္တရာယ် မကြုံရခြင်းက ခြိမ်းခြောက်မှုများ မရှိတော့ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို လီယီတောင်း ကောင်းကောင်းကြီး သိထား၏။</p> <p>ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးကတော့...</p> <p>သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို နိုင်ငံ တစ်ဝှမ်းရှိ အထူးအဖွဲ့အစည်းများက လုံခြုံရေး ယူပေးထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ကားထဲတွင် တပ်ဖွဲ့ ၃၆ မှ ခေါင်းဆောင်၏ ဖုန်းပြောသံ အမျိုးမျိုးကို နားထောင်ရင်း၊ သူတို့၏ အပြန်ခရီးက ထင်သလောက် မလွယ်ကူခဲ့ဘူး ဆိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့...</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရသော ယာဉ်မောင်း လီကော့ရှန်းသည် လီယီတောင်း နောက်သို့ လိုက်ကာ နာရေးဝန်ဆောင်မှုဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အင်း... ယခုအချိန်၌ နာရေးဝန်ဆောင်မှုဆိုင်လေးက အနည်းငယ် ကျပ်တည်းနေသလို ခံစားရ၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ ရှိနေသောကြောင့် လီကော့ရှန်းပါ ထပ်ရှိနေရန် သိပ်အဆင်မပြေလှပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လီယီတောင်းက သူ့ကို နေရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့သဘောနှင့်သူ ထွက်သွားမလား ဆိုတာကတော့...</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... လီကော့ရှန်းကို ထိန်းချုပ်ထားသူက ဝမ်ရှင်းယွဲ့လေ။ သူမက ဘာလို့ ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်ရမှာလဲ။</p> <p>အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးစီးသွားချိန်တွင် လီယီတောင်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... အဲဒီလူက ရှင်းယွဲ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ယာဉ်မောင်းလား..."</p> <p>တကယ်တော့ လီယီတောင်းက လီကော့ရှန်းကို ခေါ်လာကတည်းက ကျိုးရှုရီ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဘဝင်မကျ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p>အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ လီကော့ရှန်းက ကျိုးရှုရီကို ကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်များက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နောင်တတရားနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများက ကျိုးရှုရီကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရစေသည်။</p> <p>ခဏတာမျှ ကျိုးရှုရီ တကယ်ပင် ကြောင်အသွားခဲ့၏။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူ့ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ထိုသူသည် သူမ ညီမ၏ သေဆုံးမှုအတွက် တာဝန်ရှိသူ လီကော့ရှန်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထား၍ပင်။ လီယီတောင်း အချက်အလက်များ ဖတ်နေစဉ်က သူမလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူမရှေ့ရှိ ထိုလူအပေါ် မမျှော်လင့်ဘဲ မည်သည့် အမုန်းတရားမှ မဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုမျှမက... သူမက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ခံစားချက်မျိုးကိုပင် ခံစားလိုက်ရသေး၏။</p> <p>ယင်းက အတော်လေး အဓိပ္ပါယ်မဲ့လွန်းနေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ကျိုးရှုရီ၏ မေးခွန်းကို ကြားပြီးနောက် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး...</p> <p>ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် သူ့ကို ခေါ်လာတာက ဝမ်ချန်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ပေးဖို့ပါ..."</p> <p>"ဝမ်ချန် ခိုင်းစေခဲ့တာတွေ အားလုံးကို သူ ဖွင့်ချပြောပြလိမ့်မယ်..."</p> <p>"အဲဒီအချိန်ကျရင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီမို့ ရှင်းယွဲ့လည်း... အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူလို့ ရသွားပါပြီ..."</p> <p>ကျိုးရှုရီ ကြောင်အသွား၏။</p> <p>ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ ငိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဟာ... ကျေးဇူးပါပဲ..."