Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အားလုံးကို ငါပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ထမင်းစားနေကြစဉ်၊ ဟန်ကျန်းရွှယ်က ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုကို စတင်ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဟင်းများကို ခပ်ယူရင်း မသိမသာလေသံဖြင့် “နာသေးလား” ဟု မေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း…” </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဝက်သားနီချက်ကို အရသာရှိရှိ စားသောက်နေရင်း ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ လက်ရာကောင်းမွန်မှုကို အံ့သြနေစဉ် သူမ၏စကားကြောင့် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ “နည်းနည်းပါ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာထက်တွင် ဂရုဏာရိပ် အနည်းငယ် သန်းသွားသော်လည်း သူမ၏ ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်ထားပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စကားပြောရန် အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီးမှ ပုံမှန်အတိုင်းပင် “နောက်ဆိုရင် အဲဒီလို ဗီဒီယိုမျိုးတွေ ထပ်မရိုက်နဲ့တော့” ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဝက်သားနီချက် တစ်တုံးနှင့် ထမင်းတစ်လုပ်ကို အားရပါးရ စားလိုက်ရင်း ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျချင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ရာက ဤမျှ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်မထင်ထားမိပေ။</p> <p> </p> <p>'ဒါဟာ သူမရဲ့ ကြယ်တာရာအတတ်ပညာများလား’ ဟုပင် သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဝက်သားနီချက်သည် အဆီပါသော်လည်း မအီဘဲ အလွန်ပင် အရသာရှိလှ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် စားနေပုံကို ကြည့်ပြီး ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူ့ကို သနားသွားမိသည်။ </p> <p> </p> <p>စိတ်တိုတိုနှင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်မိလိုက်သောကြောင့် သူ ကြောက်နေရှာသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ထမင်းစားဇွန်းများကို ချလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က စားလက်စ ရပ်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီလိုပဲ ပြီးသွားတာလား၊ သူ စားတာ နည်းလှချည်လား၊ ဒါ နှမြောစရာကြီး မဟုတ်ဘူးလား'</p> <p> </p> <p>သူမက မိမိကိုယ်ကိုယ်အတွက် မငဲ့ညှာရင်တောင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ ထမင်းတစ်ပန်းကန်လုံးကို ကုန်အောင်စားပြီးနောက် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ပန်းကန်လုံးသေးသေးထဲမှ ကျန်နေသော ထမင်းများကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပန်းကန်ကို ဆွဲယူကာ အငမ်းမရ စားပစ်လိုက်တော့​၏။ပဝ</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများ စုစည်းမိလာပြီး သူ၏ အပြုအမူများက ပို၍ သဘာဝကျလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆင်ခြင်တုံတရားအရ သူသည် ဤမိသားစုနှင့် ဘာမှမပတ်သက်မှန်း သိသော်လည်း၊ စိတ်ခံစားချက်အရမူ ကျန်းရှောင်သည် ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်ကောင်ထဲသို့ စီးမျောသွားခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ... </p> <p> </p> <p>စားပြီးသည်နှင့် ထသွားခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>ပန်းကန်ဆေးဖို့လား၊ ဟက်... မရှိနိုင်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်သည် ပန်းကန်မဆေးဘဲ ထသွားမည့် အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် နဂိုက ကျန်းရှောင်ဖီ မဟုတ်သည့်အတွက် သူ၏ စရိုက်၊ အမူအရာနှင့် စကားပြောပုံ ကွဲပြားမှုများကို ဟန်ကျန်းရွှယ်က တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့ ရိပ်မိသွားမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် အပြောင်းအလဲအသေးလေးတွေကနေ ဘာလို့ မစတင်ရမှာလဲ၊ ဒါဆိုရင် ဟန်ကျန်းရွှယ်အတွက်လည်း လက်ခံရ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ ပန်းကန်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ထမင်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ” ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူမ၏ တည်ကြည်အေးစက်သော အမူအရာကို ကျင့်သားရနေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မမ မစားတော့ဘူး ထင်လို့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းရင်း ခဏရပ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဘာမှ ထပ်ရှင်းမပြတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အရာရာကို ဂရုမစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက ကျန်းရှောင်ကို “ထိုင်ဦး” ဟု လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ခိုင်းသည့်အတိုင်း ထိုင်လိုက်ရင်း ‘သူမ ငါ့ကို စကားပြောချင်လို့လား’ ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဇာတ်ကောင်နှင့် အလိုက်လျောဆုံး ဖြစ်အောင် နေထိုင်ရန် အသင့်ရှိနေ​၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် လိမ္မာသယောင်နှင့် ထိုင်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရော့၊ ဒါယူထား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူမ၏ လက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ကြေးဝါရောင် တောက်ပနေသော ပုတီးစေ့လေး တစ်စေ့ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက... ကြယ်တာရာပုတီးစေ့ လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ကြယ်တာရာပုတီးစေ့များနှင့် မစိမ်းပေ။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ဖီ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူ့ကို ကြယ်တာရာပုတီးစေ့ သုံးစေ့ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုပုတီးစေ့များကြောင့်ပင် ကျန်းရှောင်ဖီသည် ကြယ်မှုန်အဆင့် အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖီ၏ ပါရမီက နိမ့်ပါးလွန်းသောကြောင့် ကြေးဝါအဆင့် ကြယ်</p> <p>တာရာ ပုတီးစေ့ သုံးစေ့စလုံးမှ စွမ်းအင်များကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ပုတီးစေ့များ ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအားတိုးတက်စေရန်သာမက ကြယ်တာရာအတတ်ပညာတစ်ခုခု ရရှိစေရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာပုတီးစေ့များကို သီးခြားကမ္ဘာမှ သတ္တဝါများထံမှ ရရှိခြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုသတ္တဝါတိုင်းက ပုတီးစေ့ကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါများ၏ ပုတီးစေ့များကို စုပ်ယူခြင်းသည် ကြယ်တာရာအတတ်ပညာများ ရရှိနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းသည်မှာ ကြယ်တာရာပုတီးစေ့ကို ရရှိထားပြီး စွမ်းအင်ကို သိရှိနေသည့်တိုင် ကြယ်</p> <p>တာရာအတတ်ပညာကို ရရှိနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှ​၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကြယ်တာရာအတတ်ပညာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ရန်မှာ အလွန် စိန်ခေါ်မှုကြီးမားလှ​၏။</p> <p> </p> <p>ပို၍ အရေးကြီးသောအချက်မှာ နိုးထသူတစ်ယောက်သည် ကြယ်တာရာစွမ်းအား မြင့်တက်လာမှသာ ကြယ်တာရာအတတ်ပညာကို ပိုမိုရရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာစွမ်းအား အဆင့်များကို ကြယ်မှုန်အဆင့်၊  နက်ဗျူလာအဆင့်၊ ဂလက်ဆီအဆင့်၊ ကြယ်ကြွေအဆင့်၊ ကြယ်စင်အဆင့် နှင့် ထိုထက် မြင့်မားသောအဆင့်များဟု ခွဲခြားထားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်သည် ကြယ်တာရာစွမ်းအား မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ၊ သူ၏ အဆင့်က ကြယ်မှုန်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေပါက သူ၏ ကြယ်တာရာမြေပုံတွင် ကြယ်တာရာပုတီးစေ့ လေးစေ့ကိုသာ ထည့်သွင်းနိုင်ပြီး အတတ်ပညာ လေးမျိုးကိုသာ ရရှိနိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>စွမ်းအားပမာဏ နက်ဗျူလာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ နောက်ထပ် အတတ်ပညာ လေးမျိုး ထပ်မံရရှိနိုင်လေ​၏။</p> <p> </p> <p>ဂလက်ဆီအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် အတတ်ပညာ ရှစ်မျိုးအထိ ရရှိနိုင်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်အတွက်မူ ထိုအဆင့်များသည် အလှမ်းဝေးလွန်းနေသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာပုတီးစေ့ သုံးစေ့ကို