Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(5)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် ထုန်လင်း၏အမူအရာကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ထဲတွင် စဥ်းစားတွက်ချက်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်ကြာလျှင် ခေါင်းကိုမော့၍  လီဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p>“အဖေ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အတန်းက ကျန်းယွဲ့က ပြောတယ်၊ အဖေက သူ့အမေကို ကျွန်မရဲ့အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်းတွေကို လာပြောထားတယ်လို့ သိရတယ်တဲ့၊</p> <p>ကျွန်မက အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး၊ အခုချိန်မှာ လက်ထပ် မှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ယူဖို့လည်း တရာ့မဝင်သေးဘူး၊ အဖေ လုပ်နေတာက နည်းနည်းလောက် မြန်ဆန်လွန်းမနေဘူးလား”</p> <p>ဒေါသစိတ်များက လီရှန်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး၌ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါ့အပြင် အဖေ.. ကျွန်မက အဖေ့ရဲ့ သွေးသားရင်း သမီးပါ၊ အာ.. ကျွန်မရဲ့အမေက စောစောစီးစီး ကွယ်လွန်သွားပေမယ့် အဖေက ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး မိသားစုဝင်တစ်ယောက်မဟုတ်သလို မဆက်ဆံသင့်ဘူး..</p> <p>အဖေ ချောင်ချောင်နှင့် ကျူးကျူးကို ချစ်သလို ကျွန်မကို ချစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိသားစုက အကျင်းစာရိတ္တကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုပဲလေ</p> <p>ကျွန်မတို့ရဲ့မိသားစုထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလို ဖြစ်လာနိုင်ရမှာလဲ..  ဘယ်လိုလုပ် လူမြင်မကောင်းတာတွေ ဖြစ်သွားနိုင်မှာလဲ”</p> <p>“ကံကောင်းလို့ ဒီကိစ္စက အဘိုးရဲ့နားကို မရောက်သေးဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးတွေ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်ကြမှာ”</p> <p>“အဖေလည်း သိပါတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဉီးလေးက...”</p> <p>“တော်လိုက်တော့ တော်လိုက်တော့ “</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်က လီရှန်း၏ စကားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လီရှန်းကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ အဲဒါတွေကို ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လဲ”</p> <p>သူက ကျန်းမိသားစုနဲ့ အစောပိုင်းကတည်းက  သဘောတူညီချက်ရယူခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်ကစပြီး လီရှန်း၏ကိစ္စများမှာ သူ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p>မင်္ဂလာဆောင်၊ နာရေး မကျန်..</p> <p>သူသေသွားချိန်တွင်တောင်မှ လီရှန်းကို ပြန်လာပြီး  သူ့အား ဂါရဝပြုဖို့သာ တောင်းဆိုမည်ဖြစ်ပြီး နာရေးစရိတ်အတွက် တောင်းခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့အတူ သူသေဆုံးပြီးချိန်တွင် လီရှန်းဆီသို့ မည်သည့်ငွေကြေးဥစ္စာနှင့် အမွေကိုမျှ ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း စဥ်းစားထားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမထွက်ခွာမီအကြိမ်အဖြစ် နှုတ်ဆက် မှာကြားစကားများ ပြောဖို့ရန်ကတော့ ပြောဆိုစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p>“အဖေ မပြောဘူးလား”</p> <p>လီရှန်းက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျန်းယွဲ့က ပြောခဲ့တယ်..  