Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်တေးတေးလုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ကျန်းရှောင်သည် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးရောင်ညိုမဲလျက် ထိုင်နေရရှာ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အားအင်အပြည့်ဖြင့် လျှင်</p> <p>မြန်ဖျတ်လတ်စွာ လက်ဝှေ့ အထိုးကျင့်အိတ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးသတ်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>နိုးထသူတစ်ယောက်သည် သာမန်လူသားများထက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု ပိုကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"နင့်ရဲ့ Weibo အကောင့်ကို ဖျက်လိုက်တော့" </p> <p> </p> <p>ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က အိတ်ကို ထိုးနေရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် လက်ချောင်းပြတ် လက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော်လည်း အရပ်ရှည်ရှည်၊ သွယ်သွယ်လျလျနှင့် အားကစားသမား ပုံစံမျိုးဖြင့် ကြည့်ကောင်းနေဆဲ။</p> <p> </p> <p>"ပထမစာကြောင်းလား၊ ဒုတိယစာကြောင်းလား" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းရှောင်က မေးရင်း အဖြူရောင် အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေသော သူ၏ ညာလက်ဖြင့် ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခဏရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "နင် ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ပုခုံးတွန့်ပြကာ "ဘယ်သူသိမှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူမ၏ နားထင်မှ သွေးကြောများ ထောင်တက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ကျန်းရှောင်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ကာ "နင် အနားယူတာ ဝသွားပြီထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"နေဦး နေဦး" ကျန်းရှောင်က သူမကို တားရန် လက်နှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လူတိုင်းက အခြေခံကနေ သင်ရတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကို ချက်ချင်း စလုပ်ခိုင်းရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အင်း... အဲဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ" မထင်မှတ်ဘဲ ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ "ငါလည်း လက်ဝှေ့ထိုးတာ တော်တော်များသွားပြီဆိုတော့ အခြေခံကနေပဲ လေ့ကျင့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဆွံ့အသွားပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒေါသမပေါက်ကွဲအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားပြီး နှစ်နာရီဆိုတာ ခဏလေးပါဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာ မြေပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူ၏ လက်ဗလာတိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်မှု သည် အဆင့် ၂ သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မကျေနပ်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သင်ခန်းစာပြီးနောက် ကျန်းရှောင်သည် ရေချိုးလိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် သူ၏ ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>'တကယ့်ကို ခန့်ညားတဲ့ မျက်နှာလေးပါပဲ... အခုတော့ ဖူးရောင်နေလိုက်တာ' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ လက်များမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကောင်းချီးပေးခြင်းအစွမ်းဖြင့် ကုသလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်နိမ့်သဖြင့် အခြားသူများကို သက်သောင့်သက်သာ ခံစားရစေနိုင်သော်လည်း ကုသနိုင်စွမ်းမှာမူ အားမရစရာပင်။ </p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကုန်ဆုံးမှုမှာလည်း နည်းပါးလှ​၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းရှောင်​၏ အားနည်းလှသော ကြယ်မှုန်အဆင့် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားအရ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ကောင်းချီးပေးခြင်းကိုပင် တစ်ကြိမ်တည်းတွင် (၁၀) ကြိမ် ဆက်တိုက် မသုံးနိုင်ချေ။ </p> <p> </p> <p>ကိုးကြိမ် ဆက်တိုက် သုံးပြီးပါက အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ထဲမှ ဖူးရောင်နေသော ချောမောသူကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ ကြယ်တာရာ မြေပုံကို ထပ်မံ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်ကောင် - ကျန်းရှောင်</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ မြေပုံ : နက္ခတ်ခုနစ်လုံး, ကြယ်မှုန်အဆင့် ၂</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာ : ကောင်းချီးပေးခြင်း (ကြေးဝါအဆင့် - အဆင့် ၁)</p> <p> </p> <p>လှည့်စားခြင်း (ကြေးဝါအဆင့် - အဆင့် ၁)</p> <p> </p> <p>အခြေခံအတတ်ပညာ : လက်ဗလာတိုက်ခိုက်ခြင်း ( ကြေးဝါအဆင့် - အဆင့် ၂)</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ စွမ်းအား ကြွယ်ဝမှု : ကြေးဝါအဆင့် - အဆင့် ၁</p> <p> </p> <p>အရည်အသွေးပွိုင့် - ၁</p> <p> </p> <p>'ဒါနဲ့ နေပါဦး...