Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(17)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောင်းဆင်းပြီး လူတိုင်း အဆောင်သို့ အတူပြန်သွားကြချိန်တွင် လီလင်းက လီရှန်းကို အစွန်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p>“နင် ဆေးဝါးစက်ရုံ စာမေးပွဲ ဖြေချင်တာလား”</p> <p>“ငါ ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်”</p> <p>လီရှန်းကလည်း ဖုံးကွယ်မခဲ့ထားပါချေ။</p> <p>ဆေးဝါးစက်ရုံအတွင်း စာမေးပွဲဖြေမည့်သူများက အလွန်များပြားလွန်းသည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်လောက် ပိုလာသည်က ထူးခြားလာလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ဒါဆို ငါလည်း ကြိုးစားကြည့်မယ်”</p> <p>လီလင်းက အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလာသည်။</p> <p>“ငါလည်း မကြိုးစားဘဲ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>သူမက မျက်လုံးကို ပင့်မ,ကာ ‘နူးညံ့ပြီး အနိုင်ကျင့်ရလွယ်ကူသည်’ ဟူသော စကားလုံးများ ရေးထိုးထားသကဲ့သို့ ထင်ရသော လီရှန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အိမ်တွင် ကြားခဲ့ရသော သတင်းကို ပြန်တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>မူဝါဒသစ်များ ရောက်လာတော့မည်။ လီရှန်းထံတွင် အမေမတူသော မောင်နှမနှစ်ယောက်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>မူဝါဒသစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ကျေးလက်သို့ သွားရမည့်သူမှာ လီရှန်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။</p> <p>လီရှန်း၏ စရိုက်ကို ထပ်မံစဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမက အကောင်းဆုံးကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>“လီရှန်း၊ ငါတို့ စာမေးပွဲအတွက် အတူတူ ပြင်ဆင်ကြရအောင်”</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>လီလင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ပြောလာသည်။</p> <p>“ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆေးဝါးစက်ရုံကို ဝင်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>“အင်း”</p> <p>လီရှန်းလည်း ခေါင်းကိုအားပြင်းပြင်းနှင့် ညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လီရှန်းအနေဖြင့် ဤအချိန်မှသာ ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကာ စာအုပ်များကိုမထိတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပေပြီ။</p> <p>ယခင်က သူမ၏ ပညာရေး စွမ်းဆောင်ရည် မည်မျှပင် ကောင်းခဲ့ပါစေ၊ ယခုတွင်တော့ အစမှ စတင်ရတော့မည်။</p> <p>သူမက အတန်းထဲတွင် အာရုံစိုက် နားထောင်ခဲ့ပြီး အတန်းပြီးနောက် စာကိုသေသေချာချာ ပြန်လည်ကျက်မှတ်သည်။</p> <p>သူမ အစာစားနေချိန်တွင်ပင် သူမ၏ဘေးတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထားခဲ့ပြီး ဘန်းမုန့်ကို ကိုက်ရင်း ဖတ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အလွန်အမင်းကြိုးစားသော စာလေ့လာမှုစတိုင်က သူမနှင့်အတူ စာကျက်နေသော လီလင်းဆီသို့ ကူးစက်စေခဲ့ပြီး မကြာမီ လီလင်းလည်း ဤလေ့လာမှု အခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ အတန်းဖော်များကတော့ အလွန် ထူးဆန်းသကဲ့သို့ ခံစားနေကြသည်။</p> <p>လျို့ဖင်းတစ်ယောက်တည်းသာ သူတို့ မည်သည့်အရာကို လုပ်ချင်နေကြောင်းကို သိရှိခဲ့ပြီး သူတို့ကို လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း မထိန်းနိုင်စွာဘဲ စိတ်ပူပန်နေခဲ့သည်။</p> <p>အဲဒါက ဆေးဝါးစက်ရုံပဲ။</p> <p>စာမေးပွဲကိုသာ အောင်မြင်ခဲ့မည်ဆိုရင် ဒီဘဝမှာ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူး။</p> <p>သို့သော်လည်း ဆေးဝါးစက်ရုံတွင် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုမည့်သူက