Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(15)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီး အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာရှိနေတဲ့ အိမ်က ကျွန်မ ကိုင်တွယ်ဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ အနာဂတ်မှာ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ ဘယ်တော့မှ အလုပ်လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>သူမအနေဖြင်် လီဟုန်ကျွင့်နှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးနေချင်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ အချိန်တန်ရင် ဒါရိုက်တာလျို့ကို အလုပ်နေရာလိုချင်လား မေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်..  သူ့မှာ သားတွေ အများကြီးရှိတယ်လေ.. သားကြီးက လက်ထပ်ရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူ ကျွန်မရဲ့နေရာကို ဝယ်ယူချင်မှာ သေချာတယ်”</p> <p>ဖန်ချင်းတစ်ယောက် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ မင်းက အလုပ်ကို ရောင်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းပြီးတဲ့အချိန် ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ.. မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးလိုမျိုး ကျေးလက်ကို သွားပြီး ပညာတတ်လူငယ်လုပာလို့တော့ မရဘူးနော်”</p> <p>“ကျွန်မ ဆေးဝါးစက်ရုံကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”</p> <p>ကျန်းဟုန်မေ့ အသက်ရှူမှားသွားရသည်။</p> <p>“အဲဒါ မကောင်းဘူး.. အဲဒီနေရာက စာမေးပွဲ ဖြေရသေးတယ်!”</p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံက  ပိုင်မားခရိုင်တွင် တည်ရှိပသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ပြည်နယ်၏ တိုက်ရိုက်ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> မကြာသေးခင် နှစ်များထဲတွင် စွမ်းဆောင်ရည်များကလည်း သိပ်မကောင်းခဲ့ပါချေ။ စက်ရုံအများစုက အလုပ်သမားများကို များစွာ ခေါ်ယူလေ့မရှိပါချေ။</p> <p> ဆေးဝါးစက်ရုံတစ်ခုတည်းကသာ နှစ်စဉ် ဝန်ထမ်းခေါ်ယူရေး စာမေးပွဲများကို ကျင်းပလေ့ရှိသည်။</p> <p>ထို့အတွက်ကြောင့် ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် လူဦးရေအလွန်များပြားစွာ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုကြပြီး မေးခွန်းတွေကလည်း အလွန်ခက်ခဲပေသည်။</p> <p>ထိုဖြေဆိုသူများထဲတွင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အသိပညာရှင်များပင်  ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p> နှစ်စဉ် စာမေးပွဲဖြေနေစဉ် ငိုကြွေးနေသည် လူများပင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်း၏ ရည်မှန်းချက်က ဤမျှ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ  မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပါချေ။</p> <p>ဖန်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> “ဒုတိယဒါရိုက်တာဝမ်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားဆို သုံးနှစ်ကြာအောင် စာမေးပွဲ ဖြေနေပေမဲ့  မအောင်သေးဘူးလေ.. ဒါတောင် သူ အရှုံးမပေးသေးဘူး”</p> <p>“အရှုံးမပေးလည်း အသုံးမဝင်ဘူး.. သူ့ရဲ့ပညာအရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဆယ်နှစ်ကြာရင်တောင် စာမေးပွဲ အောင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> ကျန်းကျူးရိက ထိုအကြောင်းကို ပြောလာချိန်တွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သူသည်ကား ဒုတိယ ဒါရိုက်တာဝမ်နှင့် သူ့မိသားစုကို အထင်မကြီးပါချေ။</p> <p>မတိုင်တုန်းက သူ့အနေဖြင့် ထိပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ရန် ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းစာသာ ကျန်ရှိနေတော့သော်လည်း  ဒုတိယဒါရိုက်တာတစ်ယောက်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင် သူ့၏နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း စီစဉ်ထားသမျှအားလုံးကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယစက်ရုံဒါရိုက်တာဝမ်နဲ့ သူ့တို့၏မိသားစုက ကောင်းမွန်မည်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေပေဦးမည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးက စီးပွားရေးလုပ်ရန်အတွက်သာ တွေးတောနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်ကျူးရိက ထိုသောသို့ အခြေအနေကို အဘယ်ကြောင့် စိတ်ကျေနပ်မည်နည်း။</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲကို ဖြေချင်တာလား”</p> <p>ကျန်းရှင်းမင်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ထပ်မေးလာသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>လီရှန်း: “တကယ်တော့ ကျွန်မ သိပ်ပြီးတော့ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်..ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုက အရမ်းတင်းကြပ်တယ်လေ</p> <p> ကျွန်မသာ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းတွေမှာ ကျွန်မရဲ့ အဘွားရောက်လာရင်တောင် ဆေးဝါးစက်ရုံထဲကို ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဖန်ချင်းလည်း အလွန်ဆိုးရွားလွန်းသော အဘွားလီကို သတိရပြီး သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ၊ မင်းက အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ အလုပ်ရထားပြီးသားပဲ.. ဒါရိုက်တာလျို့ကလည်း အလုပ်ရောင်းဖို့ကို အလျင်လိုစရာ မလိုဘူးလို့ ပြောထားတယ်မလား.. ဒီတော့ မင်း ကျောင်းတက်ရင်း စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်သင့်တယ်</p> <p> အချိန်တန်ရင်လို့ စာမေးပွဲ အောင်ရင်တော့လည်း အကောင်းဆုံးပဲပေါ့.. မအောင်ရင်လည်း မင်းမှာ အလုပ်တစ်ခု ရှိနေသေးတာပဲ”</p> <p>“ကျွန်မလည်း အဲလိုပဲ တွေးထားတယ်”</p> <p>လီရှန်းက နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယန်အန်းကော်ကတော့ လီရှန်း၏ စိတ်ကူးကို သဘောတူပေသည်။</p> <p> “ဒီနှစ် ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ လုပ်ငန်းကြီး တစ်ခုရှိတယ်.. ဒီတော့အလုပ်သမား နည်းနည်းလောက်ပိုပြီး ခေါ်ယူမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ဆေးဝါးစက်ရုံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စာမေးပွဲခန်းအပြောင်းကို သတိရမိသွားသည်။</p> <p>သူ ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်ပြီး အားပေးစကား ပြောလာသည်။</p> <p>“မင်း စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ ကြိုးစားပြီး စာကျက်လိုက်ပေါ့”</p> <p>*</p> <p>လီရှန်းက ဆေးဝါးကုမ္ပဏီ၏ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်းအောင်မြင်ပြီးရရှိလာမည့်ဘွဲ့ကို စွန့်လွှတ်ရန် မတွေးထားခဲ့ပေ။</p> <p>အိမ်တွင် နှစ်ရက်တာနားပြီးနောက် လီရှန်း ကျောင်းသို့ ပြန်သွားသည်။</p> <p>ခွင့်ယူချိန်မှ စာပြန်တက်ချိန်အထိ သုံးရက်သာ ကြာခဲ့သည်။ လီရှန်းက  အသွားအပြန်လုပ်ခဲ့ပြီး အတန်းထဲတွင် အေးဆေးစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ယခင်က လီရှန်းမှာ နူးညံ့ပြီးစိတ်ခံစားချက်များကို မြိုသိပ်ထားတတ်သော အကျင့်စရိုက်ရှိသောကြောင့် သူမ၏ အတန်းဖော်များနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ သာမန်သာဖြစ်ပြီး ဟန်ပန်များသော ကျန်းယွဲ့နှင့်သာ စကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။ပြောရလျှင် ကျန်ရှိနေသူများကိုမဆိုထားနှင့် နှစ်နှစ်တာ စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အတူထိုင်ခဲ့သော