</p> <p>လီရှင်းထင်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကျိုးရှုရီကို ယုယုယယ ဖက်ထားကာ ကျောလေးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးနေရှာသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြပြီး သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ အလွန် ပင်ပန်းနေလေပြီ။ ကောင်းကောင်း အိပ်စက် အနားယူရန် လိုအပ်နေ၏။ မကြာသေးမီက စိတ်စွမ်းအင် အလွန်အကျွံ သုံးစွဲထားရသဖြင့် သူ ကောင်းကောင်း မနားရသေးပေ။</p> <p>ယနေ့ လီယီတောင်း အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့သည်။</p> <p>လီယီနိုကို အိပ်မက်မက်ခြင်းပင်။ ကောင်းသော အိပ်မက်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>အိပ်မက်ထဲတွင် လီယီနို ဒဏ်ရာရနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း လုံးဝ စိမ်းသက်နေ၏။ လီယီနို ဒဏ်ရာရနေရုံသာမက သေလုမြောပါး အခြေအနေသို့ပင် ရောက်နေလေသည်။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ထဲတွင် လီယီနို၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာလေးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်သွား၏။ ပါးစပ်မှ အော်ဟစ်ချင်နေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ လှုပ်မရဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ထိုမျှမကသေး...</p> <p>မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အော်ဟစ်သံများက သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>သူက ဘာမှ မကူညီနိုင်ဘဲ ငေးကြည့်နေရုံသာ...။</p> <p>အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ...။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းကနဲ ထထိုင်လိုက်မိ၏။</p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ရင်းနှီးနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေတော့၏။</p> <p>' ဒါ အိပ်မက်သက်သက်ပဲလား... သေချာပေါက် မဟုတ်လောက်ဘူး... အဲဒီ ခံစားချက်က အရမ်းကို ပီပြင်လွန်းတယ်... တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်... အခု လီယီနို ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်ဖို့များတယ်... '</p> <p>သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာမိသည်။</p> <p>ဒီခံစားချက်ကြီးက တော်တော်လေး ဆိုးရွားလှ၏။</p> <p>လီယီနို အန္တရာယ် ကြုံနေရသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ ဘာမှ ကူညီပေး၍ မရပေ။ လီယီနို ဘယ်ရောက်နေသလဲ ဆိုတာကိုတောင် သူ မသိဘူး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤခံစားချက်ကြီးက အလွန် နေရခက်လှပေသည်။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း သိပါသည်...။</p> <p>သူ ဘယ်လောက်ပဲ စိုးရိမ်နေပါစေ သူ ဘာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ...။</p> <p>"ဟူး..." သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။</p> <p>အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက် တစ်နာရီ ထိုးနေလေပြီ။</p> <p>လီယီတောင်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p>အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် နာရေးဝန်ဆောင်မှုဆိုင်ထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ထက်ရှိ တောက်ပနေသော လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း လီယီတောင်း အတွေးနက်သွားမိသည်။</p> <p>' ကြည့်ရတာ... ငါ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အရှိန်မြှင့်မှ ရတော့မယ်... အဲဒီ ကောင်မလေးကို အထီးကျန်လွန်းအောင် ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး... '</p> <p>လီယီတောင်း လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်နေစဉ်...</p> <p>ရုတ်တရက် ကျိုးရှုရီက သူ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p>သူမက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုယီတောင်း... မေးချင်လို့ပါ... ရှင်းယွဲ့က... သူ... ရှင်နဲ့အတူ ပြန်ပါလာတာလားလို့... အဲ့လို ခံစားနေရလို့..."</p> <p>ကျိုးရှုရီ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီယီတောင်း ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နေသည့် ကျိုးရှုရီ၏ မျက်လုံးများကို သူ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>ယခုလေးတင် မက်ခဲ့သည့် အိပ်မက်က သူ၏ လက်ရှိ စိတ်အခြေအနေကို လွှမ်းမိုးသွား၍ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် ကျိုးရှုရီကို သူ လုံးဝ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အစ်ကိုယီတောင်း ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ၊ ကျိုးရှုရီက မသိစိတ်ကနေ သူမ၏ ဆိုင်လေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ယခုအချိန်၌ လီကော့ရှန်းက ထိုဆိုင်ထဲတွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ လီကော့ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ရှိနေသည် ဆိုတာကို ကျိုးရှုရီ အာရုံခံမိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအကြည့်များကို သူမ အရမ်း ရင်းနှီးနေခဲ့၏။ သူမ ညီမလေး မတရား ခံရသည့် အချိန်မျိုးတွင်သာ ဤသို့ ပြုမူတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လီယီတောင်းက ဘာမှ မပြောတော့သလို၊ ကျိုးရှုရီကိုလည်း