များစွာရှိနေပြီး ခရိုင်မြို့တော်မှ စာမေးပွဲခန်းများတွင်ပင် ဖြေဆိုမည်သူများရှိနေသည်။</p> <p>သူတို့ တကယ် အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>လျို့ဖင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို စိတ်ပျက်သွားစေရန် စကားမပြောခဲ့ဘဲ အတွင်းစိတ်မှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမက သူတို့နှစ်ယောက် ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ သွားခးမည်ဆိုပါက တခြားစက်ရုံများအတွက် သူမနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တော့မည်မဟုတ်သဖြင့် ကောင်းမွန်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။</p> <p>လီလင်းတစ်ယောက်ကတော့  တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီရှန်းက ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အသိပညာများကိုသာ ပြန်လည်လေ့လာနေရုံသာမက ဆေးပညာအကြောင်းကိုပါ သင်ယူနေကြောင်းကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင်းပင်။</p> <p>ထိုစာအုပ်များကို မည်သည့်နေရာမှ ရလာကြောင်းကိုတော့ သူမ မသိခဲ့ရပေ။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးအဒေါ်ရဲ့ အစ်ကိုက ခရိုင်ဆေးရုံမှာ ဆရာဝန်လေ”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လီရှန်းက ဆေးပညာစာအုပ်၏ နောက်ခံကို ရှင်းပြလာသည်။</p> <p>“နင် ဒါတွေကို နားလည်နိုင်လား”</p> <p>လီလင်း၏ ခေါင်းက မူးဝေနေခဲ့သည်။</p> <p>“နားလည်တယ်.. ဒါက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်”</p> <p>လီရှန်းက သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် စာအုပ်ကို လွမ်းဆွတ်စွာ ပွတ်သပ်သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် အတိတ်ဘဝတွင် ကြေကွဲဖွယ်ရာသေဆုံးခြင်းဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး နာကြည်းမှုများစွာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>စနစ်ထံမှ ရွေးချယ်ခံရပြီးနောက်တွင် သူမအနေဖြင့် အသက်ရှင်လိုစိတ် မရှိတော့သည့် မူရင်းပိုင်ရှင်များ၏ ကိုယ်စား အသက်ရှင်ရန်နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော ဘဝကို နေထိုင်ရန် တာဝန်များကို စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p>အကြောင်းအရာက ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိသော်လည်း သူမတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသောကြောင့် ဒုက္ခများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမ မုဆိုးမ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကလေးများကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သူမ၏ ကလေးများကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို မျှတအောင် ကြိုးစားရသည့် အဘွားအို ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ဒုက္ခသည်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>နေ့စဉ် အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အစားအတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး လွတ်မြောက်ရန်နှင့် အသက်ရှင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။</p> <p>ထို့သို့သောကြုံတွေ့လာရပြီးနောက်တွင် သူမအနေဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာသော ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ရှိရမည်ဟု တွေးတောခဲ့သည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက အသက်ရှင်ရန်အတွက် အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ဆေးပညာကို သင်ယူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။သူမ၏ စိတ်ကူးက အလွန်ရိုးရှင်းပေသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု မရှိသရွေ့ ဆရာဝန်ဖြစ်လာခြင်းက သူမ၏ ဆေးပညာဖြင့် ငွေရှာနိုင်ရုံသာမက သူမကို ဖျားနာ၍ မသေစေရန်လည်း အာမခံနိုင်သည်။</p> <p>ဤစိတ်ကူးကြောင့် နောက်ထပ်ကမ္ဘာအနည်းငယ်တွင် သူမက ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှုကို ရရှိရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။</p> <p>အကျိုးဆက်အနေဖြင့် သူမက သူမ၏ ဆေးပညာဖြင့် အမှတ်များကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာရန်အတိက် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ အတိတ်မှ ကြိုးစားမှုများက သူမကို ယုံကြည်မှု ပေးလာခဲ့သည်။</p> <p>လီလင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ဒါတွေကို နားမလည်နိုင်တာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ”</p> <p>“ဆေးဝါးစက်ရုံအတွက် စာမေးပွဲမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အသိပညာတွေကို မေးမြန်းလာမယ်ဆိုရင်တောင် သိပ်နက်ရှိုင်းမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး.. ဒါတွေက အခြေခံ အသိပညာတွေပဲ .. နင် ဒါတွေကို အရင်ဆုံး မှတ်မိအောင် ကြိုးစားသင့်တယ်”</p> <p>လီရှန်းက လီလင်းအတွက် အသိပညာ အချက်အလက်များကို အကျဉ်းချုပ်ပေးကာ သူမ ပြုစုထားသော မှတ်စုများကိုပါ လေ့လာခွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လီလင်းလည်း မှတ်စုကို လျင်မြန်စွာ ယူလိုက်ပြီး နှစ်မျက်နှာလောက် လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် ၎င်းမှတ်စုက သူမ ယခင်က ကျပန်း လေ့လာခဲ့သည့် စာများထက် ပိုမို ရှင်းလင်းသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လီရှန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်မိလေ၏။</p> <p>“ရှန်းရှန်း၊ မင်းက အရမ်း ကြင်နာတတ်တာပဲ”</p> <p>သူမသည် လီရှန်းကို သနားသောကြောင့်သာ အဖော်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမကတော့ ဤမျှလောက်ပင် ကြင်နာပေးခဲ့သည်။</p> <p>လီလင်းအနေဖြင့် မတိုင်ခင်က လီရှန်းကို စကားနှစ်ခွပြောတတ်ပြီး ပရိယာယ်များသူဟု ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုတွင်တော့ ထိုအတွေးများအတွက် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရှက်မိသွားသည်။</p> <p>သူမက မှတ်စုစာအုပ်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ထားရင်း နောက်ပိုင်းတွင် လီရှန်း၏သူငယ်ချင်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ သူမနှင့်အတူ ဆေးဝါးကုမ္ပဏီသို့ အတူတကွ ဝင်ခွင့်ရရန် ကြိုးစားမည်ဟု တိတ်တဆိတ် ကတိပြုခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်းသည်လည်း လီလင်း ကသူမနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို သဘာဝကျစွာဖြင့် ခံစားနိုင်သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့်လည်း လီလင်းနှင့် ပိုမို နီးကပ်စွာ ပေါင်းသင်းရန်အတွက် ဆန္ဒရှိပေသည်။ သူမသည်က အတိတ်က ကိစ္စအများစုကို မေ့လျော့သွားခဲ့သော်လည်း သူမ နက်နက်နဲနဲ မှတ်မိနေသည့် အရာတစ်ခု ရှိသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လီလင်းက သူမအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ခြင်းကိုပင်။</p> <p>ထိုအချိန်က သူမ၏ အရိုးပြာများကို သူမ၏ ဦးလေးက ပင်းချန်မှ ကောက်ယူလာခဲ့သည်။ ဟဲထန်နှင့် ကျန်းယွဲ့တို့ကလည်း ဆွေမျိုးများထံသို့ လည်ပတ်ရန်အတွက် မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့၏ နောင်တကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သူမ၏ နာရေးသို့ လာရောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ ဦးလေးက ၎င်းတို့ကို နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်က လက်ထပ်ပြီးဖြစ်သော လီလင်းက ထိုစုံတွဲအား လူတိုင်းရှေ့တွင်ပင် “ဟန်ဆောင်နေတယ်” . “ကြောင်က ကြွက်သေအတွက် ငိုပေးနေသလိုမျိုး