Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(2)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်း ကျန်းယွဲ့နှင့် ဟဲထန်တို့၏ ယခင်ဘဝမှ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် မုန်းတီးမှုများကို ပြန်လည်တွေးတောလိုက်မိသည်။ ထိုကိစ္စများက ဤအခြေအနေအတွင်း ဖြစ်တည်ခဲ့သောအိမ်ထောင်ရေးမှ စတင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ ရန်ဖြစ်တိုင်း သူမ(လီရှန်း)၏နာမည်ကို ဆွဲထုတ်၍ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးထဲတွင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသော်လည်း လူတိုင်းကတော့ ဟဲထန်မှ သူမကို အလွန်ချစ်သောကြောင့် သူ၏ ဇနီးအပေါ်တွင် သွေးအေးရက်စက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောဆိုခဲ့သည်ဟုသာ ယူဆခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုလူများမှာ ဟဲထန်ကို သစ္စာမတည်ကြည်သည့်လူတစ်ယောက်အဖြစ် အပြစ်မတင်ခဲ့ကြဘဲ လီရှန်းကိုသာ တစ်ခြားအမျိုးသမီး၏  ခင်ပွန်းသည်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသော မကောင်းဆိုးဝါးမဟု အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူမ သေဆုံးသွားခဲ့သည်အထိ ဤဂုဏ်သတင်းကို မသန့်စင်နိုင်ပေ။</p> <p>ကျန်းယွဲ့သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>“မည်းမှောင်နေတဲ့ တိမ်တွေ ဖယ်ခွာသွားတဲ့အချိန်ကိုရောက်ရင် လရောင်ကို မြင်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p>လီရှန်းက ကျန်းယွဲ့၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“တစ်ခါတလေမှာ အလျင်လိုလွန်းတာကလည်း မကောင်းလှဘူး၊ တခြားသူကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်သလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်”</p> <p>သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ထိုနည်းလမ်းဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ပြောရရင် နင်က ငါ့ကို ပင်းချန်ဆီကို ခေါ်သွားဖို့အတွက် တကယ်ကူညီပေးချင်တာရော ဟုတ်ရဲ့လား”</p> <p>လီရှန်းက ထောက်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>“နင် ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ”</p> <p>ကျန်းယွဲ့က အဓိကပြဿနာကို ထောက်ပြခံရသောကြောင့် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>“ငါက ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ နင့်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခပင်လယ်ကနေ ကယ်တင်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ နင်က ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ပြောလာတယ်..</p> <p>ဒါ တကယ်ပဲ ခွေးက ကယ်တင်တဲ့သူကို ပြန်ကိုက်တာနဲ့ တူနေတာပဲ၊ နင် မသွားချင်ရင်လည်း ထားလိုက်တော့.. နင့် မိထွေးက နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တာကိုသာ နင် လက်ခံနေလိုက်”</p> <p>“အင်း.. ငါ မသွားပါဘူး”</p> <p>လီရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏  ပုံစံက စိတ်သက်သာရာရနေပုံရသည်။</p> <p>“ပြီးတော့ ငါ မလက်ထပ်ချင်သရွေ့  ဘယ်သူကများ ငါ့ကိုလက်ထပ်ခိုင်းနိုင်မှာလဲ”</p> <p>ကျန်းယွဲ့တစ်ယောက် လီရှန်း ထိုမျှ ခေါင်းမာသည်ကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။</p> <p>“အိုး..  ဘယ်သူကများ လိမ်ပြောဖို့ကို မသိဘဲနေလို့လဲ”</p> <p>“ဒါဆိုလည်း နင် စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပေါ့”</p> <p>လီရှန်း အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ပေ။</p> <p>သူမက ယခုအချိန်တွက် အိမ်ပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ အိမ်ကို ပြန်သွားရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမအနေဖြင့် ထုန်လင်းက မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်နေကြောင်းကို သိချင်ရုံသာမက သူမ၏ အဘိုးကိုလည်း အလွန်အမင်းတွေ့ချင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ယခင်ဘဝတွင် သူမက ပင်းချန်သို့ လိုက်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အဘိုးရှေ့တွင် သေဆုံးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>သူမသည်ကား သူမ၏ အဘိုးကို “ဆံဖြူသူမှ ဆံနက်ကို ပို့ဆောင်ပေးစေ”ခဲ့မိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမတွင် ကျန်းယွဲ့နှင့် ဤနေရာ၌ ရပ်ပြီး ရန်ဖြစ်စကားများနေရန် အချိန်မရှိသကဲ့သို့ စိတ်ရှည်သည်းခံမှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ကျန်းယွဲ့ ဆက်လက် စည်းရုံးရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွင် အတန်းခေါင်းလောင်း  ထိုးသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်းယွဲ့တစ်ယောက် စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း စာသင်ခန်းသို့ ပြန်သွားရတော့သည်။</p> <p>လီရှန်းကတော့ ဆရာ၏ ရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ကာ ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။</p> <p>ခွင့်တောင်းပြီးနောက်မှသာ လီရှန်းတစ်ယောက် သူမ၏ စာအုပ်များ စာသင်ခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်ကို သတိရမိလေသည်။</p> <p>ယခုခေတ်တွင် စာအုပ်များ ဝယ်ယူရန် ခက်ခဲပြီး ပျောက်ဆုံးသွားပါက အလွန် ဒုက္ခရောက်နိုင်သောကြောင့် လီရှန်းတစ်ယောကာ အိမ်ပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း စာအုပ်များပြန်ယူရန် စာသင်ခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့ရပြန်သည်။</p> <p>စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအချိန်တွင်ပင် သူမအနေဖြင့် အတွင်းဘက်မှ အသံများ ကြားနေရဆဲဖြစ်ပေ၏။</p> <p>သင်ခန်းစာများကို ပို့ချသော ဆရာက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ကျောင်းသားများကလည်း သူမကို ဂရုစိုက်ရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ကျောင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လီရှန်းတစ်ယောက် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှ အိမ်အပြန်လမ်းကို ရှာဖွေကာ ပိုင်မာခရိုင် အထည်အလိပ်စက်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အလုပ်သမားအားလုံး အလုပ်လုပ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ညဆိုင်းအလုပ်လုပ်ခဲ့သော ရှေ့တန်းအလုပ်သမားအနည်းငယ်သာ အိမ်တွင် အနားယူနေကြသောကြောင့် အိမ်ရာတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမက အရှေ့ဘက်ရှိ ပြွန်ပုံစံ အဆောက်အအုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးသို့ တည့်တည့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လီမိသားစုသည်ကား အိမ်ရာဝန်း၏ ဒုတိယမြောက် အိမ်တွင် နေထိုင်သည်။</p> <p>ဘယ်ဘက်တွင် စက်ရုံကော်မတီ ဒါရိုက်တာလျို့၏ နေအိမ်ဖြစ်ပြီး ညာဘက်တွင် ဒုတိယစက်ရုံမှူး ကျန်းချင်းတုန်၏ နေအိမ်ဖြစ်သည်။</p> <p>လီရှန်း အဝေးမှနေ၍ မိထွေးဖြစ်သူ ထုန်လင်းက ဟင်းခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ဒါရိုက်တာလျို့၏ ဇနီးသည် စွမ်းလီဖန်နှင့် ရယ်မောပြောဆိုရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်ရသည်။</p> <p>လီရှန်း ရပ်တန့်သွားရသည်။သူမ ထို ခြံဝန်းလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက ဤကဲ့သို့ အခြေအနေကို အဘယ်ကြောင့် ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရသနည်း။</p> <p>သာမန် ပြုပြင်ရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်သော လီဟုန်ကျွင့်က အရာရှိများ ပြည့်နေသော ဝန်ထမ်းခြံဝင်းအကွက်တွင် အဘယ်ကြောင့် နေထိုင်နိုင်ခဲ့သနည်း။</p> <p>ယခုအချိန်တွင်တော့ သူမ သိသွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p>ထိုခြံဝင်းငယ်လေးသည်က သူမ၏ အမေရင်း ကျန်းဟုန်ကျန့်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ဟေး.. ကြည့်လိုက်ဦး၊ အဲဒါ မင်းရဲ့ သမီးကြီး မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>စွမ်းလီဖန်က ထုန်လင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲ၍  တားဆီးလိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခါနီးဖြစ်သည့် ထုန်လင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အခုချိန်က သူမ စာသင်နေတုန်းပဲလေ”</p> <p>ထုန်လင်းက မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းကိုခါရမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိလျှင် အံ့သြတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်မှ လာနေသူက အမှန်တကယ်ပင် လီရှန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း တောင့်ခဲသွားပြီး ထပ်မံ၍  ပြုံးနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p>“တကယ်ကြီး အဲဒီကောင်မလေးပဲ ”</p> <p>စွမ်းလီဖန်မှာ ထုန်လင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စက်ဆုပ်မိသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သောအမူအရာတို့ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူမကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“သူမ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာတာလေ.. အချိန်က အရမ်းစောလွန်းမနေဘူးလား၊ သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာ ဖြစ်လောက်မယ်”</p> <p>ထုန်လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်မိကာ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိလေသည်။</p> <p>“သူမက ကျောင်းကိုသွားတာလေ.. ကျောင်းမှာ ဘာတွေများဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>သို့သော် ခဏတာ တွေးပြီးနောက် သူမ၏ လက်ထဲမှ ဇလုံကို အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး လီရှန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ နင် ဘာလို့ အခုချိန်ကြီး ပြန်လာတာလဲ”</p> <p>“အင်း..  