တစ်ဖက်လူနှင့် သွားတွေ့ရန် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။</p> <p>မလိုအပ်တော့၍ပင်။</p> <p>နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး အချင်းချင်း လွမ်းဆွတ်နေကြသည်ကို သိနေရုံနှင့် လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ ကျန်သည့် ကိစ္စများကိုတော့ အချိန်ဆိုသည့် သမားတော်ကြီးက ကုစားသွားပေးပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ပြင်... ကျိုးရှုရီနှင့် လီကော့ရှန်းတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ကြလျှင်တောင် ဘာတွေများ ပြောနိုင်ကြဦးမည်နည်း။</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့၏ ဝိညာဉ် အသိစိတ်ကလည်း အဲဒီလောက် ရှင်းလင်း ကြည်လင်နေသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေသေး၏။</p> <p>အသိစိတ်တွေလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ကျိုးရှုရီ၏ မျက်ရည်များက တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာသည်။</p> <p>ဆိုင်လေး ရှိရာဘက်သို့ သူမ ငေးကြည့်နေမိ၏။</p> <p>အချိန် မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ... သူမ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး အသာအယာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုယီတောင်း... နားလည်ပါပြီ... အထဲဝင်ပြီး နားလိုက်ပါဦးမယ်..."</p> <p>ကျိုးရှုရီ နောက်လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်... ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ကျိုးရှုရီ လှည့်ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p>သူမဆီမှ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရာတစ်ခုကို လီယီတောင်း အာရုံခံမိလိုက်သလိုပင်။</p> <p>သို့သော်... သေသေချာချာ တိတိကျကျတော့ သူ ဖမ်းဆုပ် မမိလိုက်ပေ။</p> <p>လီယီတောင်း တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအရာက...</p> <p>ဤ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေသည် ကျိုးရှုရီ ကြုံတွေ့ရမည့် အကျပ်အတည်းနှင့် တစ်ခုခု ပတ်သက်နေနိုင်သည် ဆိုခြင်းပင်။</p> <p>အေးစက်သော ညလေညင်းကို ခံစားရင်း...</p> <p>လီယီတောင်းလည်း သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုဆီသို့ ဖုန်းဆက်ချင်နေမိသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ မြိုသိပ်လိုက်၏။</p> <p>လီယီနို၏ အခြေအနေကို အဘိုးအို သိသွားခဲ့လျှင် သေချာပေါက် သူ့ကို ချက်ချင်း လှမ်းပြောမည် ဆိုတာကို သိနေသည်။</p> <p>ယခု အဘိုးအိုဆီမှ မည်သည့် သတင်းအချက်အလက်မှ မရရှိသေးသဖြင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုသာ ရှိပေသည်။</p> <p>ပထမအချက်မှာ လီယီနို ဘာဖြစ်သွားလဲ ဆိုတာကို အဘိုးအို မသိခြင်းပင်။</p> <p>ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေကတော့... အဘိုးအိုက လီယီနို ဘာဖြစ်သွားလဲ ဆိုတာကို သိသော်လည်း၊ လီယီနို အန္တရာယ် မရှိဘူး ဆိုတာကိုလည်း သိနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>ထိုသို့ ဆိုလျှင်...</p> <p>သူ့ကို ဘာမှ ပြောပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်... လီယီတောင်း သိလိုက်လေသည်။</p> <p>ဖုန်းဆက်ဆက်၊ မဆက်ဆက် ဘာမှ ထူးခြားလာမည် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုပင်။</p> <p>အိပ်ချင်စိတ် လုံးဝ မရှိတော့သဖြင့် လီယီတောင်းက ပလက်ဖောင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ချန်ကို မနက်ဖြန် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် သွားရောက် တွေ့ဆုံရန်နှင့် လီကော့ရှန်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ပေးရန် တပ်ဖွဲ့ ၃၆ နှင့် သူ သဘောတူညီထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးက ဘယ်လို စီစဉ်ကြမလဲ၊ တနည်းအားဖြင့် ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံကြမလဲ ဆိုသည့် ကိစ္စသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>ဤကိစ္စအတွက် လီယီတောင်း စဉ်းစားနေစရာ မလိုပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက လုံခြုံစိတ်ချရအောင် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အခြားကိစ္စများကလည်း ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့နှင့်လည်း သူ သေချာ ညှိနှိုင်း ဆွေးနွေးပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ပြသခဲ့သည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့က တစ်ခုခု ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိသွားသလားတော့ မသိ။ ယခုအခါ ဝမ်ရှင်းယွဲ့က သူ့ကို အနည်းငယ် လေးစားသမှု ပြသလာသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့ကြောင့် မနက်ဖြန် တွေ့ဆုံပွဲတွင် ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ရူးသွပ်သွားပြီး Streamer ကို သတ်ပစ်လိုက်မည်ကို သူ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>ထို Streamer ကောင် မနက်ဖြန် မသေနိုင်ဘူး ဆိုတာကို အာမခံနိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးက ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>မနက်ဖြန်ပြီးနောက် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကိုတော့...