မဟုတ်မမှန်တဲ့ သနားခြင်းတွေကိုပြသနေတယ်” စသည့် စကားများနှင့် စွပ်စွဲခဲ့ပြီး ထိုစုံတွဲအား ခေါင်းမထောင်နိုင်အောင် ဆဲဆိုခဲ့သည်။</p> <p>လီလင်းနှင့် လီရှန်းက နှစ်နှစ်ခန့်ကြာအောင် အခန်းဖော်များ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည်က ဝေးလည်း မဝေး၊ နီးလည်း မနီးခဲ့ပေ။</p> <p>လီရှန်းအနေဖြင်် သူမ သေဆုံးကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက်တွင် လီလင်းက ဤမျှလောက်အထိ ဝမ်းနည်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p>လီလင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေ၏...</p> <p>လီရှန်းက သူမ၏ လက်ဖြင့် လီလင်း၏ နဖူးကို တို့ထိလိုက်သည်။</p> <p>“နင်ကလည်း မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပဲ”</p> <p>လီလင်း: “!!!”</p> <p>စနေ၊ တနင်္ဂနွေက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်းတစ်ယောက် သူမ၏ အိတ်များကို အမြန်ထုပ်ပိုးလိုက်ကာ သူမ၏ မောင်ဝမ်းကွဲ ကျန်းချောင် လာရောက်ခေါ်ဆောင်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမက စာမေးပွဲများအတွက် ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စာလေ့လာရန်အတွက် အနည်းငယ် ဆူညံလွန်းနေသည်ဟု တွေးမိသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယနေ့အတွက် နောက်ထပ် ခွင့်တစ်ရက်ယူကာ သူမ၏ ဦးလေးနှင့် ဆွေးနွေးရန်အတွက် စက်ယန္တရားစက်ရုံသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် စာမေးပွဲမဖြေရသေးခင် လာမည့်ရက်များတွင် အိမ်သို့ပြန်၍ စာပြန်နွှေးရန် စီစဉ်ချင်နေခဲ့သည်။</p> <p>လီရှန်း၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လျှင် လီလင်းသည်လည်း အိမ်သို့ပြန်၍ နေထိုင်ရန် တွေးတောမိလာခဲ့ရသည်။</p> <p>“ငါလည်း အိမ်မှာ စာပြန်နွှေးလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ”</p> <p>လီလင်းတစ်ယောက် လီရှန်းမှ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လျှင် အလွန် အားကျမိနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ မိဘနှစ်ယောက်လုံးက ပုံမှန် အလုပ်သမားများဖြစ်ပြီး လုပ်သက်လည်း လုံလောက်စွာ ရှိသည်။</p> <p>သို့သော် သူမတွင် အစ်ကို သုံးယောက်နှင့် ညီမတစ်ယောက် ရှိသဖြင့် အိမ်ရာက အလွန် ကျဥ်းမြောင်းလွန်းနေသည်။</p> <p>သူမ အထက်တန်းကျောင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက သူမအတွက် အိမ်တွင် အိပ်စရာနေရာ မရှိတော့ပေ။ပိတ်ရက်တိုင်းတွင် အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူမနှင့် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူက တစ်မီတာပင် မကျယ်သော အိပ်ရာငယ်လေးထဲတွင် ပြွတ်သိပ်၍ အိပ်စက်ရသည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့မိဘတွေက သဘောတူပါ့မလား မသိဘူး”</p> <p>“နင် မေးကြည့်လိုက်ပါလား”</p> <p>လီရှန်းသည်လည်း လီလင်း၏ မိသားစု အခြေအနေကို သိရှိသော်လည်း လီလင်းသာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်ဖြင့် ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ဝင်ခွင့်ရပါက သူမ၏ မိဘများလည်း ဂုဏ်ယူမိလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ လီလင်း ဆေးဝါးစက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် လီမိသားစုမှ ကျန်သူများလည်း စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် ပိုမို လွယ်ကူလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ငါ ကြိုးစားကြည့်လိုက်မယ်”</p> <p>လီလင်းလည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုထက်တော့ ပိုမဆိုးနိုင်ပါဘူး”</p> <p>လီရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>“အခု ကျောင်းက စာပြန်နွှေးဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save