Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း ငါ့ကို မုန်းလိမ့်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ မြင့်တက်မလာသေးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လင်းထိန်စပြုနေပြီဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းပင်မြို့ရှိ လူနေအိမ်တစ်ခု၏ အခန်းထဲတွင် လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျောက်"</p> <p> </p> <p>အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ သူ၏ခြေသလုံးကို အသာအယာ ကန်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ထတော့"</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် နုံးချိစွာဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့သမီး - မဟုတ်သေးပါ၊ သူ့အစ်မဖြစ်သူ ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခုတင်ဘေးတွင် တည်တင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က သူမအပေါ် တစ်ခုခု အကြွေးတင်နေသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အခန်းအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ "မင်းမှာ ငါးမိနစ်ပဲ အချိန်ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ထထိုင်လိုက်သည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်ကိုက်ခဲမှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွား​၏။</p> <p> </p> <p>သူ မနေ့ညက စုစုပေါင်း သုံးကီလိုမီတာလောက် ပြေးခဲ့ရသည်လေ။</p> <p> </p> <p>ယုတ္တိနည်းအရဆိုလျှင် သူကဲ့သို့  နိုးထသူတစ်ဦးဖြစ်သည့် အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်အတွက် သုံးကီလိုမီတာပြေးခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအရ ပြဿနာမရှိသင့်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းပြီး သူမ၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူသားများထက် သာလွန်နေပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အံကြိတ်ကာ ဇွဲဖြင့်လိုက်ခဲ့သော်လည်း ဟန်ကျန်းရွှယ်က အရှိန်အနည်းငယ် လျှော့ပေးမှသာ ထို ညဘက်လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မနည်းပြီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>'အခု ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ၊ မနက် ၄ နာရီခွဲ'</p> <p> </p> <p>"မင်းက မိစ္ဆာလား" ကျန်းရှောင် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းအစ်မပါ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က တံခါးအပြင်ဘက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆရာဝန်မလုပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထပြီး လေ့ကျင့်တော့"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆရာဝန်ဆိုတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို တစ်ခုခု မှားယွင်း နားလည်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က အပြင်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သူမ ပြန်ရလိုက်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှာ "အား..." </p> <p>ဟူသော ကျေနပ်အားရသည့် ညည်းသံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်ကို ကုသမှုပေးလိုက်သော ကျန်းရှောင်မှာ များစွာ သက်သာသွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ခြေထောက်များ နာကျင်နေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ မတုန်မရင် မတ်တတ်ရပ်နိုင်သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ အမြန်ပင် အဝတ်အစားလဲကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့စကားများက မည်မျှပင် ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပါစေ၊ ကျန်းရှောင်သည် သူ့ပန်းတိုင်ကို သူသိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာကတည်းက သူသည် လူရာဝင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက သူချမှတ်ခဲ့သော ရေတိုပန်းတိုင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန်ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် 'ကြယ်တာရာစွမ်းအား' စုပ်ယူမှုကို တိုးမြှင့်ရန်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆယ်ရက်ဆိုလျှင် ကျောင်းပြန်ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ရာ ကျောင်းမဖွင့်မီ အနည်းဆုံး 'စတင်သူ' အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလိုသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား​၏။</p> <p> </p> <p>သူ့မောင်ဖြစ်သူမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် အကြာကြီး နှပ်နေပြီး မနက်ခင်းလေ့ကျင့်ခန်းကို