အရည်အသွေးပွိုင့် တွေကို ဘယ်လို ရတာလဲ' သူ သံသယဖြစ်နေသော်လည်း လက်ဗလာ တိုက်ခိုက်ရေး အဆင့် တက်သွားသည့်အတွက် အောင်မြင်မှု ခံစားချက်လေး ရနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သော နှစ်နာရီအတွင်း ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် လက်သီးထိုးနည်း၊ ခြေကန်နည်း၊ တောင်ဝှေးရိုက်နည်းနှင့် ဒူးတိုက်နည်းများ၏ လက္ခဏာများကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြပေးခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>အသေးစိတ် သင်ကြားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ကျန်းရှောင်​၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် အာရုံစိုက် သင်ယူမှုကြောင့်ဟု ကျန်းရှောင်က ယူဆလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှုများကို သင်ယူလေ့ကျင့်ခြင်းဖြင့် ထိရောက်စွာ တိုးတက်စေနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာသွား​၏။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင်တော့ အရည်အသွေးပွိုင့် ဘယ်လို ရမှန်း သူ မသိသေးပေ။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အခန်းထဲပြန်ဝင်ကာ သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြင့် ကုသရန် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားများကို စုစည်းခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကာ ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့​၏။</p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန်တွင် ထမင်းဟင်းချက်ပြီးသွားသော ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကျန်းရှောင်​၏ အခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုန်း"</p> <p> </p> <p>နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းရှောင်မှာ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် ကုတင်ပေါ်တွင် နုံးချိစွာ အိပ်မောကျနေသော ကျန်းရှောင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တံခါးမှာ နံရံနှင့် မဆောင့်မိစေရန် တံခါးလက်ကိုင်ကို အမြန် ပြန်ဖမ်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ရင်း အေးစက်သော မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီတစ်ခါတော့ အပြင်မှာ လျှောက်မလည်ဘဲ အိမ်မှာ အိပ်နေသားပဲ' ဟု သူမ တွေးလိုက်မိ​၏။</p> <p> </p> <p>သူ လိမ္မာလာပြီဟု တွေးရင်း ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမ (သူမ မိဘများ၏ အိပ်ခန်းဟောင်း) ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>နံရံနောက်ကွယ်မှ သူတို့၏ မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံကို မြင်ယောင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် တံခါးကို အသာအယာ ပြန်ပိတ်ကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က မစားတော့သဖြင့် သူမလည်း သိပ်ပြီး စားသောက်ချင်စိတ် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကို စုစည်းကျင့်ကြံခြင်းသည် လူကို လန်းဆန်းစေနိုင်သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုမူ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်အနားယူခြင်းဖြင့်သာ ထိရောက်စွာ ကုသနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်ပြီး လူစိမ်းဆန်ပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမသည်လည်း အသက်တူ မိန်းကလေးများကဲ့သို့ ခေတ်မီသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မအိပ်ခင်တွင် သူမသည် ဖုန်းကို ခဏကြာ လျှောက်ကြည့်ကာ ကျန်းပင်မြို့၏ သတင်းများကို ဖတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သတင်းကြီးမှာ ကျန်းပင်မြို့ မြောက်ပိုင်းဆင်ခြေဖုံးတွင် သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခု ပွင့်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆရ​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် Weibo ကို ခဏကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ ဘဝမှတ်တမ်းအဖြစ် စာတစ်ကြောင်း ရေးတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောက်ရိုးဦးထုပ်နဲ့ လူငယ်လေး : သူ နောက်ဆုံးတော့ နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ။ တကယ် ဝမ်းသာမိပါတယ်။ ၂၀၁၅၊ ဩဂုတ်လ ၂၁ ရက်။</p> <p> </p> <p>ထို Weibo ပို့စ်သည် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမ နှင့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေသောအကောင့်ဖြစ်သည့် 'ကျန်းရှောင်ဖီ-ဆိုးသလား-မဆိုးဘူးလား' ကို နှိပ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပို့စ်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ညမှာ အရမ်းအထီးကျန်နေတယ်၊ အပြင်ကို ခဏလောက် ထွက်ချင်လိုက်တာ။ နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်လောက် ထပ်အောင့်ထားဦးမယ်။ တကယ်လို့ မရတော့ရင်တော့...