Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၁၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>“နင် ဘာတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ”</p> <p>အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိက ပြောကာ စတုတ္ထတာအို ပညာရှိ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ လက်သီးမှတစ်ဆင့် နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ထိုယောကျာ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလျင်အမြန် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ၎င်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို မလွှမ်းခြုံနိုင်မီမှာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ နင် တကယ်ပဲ အကျိုးအကြောင်း နိယာမကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘူး။ နင်က အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ထိုယောကျာ်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နင်က နင့်ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်တဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်ပဲ။ ကောင်းပြီလေ... ဒါက ငါ့အတွက်တော့ အရေးမပါပါဘူး”</p> <p>သူသည် သူ၏ လက်မောင်းများကို အားစိုက်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ နှင်းခဲများမှာ ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိ၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွှဲပစ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ကြယ်အချို့ကို တိုက်မိပေါက်ကွဲစေပြီး လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဟေ့လူတွေ... ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး အစီအရင်တစ်ခု လုပ်ပေးကြဦး။ ဒါကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ရမယ်”</p> <p>ထိုယောကျာ်းက သူ၏ အဖော်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အစီအရင် ဟုတ်လား။ သူသာ အကျိုးအကြောင်း နိယာမကို မသုံးနိုင်ရင် ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို သတ်လိုက်လို့ မရဘူးလား”</p> <p>သူတို့က ပြန်မေးကြသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယောကျာ်းက တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်မိသည်။ ဤလူကြောက်အုပ်စုမှာ ပညာရှိကြီးသာ သတိပြန်ရလာပါက သူတို့အပေါ် အပြစ်မရောက်စေရန် ရှောင်ဖယ်နေကြပြီး အပြစ်အားလုံးကို သူ့အပေါ်သို့သာ ပုံချချင်နေကြခြင်းပင်။</p> <p>သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ထင်တာကတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုခုက သူမရဲ့ စိတ်ကို လွှမ်းမိုးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်နေကြတာ။ အကယ်၍ ပညာရှိကြီးသာ အနိုင်ရသွားရင် သူမရဲ့ မူလစွမ်းအားတွေ ပြန်ရလာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကျရင် ငါတို့ သူမကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကို သူ ခွင့်လွှတ်ပေးကောင်း ပေးနိုင်တယ်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီစရိုက်သစ်ကသာ အနိုင်ရသွားရင် သူမလည်း မူလပညာရှိရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ရသွားမှာပဲ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူက ငါတို့ကို လွှတ်ပေးပါ့မလား။ အခုတင်ပဲ သူက မူလပညာရှိလိုမျိုး စည်းစနစ်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ ပြသပြီးပြီလေ။ နင်တို့ကရော သူ့ကို ယုံကြည်နိုင်ပါ့မလား”</p> <p>သူက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါမှ သူတို့သည် အစီအရင် ပြင်ဆင်ရန်အတွက် အလျင်အမြန် စတင်လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။</p> <p>စတုတ္ထတာအို ပညာရှိသည် သူလွှဲပစ်လိုက်သော အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။ သူ ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုလျှင် ပညာရှိကြီးသည် သူမ၏ အသိစိတ်ကို အလုခံရပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားသူက စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးမချနိုင်စေရန် အကျိုးအကြောင်း နိယာမကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ပုံပင်။</p> <p>အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိကဲ့သို့ ပရိယာယ်များသူတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်နိုင်ခြေကို ကြိုတင်တွက်ချက်ထားပြီးဖြစ်ကာ စရိုက်သစ်က မသိနိုင်သော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ရယူမည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ကသာ သူမကို အသည်းအသန်ဖြစ်အောင် တွန်းပို့လိုက်မည်ဆိုပါက သူမ သေဆုံးမသွားစေရန် စရိုက်သစ်အတွက် စွမ်းအားအားလုံးကို ဖွင့်ပေးလိုက်နိုင်ခြေ ရှိသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများ အသည်းအသန်ဖြစ်လာလျှင် မည်မျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိ ပျံသန်းလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ စွမ်းအင်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ငွေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ငွေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p>“အခု ချက်ချင်း လုပ်ကြတော့”</p> <p>သူက သူ၏ အဖော်များကို အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူတို့သည် ထိုအမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် သူတို့၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p>ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ လီယောင်းရှိရာသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မျှော်လင့်ထားသော်လည်း အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘာ... ဘာကြီးလဲ”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ”</p> <p>“ငါတော့ သေပြီ”</p> <p>“ငါတို့တွေတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီ ထင်တယ်”</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်လို့ ပြောရင် နောက်ကျသွားပြီလား”</p> <p>တစ်ဦးချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင်တုံ့ပြန်မှုများ ရှိနေကြသော်လည်း စတုတ္ထတာအို ပညာရှိမှာမူ အထိတ်လန့်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုအရာသည် အကျိုးအကြောင်း နိယာမ မဟုတ်သော်လည်း ပဉ္စမတာအို ပညာရှိ၏ စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ... အဲ့ဒါက...”