Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြဿနာရှာမိပြီလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ညစာစားချိန်တွင် ကျန်းရှောင်သည် ချက်ပြုတ်ပြီးသား အမဲသား နှစ်ပေါင်ကို ကိုင်ကာ တံခါးကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အံ့သြသွားသည်မှာ၊ သူ သော့ဖြင့် တံခါးဖွင့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကိုယ်တော်များထဲမှ ထွက်လာနှင့်ပြီး အပေါက်ဝတွင် ရပ်နေခြင်းပင်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အိမ်ပေါ်က ဆင်းပြေးသွားသောကျန်းရှောင် အပြန်ကို စောင့်နေခြင်း။</p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန်က ဟန်ကျန်းရွှယ်​၏ ဒေါသနှင့် မရင်ဆိုင်ရလေအောင် ကျန်းရှောင်သည် အိမ်ပြင်သို့ ခဏရှောင်ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အိမ်ထဲသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ အသာဝင်လာပြီး အေးစက်စက် မျက်ဝန်းတစ်စုံနှင့် ဆုံမိသွား​၏။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း...” </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ “ရော့၊ ဒါ မမ အတွက်"</p> <p> </p> <p>“ဒီအမဲသားတွေ ဘယ်ကရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝယ်လာတာပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် အဘွားအိုတစ်ယောက်ဆီက လုလာတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဆက်မေးသည်မှာ...</p> <p> </p> <p>"ပိုက်ဆံကရော ဘယ်ကရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>“ရှာလာတာပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် အဘွားအိုတစ်ယောက်ဆီက လုလာတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ကျန်းရှောင်က ထပ်ဖြေလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာမှာ အဘွားအိုက ဘယ်လိုလုပ် ပါလာရတာပါလိမ့်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် ကျန်းရှောင်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ နေ့လယ်က အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံရင်း အနီးနားက ဆေးရုံကို ရောက်သွားတာ"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီမှာ လူနာတချို့ကို အလကား ကုပေးခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ခင်ပွန်းက သဘောကောင်းပြီး ငါ့ကို ယွမ် ၅၀၀ ပေးလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး တွေးလိုက်သည်မှာ....</p> <p> </p> <p>'ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ'</p> <p> </p> <p>ဆိုးသွမ်းပြီး ပြဿနာရှာတတ်သည့် ကျန်းရှောင်က အပြင်ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>“မမ မသိပါဘူး၊ အဲ့ဒီ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးက တန်းစီရင်း ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>"သူက ခေါင်းမူးပြီး အော့အန်ချင်နေတာလေ၊ စားသမျှ အကုန်ပြန်အန်နေတယ်လို့ ကြားတာနဲ့ သနားလို့ ‘ကောင်းချီးပေးခြင်း' စွမ်းအင် သုံးပေးလိုက်တာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ခေါင်းကုပ်ရင်း ဆက်ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p>“သူ့ယောက်ျားက ကျွန်တော့်ကို ထိုးတော့မလို့၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မိန်းမ အခြေအနေ ကောင်းလာပြီး အစားပြန်ဝင်တာ မြင်တော့မှ သဘောထား ပြောင်းသွားတာ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို အရမ်းကျေးဇူးတင်ပြီး ယွမ် ၅၀၀ မရရအောင် ပေးတာပဲ၊ နောက်ပြီး သူက ပြောသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာပြောလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ခေါင်းကုပ်ကာ...</p> <p> </p> <p>"သူ့အိမ်မှာ သူ့မိန်းမအတွက် ကလေးမွေးဖွားပြီး နားနေချိန် ပြုစုပေးဖို့ အထိန်းတော် လာလုပ်ပေးပါဦးတဲ့...”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် မှင်တက်စွာဖြင့် ကျန်းရှောင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အမဲသားထုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ခါ အပြင်ထွက်ပြီး လျှောက်မဆော့နဲ့တော့၊ တခြားလူတွေကို ပိုနေမကောင်းဖြစ်အောင် လုပ်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က သူမပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောင်တွင် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများကို ကုသပေးခြင်းကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ကြဉ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်းရှောင်သည် ထိုနေ့လယ်က အရောင်းအဝယ် အနည်းငယ် တည့်ခဲ့သေးသည်။ </p> <p> </p> <p>အောင်မြင်ခဲ့သည့် ကုသမှုတစ်ခုမှာ စက်ဘီးပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး တံတောင်ဆစ် ပွန်းပဲ့သွားသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်က ကျန်းရှောင် အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကလေးငယ်မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲနေပြီး ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ ဆေးရုံထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် အခြေအနေမှာ ထင်သလောက် မဆိုးလှဘဲ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးကို ‘ကောင်းချီးပေးခြင်း’ စွမ်းအင် သုံးလိုက်ပြီးနောက် သွေးထွက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပိုးမဝင်စေရန်အတွက် ကျွမ်းကျင်ဆရာဝန်နှင့် ပြသပြီး ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ရန် ကျန်းရှောင်က ထိုကလေးကို အကြံပေးလိုက်သေး​၏။</p> <p> </p> <p>ကလေးငယ် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရှောင်က