Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း ၄၃၈</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းယွီသည် သူ၏ စစ်မှန်သောပုံစံသို့ ကူးပြောင်းပြီးနောက် မသေမျိုးအဆင့် ဝိညာဉ်အစားအစာများကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စတင်ဝါးမြိုတော့သည်။</p> <p>ပြန်လည်စတင်ခြင်းဖြစ်စဉ်အပြီးတွင် သူ၏ ချက်ပြုတ်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှုမှာ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နတ်ဘုရားအဆင့် ချက်ပြုတ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မသေမျိုးအဆင့်မှာ သာမန်လူသားတို့၏ အဆင့်အတန်းမျှသာ ရှိတော့သည်။ နတ်ဘုရားအဆင့် ချီစွမ်းအင် မရှိသေးသဖြင့် နတ်ဘုရားအဆင့် အစားအစာများကို မချက်ပြုတ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ မသေမျိုးအဆင့် အစားအစာများကို ဖန်တီးရန်မှာမူ လက်ဖျစ်တစ်ချက်တီးရုံမျှပင် မခဲယဉ်းတော့ပေ။</p> <p>သူ့တွင်ရှိသော ချက်ပြုတ်ရေးကိုယ်ပွား အရေအတွက်နှင့်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက...</p> <p>သူ ဝါးမြိုလေလေ သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာလည်း တိုးပွားလာလေလေ ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်၏ ဒုတိယအဆင့်၊ ထို့နောက် တတိယအဆင့်၊ ပဉ္စမအဆင့်နှင့် အဋ္ဌမအဆင့်များသို့ တရဟော ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ထုတ်လုပ်မှုနှုန်းထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် အစားအစာများကို စားသုံးနေမိသည်။</p> <p>ဒသမအဆင့်... စနစ်အတွင်းရှိ သူ၏ အတွေ့အကြုံမှတ်များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်နေသည်ကို ကြည့်နေသော်လည်း သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူ ပို၍ပင် စားသုံးနေမိသည်။ သူ ဆာလောင်နေဆဲပင်။ ဤသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်သေးပေ။ သူသည် အစားအစာများနှင့်အတူ ၎င်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပါ ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် သူ၏ ချီစွမ်းအင်မှာ အထွတ်အထိပ် အတားအဆီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>စားသုံးလေလေ ချီစွမ်းအင်ကိုယ်တိုင်က တိုးပွားနေသော်လည်း၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာမူ လုံးဝရွေ့လျားခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ တာအိုအဆုံးသတ်ပင်။</p> <p>သူ အစားစားခြင်းကို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာသည်။ သူသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>[ဝိညာဉ် - ဘေးဒုက္ခနယ်ပယ်မှ ကျော်လွန်ခြင်း - ဒသမအဆင့် (၁၀,၀၀၀,၀၀၀e၅ / ၁၀,၀၀၀,၀၀၀e၅)]</p> <p>သူသည် အမြင့်ဆုံး အတွေ့အကြုံမှတ်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ တာအို ကြောင့်ပင်။ မသေမျိုးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် တာအိုတစ်ခု လိုအပ်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံတာအို၏ အမြင်အာရုံမှ ကွယ်ပျောက်နေသူဖြစ်ရာ မသေမျိုးဘေးဒုက္ခတာအိုကို အသုံးမပြုနိုင်သလို၊ ဤကမ္ဘာသားမဟုတ်သဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော တည်ရှိမှုလမ်းကိုလည်း ရယူ၍ မရပေ။</p> <p>သို့ဖြစ်ရာ ရှန်းယွီသည် သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော ဟင်းလင်းပြင်၏ အတိုင်းအတာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြန်လည်စတင်ခြင်းအပြီးတွင် သူ၏ စစ်မှန်သော ဟင်းလင်းပြင်မှာ မိုင်ငါးသန်းခန့် ကျယ်ဝန်းသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်ပေါင်းစည်းစဉ်က အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အတိုင်းအတာကို နှစ်ဆအထိ ထပ်မံတိုးချဲ့ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကြယ်တစ်လုံး ဖန်တီးရန် လိုအပ်သော အနည်းဆုံး အတိုင်းအတာဖြစ်သည့် မိုင်ဆယ်သန်းအထိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ရှန်းယွီ၏ အစီအစဉ်ပင်... အကယ်၍ ဤကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို မဟာယာနနယ်ပယ်အတွက် တာအို မပေးနိုင်လျှင် သူ့ကို ထိုတာအို ပေးနိုင်မည့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရိုးရှင်းပါတယ်။</p> <p>သူသည် ထိုကမ္ဘာ၏ အတွင်း၌ တိုက်ရိုက်ရှိနေမည် မဟုတ်သော်လည်း ထိုကမ္ဘာမှာ သူ၏အတွင်း၌ ရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်က ထိုကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအို ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူသည် သူကိုယ်တိုင်အတွက် တာအိုတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ကမ္ဘာသစ်အတွက် မသေမျိုးဘေးဒုက္ခတာအိုကိုပင် သူ ဖန်တီးပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ကမ္ဘာအတွင်း၌ မသေမျိုးဘုံတစ်ခုကိုသာ ဖန်တီးရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် သူ အဝေးကြီးအထိ တွေးနေမိခြင်း ဖြစ်ကာ  ဖြစ်စဉ်ကိုပင် သူ မစတင်ရသေးပေ။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် နိယာမများဖန်တီးရန် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမကို ဦးစွာ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အလိုအပ်ဆုံးအချိန်တွင် စွမ်းအင်ပြတ်တောက်သွားမည်ကို မလိုလားသောကြောင့်ပင်။ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖန်တီးရန်အတွက် စွမ်းအင်အမြောက်အမြား လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာဖန်တီးမှုဖြစ်စဉ်တွင် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမကို အသုံးပြုလိုသည်။ အရာအားလုံး၏ မြစ်ဖျားခံရာ အရင်းအမြစ်ထက် ကမ္ဘာဖန်တီးရန် ပိုမိုသင့်တော်သော အရာ ရှိပါဦးမည်လော။ အကယ်၍ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို အသုံးပြု၍ ကမ္ဘာဖန်တီးနိုင်လျှင် နိယာမပေါင်း သုံးထောင်လုံးကို သူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။</p> <p>သူလုပ်ဆောင်မည့် နည်းလမ်းမှာ ကမ္ဘာဖန်တီးလိုသော ဆန္ဒကို အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ထိုဆန္ဒပါဝင်သော အရင်းအမြစ်စွမ်းအင်ကို သေးငယ်သော အမှတ်အစက်ကလေးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းကာ သူ၏ စစ်မှန်သော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲစေမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်း ပေါက်ကွဲသွားချိန်တွင် ကမ္ဘာဦးအစ ဖန်တီးမှုကဲ့သို့ပင် နိယာမပေါင်း သုံးထောင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ထိုနိယာမများကို အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ရန် မလိုအပ်သဖြင့် ဤသည်က စွမ်းအင်ကို အတော်လေး သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤမျှနှင့် မလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လိုအပ်ပါက သူ၏ ကြယ်ပေါင်း တစ်ရာကို စွမ်းအင်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ နိယာမပေါင်း သုံးထောင် ဖြစ်တည်လာချိန်တွင် စုစည်းထားသော စွမ်းအင်အတွင်းမှ ဆန္ဒက ထိုနိယာမများကို လမ်းညွှန်ပေးပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ပေးမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>…</p> <p>ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်သည် စုစည်းထားသော အရင်းအမြစ်စွမ်းအင်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ထိုစွမ်းအင်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းကို ဖောက်ခွဲလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူ၏ဝိညာဉ် ခိုလှုံရန် အခြားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကို ကြိုတင်ဖန်တီးထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ သူ ထွက်ခွာခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ အလွန်အမင်း မှားယွင်းသွားခဲ့လျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ဖန်တီးကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ဝိညာဉ်သာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း ရှိနေပါက ပေါက်ကွဲမှုအတွင်း ပါဝင်သွားပြီး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။</p> <p>သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် ဤသို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ အကယ်၍ သူ၏ဝိညာဉ်သာ ထိုပေါက်ကွဲမှုကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခဲ့လျှင် ရရှိနိုင်မည့် အတွေ့အကြုံမှတ်များကို နှမြောသဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲမိသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌မူ သူ၏ အလင်းကိုယ်ပွားက ပေါက်ကွဲမှုကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ နိယာမများမှာ စတင်ဖြစ်တည်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးမှာ သူ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ဟု ရှန်းယွီ တွေးလိုက်မိသည်။ ယခုအခါ ဘာမှမမှားယွင်းဘဲ သူ၏ဆန္ဒက ထိုနိယာမများကို ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ပေးနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ထိန်းချုပ်မရသော နိယာမများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။</p> <p>နိယာမများ မွေးဖွားလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာကာ ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် တစ်စစ ယှက်နွယ်လာကြသည်။</p> <p>အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်က ကမ္ဘာဖန်တီးပုံမှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ရှန်းယွီ တွေးလိုက်မိသည်။ အခြေခံအကျဆုံးသော နိယာမများကိုသာ အသုံးပြုခြင်းပင်။ သူ၌ ရှိနှင့်ပြီးသား နိယာမကျွမ်းကျင်မှုများမှာ အရေးမပါပေ။</p> <p>အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် နိယာမမှာ ၎င်းတို့ကို အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှ ပြန်လည်ဖန်တီးခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ အမှားတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ တမင်တကာ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့်မြင့်နိယာမများမှာ စွမ်းအင်လိုအပ်ချက် မြင့်မားသဖြင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ကမ္ဘာဖန်တီးမှုကို သူ ကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းမွန်စွာ တိုးတက်နေသည်။ သို့သော် သူ စိုးရိမ်နေမိဆဲပင်။</p> <p>ပုံရိပ်ယောင် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ကြယ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်မှာ စွမ်းအင်ကုန်ခမ်းကာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နိယာမများမှာ အခြေခံအကျဆုံး ပုံစံဖြင့်သာ ဖြစ်တည်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ဖန်တီးထိန်းသိမ်းရန်မှာ စွမ်းအင်ပိုင်းအရ အတော်ပင် ခဲယဉ်းနေသည်။</p> <p>သူသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ နောက်ထပ် ကြယ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကို လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ပြင်ပရှိ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာတွင်လည်း သူသည် မသေမျိုးအစားအစာများကို အဆက်မပြတ် ဝါးမြိုကာ စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေသည်။</p> <p>အလင်းကိုယ်ပွားသည် ကမ္ဘာတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို စတင်ဖော်ဆောင်လာသော နိယာမများကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save