Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်အလေးချိန်လျှော့ချခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နွေရာသီညချမ်းသည် လေပြည်အေးများ တိုက်ခတ်နေပြီး ကြယ်စင်ရှားပါးသော ကောင်းကင်ယံတွင် လမင်းသည် ထိန်ထိန်သာနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သပ်ရပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသော ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခု၏ သီးသန့်အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ဆံပင်ရှည်နှင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် သူမ၏ကော်ဖီခွက်ထဲမှ ကြွေဇွန်းလေးကို လှည့်ပတ်မွှေနှောက်နေမိ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်မှာ ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တတွတ်တွတ် စကားပြောမနားတမ်း ပြောဆိုနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုသူနှစ်ဦးမှာ နံနက်ပိုင်းမှသည် မွန်းတည့်ချိန်အထိ စကားပြောနေခဲ့ကြခြင်း။</p> <p> </p> <p>တိတိကျကျပြောရလျှင် ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးက ညနေစောင်းသည်အထိ စကားပြောနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဟန်ကျန်းရွှယ်ကမူ စိတ်လေနေဟန်ဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ပြန်လည်ထူးနေခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးမှာမူ ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူမသည် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်ထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ ညည်းညူသံများကို အချိန်ပေးနားထောင်ပေးနေသည့်အတွက် ဟန်ကျန်းရွှယ်အပေါ် အလွန်ကျေနပ်အားရနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကုကူး"</p> <p> </p> <p>နာရီမှ ကုကူးငှက်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူမ၏မေးစေ့ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ကော်ဖီမွှေနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာထူးခြားလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်က နင့်ကို ချစ်ရေးဆိုလိုက်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် ဟန်ကျန်းရွှယ်အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူမထံ ရောက်ရှိလာသော စာတိုကို ကြည့်ပြီးနောက် ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဖုန်းကို အမြန်ပြန်သိမ်းကာ “ရှယန်၊ ငါ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စောသေးတာကို ပြန်တော့မလို့လား...” </p> <p> </p> <p>ရှယန်က သူ့စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် နာရီကြည့်လိုက်ရာ ရှစ်နာရီထိုးခါနီးနေပြီဖြစ်၍ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွား​၏။</p> <p> </p> <p>“အေးပါလေ၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ နင့်ဆီ စာပို့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာနဲ့ ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာတော့ ပြောပြရမယ်နော်"</p> <p> </p> <p>“လိုက်ပို့ချင်ပို့၊ မပို့ချင်နေ နင့်သဘောပဲ” ဟု ပြောကာ ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ထိုင်ရာမှထပြီး တံခါးဖွင့်ကာ ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး၊ နင်ကလည်း အရမ်းစိတ်ကြီးတာပဲ...” </p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ကပျာကယာ ထွက်သွားသော ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို ကြည့်ပြီး အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော သုံးမိနစ်ခန့်က။</p> <p> </p> <p>ကျန်းပင်မြို့၊ တုန်ချန်းရပ်ကွက်၊ ဟွားယွမ်အိမ်ရာ၊ အဆောက်အအုံ G7၊ ပထမထပ် အခန်း ၇၀၁။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဝင်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ပေါင်းစပ်ရရှိထားသော မှတ်ဉာဏ်များအရ ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ယခုကဲ့သို့ အချိန်နှောင်းသည်အထိ အိမ်ပြန်မလာဘဲ မနေဖူးချေ။ </p> <p> </p> <p>သူမ ဘယ်နေရာကို ရောက်နေပါလိမ့်ဟု သူ တွေးတောနေမိပြီရ</p> <p> </p> <p>ဖုန်းနှစ်ကြိမ်ခေါ်ပြီးနောက် ဟန်ကျန်းရွှယ်က အေးစက်စက်ပြန်ထူးပြီး ဖုန်းချသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် တတိယအကြိမ် ထပ်ခေါ်သောအခါတွင်မူ ဟန်ကျန်းရွှယ်က အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ခေါက်ဆွဲခြောက်ဝယ်စားလိုက်ရန်သာ ခပ်တိုတို ပြောလေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဆွံ့အသွားရ​၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ကျန်းရှောင်ဖီ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် ခံစားချက်များသာ သူ့ထဲမှာ ရှိမနေပါက သူသည် ဤအမျိုးသမီး... မဟုတ်သေးပါ၊ ဤမိန်းကလေးအပေါ် ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် နိုးထသူတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဟု သူ တွေးမိသော်လည်း ဤကမ္ဘာကြီးမှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှ​၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရာဇဝတ်သားကလည်း နိုးထသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်ရော။</p> <p> </p> <p>အခြားအန္တရာယ်များကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ဟန်ကျန်းရွှယ်တစ်ယောက် အပြင်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သောက်စားကခုန်ရင်း