သူ့ကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူပြီး ကလေးကို ၁၀ မိနစ်တစ်ကြိမ် ‘ကောင်းချီးပေးခြင်း’ သုံးပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်နာရီမပြည့်မီမှာပင် ကလေး၏ ဒဏ်ရာများ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားပြီး ရေဖြင့် ဆေးကြောကြည့်သောအခါ အမာရွတ်ပင် မကျန်တော့သည်ကို ကျန်းရှောင် တွေ့လိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်က ကျန်းရှောင်ကို အတွေးအသစ်တစ်ခု ရစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>'ကောင်းချီးပေးခြင်း’ အတတ်ပညာက အမာရွတ်တွေကိုပါ ပျောက်ကင်းစေနိုင်တာလား။</p> <p> </p> <p>'အမျိုးသမီးတွေအတွက် အမာရွတ်ဖျောက်ပေးတဲ့ ဝန်ဆောင်မှုဆိုရင် ပိုက်ဆံ တော်တော်ရမှာပဲ'</p> <p> </p> <p>'သူတို့က အလှအပအတွက်ဆိုရင် နှမြောမှာ မဟုတ်ဘူး'</p> <p> </p> <p>သာမန် ဆေးကုသမှုတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကျန်းရှောင်ရဲ့ ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာက ပိုမြန်တယ်၊ ပိုစိတ်ချရတယ်၊ နာကျင်မှုလည်း မရှိဘူး။</p> <p>ဒါ့အပြင် နေလို့လည်း အရမ်းကောင်းတာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဟင်း...</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးကနေ ကျန်းရှောင် ရလိုက်တဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးကျေးဇူးက ‘ကောင်းချီးပေးခြင်း’ အတတ်ပညာကို ပိုပြီး နားလည်လာတာပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းချီးပေးခြင်း၏ ဖော်ပြချက်မှာ 'ပစ်မှတ်၏ ရှင်သန်မှု သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးသည်' ဟုသာ သူသိထား​၏။</p> <p> </p> <p>'သက်စောင့် စွမ်းအင် ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ'</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင် သိလိုက်သည်မှာ ‘ကောင်းချီးပေးခြင်း’ သည် ပစ်မှတ်၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေခြင်း (ဥပမာ- ကျန်းရှောင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ပြေးလွှားနေချိန်)၊ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို မြှင့်တင်ပေးခြင်း (မူးဝေနေသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး) နှင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးခြင်း (ဒဏ်ရာရနေသော ကလေး) တို့ကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သက်စောင့်အားဟု ခေါ်သော ရှင်သန်မှုစွမ်းအင်သည် အလွန်ကျယ်ပြန့်လှ​၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ကြေးဝါအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ပြန်လည် မဖြည့်တင်းနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအတတ်ပညာကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲခြင်းက ကြယ်စွမ်းအင်ကို ကုန်ခမ်းစေရုံသာမက သူ့ကို အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်စေ​၏။</p> <p> </p> <p>“စားတော့"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က မီးဖိုချောင်တွင် ရပ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>နေ့လယ်က ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရှောင် သိလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် အမဲသားများကို ပန်းကန်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဝင်လာသော ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခါ တစ်ခုခု စားချင်တာ ရှိရင် ငါ့ကို ပြော၊ ငါ ဝယ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်သူ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ကျွေးမွေးပြုစုမှုကို ခံနေရတဲ့သူတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>ထိုခံစားချက်က... တကယ်ကို ပျော်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့၊ မမ ဆီမှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိသေးရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က “ဒါ မင်း စိတ်ပူရမယ့် အကြောင်းအရာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ဆက်ပြောသည်မှာ...</p> <p> </p> <p>"မမက တတိယနှစ် ရောက်နေပြီ၊ မကြာခင် တက္ကသိုလ် တက်ရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့မှာ မမ တက္ကသိုလ် တက်ဖို့ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကျန်းရှောင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ မင်း စိတ်ပူရမယ့် အကြောင်းအရာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က “ကျွန်တော်တို့...."</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ချက်ချင်း ကြားဖြတ် ပြောလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်စား...ခဏနေရင် တိုက်ခိုက်ရေး သင်ခန်းစာတွေ ဆက်လုပ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က “ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးကုသရေး စွမ်းရည်ရှိတဲ့ နိုးထသူတွေက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ ငါ မင်းကို ပြောပြီးသား"</p> <p> </p> <p>"နောင်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို တတ်နိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်ထားရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အကြာကြီးတော့ ဖုံးထားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အထက်တန်းကျောင်း တက်တဲ့အခါ ပေါ်သွားမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင် အရင်းအမြစ်တွေ ပိုရဖို့အတွက်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဆေးကုသရေး ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အစွမ်းကုန် ပြသဖို့ လိုလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူမ၏ စကားများကို သေချာစဉ်းစားကာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာစားပွဲမှာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ဟန်ကျန်းရွှယ် ဒေါသများ ပြေပျောက်သွားပြီဟု ကျန်းရှောင် ထင်ခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အမှန်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမက မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် မပြသော်လည်း၊ တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွင်မူ မနေ့ကထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ကျန်းရှောင်ကို ထိုးနှက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်သည့် ပုံစံ၊ ရပ်တည်ချက်နှင့် အားစိုက်ထုတ်ပုံများ အပြင်၊ ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ကျန်းရှောင်ကို ခြေလှမ်းနည်းစနစ်များပါ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လေ့ကျင့်ခန်း ဒုတိယပိုင်းတွင် ကျန်းရှောင်သည် သူမ၏ လက်ဝှေ့အိတ် ဖြစ်သွားရ​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်​၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် ကျန်းရှောင်၏ ခုခံခြင်းနှင့် ရှောင်တိမ်းခြင်းစွမ်းရည်များမှာ ဆက်တိုက် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်သည် ခံနိုင်ရည်ကိုလည်း အထင်အရှား ခံစားခဲ့ရ​၏။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ လက်ဗလာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ ကြေးဝါအဆင့် ၂ မှာပင် ရပ်တန့်နေပြီး တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>မနက်မှ ညအထိ လေ့ကျင့်သင်ယူခြင်းသည် ကျန်းရှောင်နှင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်တို့အတွက် နောက်နှစ်ရက်တာ ပုံမှန် အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ အကြိမ်ကြိမ် မေးမိသည်မှာ....</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ တတိယမြောက် တစ်ခုရဲ့ အခြေခံ တိုက်ခိုက်ခြင်း အတတ်ပညာထဲမှာ 'ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု' အတတ်ပညာ မပါတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အရည်အသွေးပွိုင့်တွေ သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်လို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်ရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ခက်ခဲစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ကျန်းရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားမှာ ကြယ်မှုန် အဆင့် ၂ တွင်သာ ရှိနေသေး​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားအနည်းငယ်ကိုသာ သိုလှောင်နိုင်သဖြင့် အကြိမ်ရေ အများကြီး ဆက်တိုက် မသုံးရဲပေ။ </p> <p> </p> <p>သုံးမိပါက ခေါင်းမူးလာတတ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကို စိတ်ရှည်စွာ ပြန်လည် စုစည်းပြီးမှ အတတ်ပညာကို ထပ်သုံးရသည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အတော်လေး စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလှ​၏။</p> <p> </p> <p>ပင်ပန်းသော လေ့ကျင့်ခန်းများ လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်နေ့ ညနေပိုင်းတွင် ဟန်ကျန်းရွှယ်က အမိန့်သစ် တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ...မနက်ဖြန် မနက် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ရတော့ဘူး ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူမ၏ လက်အိတ်များကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေး အခန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မမက တကယ်ကို စကားနည်းတာပဲနော်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်​၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကျန်းရှောင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စရိုက်အရဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ တော်စပ်မှုအရဖြစ်စေ သူမသည် သူ့ကို လက်လျှော့လိုက်မည်ဟု ကျန်းရှောင် ဘယ်သောအခါမှ မတွေးမိပေ။ </p> <p> </p> <p>'ဒါဆို... ဘာဖြစ်လို့လဲ'</p> <p> </p> <p>အလုပ်နဲ့ အနားယူမှုကို မျှတအောင် လုပ်ပေးတာလား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် တွေးနိုင်သမျှ အဖြစ်နိုင်ဆုံး အကြောင်းပြချက်မှာ ထိုအချက်ပင်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူကတော့ သူ့ဒဏ်ရာကို သူ ပြန်ကုနိုင်သည်လေ။</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည်ရှိသည့်အတွက် အလုပ်နှင့် အနားယူမှု မျှတရန် မလိုပေ။ </p> <p> </p> <p>သူလိုအပ်သည်မှာ ဦးနှောက် အပြည့်အဝ အနားရရန်အတွက် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>ဤအတွေးက ကျန်းရှောင်ကို စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် မူလ ကျန်းရှောင်ဖီ မဟုတ်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ယခု ကျန်းရှောင်သည် ပို၍ စည်းကမ်းရှိပြီး ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိနေခြင်း။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဇွဲနှင့် လုံ့လ၏ အရေးကြီးပုံကို သိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ပို၍ သန်မာလာချင်သောကြောင့် နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် အချိန်မှန် ထကာ အပြင်သို့ ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ၊ ထိုသို့ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ခြင်းကြောင့်ပင် သူသည် ပြဿနာကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p>


Save