Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(1)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်မာခရိုင် အထက်တန်းကျောင်းအတွင်း ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသားများ၏ စာသင်ခန်းထဲ၌  မနက်စောစောအချိန်တွင် ကျောင်းသားခေါင်းဆောင်များက စာသင်ခန်းနှင့်ချိတ်ဆက်ထားသော ခန်ကို မီးမွှေးခဲ့ကြသည်။</p> <p>မီးများသည်က အရှိန်ပြင်းစွာာ တောက်လောင်နေသော်လည်း စာသင်ချိန်သို့ ရောက်လာချိန်တွင်တော့ စာသင်ခုံတွင်ထိုင်နေရင်းဖြင့် သူတို့၏ လက်ချောင်းများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တောင့်တင်းလာခဲ့တုန်းပင်ဖြစ်လေ၏။</p> <p>နောက်ဆုံး စာသင်ချိန်ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင်တော့ ကျောင်းသားများမှ ခန်မီးဖိုအနီးတွင် အပြေးအလွှားစုရုံးကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေခဲ့ကြပြန်သည်။</p> <p>လီရှန်းသည်လည်း မီးဖိုဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသော အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေပြီး၊  အနည်းငယ်လည်း ရင်းနှီးသကဲ့သို့ ခံစားရသည့် အတန်းဖော်များကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> ဤအချိန်မှသာ သူမ၏ ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် ပို၍ အစစ်အမှန်ဟု ခံစားလာရသည်။</p> <p>သူမ တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p>ထိုပျက်စီးနေသော စနစ် ပြောခဲ့သည်က အမှန်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမသာ တာဝန်များကို ပြီးစီးပါက ပြန်လာနိုင်မည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး ဤငည်က အမှန်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤအချိန်၌ လီရှန်းတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာမှုကြောင့် မျက်ရည်များပင် ကျချင်နေခဲ့သော်လည်း လူအများ၏ရှေ့တွင် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။</p> <p>မစ်ရှင်များစွာတွင် ရရှိခဲ့သော သူမ၏ အတွေ့အကြုံအရ ဇာတ်ကောင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အစပိုင်းတွင်ပင် ဖျက်ဆီးလိုက်ဖို့မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>“လီရှန်း.. နင့် မိထွေးက နင့်အတွက် သတို့သားတစ်ယောက်ရှာနေတယ်လို့ ကြားတယ်နော်”</p> <p>ကျန်းယွဲ့က လီရှန်းကို ပခုံးချင်းတိုက်ရင်း ပြောလာသည်။</p> <p>သတို့သား ရှာနေတာလား။</p> <p>လီရှန်း ခဏတာမျှ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူမ မည်သည်ကိုမျှ အမှားအယွင်းမဖြစ်မိစေရန်အတွကရ ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ကျောင်းသူအတန်းဖော်ကို ခဏတာမျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောခဲ့ပါချေ။</p> <p>သူမက မီးဖိုရှေ့တွင် လက်များကို ပွတ်သတပ်နေခဲ့သော်လည်း နားများကတော့ တခြားလူများပြောဘာသည့် စကားများကို နားထောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းယွဲ့က လီရှန်း၏တုံ့ပြန်မှုကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဆက်မေးလာခဲ့သည်။</p> <p>“နင် ကျောင်းပြီးအောင် မနေတော့ဘူးလား”</p> <p>“ကျောင်းပြီးအောင်မနေတာက ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လီဖန်တို့ ဟုန်ဝမ်းတို့လည်း အိမ်ပြန်ပြီး လက်ထပ်သွားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာတွေများ အရေးကြီးသလိုလုပ်နေတာလဲ၊ နင ဘာလို့ ဒီနေ့ အထူးအဆန်းတွေ ပြောနေတာလဲ”</p> <p>တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော လျို့ချင်းကျွင့်က လီရှန်းဘက်မှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်.. ကျန်းယွဲ့၊ နင် မနာလိုဖြစ်ရင် နင်လည်း ပြန်ပြီး