</p> <p> </p> <p>စာကြွင်း : ကျန်းရွှယ်လေးကို စပြီး စိတ်ဝင်စားမိတဲ့ ပထမဆုံးနေ့။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် စာကြွင်းအောက်မှ စာသားကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ရင်း မျက်နှာထားမှာ ပိုမို တင်းမာလာ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမ ပျော်နေသလား၊ စိတ်ဆိုးနေသလား ဆိုသည်မှာ မသဲကွဲပေ။</p> <p> </p> <p>'သူက ငါ့ကို စိတ်ကူးယဉ်ရဲတယ်ပေါ့၊ အခုမှ ဘာလို့ ငါ့ကို လာကြိုက်ရတာလဲ'</p> <p> </p> <p>'ပြီးတော့ ငါ့ကို ကျန်းရွှယ်လေး လို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့၊ နင်ကတော့...'</p> <p> </p> <p>"ဟင်...စာဝင်ရေးသူ အသစ်တက်လာတာလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ပို့စ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ တင်လိုက်သော ပို့စ်အောက်တွင် မန့် များစွာ ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန် : ဘယ်သူလဲ။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: ဘာဖြစ်လို့လဲ။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: နင် ဘာလို့ ပျော်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: နင် ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: နင် ဖောက်ပြန်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: ငါ ပြောင်းလဲသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင်ပဲ ငါ့ကို ထားခဲ့တာလား။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: ဟင်း... မိန်းမတွေက တကယ် နှလုံးသား မရှိတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ထို မန့်များကို ကြည့်ကာ "သွားစမ်းပါ" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: အဲဒါ ဘယ်သူလဲ ပြောစမ်း။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ဖုန်းကို ပစ်ချထားလိုက်သော်လည်း ခဏကြာသောအခါ ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ အေးစက်သော ဟန်ပန်နောက်ကွယ်တွင် ရင်းနှီးသူများနှင့် တွေ့မှသာ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော မိစ္ဆာမလေးဗီဇ ရှိနေ​၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သက်သက်စချင်သဖြင့် နောက်ထပ် ပို့စ်တစ်ခု တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောက်ရိုးဦးထုပ်နဲ့ လူငယ်လေး : သူ့ကို စပြီး ကြိုက်မိတဲ့ ပထမဆုံးနေ့။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: နင် ငါ့ကို သက်သက် ရန်စနေတာလား...တောက်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: နင် တမင် လုပ်နေတာမလား။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: ဖုန်းကိုင်စမ်း။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: ပြန်ဖြေဦး... ဖုန်းကိုင်...နောက်တစ်ခါ ထပ်ချရင်တော့ ငါ စိတ်ဆိုးပြီနော်။</p> <p> </p> <p>ပြေးနေသော ဝက်ဗိုက်သားလေး : ဒီဘဝက တိုက်ရိုက် လွှင့်ကြည့်နေရသလိုပဲ၊ တကယ့် ပြတ်စဲခန်းကြီးပါလား။ စီနီယာရေ... ချစ်တယ်နော်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန်: နင်...ဖုန်း...ကိုင်...စမ်း...</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာပေါ်က ဝက်လေးများ : ပေါက်ပေါက်ဆုပ်စားရင်း ရှေ့ဆုံးက ကြည့်နေပါတယ်နော်။ ယေး...</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ဖီ-ဆိုးသလား-မဆိုးဘူးလား : ဟေး ဟန်းရန် သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ဖီ-ဆိုးသလား-မဆိုးဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ဒီကလေးက အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ခုန်ထလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ မန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>'ဟုန်းရန် က ငါ့ကွန်မန့်ကို တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေတယ်ပေါ့'</p> <p> </p> <p>ဟုန်းရန် : ဪ... မင်းမောင်လေးကိုး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့ကို စနေကြတာလား၊ အမကြီးကို တော်တော် လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။</p> <p> </p> <p>'အမကြီး...ဟုန်းရန် က မိန်းကလေးလား၊ </p> <p>အာ... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ...'</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးမှာ ဒိုင်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းရှောင်ဖီ"</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save