အဖေက သူမရဲ့အမေဆီကို ချန်မိသားစုရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းခိုင်းထားပြီး စကားကမ်းလှမ်းထားတယ်တဲ့၊ တစ်ဖက်က  ခေါင်းငြိမ့်တာနဲ့ ကျွန်မတို့ကို လက်ထပ်ပေးမှာလို့ပြောတယ်”</p> <p>“ချန်မိသားစုလား..  ဘယ်ကချန်မိသားစုလဲ”</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့၏ မျက့နှာအမူအရာက လေးနက်သွားခဲ့ကာ ပြားဖြတ်၍  မေးလာခဲ့သည်။</p> <p>ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် လွတ်လပ်သော အိမ်ထောင်ရေးကိုသာ လေးစားပြီး၊ အတင်းအကြပ် စီစဥ်ပေးသော အိမ်ထောင်ရေးကို လုံးဝ ခွင့်မပြုပေ။</p> <p>“ဘယ်ကချန်မိသားစု ရှိသေးလို့လဲ”</p> <p>ပိုင်မာခရိုင်တွင် နာမည်ကြီး ချန်မိသားစုဟူ၍ အများအပြားမရှိသောကြောင့် စွမ်းလီဖန်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“သံမဏိစက်ရုံက တစ်ယောက်လေ၊ အဆင့်ရှစ်ဝန်ထမ်းရဲ့ သား.. သူ့ရဲ့လက်က နည်းနည်း မသန်စွမ်းဘဲ  ခေို့ယွင်းနေတာ”</p> <p>“ဘာကို  လက်နည်းနည်းလောက်ချို့ယွင်းနေရမှာလဲ .. သူ့မှာ လက်လုံးဝ မရှိတာ!”</p> <p>လီရှန်းက ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ငိုလိုက်သည်။</p> <p>“အဖေ.. အဖေက ကျွန်မကို သဘောမကျဘူးဆိုရင်တောင် ဒီလိုလူမျိုးနဲ့တော့ လက်ထပ်ခိုင်းလို့မရဘူးလေ၊ သူက စားသောက်ဖို့အတွက်ကိုတောင် သူ့အဖွားကို ကူညီခိုင်းနေရသေးတာ.. အဖေ သေုက ဘေေ်လိုလဲဆိုတာ မမြင်ဖူးဘူးလား”</p> <p>“ဟေး.. “</p> <p>ဆိုရလျှင် လီရှန်းအနေဖြင့် မသန်စွမ်းသူများကို လုံးဝ အထင်မသေးပါချေ။</p> <p>ပြဿနာမှာ ချန်ချွမ်လင်းသည်က မသန်စွမ်းရုံသာမက နည်းနည်းလောက်လည်း ရူးနှမ်းနေသေးသည်။</p> <p>သူ့ထံတွင် ကလေးဘဝကတည်းက ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုလည်း ထိခိုက်ခဲ့ရသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်ခြင်းပင် မရှိပေ။</p> <p>သူမအနေဖြင့် လက်မပါသော တခြားလူများကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။ ၎င်းတို့က လက်မရှိသော်လည်း ခြေထောက်ဖြင့်ပင် အစားစားရန် လေ့ကျင့်နိုင်ကြသည်။</p> <p>“လောင်လီ၊ ဒီကိစ္စကတော့ တော်တော်လေး ဆိုးတာပဲ”</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့က ချက်ချင်းပင်  အရေးကြီးသည့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်နေပြီကို သိလိုက်လေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် လီရှန်း၏ ဒေါသထွက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လွန်းသည်။</p> <p>သူမ၏ အတန်းဖော်၏ မိခင်နှင့်လည်း ပတ်သက်နေသောကြောင့် သူမက လိမ်ပြောနိုင်လောက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျန်းယွဲ့၏ မိခင်ကို ကြင်ဖက်ရှာပေးခိုင်းရန်  မေးမြန်းခဲ့ခြင်းမှာ ထင်ရှားနေခဲ့သည်။</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်လည်း သူက အပြစ်ကင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက လက်ဝါးများကို ဖြန့်ကာ အရေးမစိုက်စွာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါရိုက်တာလျို့၊ ကျွန်‌တော့်ရဲ့အကြောင်းကို ခင်ဗျားတို့သိပါတယ်..  ကျွန်‌တော်တို့ အဲဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးတုန်းကလည်း ခင်ဗျားလည်း ရှိတယ်.. ကျွန်‌တော်က အဲဒီလိုအလုပ်မျိုးလုပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”သူက မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြန်၏ ။ လက်ရှိ ကိစ္စများကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်တိုပုံရသည်။</p> <p>“ကျန်းမိသားစုဘက်က လုပ်ချင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p> လီဟုန်ကျွင့်မှ ကျန်းမိသားစုဘက်ကို မီးတောက်များ ကူးစက်စေလိုသည့်အရိပ်အရောင်မျိုးပြလာသည်နှင့် လီရှန်းလည်း ချက်ချင်းပင် အလောတကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက ကျွန်မအတွက် အဖော်ရှာပေးရင်တောင်မှ ချန်မိသားစုလိုမျိုးကိုတော့ လက်တွဲဖော်အဖြစ်ရှာပေးမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>လီရှန်း၏ ဦးလေးမှာ စက်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းရေးရာ ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်ပြီး ဒါရိုက်တာလျို့နှင့် တူညီသော ရာထူးရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသူ၏စက်ရုံက အထည်ချုပ်စက်ရုံထက် ပို၍ပင်ကြီးပေသည်။</p> <p>တရားမျှတစွာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် လီရှန်းသာ ဒါရိုက်တာလျို့၏ တူမဖြစ်ပါက သူ၏ တူမကို မသန်စွမ်းသူနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤမျှ အသက်အရွယ်ဖြင့် ရုပ်ချောကာ ပညာတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို စက်ရုံညွှန်ကြားရေးမှူး၏ မိသားစုတွင်သာမက အစိုးရအရာရှိ၏ မိသားစုနှင့်ပင် လက်ထပ်ပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p>မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ၊ ရင်းနှီးမှု မည်မျှပင် ရှိစေကာမူ၊ ယောက္ခမ ဘက်မှဆွေမျိုးများ၏ ဆက်ဆံရေးက အလွန်အရေးကြီးသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အဆုံးတွင် ကလေးမလေးတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်သော မသန်စွမ်းနှင့် လက်ထပ်ခိုင်းဖို့က လုံးဝ မဖြစ်ြိုင်ပါချေ။</p> <p>၎င်းက လက်ထပ်ပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရန်ငြိုးကြောင့် အပြစ်ပေးခြင်းသာဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့လည်း ကျန်းမိသားစု၏လုပ်ဆောင်ချက် မဖြစ်နိုင်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လီဟုန်ကျွင့်က သူ မဟုတ်ဟု အခိုင်အမာ ငြင်းဆိုခဲ့သောကြောင့် အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့က တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှန်းက အလျင်အမြန်ပင် အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မကို မယုံရင် စက်ရုံကိုသွားပြီး ကျွန်မရဲ့ဦးလေးကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးကြည့်ပါလား”</p> <p>ဤကိစ္စကို ပြသနာကြီးကြီးမားမား မဖြစ်မချင်း သူမ အဆုံးသပ်ခိုင်းမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ဒီကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးမြန်းဖို့ လိုအပ်တယ်၊ မင်းရဲ့ အတန်းဖော်ရဲ့ အမေ အလုပ်လုပ်တာက ဘယ်စက်ရုံလဲဆိုတာကိုသိဖို့အတွက်လည်း မေးမြန်းဖို့ လိုအပ်တယ်”</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့က လီဟုန်ကျွင့်ထက်ပင် ပို၍ ဒေါသထွက်နေသည်။</p> <p>“ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးဆိုတာက  လုံးဝကို အမျိုးသမီးတွေကို ဖိနှိပ်ချင်နေတာပဲ”</p> <p>*</p> <p>လီရှန်း၏ မိခင် ကျန်းဟုန်ကျန့်မှာ  သူရဲကောင်းတစ်ဉီးဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိရမည်။</p> <p>လီရှန်းက ဤနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ အလုပ်သမားဝင်းတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ထိုစဥ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သည်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့သူတိုင်းက သူရဲကောင်း ကျန်းဟုန်ကျန့်၏ ပံ့ပိုးမှုက မည်မျှပင် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိကြသည်။</p> <p>သူရဲကောင်း ကျန်းဟုန်ကျန့်၏ တစ်ဉီးတည်းသော