လက်ထပ်လိုက်လေ”</p> <p>လီရှန်း၏ဘေးမှတစ်ယောက်သည်ကား ကျန်းယွဲ့ပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>“ကျန်းယွဲ့က လက်ထပ်ဖို့အတွက် မတွေးတောလောက်သေးပါဘူး၊ သူမက ဟဲထန်နဲ့အတူ ပင်းချန်မြို့ကို လိုက်ပြီး ကျေးလက်ဒေသတည်ဆောက်ရေးကို ကူညီပေး ရင်း နိုင်ငံတော်အတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ဆန္ဒရှိနေတာ”</p> <p>ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းထံမှ အံ့သြတကြီးနှင့်ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျောင်းသားများအကြား ဆွေးနွေးမှု၏ အာရုံစိုက်ရာလမ်းကြောင်းက လီရှန်းမှ ကျန်းယွဲ့သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“တကယ်လား ကျန်းယွဲ့၊ နင် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာလား”</p> <p>“ဟုတ်တယ်.. ငါက ဘာလို့မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ”</p> <p>ကျန်းယွဲ့က သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးဆံပင်များကို စိတ်မကျေမနပ် လှုပ်ရမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ မနေ့က ပင်းချန်ကို သွားဖို့အတွက် နာမည်စာရင်းပေးခဲ့တယ်၊ ပင်းချန်ရဲ့တည်ဆောက်ရေးတပ်မဟာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကမှ ဖွဲ့စည်းခဲ့တာဆိုတော့ အခုချိန်မှာ ကျေးလက်ဒေသကို ကူညီပေးဖို့ ပညာတတ်တွေ အများကြီး လိုအပ်နေတယ်”</p> <p>ပင်းချန် တည်ဆောက်ရေးတပ်မဟာ…</p> <p>ဤရင်းနှီးသောနာမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်တော့ လီရှန်း၏ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ်ဝိုင်းစက်သွားပြီး ဖုန်တက်နေသော မှတ်ဥာဏ်များမှာလည်း ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပြန်လည်စီးဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ဖြစ်ရတာက အရမ်းပင်ပန်းတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်၊ ငါတို့ ရပ်ကွက်က အစ်မတစ်ယောက်က ကျေးလက်ဒေသကို သွားခဲ့ပြီး တစ်လတောင်မပြည့်သေးခင် ငိုပြီးပြန်လာခဲ့တာ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်.. ငါ့ရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်မကလည်း အဲဒီမှာ အရမ်းပင်ပန်းတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်၊ ပင်ပန်းတဲ့အပြင် ထမင်းတောင် ကောင်းကောင်းမစားရဘူးတဲ့”</p> <p>“မပင်ပန်းဘဲ နေမှာတဲ့လား၊ မိုင်နှစ်သောင်းငါးထောင်လောက် ခရီးရှည်ကြီးကို စဉ်းစားကြည့်လေ…”</p> <p>ကျန်းယွဲ့က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလာသည်။</p> <p>“ငါတို့မှာ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေရှိရမယ်၊ နိုင်ငံတော်ကို တည်ဆောက်ရေးအတွက် အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်ရမယ်”</p> <p>သူမက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဘေးနားတွင်ရှိနေသော လီရှန်းကို ဖိတ်ခေါ်ရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ လီရှန်း၊ နင်ရော ငါနဲ့ လိုက်ချင်လား၊ ဒီလိုဆိုရင် နင့်ရဲ့ မိထွေးကလည်း နင့်ကို အတင်းအကျပ်အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ သတို့သား ရှာမပေးနိုင်တော့ဘူးလေ”</p> <p>လီရှန်း၏ မိထွေး ထုန်လင်းမှာ စိတ်ဓာတ်မကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပြုံးနေသော ကျားတစ်ကောင်လည်းဖြစ်ချေသည်။ကျန်းယွဲ့အနေနှင့် သူမဘက်မှ လီရှန်းကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူကို ကယ်တင်ခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသည်။ လီရှန်းက သူမကို ကျေးဇူးတင်သင့်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဟဲထန်ကလည်း လီရှန်းကို သူတို့နှင့်အတူ ပင်းချန်သို့ ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် လိုက်ပါရန် စည်းရုံးနိုင်ပါက သူမနှင့် ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံမည့် အကြောင်းကို လက်ခံစကားပြောမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းယွဲ့တစ်ယောက် လီရှန်းကို မနာလိုစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းနေခဲ့သော်လည်း လီရှန်းက အမှန်တကယ် ထူးကဲလှကြောင်းကိုတော့ ဝန်ခံရမည်ပင်။</p> <p>သူမ၏ ဆံပင်များက နက်မှောင်ပြီး  အသားအရည်ကလည်းဖြူဖွေးနေခဲ့ကာ လူအများထဲတွင်  အလှပဆုံး မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ ဟန်ပန်မှာ ထူးခြားလှသည်။</p> <p>ကျန်းယွဲ့အနေဖြင့် လီရှန်း၏ ဟန်ပန်ကို “သနားစရာကောင်းတယ်” ဟု ခေါ်ဝေါ်နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဖခင်ကတော့ ထိုဟန်ပန်ကို စာပေဆန်သည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဤလူက ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့များ ပြည့်ဝကြောင်း ဖော်ပြနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။</p> <p>ဟဲထန်က သူမကို နှစ်သက်သည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။</p> <p>“ဒီလို မဖြစ်လောက်ဘူး”</p> <p>လီရှန်း ကျန်းယွဲ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ငါ့ရဲ့အဖေ စီစဉ်တာကို လိုက်နာရမယ်”</p> <p>ကျန်းယွဲ့ ရုတ်တရက် စိုးရိမ်လာပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း အနည်းငယ် တင်းမာလာခဲ့သည်။</p> <p>“နင် တကယ် လက်ထပ်တော့မှာလား”</p> <p>သူမသာ ပင်းချန်သို့ လိုက်မလာခဲ့ပါက  ဟန်ထန်နှင့် သူမ၏သဘောတူညီချက်က မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်း။</p> <p>ဟဲထန်က သူမအချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြိုးစားခဲ့ပြီးမှ ဤသို့ ခွင့်ပြုလာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လီရှန်း ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့အဖေက ငါ့ကို အလျင်စလိုနဲ့ လက်ထပ်မပေးလောက်ဘူးလို့ ယုံတယ်”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက မီးဖိုနံဘေးမှ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ နည်းနည်းလောက် နေမကောင်းသလို ခံစားရလို့ ဆရာဆီမှာ ခွင့်တောင်းပြီး ပြန်လိုက်တော့မယ်”</p> <p>ထို့နောက် သူမ စာသင်ခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p>“ကျန်းယွဲ့၊ နင် ဘာလို့ လီရှန်းကို နင်နဲ့အတူ ကျေးလက်ဒေသကို ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”</p> <p>ကျန်းယွဲ့၏ တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော ဖန်မိန့်လင်းက မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ ပြောလာသည်။</p> <p>“နင် ဒီ… ဟဲထန် ပါသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား”</p> <p>ကျန်းယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမက စိတ်ရှည်သည်းခံစွာ ပြောလာခဲ့သေးသည်။</p> <p>“ဘာကိုလဲ”</p> <p>“နင် ဘာတွေ အူကြောင်ကြောင်လုပ်နေတာလဲ၊ ဟဲထန်က လီရှန်းကို ဘယ်လောက်တောင် အာရုံစိုက်လဲဆိုတာ နင် မမြင်ဘူးလား၊ နင်က သူမကိုတွေကို နင်တို့နှစ်ယောက်နဲ့ ပိုနီးအောင်ထားရင် သူက သူမဆီကို ပြေးသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား”</p> <p>ဖန်မိန့်လင်းက ကျန်းယွဲ့ထက်ပင် ပိုစိုးရိမ်ပုံရသည်။</p> <p>“ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲ၊ လီရှန်းတို့ရဲ့မိသားစုက ဟဲထန်နဲ့ မတန်ပါဘူး”</p> <p>ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွဲ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် မကြောက်တော့ပေ။</p> <p>ဟဲထန်၏ မိသားစုအခြေအနေက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်။</p> <p>သူ၏ မိဘနှစ်ယောက်လုံးမှာလည်း အစိုးရဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူက မိသားစုထဲတွင် ဒုတိယမြောက်သားသာဖြစ်နေသော်လည်း ထူးချွန်သော ကလေးဖြစ်ပြီး မိဘများက သူ့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ပင်းချန်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်မှာလည်း သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ တပ်ရင်းမှူးရှိသော မြို့သို့ ပို့ဆောင်ရန်ပင်ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ဟဲထန်၏ ဦးလေးသာ စောင့်ကြည့်နေပါက လီရှန်းတွင် အတောင်ပံများ ရှိနေလျှင်ပင် ဟဲထန်ထံသို့ ပျံသန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူမကတော့ မတူညီပေ။</p> <p>သူမနှင့် ဟဲထန်သည်ကား ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်မှုရှိပြီး ဟဲထန်၏ အဒေါ်ပင် သူမကို အလွန်ကျေနပ်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ..</p> <p>ကျန်းယွဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။ ဟဲထန်၏ အဒေါ် ကျေနပ်ခြင်းက အသုံးဝင်မှု မရှိပါချေ။</p> <p>ဟဲထန်က သူမကို မကြိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p>လီရှန်းကို သူတို့နှင့်အတူ ပင်းချန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမှသာ သူမနှင့် ချိန်းတွေ့မည်ဟုပင် တောင်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p>သူက သူမ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေသောကြောင့် ဤစကားကို အသုံးပြု၍ သူမကို တွန်းထုတ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p>ဟဲထန်က သူမကိုရှောင်ဖို့ကြိုးစားလေလေ၊ သူမက ပိုလုပ်လေလေသာဖြစ်မည်။</p> <p>ဤအကြောင်းကို တွေးမိလျှင် သူမ အတော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့၏စကားကို လက်ခံခဲ့သည်။</p> <p>“ကျန်းယွဲ့.. နင် တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီလား”</p> <p>ဖန်မိန့်လင်းက နှစ်ကြိမ်ခမ့်ညည်းညူလိုက်ကာ ကျန်းယွဲ့၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် စိတ်ပျက်နေကြောင်း ဖော်ပြလာခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်းဘက်မှ ပြောပေးခဲ့သော လျို့ချင်းကျွင့်က ပြောလာ၏။</p> <p>“သူမက အတော်လေးဥာဏ်ကောင်းတာပါ”</p> <p>သူမက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အတင်းအဖြင်းပြောလာသော လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>“လီရှန်းရဲ့ မိထွေးက လီရှန်းကို ကျေးလက်ဆီကို လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျန်းယွဲ့ သေသေချာချာသိတယ်လေ”</p> <p>“နင် ဘယ်လိုသိတာလဲ”</p> <p>လူ့သဘာဝအရ စကားများကို ချဲ့ကား ပြောဆိုခြင်းသည်က သာမန်ပင်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူတို့က ဖရဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ယူစားရင်း စကားပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ချင်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>“လီရှန်းရဲ့ မိထွေးက သံမဏိစက်ရုံက ချန်ချွမ်လင်းကို သဘောကျနေတာ”လျို့ချင်းကျွင့်က လက်များကို နောက်ဘက်တွင် ယှက်ထားကာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို လျှာနှင့် သပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက ရှင်းလင်းစွာ မပြောပြခဲ့သော်လည်း တခြားလူများက နားလည်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>“အဲဒါ အမှန်ပဲလား”</p> <p>ဖန်မိန့်လင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။</p> <p>သံမဏိစက်ရုံမှ ချန်ချွမ်လင်းမှာ လက်တစ်ဖက်ဟူသောနာမည်ဖြင့် နာမည်ကြီးသည်။</p> <p>သူ ငယ်ရွယ်စဉ်က  ကစားနေစဉ် စက်ထဲသို့ လက်ညှပ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကတည်းက သူ့အဖွားက ထမင်းစားရေသောက်မှအစ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏အဖေထံတွင် စွမ်းရည်များရှိနေပေသည်။</p> <p>သူက စက်ရုံတွင် တစ်ဦးတည်းသော အဆင့်ရှစ် အလုပ်သမားဖြစ်ခဲ့ပြီး သံမဏိစက်ရုံ၏သူကြီးဟုလည်း သတ်မှတ်နိုင်သူဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>စက်ရုံ၏ အကြီးအကဲတွင် ချန်ချွမ်လင်းကဲ့သို့သော သားတစ်ယောက်သာရှိနေပြီး ယခုတွင်တော့ ထိုသားဖြစ်သူအတွက် ဇနီးတစ်ယောက်ရှာရန် စီစဉ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အဆင့်ရှစ် အလုပ်သမားများ၏ လုပ်ခလစာများက အလွန်များပြားပေသည်။</p> <p>“သူမရဲ့ မိထွေးက ချန်မိသားစုရဲ့ သတို့သမီးကြေးကို သဘောကျပုံရတယ်”</p> <p>လျို့ချင်းကျွင့်က ခေါင်းကိုဆက်တိုက် ငြိမ့်ပြလာသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့အမေကတော့ သူမရဲ့ မိထွေးက အံ့ဩစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်”</p> <p>တခြားသူများက ထိုစကားများကို ကြားလျှင် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။</p> <p>အတန်းဖော် လီရှန်းတွင် ထိုသို့သော မိသားစုမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။</p> <p>သူမကို လှောင်ပြောင်စရာအဖြစ် မြင်ခဲ့သောလူများလည်း ရှိကြပြီး၊ သူမကို စိတ်ဝင်စားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မိသားစုကြောင့်  လက်လျှော့လိုက်သောသူများလည်း ရှိကြသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီရှန်း၏နောက်မှလိုက်သွားသော ကျန်းယွဲ့က လီရှန်း၏ ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့၍ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“လီရှန်း၊ နင် တကယ်ပဲ နင့် မိထွေးရဲ့ သဘောအတိုင်း လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား၊ နင့်ရဲ့ မိထွေးက နင့်ကို မုဆိုးဖိုတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပေးတာ ဒါမှမဟုတ် မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပေးတာထက်စာရင် ငါနဲ့အတူ ကမ္ဘာသစ်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး နင့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို ရှာဖွေကြည့်ပါလား”</p> <p>လီရှန်း ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“အခုခေတ်မှာ အချစ်ရေးနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတွေက လွတ်လပ်မှု ရှိနေပြီ၊  ငါ့မိထွေးက ငါ့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ကြိုးကိုင်တာကို အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်က ခွင့်ပြုပေးမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>လက်ရှိတွင် ထုန်လင်းက သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အသေးအဖွဲ လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်နေသော အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည်လည်း ဤနေရာတွင်ထိုင်ပြီး သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>“နင် ဘာပြောချင်နေတာလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ကျန်းယွဲ့.. နင် ဟဲထန်ကို ကြိုက်တယ် သူ့ကို နင့်ရဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် လိုချင်တယ်ဆိုတာကို ငါ နားလည်တယ်၊</p> <p>ဒါပေမဲ့ နင်တို့တွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချစ်ကြိုက်လို့ လက်ထပ်ကြတာမျိုးကိုပဲ ဖြစ်စေချင်တယ်၊ တခြား ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးအတွက်ကြောင့်ဖြစ်ဖြစ် လက်မတွဲလိုက်ဖို့မျှော်လင့်မိတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save