အခွင့်အရေး အယူခံရလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကောင်းပါပြီ၊ သူမက ထိုကဲ့သို့ ကလပ်တက်မည့် အမျိုးအစားတော့ မဟုတ်ပါ။</p> <p> </p> <p>“ဟင်း... ငါက သူမရဲ့ မောင်အဖြစ် မွေးဖွားလာတာလား၊ သူမရဲ့ အဖေအဖြစ် မွေးဖွားလာတာလား မသိတော့ပါဘူး” ဟု ကျန်းရှောင်က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>နေ့လယ်ပိုင်းတစ်နေ့လုံး သူသည် ကမ္ဘာသစ်အကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေပြီး ကြယ်တာရာစွမ်းအား အကြောင်းကို လေ့လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်မှ သူလုပ်ရမည့် နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူ၏ အရှက်ရဖွယ် အတိတ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ ကျန်းရှောင်ဖီ၏ Weibo အကောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ စကားဝှက်ကို အသုံးပြုကာ အကောင့်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ အမည်မှာ ကျန်းရှောင်ဖီ-ဆိုးသလား-မဆိုးဘူးလား ဟု ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းရှောင်ဖီသည် ထိုအကောင့်ကို ယနေ့မှ ဖွင့်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှု သိပ်မရှိသေးပေ။ </p> <p> </p> <p>နေ့လယ်က ရိုက်ကူးထားသည့် မိတ်ဆက်ဗီဒီယိုကိုလည်း မတင်ရသေးပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် အစောပိုင်းက တင်ထားသော ပို့စ်တစ်ခု ရှိနေ​၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ အဖေဖြစ်ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ထိုပို့စ်ကို ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ပြတ်သားပြီး ပွင့်လင်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ” ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဲ... အောက်မှာ ဝင်ရေးထားတာတစ်ခု ရှိနေပါလား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ချက်ချင်းဝင်ကြည့်လိုက်ရာ 'ဆုန်လီဝမ်' အမည်ရှိသူတစ်ဦးဆီမှ ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ပို့စ်တင်ပြီး မိနစ် ၂၀ အကြာတွင် ရောက်လာသော ထိုမန့်မှာ “အခုချက်ချင်း Weiboကို ဖျက်လိုက်စမ်း” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆုန်လီဝမ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအမည်မှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်ထဲမှ အမည်တစ်ခု ဖြစ်​၏။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျန်းရွှယ်...ဟန်ကျန်းရွှယ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဟမ်၊ သူမရဲ့ အမည်ပြောင်က တော်တော်လေး ကဗျာဆန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကျန်းရှောင်ဖီ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် အရူးထနေမည်ကို အတော်လေး စိုးရိမ်နေပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>ယနေ့မှ ဖွင့်ထားသော အကောင့်ဖြစ်သော်လည်း ဖန် ၃၄ ယောက် တောင်ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပစ္စည်းရောင်းသည့် အကောင့်တုများသာ ဖြစ်နေ​၏။</p> <p> </p> <p>ထို ၃၄ ယောက်ထဲတွင် အမှန်တကယ် လူအစစ်ဖြစ်နေသူမှာ ဟန်ကျန်းရွှယ် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ပြန်ပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို့ ရနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် တစ်ခုတည်းသော တင်ထားသည့်စာကို ဖျက်လိုက်ကာ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် စာရိုက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူရေးထားသော စာကို ပြန်ဖတ်ကြည့်ပြီးမှ တင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ဖုန်းမှ ကုကူးငှက်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ကျန်းရှောင်ဖီ၏ ဝေပုကို ဖောလိုးလုပ်ထားသဖြင့် ဖုန်းကိုပင် ဖွင့်ကြည့်စရာမလိုဘဲ ပို့စ်အသစ်ကို မြင်နေရခြင်း။</p> <p> </p> <p>...</p> <p>'ကျန်းရှောင်ဖီ-ဆိုးသလား-မဆိုးဘူးလား' မှ </p> <p> </p> <p>သတင်းအသစ် - Weibo မှ အသိပေးချက်</p> <p> </p> <p>"ဒီလိုပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ညမှာ အရမ်းကို အထီးကျန်နေမိတယ်၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ချင်လိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်လောက်တော့ အောင့်အည်းသည်းခံကြည့်ဦးမယ်၊ အကယ်၍ မခံစားနိုင်တော့ရင်တော့..."</p> <p> </p> <p>စာကြွင်း : ကျန်းရွှယ်လေးကို စပြီး စိတ်ဝင်စားမိတဲ့ ပထမဆုံးနေ့။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင် ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမအနားသို့ တိုးကပ်လာသော ရှယန်ကို တွန်းထုတ်ကာ “ငါ အိမ်ပြန်ရတော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်အသွား။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ဂျစ်ကားတစ်စီးသည် ဟွားယွမ်အိမ်ရာ၏ အဝင်ဝတွင် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ရပ်တန့်သွား​၏။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ဘရိတ်ကို ရုတ်တရက် အပြင်းနင်းလိုက်သဖြင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းပင် လန့်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကားတံခါးကို အမြန်ဖွင့်ကာ အိမ်ရာထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး...ရှောင်ရွှယ်၊ ငါတို့ ကတိကို မမေ့နဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>"နောက် ၃ ရက်နေရင် ငါ နင့်ကို လာခေါ်မယ်၊ ငါတို့ အတူတူ စွန့်စားခန်းသွားကြမယ်"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ကားမှန်ချပြီး ထွက်ခွာသွားသော ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို လှမ်းအော်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လက်ကိုသာ ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး...ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် လှည့်ကြည့်ရင် သေသွားမှာကျနေတာပဲ” ဟု ရှယန်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ရေရွတ်ရင်း လီဗာကို အရှိန်ပြင်းပြင်း နင်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မောင်လေးသည် ယခုမှပင် လိမ္မာလာသယောင်ရှိသော်လည်း တစ်ဖန်ပြန်၍ ကလေးဆန်သော လက္ခဏာများ ပြသနေပြီ။</p> <p> </p> <p>'မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို အချိန်မီ တားရမယ်၊ အကယ်၍ တားလို့မရရင်လည်း ငါ သူ့ကို ထပ်ပြီး ပါးရိုက်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့'</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဧည့်ခန်းနံရံရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ၁၀ မိနစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်ကြီးက... သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပါလား။ </p> <p> </p> <p>ဒီကောင်လေး အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားတာလား။</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင်၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သွားကာ အရှိန်ဖြင့် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်တွင် မှီရပ်နေသော ပိန်ပါးပါး ကျန်းရှောင်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကျန်းရှောင်၏ ကိုယ်ထည်မှ မှိန်ဖျဖျ အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကြယ်တာရာစွမ်းအားများ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေသည်။</p> <p> </p> <p>'သူ ကြယ်တာရာစွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနေတာလား'</p> <p> </p> <p>သူက အပြင်ထွက်မည့် ပုံစံမျိုးလည်း မပေါက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“အိမ်ပြန်လာရမယ်ဆိုတာကို မမ သိသေးသားပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် ကြောင်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ထပ်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က အသားမျှင်ကြော်တွေ၊ ငါးချဉ်စပ်တွေ၊ အာလူးအမဲသားချက်တွေကို ချက်ပြနိုင်တယ်ဆိုတာ မမ ယုံလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ လှောင်ပြုံးဖြင့် “မင်းကလား" ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “မယုံဘူးလား၊ မယုံဘူးဆိုရင်လည်း မမ ဘာလို့ အခုထိ ထမင်းမချက်သေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် စကားမဆိုနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်သွားပြီး “နောင်ကို မမက ထမင်းချက်ဖို့ တာဝန်ယူ၊ ကျွန်တော်က အိမ်သန့်ရှင်းရေးနဲ့ ပန်းကန်ဆေးတာကို တာဝန်ယူမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ၊ မနက်ဖြန်ကစပြီး အိမ်ကို အချိန်မှန်ပြန်လာခဲ့” ဟု ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပြီး စိတ်တိုလာသဖြင့် နားထင်ကြောများပင် ထောင်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ကြယ်တာရာစွမ်းအားတွေ ပြည့်သွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>“ဟမ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ဗီရိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အားကစားဝတ်စုံတစ်စုံ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ဒါကို လဲလိုက်စမ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ “မမ ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က အေးစက်စက်ဖြင့် “မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအားနည်းနေသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ကြယ်တာရာစွမ်းအား နည်းနည်းပဲ လက်ခံနိုင်တာ"</p> <p> </p> <p>"ခန္ဓာကိုယ် သန်စွမ်းလာအောင်နဲ့ ကြံ့ခိုင်မှု တိုးတက်လာအောင် မင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်” ဟု ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“အခုလား"</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...အခုပဲ သွားမယ်၊ ငါနဲ့အတူ ညဘက် ပြေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ပြောပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကို ၅ မိနစ် အချိန်ပေးမယ်၊ ငါ သွားလဲလိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ငါ ဗိုက်ဆာနေတုန်းပဲလေ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညစာ မစားဘဲ နေလိုက်ပေါ့၊ အဲဒါမှ ကိုယ်အလေးချိန် ကျမှာ” ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ အသံက ဝေးရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>'ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ရမယ်'</p> <p> </p> <p>'ငါက ဒီလောက်တောင် ပိန်နေတာကို ထပ်ပြီး လျှော့ခိုင်းနေတာလား'</p> <p> </p> <p>'မင်းက မိစ္ဆာမလား'</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save