Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်နှစ်မှာ နေထွက်ချိန် ၃၆၅ ကြိမ် ရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ဆေးရင်း သီချင်းတညည်းညည်းနှင့် စိတ်ကြည်လင်နေ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ရောက်ရှိနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ မောင်လေးခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် ကျန်းရှောင်သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မှတ်ဉာဏ်များ ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်တွင် ကျန်းရှောင်သည် သန်မာထက်မြက်သည့် မိန်းကလေးဖြစ်သော ဟန်ကျန်းရွှယ်အပေါ် ပိုမိုစာနာသနားမိလာ​၏။</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲတွင်လည်း သူမကို မိမိ၏ ညီမလေးအရင်းကဲ့သို့ သတ်မှတ်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပန်းကန်ဆေးခြင်း၊ တံမြက်စည်းလှည်းခြင်းနှင့် အမှိုက်ပစ်ခြင်းကဲ့သို့သော အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိဘများမှာ တာဝန်တစ်ခုဖြင့် ထွက်သွားပြီးကတည်းက ပြန်မလာတော့သဖြင့် အထီးကျန်ဆန်လှသည့် ဤမိန်းကလေးကို သူ တတ်နိုင်သမျှ ဂရုစိုက်ပေးချင်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိဘမဲ့ဖြစ်ရသည့်အပြင် ကျန်းရှောင်ဖီကဲ့သို့သော အသိတရားမဲ့သည့် လူဆိုးလေးကိုပါ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရသည်မှာ သူမအတွက် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှ​၏။</p> <p> </p> <p>အားကိုးရာမဲ့နေသည့် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူတစ်ပါး၏ အားကိုးရာ တိုင်တစ်လုံး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤလောကတွင် မည်သည့်အရာမှ ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျောင်းတက်ရသည်၊ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကျင့်ကြံရသည်၊ ကျောင်းလှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်ရသည်သာမက အိမ်ပြန်ရောက်လျှင်လည်း ကျန်းရှောင်ဖီကို ဂရုစိုက်ရသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး အင်အားပြည့်ဝသူဖြစ်၍သာ တော်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမသာ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြစ်နေပါက စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစု ရပ်တည်နိုင်ခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့၏ မိဘများကြောင့်လည်း ဖြစ်​၏။</p> <p> </p> <p>ဖခင် ဟန်ချန်း နှင့် မိခင် ကျန်းဟုန်ယဲ့ တို့မှာ နိုးထသူများဖြစ်ကြသော်လည်း ကျန်းရှောင်အနေဖြင့် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို မသိရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး မရှိတော့သော်လည်း မိသားစုအတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ချန်ထားရစ်ခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ငွေကြေးကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ငွေမည်မျှကျန်သည်ကို ကျန်းရှောင် မသိသော်လည်း၊ နေ့လယ်စာတွင် ဝက်သားနီချက် စားနိုင်သေးသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စားဝတ်နေရေး မခက်ခဲသေးကြောင်း သိနိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မည်သည့်စည်းစိမ်မှ ထာဝရ မတည်မြဲနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းရှောင်သည် မိသားစုအတွက် တာဝန်ယူရမည်ကို သိသည်။ </p> <p> </p> <p>ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝေပုံကျ ပါဝင်ကူညီရန်မှာ သူ၏ တာဝန်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့တွင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိနေသရွေ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားလျှင် ငွေရှာရန်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>လောဘကြီးပြီး ပျင်းရိသူများသာ ငွေရှာရ ခက်ခဲတတ်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုး၊ အစားအသောက် ပို့ဆောင်သူ သို့မဟုတ် ဆီဆိုင်ဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်နိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် အတွေ့အကြုံသစ်များ ရရှိသလို ဝင်ငွေလည်း ရနိုင်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာကို ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အခြားသော အလုပ်အကိုင်များကို လုပ်ကိုင်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ပိုများလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဆေးရုံအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းကာ အသေးစား ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသပေးရန် စဉ်းစားလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... ဓားနဲ့ လက်ရှမိလို့လား၊ ဆေးထည့်ချင်သလား"</p> <p> </p> <p>"ချုပ်ဖို့လိုသလား၊ ပတ်တီးစည်းချင်လား၊ အနာကျက်ဖို့ အချိန်စောင့်ရမှာလား"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ဆီသာလာခဲ့၊ ဘာမှမလိုဘူး၊ ချက်ချင်းပျောက်စေရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုကုမလဲလို့ မေးနေတာလား၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကုမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းချီးပေးမှာ"</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ဘတ်စကတ်ဘော ကစားရင်း ခြေကျင်းဝတ် လည်သွားတာလား၊ နာနေလား၊ ရောင်နေလား၊ လမ်းလျှောက်ရ ခက်နေလား၊ အနာသက်သာချင်လား၊ ကျွန်တော် ကူညီမယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို ကူညီမှာလဲလို့ မေးနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကောင်းချီးပေးမှာလေ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် သူ၏ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကို လေ့ကျင့်နိုင်မည်ဖြစ်သလို၊ ၎င်း၏ အတိုင်းအတာနှင့် ထိရောက်မှုကိုလည်း နားလည်လာမည်ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>လူနာမရှိသည့်အချိန်တွင်လည်း အခြေခံ ကြယ်</p> <p>တာရာ ကြွယ်ဝမှုနည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပန်းတိုင်အသေးစားလေး တစ်ခု သတ်မှတ်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ မိသားစုအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်အရွယ်ရနေပြီဖြစ်ရာ ဟန်ကျန်းရွှယ်ထံမှ မုန့်ဖိုးတောင်းရန်မှာ ရှက်ဖို့ကောင်းလှ​၏။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... လောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ၊ဘာလို့ ငါက ဆေးရုံသွားဖို့ ရွေးချယ်မိရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ အခန်းတံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး သူမ ထွက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>အေးစက်ပြီး နုနယ်သည့် သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လိုက်ဖက်သော ဂါဝန်ဖြူလေးကို ဝတ်ဆင်ထားရာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါး လမ်းလျှောက်လာသကဲ့သို့ပင်။ </p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် ကျန်းရှောင် ပန်းကန်ဆေးနေသည့် အသံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကျန်းရှောင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်ထွက်သွားမည်သာ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင် သူမ ပါးရိုက်လိုက်သည့် မောင်လေးမှာ ထူးထူးခြားခြား လိမ္မာနေပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် နောက်ပြောင်တတ်သေးသော်လည်း ယခုမူ အန္တရာယ်မရှိသည့် ဟာသများကိုသာ ပြောတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အရင်လို ခေါင်းမာခြင်း၊ မိုက်မဲခြင်း မရှိတော့ဘဲ အိမ်ကိုပင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူ၏ အမူအရာကို မြင်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် သူမ၏ မောင်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူလားမြောက်လာပြီဟု ခံစားရသလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... "ငါ သူ့ကို စောစောစီးစီး ပါးရိုက်လိုက်သင့်တာ" ဟု တွေးမိပြန်​၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မောင်လေး ရုတ်တရက် ရင့်ကျက်လာသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခရီးသွားမည့် အစီအစဉ်ကို ပြောပြရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်း..." </p> <p> </p> <p>သူမ စကားစလိုက်စဉ်မှာပင် ပန်းကန်ဆေးသံများကြားမှ သူ သီချင်းဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သီချင်းညည်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်နှစ်မှာ နေထွက်ချိန် ၃၆၅ ကြိမ် ရှိတယ်... နင့်ကို ၃၆၅ ကြိမ် ကောင်းချီးပေးလိုက်မယ်..."</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ အံ့သြလွန်း၍ ဆွံ့အသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် သူမသည် နောက်သို့လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ အဖြူရောင် ဖိနပ်လေးကို စီးကာ အိမ်ပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>တံခါးဝုန်းခနဲ ပိတ်သွားသည့်အသံကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကျန်းရှောင် ကြားလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပန်းကန်များကို ချလိုက်ပြီး လက်ကို တစ်ရှူးဖြင့် သုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျန်းရွှယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က နားမလည်နိုင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထူးသံမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျန်းရွှယ်"</p> <p> </p> <p>သူ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ခေါ်သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်မလေးကတော့... အပြင်သွားတာတောင် ငါ့ကို မပြောသွားဘူး" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"မရဘူး၊ နောက်ဆို စည်းကမ်းတွေ သတ်မှတ်ရမယ်၊ နေ့လယ်ဘက် အပြင်သွားတာ ပြဿနာမရှိပေမယ့် ညဘက်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အစီရင်ခံရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကလေးသံနှင့် လူကြီးစကားကို ပြောနေသော်လည်း ကျန်းရှောင်မှာ ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ </p> <p> </p> <p>သူသည် လက်သုတ်ထားသည့် တစ်ရှူးစိုကို နှာခေါင်းဝတွင်ထားပြီး ပြင်းထန်စွာ နှာချေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နေဦး... အအေးမိတာကို မြန်မြန်ပျောက်အောင် ကုလို့ရမလား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်ကာ သူ၏ နည်းပါးလှသော ကြယ်တာရာစွမ်းအင်ကို စုစည်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ညာဘက်လက်ကို သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်ရာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ... ၎င်းက အမှန်တကယ်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလွန်းနေသောကြောင့်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် အလင်းတန်းထဲတွင် ကျန်းရှောင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထူးသွားပြီး ကြွက်သားများ၏ တင်းမာမှုများ လျော့ကျသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတက်ကြွလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>မတ်လ၏ နေရောင်အောက်တွင် နွေးထွေးသည့် လေပြေလေညင်းကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"အား..." </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဗိုက်ဝနေသည့် ဝက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ခုနစ်လွှာတွင် နေထိုင်ကြပြီး ထိုအလွှာတွင် အိမ်နှစ်လုံးရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>အခန်း ၇၀၂ တံခါးရှေ့တွင် ခြေသုတ်ကော်ဇောလေး ရှိနေသဖြင့် လူနေထိုင်ကြောင်း သိသာသော်လည်း ထိုအိမ်ရှင်ကို သူတို့မောင်နှမ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်နှင့် ကျန်းရှောင်တို့သည် သူတို့၏ မိဘများ ချန်ထားခဲ့သည့် အိမ်တွင် အမြဲနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသည် သာယာအေးချမ်းပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ​၏။</p> <p> </p> <p>နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ လှပသည့် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှိနေကြသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၏ စပ်စုမှုကို အေးစက်စွာဖြင့် ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်အသက်က ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အထက်တန်းတောင် မအောင်သေးဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါလား"</p> <p> </p> <p>ဂျစ်ကားတစ်စီး၏ ဒရိုင်ဘာနေရာတွင် ထိုင်နေသည့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဆံပင်တိုလေးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အဖြူရောင် လက်တိုအင်္ကျီနှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထား​၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားပြတင်းပေါက်ပေါ် တင်ထားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည့် ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို နောက်ပြောင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါ အထက်တန်းမအောင်သေးဘူးလို့ ပြောရမှာလား၊ ငါက ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက အသုံးဝင်လို့လား၊ အဲဒီ လူကြီးတွေက သူတို့ ၁၈ နှစ်တုန်းက သူတို့ကလေးတွေတောင် မွေးနေပြီလို့ ပြောကြတာလေ..."</p> <p> </p> <p>"အိုး...ရွှယ်ရွှယ် စိတ်ဆိုးနေတာ ချစ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို ဖက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားမမျှသဖြင့် အလျှော့ပေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ ငါ့ကို လာတွေ့တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပျော်ရအောင်လေ၊ အခုက ကျောင်းပိတ်ရက်လေ၊ ဘာလို့ အိမ်ထဲမှာပဲ အမြဲအောင်းနေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါသာ လာမခေါ်ရင် နင် အိမ်ပြင်တောင် ထွက်မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးသည် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ကားထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save