</p> <p>လီယီတောင်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ၊ ကျန်သည့် ကိစ္စများကို တပ်ဖွဲ့ ၃၆ ဆီသို့သာ လွှဲအပ်လိုက်တော့မည်။</p> <p>သူ၏ တာဝန်က ပြီးဆုံးသွားပြီ မဟုတ်ပါလား...။</p> <p>ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် အချိန်ဖြုန်းရန် လီယီတောင်း ပလက်ဖောင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက်... သူ၏ အကောင့် မက်ဆေ့ချ်များထဲတွင် လူအများအပြားက အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းကိုသာ ပြောဆိုနေကြသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p>"အွန်လိုင်း အနိုင်ကျင့်မှု... လခွမ်း..."</p> <p>"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားတာလား... အချိန်နှောင်းသွားပြီလေ..."</p> <p>ပျံ့နှံ့နေသည့် သတင်းများ အားလုံးက အကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းကိုသာ ဖော်ပြနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မဖြစ်သင့်သော မတော်တဆမှု တစ်ခုကြောင့် ကလေးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုကလေး၏ မိခင်မှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ယူကျုံးမရ ဖြစ်နေရှာမည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p>သို့သော် သူမက ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ပြီး သူမ၏ ကလေးအတွက် တရားမျှတမှုကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရှာဖွေချင်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>လူတချို့ကတော့ ဤသို့ တရားမျှတမှု ရှာဖွေခြင်းကို ကိုယ့်ကလေး သေဆုံးမှုကို အသုံးချပြီး အမြတ်ထုတ်နေခြင်းဟု မြင်နေကြသည်။</p> <p>ဒါက ဘယ်လို စကားမျိုး၊ ဘယ်လို အတွေးအခေါ်မျိုးတွေလဲ။</p> <p>ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီလို လူမျိုးတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ။</p> <p>သူမက အမေ တစ်ယောက်လေ... အမေ တစ်ယောက်ပါ။</p> <p>အမေ တစ်ယောက်က ကိုယ့်ကလေး သေဆုံးမှုကို အသုံးချပြီး သနားကြင်နာမှု ရဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် အကျိုးအမြတ် ရဖို့ ကြိုးစားပါ့မလား။</p> <p>ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အဲဒီလို လူမျိုး တကယ် ရှိနေလို့လား။</p> <p>ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ကိုယ်တိုင် မိဘနေရာ ရောက်လာမှသာ ကလေးတွေက သူတို့အတွက် ဘာကို ဆိုလိုသလဲ ဆိုတာကို နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒီမိခင်က သူမ ကလေးအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။</p> <p>သူမရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံကရော အရမ်း အစွန်းရောက်နေလို့လား။</p> <p>ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသည့် မိခင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ပြဿနာရှာသူကို တိုက်ရိုက် သွားရောက် မရင်ဆိုင်ဘဲ၊ အကြမ်းဖက်သည့် နည်းလမ်းများကို မသုံးဘဲ နေခြင်းကပင်... အကြီးမားဆုံးသော ကရုဏာတရား ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>သူမဆီမှာ ဆင်ခြင်တုံတရား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း သက်သေပြနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အမှားတစ်ခု လုပ်မိပြီး တောင်းပန်လိုက်ရုံနဲ့တင် ပြစ်ဒဏ်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ရသွားသင့်တာလား...။</p> <p>ကိုယ် အမှားလုပ်ရင် ကိုယ် ဝန်ခံရမှာပဲလေ...။</p> <p>သို့သော်... ထိုသို့သော မိခင်တစ်ဦးမှာ။</p> <p>အင်တာနက်ပေါ်ရှိ ကရုဏာကင်းမဲ့သော ကွန်မန့်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် နောက်ဆုံး၌ အဆောက်အအုံပေါ်မှ ခုန်ချ သတ်သေသွားခဲ့ရရှာသည်။</p> <p>ထိုသတင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p>အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ ချန်ထားခဲ့သည့် မက်ဆေ့ချ်များထဲတွင်... သူ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ပြီး ဤမိခင်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ရေးသားထားသည်များ အများအပြား ပါဝင်နေ၏။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း သတင်းကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့လေပြီ...