လီလင်းပင်လျှင် နေ့စဉ် ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်သည့် အဆင့်သာ ရှိသည်။</p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သူမ၏ အတိတ်မှ အကျင့်စရိုက်က အလွန်ဆိုးရွားကြောင်း ထပ်မံပြီး ရေရွက်လိုက်မိသည်။</p> <p>ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင်ကသာ မတ်မတ်မရပ်နိုင်ပါက တခြားသူများက မည်သို့ ကူညီပေးနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူမထံ၌ နောက်တစ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လီရှန်း အတန်းပြန်တက်သည်နှင့် ကျန်းယွဲ့က မျက်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် အနားသို့ရောက်လာပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း ယခင်ကထက် ပိုကျယ်နေခဲ့သည်။</p> <p>“...ငါ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ပင်းချန်ကို သွားတါ့မယ်၊ ငါ့မိဘတွေရဲ့ ချုပ်ချယ်မှုတွေကနေ ဝေးတဲ့နေရာကို သွားပြီး လုံးဝ လွတ်လပ်တဲ့လူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဦးလေးဟဲက ငါတို့ကို လယ်ယာစခန်းအသစ်ဆီကို ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်..  အဲဒီက ရှုခင်းတွေက အရမ်းကို လှပတယ်လို့ ပြောကြတယ်.. အထူးသဖြင့် ဆီးနှင်းတွေကျနေတဲ့မြင်ကွင်းတွေရှိပြီး စိတ်ကူးယဥ်ဆန်လွန်းတယ်တဲ့..</p> <p> ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ.. နောက်ဆောင်းတွင်းမှာ ငါ ပန်းချီကားလိပ်တွေနဲ့ သွားပြီး လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေ အားလုံးကို ပုံဆွဲမယ်”</p> <p>နောက်ဆုံးဖွင့်တဲ့ လယ်ယာစခန်းလား။</p> <p>လီရှန်း: “...”</p> <p>အဲဒါက ဘာမှမရှိတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>ဟဲထန်ရဲ့ ဦးလေးက သူ့တူကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။</p> <p>ဆိုရလျှင် ယခင်ဘဝက ဟဲထန်အနေဖြင့် ပင်းချန်၏ တည်ဆောက်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ အနုပညာအဖွဲ့သို့ သွားခဲ့ပုံရသည်။ သူ၏ ချောမောခန့်ညားသောရုပ်ရည်နှင့် ရှင်းလင်းသော အသံထွက်တို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင် အချိန်ခြောက်လအတွင်း အစီအစဉ်တင်ဆက်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းယွဲ့မှာ ထိုအချိန်များတွင် အလွန် ဂုဏ်ယူခဲ့ပြီး  ဦးလေးဖြစ်သူ၏ စစ်ဘက်သုံးယာဉ်ကိုပင် စီးနင်းကာ သွားလာခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းယွဲ့က သူမရှိနေသော လယ်ယာစခန်းဆီသို့ပင် ပြေးလာပြီး အာဏာပြခဲ့လေ၏။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူမက ဟဲထန်နှင့်  အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဟဲထန်၏ လီရှန်းအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အချစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုခဲ့သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။</p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ထုတ်ဖော်ပြလို့ မရခဲ့ပါချေ။</p> <p>သို့သော် သူမက စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလျှင်ပင် ဟဲထန်နှင့် ကျန်းယွဲ့တို့သာ အမှန်တကယ် အသစ်တည်ဆောက်ထားသော လယ်ယာစခန်းသို့ သွားရမည်ဆိုပါက သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်မိမည်။</p> <p>သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ဟဲထန်၏ ဘဝက အလွန် သက်သောင့်သက်သာရှိခဲ့သောကြောင့် သူမအတွက် ဒုက္ခပေးရန် အချိန်ရနေခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်း သက်ပြင်းချလိုကာကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ထိန်းချုပ်ထားရပေမည်။ အော်ရယ်လိုက်ပါက