Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းယွီသည် နက်ရှိုင်းသော တရားမှတ်ခြင်း အခြေအနေတွင် ရှိနေစဉ် ပြန်လည်စတင်ခြင်းနီးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် အာရုံစိုက်ထားပြီး နေ့သစ်ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်အတိအကျကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>သန်းခေါင်ယံ အချိန်ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု စွမ်းရည်၏ အေးခဲချိန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီး သူသည် ၎င်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ သိမြင်နားလည်မှုမှာ ချက်ချင်း ပြန့်ကားသွားပြီး အရာအားလုံးကို အမြင်သစ်ဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူ၏ အခြေခံအချက်အလက်များ တက်လာသည်ကို စနစ်က ပြသနေသဖြင့် သူသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့ သူ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ကာ ရုတ်တရက် သူသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု အခြေအနေမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ”</p> <p>သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သိချင်နေမိသည်။ သူသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု အခြေအနေမှ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း အစစ်အမှန် ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်မလာဘဲ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းပင်။ ဤနေရာသစ်တွင်ဘာတစ်ခုမျှ မရှိပေ။ ဗလာနယ်</p> <p>ပင် မရှိဘဲ လုံးဝဥဿုံ ဘာမှမရှိခြင်းသာ ရှိသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ဘယ်နေရာရောက်နေသည်ကို သိသွားပြီး ထိတ်လန့်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အကြွင်းမဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်း သဘောတရားပင်။</p> <p>သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူထိတွေ့သမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် အကြွင်းမဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်း၏ ဖျက်ဆီးမှု အာနိသင်ကို သူ မခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ မြင်ကွင်းတစ်ခုလားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ သေသေချာချာ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် သူကို ဝန်းရံထားသောအရာများကို အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ထိုသဘောတရားကို ခံစားနိုင်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များ၏ အပေါ်ယံမျှသာ ရှိသေးသည်။</p> <p>သူ ပို၍ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူသည် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများကြားတွင် လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာမှာ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် တောက်ပလှသော ရောင်ခြည်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်းပင်။ ထိုအလင်းမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ထိုအလင်းမှတစ်ပါး အခြားဘာကိုမျှ သူ မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေလားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p>ပထမနေရာမှာ ဘာတစ်ခုမျှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိသော အဆုံးသတ် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာမှာမူ အရာအားလုံး မွေးဖွားရာ အစပြုခြင်းနှင့် တူသည်။</p> <p>သူသည် ထိုတောက်ပသော အလင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု အခြေအနေနှင့် ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုကို ခံစားရချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အလင်းရောင်မျိုးစုံကို အမြဲ မြင်တွေ့ရလေ့ရှိသည်။ ထိုစုစည်းနေသော တောက်ပမှုများကို သူ စူးစမ်းကြည့်သောအခါ ၎င်းမှတစ်ဆင့် ပြန့်ကားထွက်လာသော အလင်းမျှင်လေးများကို မြငလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ သူ ရှာဖွေနေသည့်အရာဖြစ်သည့် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ပင်။</p> <p>သူ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘောတရားကို စတင်ခံစားကြည့်သည်။ သူ ကြိုးစားအားထုတ်နေရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပေါ်ပေါက်နေသည်။</p> <p>သူ ဘာတိုးတက်မှုမျှ မရရှိသေးပေ။</p> <p>ငါ ဘာမှားနေတာလဲ။ ဒါကို နားလည်ဖို့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု မလုံလောက်သေးတာလား။</p> <p>သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကားနေသော တောက်ပသည့် အလင်းတန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ငါ ဘာတွေ လိုအပ်နေတာလဲ။</p> <p>သူသည် အဖြေတစ်ခုကို စဉ်းစားရင်း ထိုအဆုံးမဲ့ အလင်းတန်းများကြားတွင် လွင့်မျောနေခဲ့သည်။</p> <p>“တော်သေးတာပေါ့။ ဒီနေရာက ကနဦး ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု အခြေအနေလိုမျိုး အချိန်</p> <p>ကန့်သတ်ချက် မရှိလို့ ငါ အဖြေရှာဖို့ အချိန်ယူလို့ ရသေးတယ်”</p> <p>ထိုသို့ဆိုသော်လည်း သူ အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာ၌ အပြင်ကမ္ဘာထက် အချိန်ပိုမို မြန်ဆန်နေသည့် ထူးဆန်းသော အချိန်ဂုဏ်သတ္တိများ ရှိနေပြီး သူ ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်း ဘီလီယံချီ ပိတ်မိနေပါက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။</p> <p>သူ၏ မိန်းမအပေါ် သူ အခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို ထည့်တွက်လျှင် သူ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် သူမမှာ အနှိုင်းမဲ့နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးစဉ်မှာ မစတင်မီမှာပင် ဇာတ်သိမ်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ဒါကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရမယ်။</p> <p>သူ ခေတ္တ တန့်သွားသည်။</p> <p>“အဆုံးသတ် ဟုတ်ပြီ... အဲ့ဒါပဲ”</p> <p>သူ သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>ဤသဘောတရားမှာ အစပြုခြင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတွင် အဆုံးသတ်လည်း ပါဝင်သည်။ ၎င်းမှာ မပြည့်စုံသေးသောကြောင့် သူ နားမလည်နိုင်ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ အကြွင်းမဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းကို နားလည်ရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်ကနှင့် အတူတူပင်။</p> <p> “ဒီအချက်နှစ်ခုကို သီးခြားစီ နားလည်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်”</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ရှိသမျှ အင်အားအားလုံးဖြင့် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် သဘောတရား နှစ်ခု ဆုံစည်းရာ အလယ်ဗဟိုတွင် လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် အရာအားလုံးကို မွေးဖွားပေးသည့် ပြင်းထန်သော အလင်းတန်း ရှိနေပြီး ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင်မူ တည်ရှိမှု အားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်မည့် အကြွင်းမဲ့ ဗလာနယ် ရှိနေသည်။</p> <p>…</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုသံသရာဖြစ်စဉ်အပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေပြီး ကြည့်နေခြင်းကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>အကြွင်းမဲ့ သဘောတရား နှစ်ခုမှာ တစ်ခုကိုတစ်ခု လုံးဝ ဝါးမြိုပစ်နိုင်ရန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>ထိုသဘောတရား နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေသည့် တိုက်ပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှန်းယွီသည် အခြားသော သဘောတရားမျိုးစုံမှာ အလင်းမျှင်များအဖြစ် စုစည်းလာပြီးနောက် အလွန်လှပသော အလင်းမှုန်အဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိပြီးမှ သူ ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုသည်ကို သတိဝင်လာသည်။ သူသည် အခြားအရာများကို မဟုတ်ဘဲ အကြွင်းမဲ့ သဘောတရားများကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ထိုအတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ ခါထုတ်လိုက်ပြီး အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အကြွင်းမဲ့ သဘောတရား နှစ်ခုဆီသို့ အာရုံပြန်ပို့လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေပုံကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီအရာနှစ်ခုက တူညီတဲ့ မူလသဘောတရားကနေ ဆင်းသက်လာတာပဲ။ အဲဒီလို ဖြစ်သင့်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရန်သူလိုမျိုး ဒီလောက်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြုမူနေကြတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ ယူဆချက်တွေက တကယ်ပဲ မှားယွင်းနေခဲ့တာလား။</p> <p>မဟုတ်ဘူး... ငါ မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ လောကရဲ့ နိယာမတွေက ဘယ်တော့မှ မလိမ်ညာဘူး။ အခု ငါ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဒီတိုက်ပွဲက အားနည်းချက် မဟုတ်ဘူး။  ဒါဟာ ဟန်ချက်</p> <p>ပျက်ယွင်းနေတာပဲ။ ငါ လုပ်ရမှာက အဲဒီ ဟန်ချက်ညီမှုကို ပြန်ပြီး ရှာဖွေဖို့ပဲ"</p> <p>သူသည် သူ၏ လက်ဝါးများကို ဖြန့်လိုက်ရာ အကြွင်းမဲ့ အချက်နှစ်ခုမှ စွမ်းအင်စီးကြောင်းများသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး သလင်းလုံးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြွင်းမဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းမှုန်တိုင်းကို ဝါးမြိုပစ်သည့် အကြွင်းမဲ့ မှောင်မိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်မှာမူ ဗလာနယ် မဟုတ်သော အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် အကြွင်းမဲ့ တောက်ပခြင်းပင်။</p> <p>ထိုသဘောတရား နှစ်ခုလုံး၏ အလေးချိန်ကို ခံစားမိသဖြင့် သူ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားသည်။ သူ လုပ်ရန်မှာ ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစည်းပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု နီးကပ်လာအောင် ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။</p> <p>သူ ယင်ယန်ကို သတိရလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဗရမ်းဗတာ ဖြစ်နေမှုများကြားတွင် စနစ်တကျ ရှိမှုကို ရှာဖွေခြင်းပင်။</p> <p>ဤအရာနှစ်ခုမှာ အစွန်းရောက်စွာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အလားတူအရာတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေကြသည်ဟု သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်သည်။</p> <p>အရာအားလုံးမှာ အချက်တစ်ချက်တည်းသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>အဆုံးသတ် ဒါမှမဟုတ် အစပြုခြင်း...</p> <p>ဒါတွေက ဘယ်ကနေ စတာလဲ။ အစမရှိဘဲ အဆုံးမရှိနိုင်သလို အဆုံးမရှိဘဲလည်း အစဆိုတာ ရှိလာနိုင်ပါ့မလား။ အရာအားလုံးက ရှိနှင့်နေပြီးသားဆိုရင် အစလို့ ခေါ်ဖို့ရော လိုသေးလို့လား။ ဒါဆို... အစပြုခြင်းရဲ့ ရှေ့မှာ အဆုံးသတ်တစ်ခု ရှိခဲ့ရမှာပေါ့။</p> <p>ဒါဟာ တစ်ခုက တစ်ခုဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး... သံသရာလည်နေတာပဲ။ အစပြုခြင်းထဲမှာ အဆုံးသတ်ရှိနေသလို အဆုံးသတ်ထဲမှာလည်း အစပြုခြင်းက ကိန်းအောင်းနေတယ်။ မတည်ရှိမှုထဲမှာ တည်ရှိမှုရှိနေပြီး တည်ရှိမှုထဲမှာလည်း မတည်ရှိမှုက ရှိနေတာပဲ။ ဒီဆန့်ကျင်ဘက်တွေက တစ်ချိန်တည်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် မှန်ကန်နေနိုင်တာလဲ။</p> <p> ငါ မှားယွင်းတဲ့ အမြင်နဲ့ ကြည့်နေမိတာပဲ။ အချိန်ဆိုတာက အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အကိုင်းအခက်တစ်ခုသက်သက်ပဲလေ။ အဲဒီ အချိန်က... သူ့ကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဒီ အမိအဖ သဘောတရားတွေရဲ့ ပြုမူပုံကို ဘယ်လိုလုပ် လာပြီး ကန့်သတ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ဟာ အချိန်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာပဲ။</p> <p>သူသည် အချိန်ကို ထိုညီမျှခြင်းထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် အခြားသော သဘောတရား အားလုံးကိုလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို နားလည်ရန် အတင်းအကျပ် မကြိုးစားတော့ဘဲ ၎င်းကို သူ့ထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိလာစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>တည်ရှိမှုအတွင်းရှိ အရာများကို အာရုံစိုက်သော အခြားသော သဘောတရားများနှင့် မတူဘဲ အကြွင်းမဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းနှင့် အရင်းအမြစ်တို့မှာ တည်ရှိမှု တစ်ခုလုံးအပေါ်တွင် အာရုံစိုက်သည်။ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်က တည်ရှိမှု အားလုံးကို မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး အကြွင်းမဲ့ ပျက်သုဉ်းခြင်းက တစ်ချိန်ချိန်တွင် တည်ရှိမှု အားလုံးမှာ အဆုံးသတ်သွားရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ပြန်လည် မွေးဖွားမည်ဖြစ်ကာ ဤသံသရာမှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ဤသို့ သဘောပေါက်သွားသောအခါ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး အစစ်အမှန် ကမ္ဘာတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါက နိယာမတစ်ခုရဲ့ ခံစားချက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save