။</p> <p>တကယ်တော့ သတင်းကို ပထမဆုံး အချိန်ကတည်းက မြင်ခဲ့လျှင်တောင် အလကားသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား...။</p> <p>လီယီတောင်း ပလက်ဖောင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဘရောက်ဇာကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ပရိသတ်များ နောက်ကွယ်မှ ပေးပို့ထားသည့် သဲလွန်စများအတိုင်း အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဤသတင်းကို သူ ရှာဖွေလိုက်၏။</p> <p>အဆမတန် များပြားလှသော သတင်းအချက်အလက်များက လီယီတောင်း၏ စိတ်အခြေအနေကို ပို၍ပို၍ အေးစက်သွားစေသည်။</p> <p>' ဒါက ဘယ်လို ကမ္ဘာကြီးလဲ... ဥပဒေမဲ့ နယ်မြေကြီးလား... အင်တာနက် ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဥပဒေမဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာလား... '</p> <p>သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခံယူချက်များအပေါ် အခြေခံထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း...</p> <p>သူ လုံးဝကို ဒေါသထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သေမင်းတမန်၏ ဓားက ဆွဲထုတ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>အကောင့် နောက်ကွယ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပရိသတ်များ၏ မက်ဆေ့ချ်များကို သူ ရင်ဆိုင်ရလေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ လီယီတောင်း သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့၏။</p> <p>အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ အကြံပြုထားသလို တရားမျှတမှုကို သူ တကယ်တမ်း မဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>လူတစ်ယောက်၏ အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးရန် သူ့တွင် အရည်အချင်း မရှိသေးပေ။</p> <p>သေချာတာပေါ့...</p> <p>အဲဒီ အွန်လိုင်း အနိုင်ကျင့်တဲ့ ကောင်တွေကိုသာ စနစ်က မျက်စိကျလာခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့...</p> <p>လီယီတောင်း အနေနဲ့ သူတို့ကို လက်ဆောင်ကြီးကြီး တစ်ခု ပေးဖို့ လုံးဝ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ...</p> <p>သူတို့ရဲ့ အကောင့်တွေကို သက်ဆိုင်ရာက ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ပြီးပြီ။</p> <p>သူ လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သဲလွန်စ အားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ထားပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>သူ follow လုပ်ချင်ရင်တောင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>အကောင့် အချို့ကို သူ ကြိုးစားရှာဖွေကြည့်သေးသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်... ရှာမတွေ့တော့ချေ။</p> <p>လီယီတောင်းလည်း လက်မှိုင်ချကာ လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>လီယီတောင်း ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ ထွက်တော့မည့် အချိန်မှာပင်...</p> <p>ပရိသတ်များထံမှ မက်ဆေ့ချ် အသစ်အချို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်လာ၏...။</p> <p>လူတစ်ယောက်က Live လွှင့်ပြီး ကလေး၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို လှောင်ပြောင် ဆဲဆိုနေသည် ဟုတ်လား...။</p> <p>ပရိသတ်များ၏ ကွန်မန့်များထဲရှိ ရိုးရှင်းသော ရှင်းလင်းချက်ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း လုံးဝ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့၏။</p> <p>ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတချို့မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ ရှိနေကြသလား ဆိုတာတော့ မသိဘူး...</p> <p>ဒါမှမဟုတ် လူတချို့ကပဲ အရာတစ်ခုခုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသုံးချနေကြတာလား...။</p> <p>ဒီမိခင်၏ အဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်မှာ လူတစ်ယောက်က ကီးဘုတ်၏ ဓားသွားကို ကလေး၏ ဖခင်ဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမိခင် သေဆုံးရခြင်းက ကလေး၏ ဖခင်ကြောင့် ဖြစ်သည်ဟုပင် သူတို့က စွပ်စွဲနေကြသေး၏။</p> <p>အားလုံးက လျော်ကြေးငွေ အတွက်တဲ့လား...။</p> <p>သူ့ဆီ မက်ဆေ့ချ် ပို့လာသည့် ပရိသတ်များမှာလည်း အလွန် ဒေါသထွက်နေကြသဖြင့် စကားတွေက ရှေ့နောက်မညီဘဲ သေသေချာချာ ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ဘာဆိုလိုသလဲ ဆိုတာကို လီယီတောင်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်၏။</p> <p>ပရိသတ်များ၏ ကွန်မန့်များအရ...</p> <p>ပလက်ဖောင်းပေါ်ရှိ ရှာဖွေရေးအကွက် ထဲသို့ စာလုံး အနည်းငယ်ကို သူ ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>အရာအားလုံးက အပေါ်ယံတွေပါ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save