Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(8)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကို အခုထိ မပြောသေးဘူး”</p> <p>ကျန်းကျူးရိက အခြေအနေ တည်ငြိမ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကြည့်ရတာ  မင်းလည်း အပြစ်မဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လှည့်စားခံခဲ့ရတာပဲ.. ဒီကိစ္စအတွက် အခြေအနေက  အရမ်းကြီးလေးနေပြီ..</p> <p>သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေးကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုအဖြစ်လည်း ပါဝင်တယ်.. မင်းက အဲဒီတစ်ယောက်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူ့ဆီက ကြားခဲ့ရတဲ့စကားတွေကိုယုံကြည်ပြီး လုပ်ခဲ့တယ်.. အခု မင်းဆီကို လာပြီးပြောခဲ့တဲ့လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြရင် ပိုကောင်းမယ်”</p> <p>“သူရဲကောင်းရဲ့ ကလေးလား”</p> <p>လီရှုမေ့တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏လေသံသည်လည်း ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ မသိဘူး”</p> <p>ထုန်လင်းတစ်ယောက် လီရှုမေ့၏ သဘောထား ပြောင်းလဲမှုကို မြင်လိုက်ရလျှင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း နောက်ကိုဆုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လီရှန်းလည်း သူမ ပုန်းအောင်းချင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။</p> <p>သူမက ချက်ချင်းပင် ထုန်လင်း၏နောက်ကျောကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှေ့သို့တွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။ ထုန်လင်းလည်း ချက်ချင်းပင် လူအုပ်၏နောက်ကွယ်မှ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထုန်လင်းအနေဖြင့် သူမကို မည်သူက တွန်းလိုက်သည်ကိုပင် လှည့်မကြည့်နိုင်ခဲ့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ကာ အနောက်သို့ ကပြာကယာဆုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် သူမထံမှ လှုပ်ရှားမှုက သိသာလွန်းသဖြင့် လူတိုင်း လှည့်ကြည့်မိသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူမ ပုန်းအောင်းနေရန်အတွက် အလွန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လီရှုမေ့က အော်ဟစ်နေခဲ့ပေပြီ။</p> <p>“ဟေး၊ ဒီမိန်းမက ငါ့ဆီကို လာတဲ့သူပဲ”</p> <p>သူမက ထုန်လင်း၏ အနားသို့ အလျှင်အမြန် ရောက်လာခဲ့ကာ ထုန်လင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ လူအုပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။</p> <p> လီရှုမေ့မှာ အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာပေသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း အစိုးရစားဖိုးဆောင်၏ မီးဖိုချောင်ရှိ စားဖိုမှူးကြီး ဖြစ်သဖြင့် အစားအသောက်ကလည်းပြည့်စုံသောကြောင့် သန်မာ ဝဖြိုးသည်။</p> <p> ထို့ကြောင့် သူမက ထုန်လင်းကို ကြက်တစ်ကောင်သဖွယ် ဆွဲခေါ်သွားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထုန်လင်းက အချိန်ကြာမြင်စွာ ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သို့နှင့် သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာဖြင့်သာ လူအုပ်၏အရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“ထုန်လင်း၊ အဲဒါက မင်းလား”</p> <p>စွမ်းလီဖန်သည်လည်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် အဓိကတရားခံက သူမ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p>“ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ထုန်လင်းတစ်ယောက် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုမူခြင်းကြောင့် တခြားလူများက သူမ၏မျက်နှာကို