</p> <p>သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သေကြပေတော့။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပညာရှိ ခြောက်ဦးစလုံးမှာ ဘာတစ်ခုမျှ မကျန်ရစ်တော့ဘဲ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိသည် သူမ၏ လက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဒါက...</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တောက်ပမှုများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ငြိမ်းသတ်သွားပြီး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံတာအို နိယာမလား”</p> <p>သူမ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်နှင့် သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်။ ထို့နောက် သူမ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လိုက်လံ အနံ့ခံကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“ဒါက... စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ အနံ့ပဲ”</p> <p>သူမ ကျယ်ပြန့်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ ရန်သူအားလုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီနော်။ အခုဆို ငါတို့တွေ အတူတူ နေလို့ရပြီ”</p> <p>…</p> <p>အချစ်နတ်ဘုရားမ ရှီးဝမ်မူသည် သူမ၏ ရုန်းတော်ထိပ်တွင် ရပ်နေသည်။</p> <p>ဤရုန်းတော်မှာ နတ်ဘုရားကမ္ဘာရှိ ရုန်းတော်လောက် အဆင့်မမီသော်လည်း အတော်အတန်တော့ ကောင်းမွန်လှသည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။ လိုအပ်သည်မှာ ခန့်ညားသော ယောကျာ်းများနှင့် လှပသော အမျိုးသမီး အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>နတ်ဘုရားကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားပြီး အချို့ကို ခေါ်လာရမလားဟု သူမ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>သူမ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း အနီးအနားရှိ အခြားသော လူသားကမ္ဘာတစ်ခုရှိရာ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ယခုအချိန်တွင် ထွက်သွား၍ မရနိုင်သေးကြောင်း တွေးမိသည်။ ထိုလူသားကမ္ဘာကို သူမ၏ လူများဖြင့် ဝန်းရံထားသော်လည်း အကယ်၍ လူသားဧကရီက သူမ မရှိခိုက်တွင် အဆင့်တက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက ထိုသူများအနေဖြင့် သူမကို ဖမ်းဆီးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“တောက်... ဒီလောက် သေးငယ်တဲ့ လူသားကမ္ဘာလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတာအို ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေရတာလဲ”</p> <p>သူမ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့လုပ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ဘေးမှ တစ်စုံတစ်ခု အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘာကြီးလဲ။ ငါ မျက်စိမှားတာလား”</p> <p>သူမ နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားရင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ၏ အနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် အလျင်အမြန် ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p>သူမ မေးခွန်းထုတ်သော်လည်း နောက်ကွယ်ရှိသူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p>“လူ... လူသား... လူသားဧကရီလား”</p> <p>သူမ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>“ငါ ပြေးမှဖြစ်မယ်”</p> <p>ထိုသို့ တွေးတောရင်း ခုနက သူမကို ဖမ်းဆီးမည်ဆိုသော အတွေးများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“လူသားဧကရီ ဟုတ်လား”</p> <p>အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိက အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနာမည်ကို ငါ ကြားဖူးသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ အရေးမကြီးပါဘူး”</p> <p>သူမသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အချစ်နတ်ဘုရားမမှာ ဘာမှမရှိသော ဗလာနယ်အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ ယောကျာ်းနားမှာ ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုအတတ်တွေကို သုံးနေတာကို ငါက မျက်စိကွယ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဟွန်း...”</p> <p>သူမ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ကြီးမားသော လူသားကမ္ဘာတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူမအတွက်တော့ ၎င်းမှာ အတော်ပင် သေးငယ်လှသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ဒီမှာ ရှိနေတာလား”</p> <p>သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ရွံစရာကောင်းတဲ့ ပိုးမွှားတွေ ရှိနေပါလား”</p> <p>သူမ၏ စွမ်းအင်များကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ထိုဂြိုဟ်ကို ဝန်းရံထားသော မသေမျိုးအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ချေမှုန်းခံလိုက်ရတော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထိုလူသားကမ္ဘာသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်သွားပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်မှာ နောက်သို့ ပြန်လည် ကန်ထွက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒါက... ကောင်းကင်ဘုံတာအို ကန့်သတ်ချက်လား”</p> <p>သူမ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>နင်က ငါ့ကို တားဆီးရဲတယ်ပေါ့လေ။</p> <p>သူမ မေးခွန်းထုတ်ရင်း သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအို အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ထပ်မံကြိုးစားသောအခါ ပို၍လွယ်ကူသွားသော်လည်း ခုခံမှုမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ လုံးဝ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p>ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ။</p> <p>သူမ ကျိန်ဆဲရင်း ထပ်မံကြိုးစားပြန်သည်။</p> <p>အကြိမ်အနည်းငယ် မအောင်မြင်ပြီးနောက် သူမသည် တရားမှတ်သည့် အနေအထားဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံတာအို ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေသည့်တိုင်အောင် သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအို နိယာမအပေါ် သိမြင်နားလည်မှုဖြင့် ၎င်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရမည်ဟု သူမ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>အချိန်အနည်းငယ်တော့ ယူရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ယောကျာ်း... ခဏလေးပဲ ထပ်စောင့်ပေးပါနော်။ နောက် တစ်လနေရင်... ကျွန်မတို့တွေ ပြန်ဆုံကြရတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save