Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(14)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့ကတော့ လီရှန်း၏ ဆက်ဆံရခက်လှသည့် အဘွားဖြစ်သူ၏အကြောင်း ကြားလျှင် အခြေအနေကို နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သေချာပေ၏။ လီရှန်းသာ စက်ရုံမှာ ဆက်ရှိနေသေးပါက အဘွားလီ၏ နှောင့်ယှက်မှုက ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်လောက်ပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးမှာတော့ လီရှန်းက တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ လီဟုန်ကျွင့်ဆီသို့ အလုပ်နေရာကို ပြန်ပေးရခြင်းဖြစ်လာနိုင်သည်။ </p> <p>သို့မဟုတ်ဘဲ ဤမိန်းကလေးကသာ  အလုပ်ကို ခေါင်းမာမာနှင့်လုပ်ကိုင်နေမည်ဆိုလျှင် အဘွားလီက ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးရုံနှင့်ပင် ဒါရိုက်တာလျို့တစ်ယောက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤအချိန်ထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော စွမ်းလီဖန်ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပေပြီ။</p> <p>လီရှန်းက သူမ၏အလုပ်ကို ရောင်းချမည်ဟု စပြောသည့် အချိန်ကတည်းက သူမ၏ခေါင်းထဲမှ ရေဒါလေးက တဝီဝီ မြည်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားအတွက် စက်ယန္တရားစက်ရုံတွင် အလုပ်ရှာပေးချင်ခဲ့သည်။</p> <p> သို့သော်လည်း အထည်ချုပ်စက်ရုံ အလုပ်ရနိုင်မည်ဆိုလျှင်လည်း သူမ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမက အလုပ်တစ်ခု ရရှိဖို့ရန်အတွက်သာ လိုချင်ခြင်းဖြစ်ကာ တောင်းဆိုချက် များများစားစား မရှိပေ။</p> <p>လီရှန်းက ဆက်ပြောလာသည်။</p> <p>“နောက်ပြီး  အိမ်ကိစ္စကလည်း ရှိသေးတယ်..  အိမ်ကိစ္စအတွက်က  မရှင်းလင်းနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေလို့ ဦးလေးက ကျွန်မကို မပြောခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ကျွန်မ သိပါတယ်</p> <p>ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့အဖေ အဲဒီမှာနေနိုင်တာက ကျွန်မရဲ့အမေကြောင့်ဆိုတဲ့အချက်ကိုတော့ ငြင်းလို့ မရဘူး..</p> <p>ကျွန်မ အခု အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်နေပြီ.. နှစ်နှစ်မပြည့်ခင်ကတည်းက အဲဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ရပြီး အိမ်ကိုပြန်လာရင်တောင် နေစရာနေရာ မရှိခဲ့ဘူး</p> <p>ကျွန်မရဲ့ အဖေ မကောင်းတဲ့အကြောင်းကို မပြောချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောဖို့အတွက်တောင် လေးစားချင်စရာမရှိဘူး.. </p> <p>ကျွန်မ သူ့အတွက် တစ်စုံတစ်ခုလုပ်ပေးချင်ရင်တောင် စိတ်ပျက်စရာတွေကိုပဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်”</p> <p>ဖန်ချင်းတစ်ယောက် ယခင်က လီရှန်းကို နားမလည်ပေးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်နှလုံးတို့ နာကျင်လာခဲ့ရသည်။</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်ဆိုတဲ့လူက ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ကောင်းမွန်တဲ့ သမီးလေးကို တန်ဖိုးထားရမှန်း မသိတာလဲ?!</p> <p>“လီဟုန်ကျွင့်က တကယ်ကို လူမဆန်ဘူး!”</p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့က နာကျင်စွာဖြင့် လီရှန်းကို ပွေ့ဖက်ထားခဲ့မိသည်။</p> <p>သူမက စိတ်ခံစားလွယ်သူဖြစ်သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေခဲ့သည်။</p> <p>“အလုပ်ရာထူးက ရောင်းလို့ရတာတော့ သေချာတယ်..  ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတော့ မရောင်းသင့်ဘူး”</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလာသည်။</p> <p>“ဒီလိုဆိုရင်ရော..  မင်းအတွက် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို ဦးလေး အရင်လုပ်ထားပေးမယ်.. မင်းအထက်တန်းကျောင်းပြီးဖို့ တစ်လကျော်လောက်ပဲ ကျန်တော့တာ မလား..</p> <p>ဒီကာလအတွင်းမှာ သေသေချာချာစဉ်းစားကြည့်ပေါ့.. ကျောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ရောင်းချင်သေးတယ်ဆိုရင် ဦးလေး မင်းအတွက် လူရှာပေးမယ်..