ရိုင်းပြရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမ၏ ထိုသက်ပြင်းချလိုက်ခြင်းက ထိုင်ခုံဖော်ဖြစ်သည့် လီလင်းကို နားလည်မှုလွဲစေခဲ့သည်။</p> <p>သူမက အရှေ့မှ မေးစေ့ကို မော့ကာ ဂုဏ်ယူနေသော ကျန်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီရှန်းကို တစ်ဖန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူမနှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း လီရှန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလာခဲ့သည်။</p> <p>“ကျန်းယွဲ့က မင်းကို ကျေးလက်ဒေသဆီကို သွားဖို့ ထပ်ပြီး ဆွဲဆောင်နေတာလား ..သူမကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ ပြောတဲ့စကားတွေကိုလည်း တကယ်လို့ မထင်နဲ့.. သူမက ကျေးလက်ဒေသကို သွားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲဆိုတာ မသိလို ပြောနေတာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ ကျေးလက်ဒေသကို မသွားပါဘူး”</p> <p> လီရှန်းက လီလင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ၏ မူလစရိုက်ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။</p> <p>လီလင်းကတော့ လီရှန်း၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>ဆိုရလျှင် သူမ၏ အမြင်တွင် ဤထိုင်ခုံဖော်လေးမှာ အမြဲတစေ  သူတပါး၏စကားများကို အလွယ်တကူနာခံတတ်ပြီး ပင်ကိုယ် ခွဲခြမ်းသိမြင်နိုင်မှုမရှိသူသာ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> သို့သော် ယခုတွင်တော့ သူမက သေးငယ်သည့်ကိစ္စများတွင် အမြင်မရှိသော်လည်း ကြီးမားသည့်ကိစ္စများတွင်တော့ တိကျပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ရသည်။</p> <p> သူမက စိတ်သက်သာရာရစွာနှင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> “မင်း သိရင်ပြီးတာပါပဲ”</p> <p>“ကျန်းယွဲ့၊ လုပ်စမ်းပါ.. နင်က ဒီကိုလာပြီး ကြွားလုံးထုတ်ပြနေတာပဲ”</p> <p>တစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသော လျို့ချင်းကျွင့်က သူမ၏စားပွဲခုံပတွင် ထိုင်လျက် အော်ပြောလာသည်။</p> <p>“ရှုခင်းက လှတယ်လုပ်နေသေးတယ်..  အဲဒီအချိန်ကျရင် နင့်ရဲ့နှာခေါင်းကိုပဲ အေးခဲမသွားစေနဲ့၊ အလှအပဆိုတာ တကယ်ကြုံတွေ့လာရရင် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး..</p> <p>ပင်းချန်ရဲ့ ဆောင်းရာသီက ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းလဲဆိုတာ နင်သိလား.. အေးစက်လွန်းလို့ ငိုတောင်ငိုနေရတာ”</p> <p>ကျန်းယွဲ့အနေဖြင့် လီရှန်းက သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး လီလင်းနှင့်သာ ဆက်လက်ပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောပြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သူမက လီရှန်းကို ထပ်မံ ဆွဲဆောင်ချင်၍သာ ယနေ့တွင် ထိုသို့ထင်ပေါ်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် လီရှန်းက စိတ်မဝင်စားရုံသာမက သူမကိုပင် လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ထို့အပြင် လျို့ချင်းကျွင့်ကလည်း သူမကို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့သောကြောင့် စိတ်ဓာတ် ပိုကျသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း ပို၍ အေးစက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ငါက နင်တို့လိုမျိုး  အတွေးအခေါ် သတိထားမှု အလုံအလောက် မရှိတာ မဟုတ်ဘူး.. ငါက ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကျေးလက်ဒေသမှာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်ရုံပဲ”</p> <p>ဒီစကားကို ဘယ်သူကမှ ငြင်းရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း လူစုခွဲသွားကြကာ ကျန်းယွဲ့ကို မည်သူကမှ ဆက်လက်၍ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save