သမီးက မသန်စွမ်းသူနှင့် လက်ထပ်ရမည်ဆိုသည့်အကြောင်းကို  တခြားသူများ သိရှိသွားကြမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ အထည်ချုပ်စက်ရုံထဲတွင်ရှိနေသော လူများမှာ မျက်နှာပင် ပြနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> ဤအကြောင်းကို မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကိုလည်း မသိနိုင်လောက်တော့ပေ။</p> <p>၎င်းက အထည်ချုပ်စက်ရုံ၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝဖျက်စီးစော်ကားလိုက်ခြင်းပင်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်ကလည်း ဤအပြစ်ကို ခေါင်းမခံလိုသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် အလောတကြီး ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ သွားမေးကြစို့”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားကာ စက်ဘီးကို တွန်းထုတ်ယူလာခဲ့သည်။</p> <p>“အရင်ဆုံး ကျန်းမိသားစုဆီကို သွားကြရအောင်”</p> <p>သူ့အနေဖြင့် သူ၏ ယခင် ဇနီးသည် အိမ်သို့  မသွားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်းပြသရန်အတွက် သွားရောက်ရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ထုန်လင်းကတော့ လီဟုန်ကျွင့်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလာခဲ့လေသည်။</p> <p>“အဲဒီကို အလျင်စလို သွားဖို့လုပ်စရာမရှိပါဘူး၊ ရှင် ဗိုက်ဆာနေပြီမဟုတ်ဘူးလား၊</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့လည်း အခုလောက်ဆိုရင်  ဗိုက်ဆာနေလောက်ပြီ၊ ရှန်းရှန်းကလည်း ဗိုက်ဆာနေပြီထင်တယ်၊ နေ့လယ်စာစားပြီးမှ သွားကြရအောင်ေ”</p> <p>သူမ၏ လက်များက ယခုအချိန်တွင် သံထည်ကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ အပြုံးသည်လည်း အတုအယောင်ဆန်လွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်လည်း ထိုစကားကို ကြားလျှင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ဤအချိန်မှာ ဒါရိုက်တာလျို့၏ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်၍သောကြောင့် အလျင်စလိုသွားရန် ပြဿနာရှိပုံရသည်။</p> <p>သူ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ထုန်လင်းက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လီရှန်းက သူမ အချိန်ဆွဲနေသည်ကို သိသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>“ဟင့်အင်း.. ဒီအကြောင်း အရင်ဆုံးဖြေရှင်းပေးပါ၊ မဟုတ်ရင် ဒီအကြောင်းကိုပဲ စဥ်းစားမိပြီး ကျွန်မ စားလို့တောင် မဝင်လောက်တော့ဘူး”</p> <p>သူမက စိတ်ကို အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရပြီး ခေါင်းမာလွန်းသော အမူအရာတို့ကိုဖော်ဆောင်ထားခဲ့ကာ တဖက်တွင်တော့ ကျိုးပဲ့လွယ်လောက်အောင် နူးညံ့ပုံရကာ တုန်ယင်နေသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။”အန်တီစွမ်း၊ အခုဆို ကျွန်မတို့ရဲ့ အတန်းဖော်တွေက ကျွန်မ ချန်မိသားစုနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာကို သိနေကြပြီ၊ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရတော့မလဲ”</p> <p>“အခုပဲ သွားရအောင်”</p> <p>သူမက ဤသို့ ပြောလိုက်လျှင် တခြားမည်သူမျှ သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်ကို မပြောရသေးမီ ဒါရိုက်တာလျို့၏ အသံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ အခုပဲ ထွက်ခွာကြစို့”</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားခဲ့သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့အနေဖြင့် ဤအပြစ်ကို လုံးဝမခံယူလိုပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save