</p> <p>မရောင်းချင်ဘူးဆိုရင်လည်း တိုက်ရိုက် အလုပ်ပြန်ဝင်လို့ရတယ်”</p> <p>လီရှန်းသည် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် ဒါရိုက်တာလျို့က ဤမျှ တရားမျှတမှု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူမက ထုန်လင်းနှင့် ဆွေမျိုးတော်စပ်သည့် မည်သူမဆို ထုန်လင်းနှင့် တူညီနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း တကယ်တမ်း စဉ်းစားကြည့်လျှင် ယနေ့အတွက် ကိစ္စအားလုံးက ချောချောမွေ့မွေ့နဲ့ အောင်မြင်သွားခြင်းမှာ ဒါရိုက်တာလျို့နှင့် ဇနီးသည်တို့ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါရိုက်တာလျို့က ကိစ္စများကို ဘက်မလိုက်ဘဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်ကို သူမ မြင်နိုင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း စွမ်းလီဖန်တွင်တော့ ကိုယ်ပိုင်အလိုလောဘတချို့ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>လောဘရှိခြင်းက မကောင်းသောအရာ မဟုတ်ပါချေ။ တခြားသူများကို ထိခိုက်အောင်မလုပ်သရွေ့ လက်ခံ၍ရနိုင်ပေသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ဦးလေးလျို့ကို ကြိုပတင်ပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>လီရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ ဒါရိုက်တာလျို့အား အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်သည်၊</p> <p>ထို့နောက် စွမ်းလီဖန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလုက်ပြန်သည်။</p> <p>“အန်တီစွမ်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..  အန်တီသာ မရှိရင် ဒီနေ့ ကျွန်မ အခုလိုအဆင်ပြေနိုင်မှာမဟုတ်လောက်ဘူး”</p> <p>စွမ်းလီဖန်သည်လည်း ထိုသို့ ချီးကျူးစကားကိုကွားလျှင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံစကားလာပြောသည်။</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို အန်တီလို့တောင် ခေါ်နေတာလေ..  ငါက မင်းကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ပါ့မလား”</p> <p>သူတို့ ရုံးခန်းမှ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင်  ကျန်းကျူးရိက ဝူချွမ်ချန်တို့ နှုတ်ဆက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းကျူးရိက မေးလာခဲ့သည်။</p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ မင်းရဲ့ဦးလေးက အိမ်အကြောင်းကို မပြောခဲ့ဘူး..  မင်း ဦးလေးကို ဒေါသထွက်နေလား”</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>လီရှန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>“ဦးလေးက ကျွန်မကို ဒုက္ခရောက်အောင်မလုပ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မယုံတယ်”</p> <p>“ အမှန်ပဲ.. အစ်ကိုကြီး.. အစ်ကိုက ဒီလိုမျိုးပြောရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှန်းရှန်းကို နာကျင်အောင်လုပ်နေတာနဲ့အတူတူပဲ”</p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့က လီရှန်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲယူပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ မင်း ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တာ မှန်တယ်..  အန်တီက မင်းကို ချီးကျူးချင်တယ်”</p> <p>လီရှန်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။</p> <p>“အရင်တုန်းက မင်းက အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး ကိစ္စတွေအားလုံးကို စိတ်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့တယ်”</p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့က လီရှန်းကို ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“နောက်ဆိုရင် အဲဒီလို ထပ်မနေရဘူးနော်..  ဒီနေ့လို ဖြစ်နေရမယ်..  မင်းမှာ ဘာတွေပဲ မကျေနပ်စရာတွေ ရှိလာပါစေ ငါတို့ကို ပြောပြရမယ်..  ငါတို့အားလုံးက မင်းရဲ့အကြီးအကံ ၊မင်းရဲ့နောက်ခံတွေပဲ.. ငါတို့ မင်းကို အမြဲတမ်း ထောက်ခံပေးမယ်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ဒီနေ့ တကယ် စိတ်ဆိုးနေတာ!  လီဟုန်ကျွင့်ကို ဖမ်းပြီး ရိုက်ပစ်ချင်တယ်”</p> <p>ကျန်းရှင်းမင်က လက်မလျှော့ချင်သေးဘဲ ကျမ်းကျူးရိကို အော်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး.. မင်း ဒီနေ့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”</p> <p>အိမ်ကို ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာမဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>ဘာလို့ ဘာမှ မပြောခဲ့တာလဲ။</p> <p>ကျမ်းကျူးရိက မည်သည့်စကားကိုမှမဆိုခဲ့ဘဲ စီးကရက်ကိုသာ မီးညှိလိုက်လေ၏။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် အမြဲတစေ မထင်မရှားနေတတ်သော သူတို့၏ဦးလေးဖြစ်သူ ယန်အန်းကော်က တခြားတစ်ဖက်မှ ပြုံးပြီး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဒီအကြောင်းနဲ့ပတ်သက်ရင် မင်းတို့ ငါ့ကို မေးရမှာ”</p> <p>“ဟမ်?”