ကျွန်မ အဖေနဲ့ ပြောစရာ ရှိလို့ ပြန်လာတာ”</p> <p>လီရှန်းက ပြန်ဖြေပြီးနောက် အိမ်ဘက်သို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“အဖေ ဘယ်အချိန် အလုပ်ဆင်းမှာလဲ”</p> <p>ထိုကဲ့သို့ဟန်ပန်ကအမူအရာက ထုန်လင်းကို အံ့ဩသင့်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ယခင်အချိန်များတွင် လီရှန်းက အိမ်သို့ ပြန်လာတိုင်း ခြံစည်းရိုးဘေးနားတွင် ရပ်ပြီး စကားပြောရသည်ကိုသာ ပိုနှစ်သက်ခဲ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရဲခြင်းမရှိဖြစ်နေတတ်သည်။ ယခုဲ့သို့ ရဲတင်းနေခြင်းမရှိပါချေ။</p> <p>လီရှန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ချိန်တွင် စွမ်းလီဖန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လေသည်။</p> <p> လီရှန်းက ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မနေတော့ဘဲ သူမကို ပြုံးရယ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“အန်တီစွမ်း၊ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးမှ ပြန်တွေ့ရတာကို အရင်ထက် ပိုပြီးငယ်သွားသလို နုပျိုနေတာပဲ”</p> <p>စွမ်းလီဖန် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း အနည်းငယ်လည်း ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမက သူမ၏ မျက်နှာကို မသိစိတ်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဘယ်ကလာ ငယ်ရမှာလဲ၊  နင့်လိုကလေးမက ငါ့ကို ချော့မော့ဖို့အတွက် ချိုသာတဲ့စကားတွေတောင် ပြောတတ်နေပြီပဲ၊  ကျောင်းပိတ်ရက် ရလာခဲ့တာလား၊ ချင်းကျွင့်ရော ဘာလို့ နင်နဲ့အတူ မပြန်လာတာလဲ”</p> <p>“ကျွန်မ အန်တီ့ကို ချော့မော့ဖို့လိမ်ညာပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>လီရှန်းက ရယ်မောပြောဆိုပြီးနောက် သူမ၏ မေးခွန်းကို ဆက်လက်၍ ဖြေလိုက်သည် ။</p> <p>“ကျောင်းက ပိတ်တာမဟုတ်ဘူး.. ကျွန်မ ခွင့်ယူပြီး ပြန်လာတာလေ၊ ဒါနဲ့ ဦးလေးလျို့ရော နေ့လယ်စာစားဖို့ အိမ်ကိုပြန်လာမှာလား”</p> <p>“သူ ပြန်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>စွမ်းလီဖန်က လီရှန်းကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါဆို ဦးလေးလျို့ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်မ ဦးလေးလျို့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လာခဲ့ပါဦးမယ်”</p> <p>စွမ်းလီဖန်က ပြောလာသည်။</p> <p>“ဒါဆို နင့်ဦးလေးကို ထမင်းစားပြီးရင် အပြင်မထွက်တော့ဖို့ ငါ ပြောထားလိုက်မယ်”</p> <p>စွမ်းလီဖန်က လီရှန်းဘက်မှ သူမတို့ ဇနီးမောင်နှံများနှင့် မည်သည့် အကြောင်းအရာကို ပြောလိုသည်ကို မသိသော်လည်း ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူမ၏ “ဒါရိုက်တာကတော်” အဖြစ် လူအများနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်စေသည့် သံတမန်နည်းလမ်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီစွမ်း”</p> <p>“ဟေး.. ဘာကျေးဇူးတင်စရာ ရှိလို့လဲ”</p> <p>စွမ်းလီဖန်မှာ လီရှန်း၏ ချိုသာသော စကားများကို အလွန်ကျေနပ်သောကြောင့် ထုန်လင်းဘက်ကို မကျေမနပ်ကြည့်ကာ  ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ထုန်လင်း၊ ရှန်းရှန်းက ရှားရှားပါးပါး ပြန်လာတာလေ၊ နင် ဘာလို့ ဘာလို့ ထမင်းဆိုင်ကနေ အသားဟင်းနှစ်ပန်းကန်လောက် သွားမဝယ်လိုက်တာလဲ .. ကလေးက ဒီတလော အတော်ဘေးပိန်ကျသွားတာ မတွေ့ဘူးလား”</p> <p>ထုန်လင်းလည်း စိတ်ထဲမှ မကျေနပ်ချက်များကို  အောင့်အီးသည်းခံကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်မ အခုပဲ သွားတော့မလို့”</p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ စွမ်းလီဖန်မှာ အပြင်ပန်းတွင် အပိုများ လုပ်ပြပြီး တခြားသူများကို ပါးစပ်နှင့်သာ မျက်နှာသာပေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p> အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ယခုအချိန်တွင် မည်မျှဈေးကြီးသည်ကို သူမက ထည့်တွက်တွေးတေားပေးနေလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း စကားများကို ပြောပြီးသားဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ မည်မျှပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပါစေ ငွေကုန်ကျခံကာ ဝယ်ရပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက စက်ရုံတွင် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်းက ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။ထုန်လင်းတစ်ယောက် တွေးမိလေလေ စိတ်ပျက်လာရလေလေဖြစ်ပြီး မိထွေးဖြစ်ရသည်က အလွန်ပင် ခက်ခဲလှကြောင်း တွေးနေခဲ့ရသည်။</p> <p>စွမ်းလီဖန်က ထုန်လင်းအပေါ်တွင် သူမ၏ အာဏာကို ပြသပြီးနောက် လီရှန်းအား ထမင်းစားပြီးပါက သူတို့၏အိမ်သို လာရောက်ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက်မှသာ သူမက အနောက်သို့ လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save