ရှောင်လွှဲလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆိုးပေကြီး ကျန်းရှောင်ဖီက တကယ်ပင် ထလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် မနက် ၄ နာရီခွဲတွင် နိုးထရန်မှာ တကယ်ပင် ခက်ခဲလှ​၏။</p> <p> </p> <p>ညဖက် ၄ နာရီခွဲအထိ အိပ်ရေးပျက်ခံခြင်းက သူ့အတွက် ပိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မောင်နှမနှစ်ဦးသည် ငှက်ကလေးများ တေးဆိုသံနှင့်အတူ ပန်းခြံသို့ ပြေးသွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသည့် လူကြီးအုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး လေ့ကျင့်ခန်း စတင်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင် ထွက်ပေါ်လာတတ်သော ထူးဆန်းသည့် အသံများကြောင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေရ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လေ၊ သူ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းနည်းပညာမှ ရရှိသော သက်သာရာရမှုက ပို၍ သိသာလေဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော အသံများမှာ မလွဲမသွေ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ပြေးလွှားရင်း စွမ်းအားစုပ်ယူကာ မိမိကိုယ်ကို သက်သာရာရအောင် လုပ်နေခြင်းမှာ သူ့အမြင်အရ သံသရာကောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လေ့ကျင့်ခန်းအပြီးတွင် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ လေ့ကျင့်ခန်းကို အဆုံးသတ်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်အပြန်လမ်းတွင် နံနက်စာဆိုင်လေးတစ်ခု၌ စားသောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး၊ အီကြာကွေး လေးခု၊ လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက် နဲ့ ပဲပြားဟင်းနှစ်ပန်းကန် ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က မှာကြားပြီးနောက် လှည့်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမက ပဲပြားဟင်းကို အချိုစားမှာလား၊ အငန်လား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ပြီး "ငါ ပဲနို့ပဲ သောက်တော့မယ်" ဟု ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး၊ ပဲနို့ နှစ်ခွက်ပါ ပေးပါ၊" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ထပ်မံလှည့်မေးပြန်​၏။</p> <p> </p> <p>"ပဲနို့ကို အချိုလား၊ အငန်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ဆိုင်ရှိ တီဗီမှ သတင်းကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ ဒီနေ့မနက်ခင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်သတင်းဖြစ်ပါတယ်၊ မနက် ၁ နာရီ ၃၄ မိနစ်မှာ ရှင်းလမ်းနဲ့ ရှင်းဖုလမ်းဆုံမှာ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေကို တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"အခုထိ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသူ မတွေ့ရသေးပါဘူး၊ ကျန်းပင်မြို့ ရဲဌာနက ဒါကို အလေးအနက်ထားပြီး ဧရိယာကို ချက်ချင်းပိတ်ဆို့ထားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"နိုးထသူ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကလည်း အင်အားတိုးမြှင့်ထားပြီး အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အီကြာကွေးကို ကိုက်ကာ ပဲနို့ပူပူလေးကို သောက်ရင်း 'အင်း... ဘဝက သာယာလိုက်တာ' ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနောက်ပိုင်း သီးခြားကမ္ဘာပွင့်တာတွေက ပိုပိုများလာတယ်၊ အဟောင်းတွေကလည်း မပိတ်သေးဘူး၊ တစ်ခုမပိတ်ခင် နောက်တစ်ခုက ထပ်ပွင့်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>ဟု အဘိုးအိုတစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ သီးခြားကမ္ဘာတွေ ပွင့်တဲ့အကြိမ်ရေက ပိုစိပ်လာတယ်၊ ဒီအတိုင်းဆို ငါတို့ နေစရာရော ကျန်ပါဦးမလား"</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ငါ့မြေးလေးလည်း ပိုပြီး တော်လာပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်၊ အနာဂတ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်အောင်လို့ပေါ့"</p> <p> </p> <p>"နောင်ကျရင် ကမ္ဘာကြီးက ဘာဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဘေးကလူများ၏ စကားကို ကျန်းရှောင် နားထောင်ရင်း နေထိုင်မှုဝန်းကျင်သည် တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတိုင်းအဆမဲ့ သီးခြားကမ္ဘာများ ပွင့်လာခြင်းမှာ ပုံသေမရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>တစ်ခါတစ်ရံ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတတ်ပြီး တစ်ရက်အတွင်း ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သလို၊ အချို့မှာမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပွင့်နေတတ်ကာ ကမ္ဘာမြေနှင့် အခြားအတိုင်းအဆမဲ့ကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ထားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ကမ္ဘာမြေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲစေ​၏။</p> <p> </p> <p>လူနေထူထပ်သော ဒေသများတွင်မူ ကာကွယ်ထားနိုင်သော်လည်း လူသူကင်းမဲ့သော မြို့ပြင်များတွင်မူ ကျူးကျော်လာသည့် မျိုးစိတ်များ၏ အန္တရာယ်မှာ မရှောင်လွှဲနိုင်သော ရလဒ်ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် လက်ရှိအခြေအနေကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>'သီးခြားကမ္ဘာ' ဟု ခေါ်ခြင်းမှာ လူသားများက အလွယ်ခေါ်ခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာနှင့် အခြားကမ္ဘာများ ဆက်သွယ်သည့်နေရာများမှာ တံခါးပုံစံမျိုး အမြဲမဟုတ်ဘဲ ရောထွေးရှုပ်ထွေးနေတတ်သဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလှ​၏။</p> <p> </p> <p>"ဗိုက်ဝပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အီကြာကွေးကို အမြန်ဝါးမျိုကာ ပါးစပ်သုတ်ရင်း "အင်း၊ ဝပြီ" ဟု ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားရအောင်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ၁၄ ယွမ် တင်ထားခဲ့ပြီး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အဖြူရောင် အားကစားဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင် သက်ပြင်းချမိ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမက တည်ငြိမ်ပြီး မြန်ဆန်သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရှောင်က မနေနိုင်ဘဲ "ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာ ရှိလာပြီဆိုတော့ မင်းက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နိုးထသူ ဖြစ်လာဖို့ များတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်တာရာနေရာတစ်ခုတည်းမှာ အတတ်ပညာနှစ်ခုကို ထည့်သွင်းနိုင်တာက မင်းရဲ့ ပါရမီကို ပြနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက သိပ်မမြင့်ပေမဲ့ ကြိုးစားရင် ဒါကို ကျော်လွှားနိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကြောင့်"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ကစပြီး ငါ မင်းကို လေ့ကျင့်ပေးမယ်၊ အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာကြီး ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်သွားဖြစ်သွား မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိစေချင်လို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>'သူမ ဘာကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားတာလဲ၊ သတင်းတွေကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်က လူတွေပြောတာကြောင့်လား'</p> <p> </p> <p>"ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု၊ တိုက်ခိုက်ရေး အတတ်ပညာ နဲ့ ကြယ်တာရာစွမ်းအား'</p> <p> </p> <p>ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"တိုက်ခိုက်ရေးအတတ်ပညာ"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာတွေရဲ့ ဆန်းကြယ်မှုမှာတင် နစ်မနေနဲ့၊ မင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ရန်သူနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကို နှိမ်နင်းပြီး ရှင်သန်ဖို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာက မင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံးစွမ်းရည်ကို သတ်မှတ်ပေးပေမဲ့၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ နည်းစနစ်ကတော့ မင်းရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး စွမ်းရည်ကို သတ်မှတ်ပေးတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကျန်းရှောင်ကို သူတို့မိဘများ၏ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုအခန်းမှာ ယခုအခါ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမလေးတစ်ခုနှင့် တူနေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်တွင် အခင်းများခင်းထားပြီး ထိုးအိတ်များနှင့် လေ့ကျင့်ရေးပစ္စည်းအချို့ ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>မပြောင်းလဲသည်မှာ နံရံရှိ မိဘများ၏ မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံကြီးသာ။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီမှာ လေ့ကျင့်ရတာ ကြိုက်တယ်၊ သူတို့ ငါ့ကို အမြဲကြည့်နေသလို ခံစားရလို့" ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ် ဟန်ကျန်းရွှယ်က တံခါးကို ပိတ်ကာ ဂျောက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းရှောင် မေးလိုက်ရာ ဟန်ကျန်းရွှယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါ့ကို မုန်းလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save