</p> <p>လူတိုင်းက ယန်အန်းကော်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ငါတို့ ဗျူရိုက အထည်ချုပ်စက်ရုံနဲ့ မြေကွက်တစ်ခု လဲလှယ်ချင်နေတယ်.. အဲဒါက ဝန်ထမ်းခြံဝန်းဧရိယာထဲမှာပဲ”</p> <p>ယန်အန်းကော်က ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုတွင် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ယခုအချိန်၌  နိုင်ငံရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သောကြောင့် ဤနယ်ပယ်ရှိ သတင်းအချက်အလက်များနှင့်ပတ်သက်လျှင် စောစီးစွာသိရလေ့ရှိသည်။</p> <p>“ အိမ်တွေရဲ့ခွဲတမ်းကို ပြန်ပြီးပြင်ဆင်မယ်လို့ပြောချင်တာလား”</p> <p>လီရှန်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်ပလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>ယန်အန်းကော်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါပြောချင်တာက..  လီဟုန်ကျွင့်ရဲ့ အိမ်ကိုလည်း သူ့ရဲ့လုပ်သက်နဲ့လိုက်ပြီး  ခွဲထုတ်ပစ်မှာပဲ.. အခု ကိစ္စတွေ က ဒီလိုဖြစ်လာပြီဆိုတော့ သူက မင်းအမေရဲ့ ဝေစုကို ယူဖို့မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး</p> <p>အချိန်ကျလာရင် သူ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကာလအပေါ် မူတည်ပြီး ရသင့်သလောက်ကိုပဲ ခွဲယူနိုင်လိမ့်မယ်..  မင်းကတော့ မင်းအမေရဲ့ ဝေစုကို ယူလိုက်ရုံပဲ”</p> <p>“ဘာလို့လဲ.. ရှန်းရှန်းက ဘာလလို့ အစ်မရဲ့ဝေစုကိုပဲရမှာလဲ”</p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့ အော်ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p>“လီဟုန်ကျွင့်က သူမရဲ့ အဖေ မဟုတ်ဘူးလား.. သူက ဒီလောက် နှစ်တွေအကြာကြီး ရှန်းရှန်းအတွက် တစ်ပြားမှ မပေးခဲ့ဘူး၊ သူ အသက်ကြီးလာရင် ရှန်းရှန်းက ထောက်ပံ့ရဦးမှာ.. အဲဒီအိမ်က ရှန်းရှန်းကို ပေးသင့်တယ်”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို မလိုဘူး”</p> <p>လီရှန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“သူ့ ဝေစုကို ရဖို့က မလွယ်ပါဘူး.. နောက်ပြီး သူ့မှာ သားတစ်ယောက်ရှိနေသေတယ်.. ဒီတော့ သူ အသက်ကြီးလာရင်  ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ကျွန်မကိုတောင်းဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>လီဟုန်ကျွင့်သည်က သားယောက်ျားများကိုသာ ပို၍နှစ်သက်သူဖြစ်ပြီး အယူအဆအဟောင်းများအပေါ်တွင် စွဲမြဲနေသူဖြစ်သည်။</p> <p>လီရှန်းက သူ့ကို ထောက်ပံ့ဖိုအတွက်ကို မဆိုထားနှင့်ဦး။ လီကျူးက သူ့ကို ထောက်ပံ့မယ်လို့တောင် တွေးဖူးမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။</p> <p>သူ အသက်ကြီးလာရင် လီချောင်ရဲ့အနားမှာပဲနေမှာ သေချာတယ်။</p> <p>ရှန်းရှန်း၏ ပွင့်လင်းသည့်စိတ်သဘဘောထားက ကျမ်းကျူးရိကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ မှတ်ဥာဏ်ထဲတွင် ဤတူမဖြစ်သူ၏ စရိုက်က အားနည်းလွန်းသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။</p> <p>သူမက တခြားသူများနှင့် စကားပြောခြင်း၊ ဆက်သွယ်ခြင်းတို့ကို မကြိုက်ပါချေ။</p> <p>ဟိုးယခင် သူ့၏သားနှစ်ယောက် အိမ်မှာရှိနေစဥ်တုန်းက အိမ်ထဲတွင် ရယ်မောသံများ အနည်းငယ်ရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏သားများ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်တော့ တူမက အိမ်တွင် ရှိနေလျှင်ပင် လူပျောက်တစ်ယောက််ကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>သူတိ့ဇနီးမောင်နှံနှင့်ပင် အလွယ်တကူ စကားမပြောခဲ့ပေ။</p> <p>လက်ရှိအချိန်မှ လီရှန်း သူ့ကို ကြည့်လာသော အမူအရာတို့ ကျန်းကျူးရိအား ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လည်သုံးသပ်မိစေခဲ့သည်။</p> <p>သူ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့ ကလေးကို ပစ်ထားမိတာများလား။</p> <p> ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့တူမမှာ ဒီလိုမျိုး စိတ်နေသဘောထား ရှိနေတာကို မသိခဲ့တာလား။</p> <p>“မင်းပြောတာမှန်တယ်”</p> <p>ကျန်းကျူးရိ ခေါင်းညိတ်၍  ထောက်ခံလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save