Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(9)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထုန်လင်းအနေဖြင့် လီရှုမေ့ထံတွင် လီရှန်းအတွက် လက်ထပ်ပွဲ စီစဥ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ရခြင်းမှာ လီရှန်းထံတွင် ထိုသို့သော ဦးလေးများရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လီရှန်းက မကြာခင် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ ဘွဲ့ရပြီးနောက်တွင် အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေလာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ထုန်လင်းအနေဖြင့် ကျန်းမိသားစုမှ ကျန်းဟုန်ကျန့်၏ အလုပ်ခန့်ထားရေး ခွဲတမ်းကို လီရှန်းဆီသို့ ပေးလိုက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သဖြင့် အခွင့်အရေးကို သူမဘက်မှ ဦးစွာဖန်တီးယူရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်းသာ လက်ထပ်လိုက်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောခဲ့သည်။</p> <p>မသန်စွမ်းသည့်အပြင် ရူးနှမ်းနေသော ခင်ပွန်းသည်၏ ဘေး၌ တစ်နေကုန် လှည့်ပတ်နေရမည်ဆိုလျှင် လီရှန်းက ဤအလုပ်ကို စဉ်းစားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>လီရှန်းကသာ သဘောမတူပါက သူမကို ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားရန် တဖက်လှည့်နှင့် ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် တခြားနည်းလမ်းများကို ဖန်တီးလိမ့်မည်။</p> <p>သူမက ကောင်းစွာ တွေးနေခဲ့သည်။  လီရှန်း၏ အကျင့်စရိုက်နှင့်ဆိုပါက သူမက ထိုသို့ကြုံတွေ့လာရချိန်တွင် အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ဖော်ပြောလာလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထဲ၌သာ ဆက်လက်တွေးနေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော် လီရှန်းက ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p>လီရှန်းက ယနေ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်း၌ ပေါ်လာသည့်အချိန်မှစ၍ အရာအားလုံးက ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်မ.. ကျွန်မ ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး…”</p> <p>ထုန်လင်းတစ်ယောက် လီဟုန်ကျွင့်၏ နောက်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေးနေကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းကျူးရိမှာ သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်နေခဲ့ရသည်။ ယခု ထုန်လင်း၏ ဆင်ခြေပေးလာသည့်စကားကို ကြားလိုက်ရလျှင် သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး လီဟုန်ကျွင့်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်လေ၏။</p> <p>“မင်း အစတုန်းက ဘာပြောခဲ့လဲ.. ကျန်းမိသားစုကို ဘယ်လိုမျိုး ကတိပေးခဲ့လဲ .. အခု မင်း မင်းမိန်းမက ငါတို့မိသားစုရဲ့ သနားကြင်နာမှုကို ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးနဲ့  ပြန်ဆပ်ခွင့်ပြုထားတာလား မင်း သူမကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးမှာလား”</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်တစ်ယောက် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်မိသည်။</p> <p>“မထားဘူး”</p> <p>“လီဟုန်ကျွင့်…”</p> <p>ထုန်လင်း ငိုကြွေးလိုက်သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမ အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက သူမ၏ အပေးအယူကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်သုံးလိုက်သည် ။</p> <p>“လီဟုန်ကျွင့်.. ကျွန်မမှာ ကျူးကျူးနဲ့ ချောင်ချောင်တို့ ရှိသေးတယ်..  ကျွန်မသာ တကယ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရင် ကျွန်မ လူမဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p>ထုန်လင်းက အမြဲတစေ သူမကို သူမ အထိ မခံခဲ့သူဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင်တော့ သူမက “လူမဟုတ်ဘူး” ဆိုသည့်စကားကိုပင် ဆိုခဲ့သည်။</p> <p>လီဟုန်ကျွင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>သူနှင့် တစ်အိပ်ယာတည်း အတူအိပ်ခဲ့သူက  ဆိုးဝါးသောလူတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် ဤကိစ္စကို ထုန်လင်းက အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း အေါ်ထွက်လာခဲ့ပေပြီ။ ရှင်းပြချက်မပေးလို့ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ကျန်းကျူးရိကတော့ လီဟုန်ကျွင့်ကို ကြည့်ပြီး အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>သူ၏ယောက်ဖဟောင်းက အလွယ်တကူယိမ်းနွဲ့တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူ၏ သမီးက ဤသို့ အနိုင်ကျင့်ခံရနေရသော်လည်း သူက ထုန်လင်းကို ကာကွယ်ရန် ဆန္ဒရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ထုန်လင်းက သူ၏ဇနီးဖြစ်ပြီး အမွှာကလေးနှစ်ဦး မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။ လူတို့၏ နှလုံးသားက ဘက်လိုက်တတ်သောကြောင့် သူ့အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အားကိုးမနေသင့်တော့ပေ။</p> <p>ထိုသို့ စဉ်းစားရင်း ကျန်းကျူးရိတစ်ယောက် ဤနေရာတွင် ဆက်နေလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူ ဤနေရာတွင် ဆက်ရှိနေပါက လူများကို ရယ်မောစေရုံသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။</p> <p>သူသည် လီဟုန်ကျွင့်ကို အေးစက်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပန်းထိုးစက်ရုံမှ ဒါရိုက်တာလျို့နှင့် အတွင်းရေးမှူးရှုကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“ ဒီနေ့ ကိစ္စအတွက် မင်းတို့ကို  ဒုက္ခပေးခဲ့မိပြီ”</p> <p>“ပြောနေစရာမလိုပါဘူး.. ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ဆိုးဝါးနေခဲ့်တာပဲ..  စက်ရုံကလည်း ဒီကိစ္စအတွက် တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်သွားမှာပါ”</p> <p>အတွင်းရေးမှူးရှုက ပရိုဖက်ရှင်နယ်ဆန်သော လေသံဖြင့် ပြောခဲ့သည်။</p> <p>သေချာပေ၏။  ဤသည်က စကား သက်သက်သာ မဟုတ်ပါချေ။  လီရှုမေ့ဘက်မှ မည်မျှပင်် ဆင်ခြေပေးနေသည်ဖြစ်စေ အသုံးမဝင်ပေ။</p> <p>ဤကိစ္စ၌ သူမသည်လည်း အနည်းဆုံး ၃၀% လောက်အထိ တာဝန်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ပန်းထိုးစက်ရုံမှလည်း  သေချာပေါက် ပြင်းထန်စွာ ကိုင်တွယ်ရပေမည်။</p> <p>ဤကိစ္စက သူရဲကောင်းတစ်ယောက်၏ ကလေးနှင့် သက်ဆိုင်ရုံသာမက စက်ယန္တရားစက်ရုံနှင့် အထည်စက်ရုံတို့ကဲ့သို့သော ဌာနညီအစ်ကိုနှစ်ခုနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသည်။</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့သည်လည်း သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။</p> <p>“ထုန်လင်းရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ စက်ရုံက ဆွေးနွေးဖို့ အစည်းအဝေးလုပ်မှာပါ.. ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဒီကိစ္စက မိသားစုကိစ္စပဲ.. စက်ရုံက ကိုင်တွယ်ရင်တောင် အရမ်းတော့  လွန်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့ပြောသည့်စကားများက ပို၍ပင်ရိုးသားနေခဲ့သည်။</p> <p>သူရဲကောင်းအဖြစ်သတ်မှတ်ခံထားရသော ကျန်းဟုန်ကျန့်မှာ စက်ရုံ၏ အရေးကြီးသော ပစ္စည်းများကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံသာမက အလုပ်သမားများစွာ၏ အသက်ကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့သည်လည်း ကျန်းဟုန်ကျန့်ကြောင့်သာ ထိုဘေးဆိုးမှ  လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အထူးပင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>ကျန်းကျူးရိပ နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ဒါရိုက်တာလျို့၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“အလုပ်ပြီးမှ မင်းနဲ့ စကားပြောမယ်”</p> <p>ဤသည်က အလေးအနက် စကားပြောဆိုရန်အတွက်ကို ဆိုလိုပေ၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ”</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လာသည်။</p> <p>စွမ်းလီဖန်က အလျင်အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီည ကျွန်မတို့ရဲ့အိမ်ကို လာပြီး သောက်ပါဦး”</p> <p>  ဤအချိန်တွင် သူမက အစားအသောက်များကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ အခြေအတေက ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူမ၏ သားငယ်အတွက် အလုပ်ရှာဖွေခြင်းကို  လက်မလျှော့ချင်ခဲ့ပေ။</p> <p>“ကျွန်မ ကောင်းမွန်တဲ့ ဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါမယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>ကျန်းကျူးရိလည်း ယဉ်ကျေးနေခြင်းမရှိဘဲ  ခေါင်းညိတ်သ</p> <p>ဘောတူကာ ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်ခဲ့သည် ။</p> <p>“ကလေးကို အရင်ပြန်ခေါ်သွားမယ်.. မွန်းလွဲချိန်ကိုရောက်နေပြီ..ဒီလိုမျိုး ဆူဆူပူပူဖြစ်နေတော့ စိတ်က ပိုပြီး မကောင်းဖြစ်နေလိမ့်မယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ .. ကောင်းပါပြီ  အရင်ပြန်လိုက်ပါ”</p> <p>အတွင်းရေးမှူးရှုက ဧည့်သည်များကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းကျူးရိလည်း လူအုပ်ကိုဖြတ်သန်းပြီး နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့ကာ လူအုပ်နောက်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ကွယ်နေသော လီရှန်းအား အော်ခေါ်လိုက်သည် ။</p> <p>“သွားရအောင် .. ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့”  </p> <p>မတိုင်ခင်က လီရှန်း၏လက်ဖြင့် ထုန်လင်းက တွန်းထုတ်ခဲ့သည်ကို သူ မမြင်ခဲ့ဘဲ မနေပါချေ။</p> <p>လီရှန်းလည်း ပြန်ဖြေကာ တစ်လှမ်းချင်း နောက်ကလိုက်ခဲ့သည်။</p> <p>ပန်းထိုးစက်ရုံတံခါးမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လီရှန်းက ကျန်းကျူးရိ၏ စက်ဘီးနောက်ခုံ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ အရှေ့မှ ကျန်းကျူးရိ၏ အသံကို သူမ ကြားရသည်။</p> <p>“ဒီနေ့ မင်း လုပ်ခဲ့တာ မှန်တယ်.. ဒီလိုပဲ လုပ်သင့်တယ် .. တခြားဘာမှ တွေးစရာမလိုဘူး..  အားလုံးကို မင်းစိတ်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားမနေနဲ့.. မတရားခံရတယ်လို့ ခံစားရတာနဲ့ ပြန်လာပြီး မင်းရဲ့ဦးလေးကို ပြောလိုကက်.. ငါ အမြဲတမ်း မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးမယ်”</p> <p>ထိုသို့သော ဂရုစိုက်သည့် အသံကို ကြားရပြီးနောက် လီရှန်း၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဝဲတက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမက ကျန်းကျူးရိ၏ ကျယ်ပြန့်သော နောက်ကျောပေါ်သို့ ခေါင်းကို မှီလိုက်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက် မည်သည့်စကားကိုမှ မပြောခဲ့ဘဲ သူ၏နောက်ကျောကို မှီကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျန်းကျူးရိသည်လည်း ငသသူ၏နောက်မှကလေး ငိုနေသည်ကို ခံစားမိလေသည်။</p> <p>သူ ရုတ်တရက် ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ထုန်လင်း လုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များအပေါ် ဒေါသအလွန်အကျွံ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်းသည်လည်း ထုန်လင်း၏အကြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် ထုန်လင်က သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် မဟုတ်သည်က အလွန်ပင်နှမျောစရာကောင််းသည်ဟု အမြဲတစေခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမ၏ ယခင်ဘဝ၌ ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားပြီးနောက်တွင် ကျန်းကျူးရိက အထည်စက်ရုံသို့ သွားခဲ့ပြီး လီဟုန်ကျွင့်နှင့် စာရင်းရှင်းရန် သွားခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ထုန်လင်းင စက်ရုံ၌ ပြဇာတ်တစ်ခု ကပြနေခဲ့သည်။</p> <p>စက်ရုံတွင်ရှိနေသော လူတိုင်းက လီဟုန်ကျွင့်ဘက်မှ လီရှန်းအား အထည်စက်ရုံ၌ အလုပ်လုပ်စေလိုသော်လည်း လီရှန်းက မလိုလားခဲ့ဘဲ ဟဲထန်နောက်သို့ လိုက်ရန်အတွက် ပင်းချန်သို့ သွားရန် အတင်းအကျပ် ဆန္ဒပြုခဲ့ကြောင်းကိုသာ သိခဲ့ကြသည်။</p> <p>လူတိုင်းက လီရှန်းတစ်ယောက် အချစ်အတွက် ရူးသွတ်မှုကြောင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဌာနဘက််မှလည်း အဆိုပြုလွှာအတွက် သဘောတူညီချက် ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းကျူးရိဘက်မှ မယုံကြည်ခဲ့လျှင်ပင် သူသည်က လီဟုန်ကျွင့်အား နောက်ထပ် ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မည်မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>ထို့အပြင် ထိုအချိန်၌ ကျန်းမိသားစုတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်း ရုတ်တရက် မတ်မတတ်ထပြီး ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဦးလေး၊ ဒုတိယဦးလေးဆီက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း စာရောက်လာသေးလား”</p> <p>ဒုတိယဦးလေး ကျန်းကျူးပန့်..</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူက ချုံကျိုးကျွန်း၌ စစ်သားအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး ဗိုလ်မှူးကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ သူ၏ မိသားစုတစ်စုလုံးကလည်း တပ်မတော်နှင့်အတူ ချုံကျိုးကျွန်းသို့ သွားရောက်နေထိုင်ကြသည်။</p> <p>လီရှန်း၏အတိတ်ဘဝတွက် သူမ ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားပြီး မကြာမီပင် သူမ၏ ဒုတိယဦးလေး ကျန်းကျူးပန့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်၌ လီရှန်းက ပင်းချန်တွင် ရှိနေသောကြောင့် အလွန် ဝေးကွာနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ မိသားစုကလည်း သူမ ဝမ်းနည်းမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအား မပြောပြခဲ့ကြပေ။ သူမ သေဆုံးပြီးနောက် ပိုင်မားခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်မှသာ သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးက သူမထက် နှစ်နှစ်စော၍ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုအချိန်ကို တွက်ကြည့်လျှင် ကျန်းကျူးပန့်က အသက်ရှင်နေသင့်သေးသည်။လီရှန်းအနေဖြင့် သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးကို စိတ်ပူပန်နေသော်လည်း သူ၏ မတော်တဆမှုက မည်သည့်နေ့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို မသိသကဲ့သို့  မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်ကိုလည်း မသိသဖြင့် ကြိုတင်သတိပေးချက်ညန်အတွက် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မသိနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>“မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးရဲ့ အခြေအနေကို မင်းလည်း သိပါတယ်.. သတင်းမရှိတာဟာ သတင်းကောင်းပဲလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save