မမြင်နိုင်တော့သည့်အတွက် သူမကို စွပ်စွဲနိုင်တော့မည်မဟုတ်ဟု ထင်နေပုံရသည်။</p> <p>မတိုင်အချိန်က ဒေါသတကြီးဖြစ်နေခဲ့သော လီဟုန်ကျွင့်သည်လည်း အံ့သြတကြီးဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လာပြီး မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ယောက်ဖဟောင်းဖြစ်သည့် ကျန်းကျူးရိဆီကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိကာ သူ၏အသံကလည်း အနည်းငယ် အားနည်းသွားလေသည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘူး”</p> <p>ဘယ်လိုလုပပြီး ထုန်လင်းဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>လီဟုန်ကျွင့် လုံးဝဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူ၏ ဇနီးသည် ထုန်လင်းမှာ စိတ်သဘောထား အနည်းငယ် သေးသိမ်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကတော့ မဆိုးရွားကြောင်းကို သူ  ကောင်းစွာ သိသည်။</p> <p>အရွယ်ရောက်ပြီးကာစ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မုဆိုးဖိုဖြစ်သည့် သူ့ကို လက်ထပ်ကာ အမွှာကလေးနှစ်ဦးကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။</p> <p>သူမက ပထမဆုံးကလေးကို မွေးမြူလိုစိတ်မရှိခြင်းသည်လည်း နားလည်နိုင်သည့်ကိစ္စသပင်ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း  လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာအတွင်း လီရှန်း ပြန်လာသည့်အချိန်တိုင်း ထုန်လင်းက သူမကို အနှောင့်အယှက်မပေးခဲ့ပါချေ။</p> <p>သူမက တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းစွာ မလုပ်မိစေရန်နှင့် အတင်းအဖျင်းများ မခံရစေရန်အတွက် အရာအားလုံးကို သည်းခံခဲ့သည်။</p> <p>သူမက လီရှန်း၏ အိမ်ထောင်ရေးကို မည်သို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>တံခါးဝ၌ ကြည့်ရှုနေကြသော ဖရဲသီးစားသူများသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဆူညံနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>အခြေအနေများက ဤသို့ လှည့်ကွက်များထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ခဲ့မည်နည်း။ ဤလူများမှာ ရှင်းပြချက်တောင်းရန်အတွက် လူအများအပြားကို စုစည်းခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရာဇ၀တ်မှု၏ တရားခံသည်က သူတို့အုပ်စုထဲ၌ပင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုတောင် ကြီးမားသွားတဲ့ကိစ္စမျိုးလဲ?</p> <p>အလုပ်သမားသမဂ္ဂရုံးက အမျိုးသမီးသမဂ္ဂရုံး၏ ဘေးတွင် တည်ရှိသည်။</p> <p>မူလက အတင်းအဖျင်းပြောဆိုရာ နေရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တောင် ရုံးတွင်ရှိနေသော လူတိုင်းက သူတို့၏အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ အပျော်ကြည့်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>လူပေါင်းများစွာရှိသည့်အတွက် သဘာဝအတိုင်း အသိအကျွမ်းများ ရှိလာပေမည်။  မကြာမီပင် တစ်စုံတစ်ဦးက အခြေအနေကို ပို၍  စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းအောင် စတင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်</p> <p>“အဲဒါ မိထွေးပဲလေ.. ကောင်းမွန်တဲ့ မိထွေး ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိနိုင်မလဲ၊ အရှေ့မှာကောင်းတယ်ဆိုပြီး နောက်ကွယ်ကနေ မကောင်းတာတွေ လုပ်နေခဲ့တာပဲ.. အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး”</p> <p>“အဲဒီလူ၏ရဲ့ အမူအရာကိုကြည့်ရတာ သူ့မိန်းမရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာကို မသိသေးပုံရတယ်”</p> <p>“ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်..  မင်းတို့ မေ့သွားပြီလား..  လောင်ဖန်းမိသားစုရဲ့ ဒုတိယချွေးမမှာလည်း အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိတယ်လေ.. သူမက များသောအားဖြင့် တခြားသူတွေထက် ပိုကောင်းသလို ဟန်ဆောင်တယ်..</p> <p> ရလဒ်အနေနဲ့ ဘာဖြစ်သွားလဲ..  အရှေ့တစ်ယောက်နဲ့ ကျန်ခဲ့တဲ့ကလေးကို ကြည့်လိုက်၊ ကျွန်တစ်ယောက်လိုပဲ၊ လယ်ယာလုပ်နေရင်းနဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ မွေးချင်းတစ်ယောက်ချီထားပြီး အနောက်မှာလည်း တစ်ယောက်ကိုသယ်ထားတယ်.. ဘေးမှာလည်း တစ်ယောက်ကို ထိန်းထားရသေးတယ်..</p> <p>မင်းတို့ဆိုရင်ရော ကိုယ့်သားသမီးကို ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခခံစေမှာကို ကြည့်ရက်ကြလား.. ကိုယ့်သားသမီး မဟုတ်ရင် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် မခံစားရဘူးလား..  ကြည့်နေလိုက် .. အဲဒီကလေးတွေက နှစ်နှစ်လောက်ကြာရင် ကျေးလက်ဒေသကို သွားဖို့အတွက် သေချာပေါက် စာရင်းသွင်းကြရလိမ့်မယ်”</p> <p>ထိုနည်းဖြင့် သူတို့အတွက် အတင်းအကျပ်စီစဥ်မည့် လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းကို စဉ်းစားရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် အခြေချနေထိုင်ခွင့်ကိုလည်း ရရှိနိုင်သည်။</p> <p> ထိုတွက်ချက်မှုက အလွန်ကောင်းမွန်ပေသည်။</p> <p>“ဒီအမျိုးသားတွေက မျက်စိကန်းနေကြတာလေ..  ကျွန်မတို့အိမ်က ခင်ပွန်းသည်ကတောင် လောင်ဖန်းမိသားစုရဲ့ ဒုတိယချွေးမက အသံတိုးတိုးနှင့် နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောတတ်တယ်လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို သူ့ဆီကနေ သင်ယူပြီး စကားကိုကောင်းကောင်းပြောဖို့ ပြောခဲ့သေးတယ်..  ဒါနဲ့ကျွန်မလည်း သူ့ကို ငရဲမှာသွားရှာဖို့ပြောလိုက်တယ်”</p> <p>လူအုပ်ကြီးက ဆူညံနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့က တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း အသံက သိပ်ပြီး တိုးတိမ်နေခြင်း မရှိသဖြင့် လူတိုင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနိုင်ကြသည်။</p> <p>လီရှုမေ့မှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p> သူမက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်၏ ကလေးကို နှိပ်စက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယခုအချိန်တွင်တော့တရားခံ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာ၌ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက မကြောက်ရွံ့တော့ရုံသာမက မာန်မာနကြီးဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို မ,မြှောက်ကာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ပါဦး ခေါင်းဆောင်တို့၊ ဒီတစ်ယောက်ပဲ.. သူမက ဒီမိန်းကလေးက သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မဆီကို လာပြောခဲ့တာ..</p> <p>သူမရဲ့စကားတွေကိုကြားတော့ ကျွန်မလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့မိတယ်..  ကျွန်မမှာလည်း သမီးမိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ.. ဒါကြောင့် သူမကို သနားသွားတဲ့အတွက်  ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆွေးနွေးဖို့ သဘောတူခဲ့တာပါ”</p> <p>“ပြီးတော့ ကျွန်မက ချောင်ကျစ်တို့မိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးတစ်ယောက်နဲ့ ချန်ရွှန်တို့မိသားစုရဲ့ ပဉ္စမမြောက်ကလေးအပါအဝင် ကောင်းမွန်တဲ့ လူတွေ အတော်များများကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တယ်</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီတစ်ခုကို မကျေနပ်သေးဘူး၊ နောက်တစ်ခုကို မကျေနပ်သေးဘူးနဲ့ ဇီဇာကြောင်နေခဲ့တာ</p> <p>နောက်ဆုံးကျမှ ချန်တာ့ဟဲရဲ့မိသားစုကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်.. ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မဘက်က စတင်ပြီးပြောတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>အမှန်တရားကို  မည်သူမျှ မသိတော့ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း လီရှုမေ့ကတော့ ယခုအချိန်တွင် သူမအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်စေမည့် အရာများကို မည်သို့ပြောရမည်ကို နားလည်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ ဖော်ပြခဲ့သော မိသားစုနှစ်ခုက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံး မိဘနှစ်ပါးစလုံး အသက်ရှင်လျက်ရှိပြီး လက်ခြေတို့လည်း ကောင်းမွန်ကာ ကျန်းမာသောလူငယ်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့နှိုင်းယှဉ်ခြင်းဖြင့် ထုန်လင်း၏ အတွင်းစိတ်ကို ပို၍ပင် ယုတ်မာသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ထုန်လင်းသည်လည်း ထိုသို့သော စွပ်စွဲမှုကို မည်သို့ခံနိုင်မည်နည်း။ သူမာ ချက်ချင်းပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ လီရှန်းအတွက် ယောက်ျားရှာပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး..  ရှင်က ပြောခဲ့တာလေ.. ချန်တာ့ဟဲရဲ့ လစာက တစ်လကို ယွမ် ရှစ်ဆယ်ကျော်ရတယ်.. သူ့ရဲ့ လစာက သားတစ်ယောက်အတွက်ပဲဆို..</p> <p> နည်းနည်းလေးတော့...  မသန်စွမ်းပေမဲ့ အရမ်း နာခံတတ်တယ်၊  ရှန်းရှန်းက ဆင်းရဲဒုက္ခကို နည်းနည်းလောက်တောင့်ခံပြီး သူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်ရင် ချက်ချင်း မိသားစုရဲ့ သခင် ဖြစ်နိုင်တယ်..  ပိုက်ဆံလည်း ရှိတယ်၊ ယောက္ခမတွေ မရှိတော့ရင်...”</p> <p>သေချာပေ၏။ ထိုအကြောင်းပြချက်က လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပါချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထုန်လင်းက ပြောနေရင်းနဲ့ ငိုကြွေးပြီး လီဟုန်ကျွင့်ကို တောင်းပန်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုန်ကျွင့်၊ ကျွန်မကို ယုံပါ.. ကျွန်မမှာ တကယ်ကို မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး.. ကျွန်မက ရိုးရိုးလေးပဲ တွေးခဲ့တာပါ၊ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နောင်တရနေခဲ့တာ”</p> <p>“မင်းက အရာအားလုံးကိုလုပ်ပြီးမှ နောင်တရနေတာလား!”</p> <p>ကျန်းကျူးရိကလည်း ဒေါသတကြီး မေးမြန်းခဲ့သည်။</p> <p>“ မင်း နောင်တရရင် ငါ့တို့ကို ဘာလို့ လာမပြောတာလဲ..  နောင်တရနတာတောင် မင်းရဲ့ ယောကျာ်းဆီမှာ လျှို့ဝှက်ထားသေးတာလား”</p> <p>လီရှုမေ့က သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို တွန်းချိုးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ နင် နောင်တရနေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ နောက်ကိုပြန်လှည့်ပြီး ငါ့ကို လာမပြောခဲ့တာလဲ..  နင်သာ ပြောခဲ့ရင် ငါ  ဒီကြင်ဖက်စေ့စပ်မှုကို လုံးဝ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>သူမက ပြောရင်း သူမ၏ရင်ဘတ်ကို မကြာခဏပုတ်နေပြီး ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာဖြင့်  ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ဘဝမှာ လူငယာတွေကို မင်္ဂလာပွဲအတွက် အောင်သွယ်ပေးခဲ့တာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဒီလောက်ထိ အရှက်ရခဲ့တာပဲ.. အခုကစပြီး  အောင်သွယ်လုပ်ပေးဖို့ကိုတောင် ကြောက်နေပြီ”</p> <p>ထုန်လင်းမှာ ချက်ချင်း သူမ၏လည်ပင်းကို ကျုံ့ထားလိုက်ကာ စကားမပြောရဲတော့ပေ။</p> <p>သူမ ကျန်းကျူးရိကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူနှင့် မကြာခဏ မတွေ့ဆုံခဲ့ရသော်လည်း သူက အထည်စက်ရုံဝင်းသို့ ပြေးလာခဲ့ပြီး လီရှန်းကို လာခေါ်သွားခဲ့စဉ်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာတို့က သူမကို ပြန်လည်တွေးမိတိုင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save