စုပ်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် အတတ်ပညာမှ မရရှိခဲ့သော ကျန်းရှောင်ဖီသည် သာမန်လူတန်းစား တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>“မနေ့က နှင်းတောထဲမှာ ဘီလူးဖြူ အုပ်စုတစ်စုနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒီပုတီးစေ့က ဘီလူးဖြူ စုန်းမဆီက ရတာ” ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က ရှားရှားပါးပါး စကားရှည်ရှည် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှင်းပြပြီးနောက် တိတ်သွားပြီး ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့လေးကို ကျန်းရှောင်ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>'ဘီလူးဖြူလား၊ ဒါက သာမန် ဘီလူးဖြူမဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး ရှားပါးတဲ့ ဘီလူးဖြူစုန်းမဆီကလား'</p> <p> </p> <p>“ဒါကို စုပ်ယူလိုက်၊ လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်က ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ မတူကြဘူး"</p> <p> </p> <p>"တချို့လူတွေဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကြယ်တာရာမြေပုံတွေ ပွင့်နေပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ကြယ်တာရာအတတ်ပညာ မရတာမျိုး ရှိတတ်တယ်” </p> <p> </p> <p>ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က ထပ်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူမ ငါ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေတာလား' ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကြယ်တာရာပုတီးစေ့သည် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိကြောင်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိပြီးနောက် သူ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ စိတ်ဖိစီးနေသည်ဟု ထင်ကာ သူမက ဆက်၍ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်ရဲ့ ပါရမီက နိမ့်တယ်၊ နင့်ရဲ့ ကြယ်တာရာမြေပုံမှာ ကြယ်ကိုးလုံးပဲ ရှိတာက နင့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ဘာအတတ်ပညာမှ မရရင်တောင် အရမ်းကြီး ဝမ်းမနည်းပါနဲ့၊ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ကြောင်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်မိ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမ စေတနာနှင့် ပြောနေခြင်းမှန်း သိသော်လည်း သူမ၏ စကားများက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်ပင် ကျန်းရှောင်၏ ကြယ်တာရာမြေပုံသည် နက္ခတ်ခုနစ်လုံး ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ကြယ်ကိုးလုံးနှင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ </p> <p> </p> <p>မှေးမှိန်နေသော ကြယ်ကိုးလုံးသည် အတတ်ပညာ ကိုးမျိုးကိုသာ ကိုယ်စားပြုသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့အတူပင် ၎င်းသည် တိုးတက်မှု၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကိုလည်း ဆိုလိုခြင်း။</p> <p> </p> <p>ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ကျန်းရှောင်သည် မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ အတတ်ပညာ ကိုးမျိုးထက် ပို၍ မရနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် ကြယ်တာရာနေရာအရေအတွက်သည် ပါရမီကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် နိုးထသူတစ်ယောက် ရရှိနိုင်မည့် အတတ်ပညာ အရေအတွက်ကိုသာမက သူ မည်မျှအထိ တိုးတက်နိုင်သည်ကိုပါ ပြသပေး​၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်များသည် စမ်းသပ်မှုပေါင်း များစွာမှတစ်ဆင့် လူသားတို့ သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာနေရာ ၂၀ ရှိသော နိုးထသူတစ်ယောက်နှင့် ၁ နေရာသာ ရှိသော နိုးထသူတို့သည် အရည်အသွေးတူ ကြယ်တာရာပုတီးစေ့များကို စုပ်ယူပါက၊ ၂၀ ရှိသူက အတတ်ပညာ ရရှိရန် ပို၍ လွယ်ကူသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ မြေပုံမှာ နက္ခတ်ခုနစ်လုံးပုံစံဖြစ်ပြီး ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ မြေပုံမှာမူ တောက်လောင်နေသော အဖြူရောင် မီးတောက်ပုံစံဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲများအတွင်း သူမ၏ ကြယ်တာရာမြေပုံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမတွင် ကြယ်တာရာနေရာ စုစုပေါင်း ၃၀ အထိ ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအရေအတွက်သည် သူမ ရရှိနိုင်မည့် အတတ်ပညာနှင့် ပါရမီကို ဖော်ပြနေခြင်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် စားပွဲပေါ်မှ ကြယ်တာရာပုတီးစေ့ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ၊ မစုပ်ယူရသေးခင်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဘီလူးဖြူစုန်းမ ကြယ်တာရာပုတီးစေ့ (ကြေးဝါအဆင့်)</p> <p> </p> <p>ကြယ်စင်အတတ်ပညာ -</p> <p> </p> <p>၁။ ကောင်းချီးပေးခြင်း : ပစ်မှတ်၏ သက်စောင့်စွမ်းအားကို နှေးကွေးစွာ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးခြင်း (ကြေးဝါအဆင့်၊ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည်)</p> <p> </p> <p>၂။ လှည့်စားခြင်း : ရန်သူကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေရန် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖန်တီးခြင်း (ကြေးဝါအဆင့်၊ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည်)</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ကို အတူတကွ စုပ်ယူလိုပါသလား။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ငါ စုပ်ယူချင်သလား'</p> <p> </p> <p>'အတူတကွ၊ ဒါက ဘာကို ပြတာလဲ'</p> <p> </p> <p>'အတတ်ပညာ နှစ်မျိုးလုံးကို ကြယ်တာရာနေရာ တစ်ခုတည်းမှာ ထားလို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား'</p> <p> </p> <p>အခြားသူများသည် ပုတီးစေ့ရှိသော်လည်း တစ်သက်လုံး အတတ်ပညာ တစ်ခုမှ မရနိုင်ကြဘဲ၊ သူကမူ တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည် ဆိုသော အကွက်က ကျန်းရှောင်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ </p> <p> </p> <p>အခြားသူများ အတတ်ပညာ ရရှိသောအခါ ၎င်း၏အဆင့်သည် ရရှိစဉ်က အဆင့်မှာပင် ရပ်တန့်နေပြီး တိုးတက်ရန် လမ်းစမရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်ကမူ အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက ဘယ်လိုမျိုး အသာစီးရမှုကြီးလဲ'</p> <p> </p> <p>'လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က စနစ်ရနဲ့ မိတ်ဆက်ပြီးတော့ ကျန်းရှောင်ဖီ စိတ်ဓာတ်ကျသွားတာလား'</p> <p> </p> <p>'တောက်... သူက တကယ်ကို ပါရမီပါတဲ့သူပဲ'</p> <p> </p> <p>“နှမြောမနေနဲ့၊ စုပ်ယူလိုက်၊ ငါ နောက်ထပ် သွားတိုက်ခိုက်ပြီး ယူပေးနိုင်တယ်”ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူ၏ ပါရမီကို သိနေသည့်အတွက် စိတ်မရှည်သလို လက်ဟန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘီလူးဖြူစုန်းမမှာ အတတ်ပညာ နှစ်မျိုးရှိတယ်၊ တစ်ခုက ဒဏ်ရာရတဲ့ အသင်းဖော်ကို ကုသပေးနိုင်တာ၊ နောက်တစ်ခုက ပုံရိပ်ယောင် ဖန်တီးတာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ စွမ်းဆောင်ရည်တွေက အရမ်းကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း၊ တုံ့ဆိုင်းနေသော ကျန်းရှောင်၏ လက်ထဲရှိ ကြယ်တာရာပုတီးစေ့သည် ကြယ်မှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်ကို ဟန်ကျန်းရွှယ် တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် မည်မျှပင် တည်ငြိမ်အေးစက်သူ ဖြစ်ပါစေ၊ ယခုအခါ သူမ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ခေါင်းလေးစောင်းကာ “နင် အတတ်ပညာတစ်ခုခု ရလိုက်လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်မှုန်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားရင်း ကျန်းရှောင်က မျက်လုံးဖွင့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း အေးစက်မှု လျော့ပါးသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံး နွေးထွေးသွားသကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ကြင်နာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ကြည်လင်သွား​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ဘယ်အတတ်ပညာကို ရလိုက်တာလဲ”</p> <p>ဘယ်အတတ်ပညာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ဖီမှာတော့ အတိတ်က ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>'ဒါပေမဲ့ ငါ ကျန်းရှောင်ကတော့... အားလုံးကို ငါပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်'</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save